8.45

ดิ่งด๋อง. ดิ๋งด๋องง

ดิ๋งด๋อง. ดิ๋งด๋องง ดิ๋งด๋องงงๆๆๆ

ดิ๋งด๋อง ดิ๊งด๋อง. ดิ๋งด๋อง

ฉันเดินมาเปิดประตูด้วยความรำคาญ มันจะกดอะไรกันนักหนาบ้านไม่มีออดให้เล่นรึไง

แอ๊ดด~~

เมื่อเปิดประตูแล้วว ฉันต้องงงกับไอ้ฝรั่งตัวเท่าควายตรงหน้าา มึงคือใครค่ะ!?

ชิบหายแล้วไงกู เขาเป็นลูกเจ้าของค่ายต้นสังกัดเดี่ยวก็ได้ตกงานหรอก โกะเอ้ยย

อ้าวเงียบ. เงียบไมอ่ะ เก็กใหญ่น่ะ แม่งงคนอะไรว่ะไว้หนวดไว้ผมอย่างกับฤาษี ยังจะขี้เก็กอีก โห่หล่อตายแหละ แบร่~~

เขาเดินเขามาพร้อมเป้ใบใหญ่ ที่หลังของเขาน่าจะสัมภาระล่ะมั้ง

แล้วเจ้าหมาแสนรู้ของฉันก็วิ่งเข้าห้องไป

กูเกลียดที่สุดเลยโว้ยย อืมๆๆแม่งคำอื่นไม่มีรึไงว่ะ

ฉันก็เดินเข้าห้องมาอีตาบ้านี่ น่าโดนจริงๆแม่งอืมๆๆๆ กวนตรีนกูแน่

ฉันวิ่งไปที่ห้องของจอร์นนี่ แล้วเปิดประตูออกไป พรวพราด

ปัง!!

ฉันตองรีบเอามือขึ้นมาปิดตาทันที ภาพตรงหน้าคือตาบ้าจอร์นนี่อ่ะแก้ผ้าาา อยู่โอ้ไม่น่ะ สายตาของฉัยตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยเห็นผู้ชาบแก้ผ้าเลยด้วยซ้ำ อร้ายยยยย

พูดพรางยื่นโทรศัพท์ มือนึงยื่นทั้งๆที่บังคงหันหลังให้อีกคนอยู่

ฉันหันกับพร้อมนับโทรศัพท์มาจากมืออีกคน

เออก็จริงของมันว่ะ

โอ้ยยยว่าแล้วก็รีบกลับห้องตัวเองทันใด