ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 6 ความทุกข์ใจของผู้มาที่หลัง ตอนที่ 3 9/12/16

ชื่อตอน : บทที่ 6 ความทุกข์ใจของผู้มาที่หลัง ตอนที่ 3 9/12/16

คำค้น : สราภรณ์, คุณน้อย, ผู้ชายในชีวิต, ชลชินี, สุพรเพ็ญ, ภาวิณี

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.8k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 21 เม.ย. 2560 16:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 6 ความทุกข์ใจของผู้มาที่หลัง ตอนที่ 3 9/12/16
แบบอักษร

ฐาปกรณ์หันกายไปสู่ที่ตั้งของห้องตนเอง และทำเวลาในการอาบน้ำ ชแต่งหล่ออย่างรวดเร็ว ท่านผู้หญิง มองตามร่างของลูกชายที่ดูคึกคักว่องไวเหมือนเป็นคนละคนกับตอนลงจากรถที่หน้าบ้าน แล้วได้แต่อุทานในอกด้วยประโยคเดิม ‘ลูกหนอลูก’

“คุณเอกขา...แหมดีเลยค่ะมีคุณเอก คุณปอจะได้ทานข้าวให้เยอะๆ หมู่นี้ไม่ทราบเป็นอย่างไร คุณปอไม่ค่อยทานข้าว คุณน้อย...พริ้งทำของชอบคุณน้อยไว้ด้วยนะคะ เดี๋ยวทานกันเยอะๆ นะคะ เป็นเพื่อนคุณปอ น้ำหนักลดไปหลายกิโล จนพริ้งต้องไปคิดว่า ทำอาหารผิดสูตรหรือเปล่า?”

พริ้งพูดๆ เสร็จแล้วไม่รอฟังว่า ใครจะตอบว่า อย่างไร หล่อนก็ไปสั่งการให้เด็กๆ ยกอาหารมาตั้งโต๊ะ ท่านผู้หญิงสนทนา กับอรุณฤทธิ์ และ สราภรณ์โดยสังเกตว่า สราภรณ์ตอบคำถามท่าน อย่างอ่อนหวาน ฉลาดแต่ไม่อวดรู้ มีการหัวเราะเสียงใส เมื่ออรุณฤทธิ์พูดหยอกล้อ เสียงหัวเราะของหล่อน ทำให้คนที่กำลังเร่งฝีเท้า ยิ้มอย่างเบิกบาน โดยไม่ได้หยุดคิดว่า ทำไมเขาต้องเบิกบานใจขนาดนี้ กลิ่นหอมฟุ้งนำเข้ามาก่อน จนอรุณฤทธิ์เลิกคิ้ว

“วะไอ้เสือ หอมฟุ้งมาเชียวนะ”

ร่างสูงที่หน้าตานวลผ่อง โกนหนวดโกนเคราเรียบร้อย ผมเผ้าหวีเรียบสวมชุดลำลอง เป็นเสื้อยืดสีครีม กางเกงสแล็คสีขาวมองดูหล่อมาก เขาเข้านั่งเก้าอี้ที่อรุณฤทธิ์ตั้งใจเว้นไว้ให้ คือข้างสราภรณ์ ฐาปกรณ์นั่งลงไปอย่างยินดี พริ้งพยักหน้าให้เด็กตักข้าวเสิร์ฟคุณๆ

“ต้องทานข้าวเยอะๆ นะคะ คุณน้อยพริ้งทำของชอบไว้ให้นะคะ คุณปอห้ามแย่งคุณน้อยทานนะคะ”

พริ้งกล่าวอย่างหยอกเย้า คุณปอของหล่อน ฐาปกรณ์มีนิสัยชอบชิมของโปรดของคนใกล้ชิด หลายครั้งที่เขาแอบชิมจนหมด คนที่ชอบจริงๆ เลยอด อรุณฤทธิ์หัวเราะชอบใจ เพราะตัวเขาโดนบ่อย ๆ จนหาวิธีแก้เผ็ดกลับคืนบ่อยครั้ง สราภรณ์หัวเราะเบาๆ ตามสามีก่อนบอกว่า

