ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Love me ครั้งที่ 16

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ธ.ค. 2559 21:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Love me ครั้งที่ 16
แบบอักษร

 

 

 

   “ทำไมจินถึงบอกพร้อมกันหมดอย่างนี้นะ”

  ผมคิดอย่างไม่เข้าใจ เมื่อวานหลังจากอีกคนสลบผมก็กลับคอนโดทันทีเพื่อหนีการเผชิญหน้ากับจิน คำพูดที่บอกว่าชอบผมทำให้ผมคิดมากจนพาลให้นอนไม่หลับ รวมถึงความจริงที่จินบอกพอผมมาคิดดูดีๆแล้วมันก็ไม่น่าโกรธเท่าไหร่ถึงผมจะไม่ชอบก็เถอะ

 ผมกดโทรหาพี่โซนที่ตอนนี้น่าจะตื่นแล้ว รอสายพักนึงพี่โซนก็รับ

(ฮัลโหล ทำไมถึงกลับไปก่อนล่ะ กลับไปก็ไม่บอกใคร เซนร้องไห้แล้วเนี่ยนึกว่าถูกทิ้ง) เสียงทุ้มพูดรัวเร็วจนผมแทบฟังไม่ทัน

“เซนเลิกร้องไห้รึยัง” ผมที่เพิ่งนึกได้ว่ามีเซนอีกคนจึงถามอย่างตกใจ

(ก็ยังสะอื้นอยู่เนี่ย)

“งั้น พี่ช่วยพามาส่งที่คอนโดให้ผมหน่อยได้มั้ยอ่ะ” ผมถามเสียงอ่อย

(เรานี่มันจริงๆเลยนะ ตู๊ดๆๆๆ) พี่โซนว่าเสียงเขียวแล้วกดตัดสายไป

     ปิ๊งป่อง~~ ๆๆๆ

 ผมหันไปมองประตูห้องงงๆ ก่อนจะเดินไปส่องตาแมว เห็นว่าเป็นพี่โซนยืนอยู่จึงเปิดประตูให้เข้ามา

พรึ่บ!

“แม่ ฮึก~~ แม่ทิ้งผม” แรงที่ถาโถมเข้าใส่ทำให้ผมเซเล็กน้อย มือก็ประคองร่างเล็กเอาไว้ ผมก้มมองหน้าเนียนใสที่มีคราบน้ำตาอยู่ จึงใช้นิ้วเกลี่ยเบาๆ

“แม่ไม่ได้ทิ้งนะ แม่ขอโทษที่กลับมาก่อนนะครับ ฮึบ” ผมอุ้มเซนขึ้นมาแล้วเดินไปนั่งที่โซฟาโดยให้เซนนั่งบนตัก มือก็คอยลูบหลังให้หายสะอื้น

“ทำไมถึงกลับมาก่อนล่ะ” พี่โซนเดินไปนั่งฝั่งตรงข้ามแล้วยิงคำถามเข้าใส่ ผมชะงักเล็กน้อยก่อนจะทำท่าทีให้เป็นปกติ

“ก็...” ผมชะงักอีกครั้งเมื่อนึกบางอย่างขึ้นได้ ก่อนมองหน้าพี่โซนอย่างต้องการคำตอบ

“พี่รู้แล้วใช่ไหม เรื่องจินน่ะ” เจ้าตัวนิ่งไปนิดแล้วพูดขึ้น

“..เรื่องนี้เองเหรอ เราถึงกลับมาก่อน” ผมพยักหน้าก่อนจะเหลือบมองเซนที่เอนหัวมาพิงบ่าผม คงจะเพลียจนหลับแน่ๆ

“มันเป็นเรื่องของเรากับจินสองคน พี่ต้องการให้เราได้ตัดสินใจเอง โตๆกันหมดแล้ว”

“...”

“และจากมุมมองของพี่ พี่คิดว่าที่จินโกหกเพราะต้องการใกล้ชิดเรามากกว่าที่จะประสงค์ร้ายนะ ลองถามใจตัวเองดูว่ารู้สึกอะไรกับเขารึเปล่า พี่ไม่อยากให้เราเสียใจทีหลัง ถึงจะรู้จักกับจินได้ไม่นานก็เถอะ พี่ไปนะ” พี่โซนพูดออกมาก่อนจะลุกเดินออกไปที่ประตูแต่ก็หันกลับมาเหมือนนึกอะไรขึ้นได้

“อ้อ เมื่อเช้าเขาดูซึมๆนะ ตอนนี้คงออกจากบ้านไปแล้ว”

ปัง

 

  หลังจากคิดตามที่พี่โซนพูดทิ้งไว้จนเวลาผ่านไปเท่าไหร่ไม่รู้ เซนก็ค่อยๆขยับตัวจนผมสะดุ้งตื่นจากภวังค์ หันมองเซนที่ตอนนี้มองผมตาแป๊ว

“หิวรึยัง?” ผมถามเมื่อเหลือบไปมองนาฬิกา พบว่าตอนนี้เก้าโมงครึ่งแล้ว

  เซนพยักหน้า ผมจึงบอกให้เจ้าตัวลงจากตัก ยืนขึ้นบิดร่างกายไปมาเพื่อขจัดความเมื่อยขบแล้วเดินไปทำอะไรง่ายๆเพื่อเป็นอาหารเช้า

  เมื่อกินเสร็จผมก็เปิดการ์ตูนให้เซนดูโดยที่มีผมนั่งเหม่ออยู่ข้างๆ

“แม่ฮะๆ” แรงสะกิดที่เกิดขึ้นทำให้ผมรู้สึกตัวจึงหันไปมองร่างเล็ก

“หือ?” ผมเลิกคิ้วข้างนึงเป็นเชิงถาม

“แม่กับพ่อมีปัญหากันเหรอครับ” ผมยิ้มเล็กน้อย ท่าทางของเซนดูซื่อๆขัดกับคำถามที่แสดงให้เห็นถึงความฉลาดและช่างสังเกต

“ เปล่าหรอกแค่เข้าใจผิดกันนิดหน่อย ทำไมเหรอครับ”

“ก็เมื่อเช้าผมเห็นพ่อดูเงียบแล้วแม่ก็กลับมาก่อนด้วย เลยถามน่ะฮะ”

“อ๋อ” ผมพยักหน้าอย่างเข้าใจ แต่จินแปลกไปขนาดนั้นเลยเหรอ

“แม่รู้รึเปล่า ว่าพ่อเคยเจอแม่ด้วยแหล่ะ”

“  ที่ไหนหรอครับ”

“ที่บ้านแม่นีไงฮะ ตอนที่เซนเข้าไปอยู่ใหม่ๆช่วงนั้นพ่อมาบ่อยๆ พ่อชอบเอาของเล่นมาให้เหมือนแม่ที่ชอบเอาขนมมาเลี้ยงแต่แม่ไม่เคยคุยกับพ่อเลย” ฟังจากที่เซนเล่ามา คงเพราะผมไม่เคยสนใจคนอื่นมากนักจึงทำให้ไม่เห็นจินหรือแม้กระทั่งเซนด้วยซ้ำ แล้วทำไมจินไม่เคยบอกผมเรื่องนี้นะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ไม่เข้าใจตรงไหนถามได้นะ

ความคิดเห็น