“ไม่เป็นไรค่ะ ของโปรดน้อย คุณปอแย่งทานได้ค่ะ มีเยอะมาก”

สราภรณ์ชี้ไปที่แกงเขียวหวานไก่ ซึ่งหอมกรุ่น แลดูน่ารับประทานที่สุด ฐาปกรณ์รู้สึกหิวขึ้นมาทันที เขาดูแลตักอาหารให้สาวสวยข้างกายและผู้เป็นมารดาทีท่ามีความสุข อะไรที่สราภรณ์ตักใส่จานให้เขา ฐาปกรณ์ตักเข้าปากรับประทานเกลี้ยงอย่างไม่เกี่ยงงอน แม้แต่ปลาสามรส ที่ปกติเขาไม่แตะเลย แต่เขาสังเกตว่าสราภรณ์ชอบ เมื่อเขาตักให้หล่อนชิ้นใหญ่ หล่อนก็จะแบ่งครึ่งมาให้เขา ทีท่าการรับประทานอาหารของหล่อนน่าดูเป็นที่สุด เด็กเติมข้าวให้เขาเป็นครั้งที่สาม ท่านผู้หญิงหันไปสบตากับอรุณฤทธิ์ ทั้งคู่ค่อนข้างพอใจ เสร็จจากอาหารย้ายไปนั่งที่ห้องพักผ่อน สราภรณ์คุยกับท่านผู้หญิงเรื่องเครื่องประดับ ที่ท่านผู้หญิงกำลังตรวจแบบ ที่เขาส่งเข้าประกวดแล้วคณะกรรมการส่งมา ให้ท่านคัดเลือกอีกครั้ง

“น้อยไม่ถนัด เรื่องออกแบบเครื่องประดับนะคะคุณป้า”

สราภรณ์ออกตัวเบาๆ ก่อนที่ท่านผู้หญิงจะกล่าวว่า

“ไม่เป็นไรหรอกลูก เพียงดูแล้วช่วยป้าวิจารณ์หน่อยว่า เป็นอย่างไร เพราะป้าเห็นที่หนูใช้ น่ารักเหมาะกับตัวหนูที่สุด”

สราภรณ์ยิ้มก่อนบอกว่า

“พี่หนึ่งเป็นคนมีสายตาแหลมคมในเรื่องนี้ค่ะ น้อยรับมาใส่ อย่างเดียวค่ะ”

เสียงใสๆ ของภรรยาเขา ที่อธิบายทำให้สองหนุ่มยิ้ม และมองหล่อนด้วยสายตาเดียวกัน ท่าทางที่สตรีทั้งสอง นั่งเปิดแบบเครื่องประดับแล้ว สองหนุ่มนั่งไม่ห่าง คอยมองดูไปด้วย สราภรณ์มักออกความเห็นตรงใจท่านผู้หญิงบ่อยครั้ง จนมาถึงชุดสร้อยคอ สร้อยข้อมือ และแหวนลายดอกเดซี่ที่ผู้ออกแบบ ได้สร้างสรรค์งานออกมา อย่างประณีตสวยงาม สราภรณ์อุทานเบาๆ เมื่อมอง

“อุ้ย...น่ารักจังค่ะคุณป้าเล็กๆ เหมาะกับหลายๆ โอกาสนะคะ สาวทำงานก็น่าจะใส่ได้ อย่างแยกชิ้นหรือรวมเซ็ตก็ดูดี ดูน่ารัก หรูแต่ไม่เว่อร์นะคะ”

ท่านผู้หญิงค่อนข้าง จะเห็นด้วย มองสราภรณ์อย่างชื่นชม ถ้าเลือกแบบชุดนี้มาทำเครื่องประดับ ยอดการขายน่าจะได้หลายชุดอยู่ ฐาปกรณ์ยื่นหน้าเข้ามาดู ก่อนพยักหน้าเห็นด้วย อรุณฤทธิ์ยิ้ม เขาก็เห็นด้วย แต่ด้วยสายตานักธุรกิจ ในขณะที่เขาคิดว่า ฐาปกรณ์เห็นด้วย เพราะคล้อยตามความเห็นของสราภรณ์ ฐาปกรณ์จ้องจับสายตาที่ สราภรณ์มองแบบ ของเครื่องประดับชุดนี้ แล้วเขาก็ยิ้ม อย่างน้อยเขาก็หาสิ่งที่หล่อนชอบได้แล้ว เมื่อได้เวลาสองสามีหนุ่มสาวจึงขอตัวกลับ โดยนัดกับฐาปกรณ์ว่า วันหยุดหลายวันไปเที่ยวกัน ฐาปกรณ์มอง จนไฟรถของอรุณฤทธิ์หายไป จากสายตา จึงเดินเข้าบ้านท่าทางมีความสุข

“อิ่มจัง”

ท่านผู้หญิงยิ้ม มองท่านั่งทอดกาย ของบุตรชายแล้วพอใจ ในผลงาน ของวันนี้

เมื่อถึงบ้านสราภรณ์เข้าอาบน้ำ อรุณฤทธิ์ตามไปช่วยถูสบู่ให้หล่อนทุกซอกทุกมุม จนมีเสียงครวญคราง ดังออกมาจากห้องน้ำเป็นระยะ กว่าเจ้าผิวผ่องจะได้นอน ตาก็เกือบลืมไม่ขึ้น หล่อนหลับในอ้อมกอด อันอบอุ่นของสามีที่นอนไม่หลับ ครุ่นคิดถึง แนวทางที่จะแก้ปัญหาเรื่อง ฐาปกรณ์ เขาจะตัดใจได้...หรือ

เช้าเมื่อแต่งตัวลงมา นั่งที่โต๊ะอาหาร อรุณฤทธิ์โทรไปหาฐาปกรณ์ต่อหน้าภรรยา

“ว่าไง ไอ้เสือจะออกทำงานหรือยัง กินข้าวกินปลายังละ คุณน้อยว่านายผอมไปหน่อยนะ”

สราภรณ์ทำตาโตมองสามี อรุณฤทธิ์ยิ้มให้ภรรยาอย่างล้อเลียน

“อื่อ...เห็นบอกว่า ผู้ชายผอมเกินไป ไม่น่ารัก เออ...วะ”

วางมือถือลงพร้อมหัวเราะชอบใจ สราภรณ์ค้อนใส่เขา อย่างเคืองๆ ก่อนยิ้มให้ อย่างอดใจไม่ได้ เมื่อสามีส่งรอยยิ้มง้องอนมาให้

“ตอนนี้ก็ไม่ต้องห่วง เรื่องปอเขาไม่กินข้าวแล้วละ ผมทิ้งคำพูดให้เขาคิดได้ ด้วยตัวเขาเอง”

สราภรณ์ยิ้มน้อยๆ ก่อนกล่าวว่า

“จะได้ผลหรือคะ งานนี้คุณปอจะมีเคืองน้อย หรือเปล่าคะ เดี๋ยวคุณ

ปอจะคิดว่า น้อยไปจุ้นจ้าน จะดูไม่ดีนะคะ” สามีรูปหล่อเลิกคิ้วให้

“ผมว่าได้ผลนะ ได้ผลมากทีเดียว เจ้าปอมีแต่ดีใจ ที่คุณน้อยจะเข้าไปจุ้นจ้านในชีวิตของเขา”

หญิงสาวขมวดคิ้วน้อยๆ อรุณฤทธิ์กล่าวแปลกๆ

***********

ท่านผู้หญิงนั่งลง เมื่อบุตรชายเลื่อนเก้าอี้ให้ ฐาปกรณ์พูดคุยอย่างร่าเริง บนโต๊ะอาหารเช้านี้ แถมยังมีการขออาหารเพิ่ม จนท่านแปลกใจ

“ทานเยอะนะจ๊ะเช้านี้”

“ผมต้องทำน้ำหนักหน่อยครับคุณแม่”

“ทำไมละจ๊ะ”

บุตรชายของท่าน หน้าแดงทั้งๆ ที่เป็นคำถามง่ายๆ

“เอกบอกว่า คุณน้อยไม่ชอบผู้ชายที่ผอมเกินไป”

ฟังแล้วท่านผู้หญิงถึงกับอึ้งไป *‘ลูกหนอลูกแล้วนี่จะทำอย่างไรกันต่อไป’*ฐาปกรณ์ดื่มนมแก้วใหญ่ตามไปแทนน้ำ ก่อนดื่มน้ำอีกเล็กน้อย เมื่อไปทำงานด้วยกัน ตอนเที่ยงท่านผู้หญิงก็ได้ยินเสียงบุตรชาย คุยโทรศัพท์เสียงร่าเริง มีเสียงอ่อน เสียงหวานไต่ถามอีกฝ่ายว่า รับประทานอาหารเที่ยงหรือยัง ก่อนรับคำว่า...ครับ เมื่อวางหูลง สีหน้าแววตาของฐาปกรณ์ดูมีความสุข เข้าสู่ภาวะเกินปกติ เขาชวนมารดา ไปรับประทานอาหารกลางวันภาพหนุ่มหล่อเอาใจสุภาพสตรีที่ดูมีอายุ คนที่เห็นภาพมองดูอย่างชื่นชม

ท่านผู้หญิงเริ่มมีความสุข และท่านก็ประจักษ์กับใจของท่านว่า ความสุขของท่านผูกติดกับชายหนุ่มที่นั่งตรงหน้าท่านเสียแล้ว ตกตอนเย็นฐาปกรณ์กลับบ้านอย่างร่าเริง เมื่ออรุณฤทธิ์บอกว่าจะมารับประทานอาหารเย็นร่วมกัน เขาขับรถมาได้ครึ่งทางเมื่อมีสายเข้า อรุณฤทธิ์โทรมาบอกว่า บ้านพญาไทเรียกให้ไปพบ ฐาปกรณ์ขมวดคิ้ว ก่อนปฏิเสธคำชวนให้เขาไปด้วย

“ตาเอกติดอะไรหรือ”

“บ้านพญาไทเรียกมาครับ”

“พรุ่งนี้ปอก็ไปศึกษางานของตาเอกได้นี่ลูก”

ฐาปกรณ์เหลือบสายตามองมารดาอย่างขอบคุณ อรุณฤทธิ์ให้คนขับขับรถมาให้ เพื่อเขาจะได้นั่งสบายๆ กอดภรรยา แล้วพูดคุยจีบกัน ตามที่เคยได้ยินน้อยหน่าแซวสราภรณ์

“พี่หนึ่งโทรเรียกคงคิดถึงนะคะ ดีจังที่พี่เอกมาได้”

“ถ้าคุณหนึ่งกีดกันผม คุณน้อยต้องไม่ยอมนะครับ”

อรุณฤทธิ์กล่าวด้วยเสียงออดอ้อน ลูบไล้ต้นแขนภรรยาสาวไปมา จนสราภรณ์หัวเราะ แล้วขึงตาห้ามเขา แต่เขาก็ทำเนียนยิ้มใส่ตาหล่อนพร้อมโน้มตัวไปจูบมุมปากหล่อนเบาๆ ค่อยๆ ทวีน้ำหนักขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นจูบที่เร่าร้อนอ่อนหวาน ทำให้ทั้งสองครางอย่างโหยหา อรุณฤทธิ์รู้สึกถึงเสียงเคาะกระจก เขาถอยจากภรรยา ก่อนมองสบตาหรี่ปรือ ที่แฝงแววหวานและอารมณ์พิศวาสของหล่อน เขาไล้แก้มนวลของหล่อน พร้อมสัญญาด้วยแววตาว่า จะพาหล่อนไปท่องวิมานต่อในค่ำคืนนี้ ชายหนุ่มจัดเสื้อผ้าหล่อนให้เรียบร้อย ก่อนดูแลของตัวเอง เสียงเคาะเร่งเร้ามาอีกครั้งเมื่อปลดล็อกประตูก็เปิดจากด้านนอกอย่างรวดเร็ว ใบหน้าที่ก้มลงมายิ้มกริ่ม แม้หล่อแต่ก็เห็นความคล้ำของใบหน้าชัดเจน

“พี่สาม กลับจากใต้แล้วหรือคะ”

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว