email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณที่ชื่นชอบและติดตามผลงานของไรท์นะคะ สามารถซื้อนิยายทุกเรื่องที่จบแล้ว ในรูปแบบ E-Book ได้ที่เวบไซต์ Meb Market โดยหาชื่อ ภรปภัช หรือใครต้องการสั่งหนังสือเล่ม ติดต่อได้ที่ facebook fanpage : สำนักพิมพ์ภรปภัช หรือแอดไลน์ไอดี : sarisa8228 นะคะ

ตอนที่ 16 ทำงานด้วยกัน...

ชื่อตอน : ตอนที่ 16 ทำงานด้วยกัน...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 30.4k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ธ.ค. 2561 21:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 16 ทำงานด้วยกัน...
แบบอักษร

"  ถ้าไม่ยอมมอนิ่งคิส  ก็จะโดนหอมแก้มอยู่อย่างนี้เรื่อยๆนะ  "  เขายิ้มแล้วก็หอมแก้มเธอซ้ำๆ  อยู่อย่างนั้น

"  ก็ได้ค่ะ  "  เธอยกมือขึ้นมาปิดปากเขา  สักพักก็ถอนมือออกมา  ยื่นหน้าไปจูบเขาที่ริมฝีปากแผ่วเบา

"  ไม่เอาสิ  เอาแรงกว่านี้  แบบนี้ไง  "  เขาทำท่าไม่พอใจ  แล้วก็ก้มหน้าลงมาจูบเธออย่างดูดดื่ม

"  พอได้แล้วค่ะ  คนฉวยโอกาส  จะไปทำงานก็รีบไปเลยนะ  "  เธอดันตัวเขาออก  หายใจแทบไม่ทัน

"  แล้วบัวไม่ไปกับผมหรอ  ลองไปดูสิ  ไปดูเอาไว้ไง  ไม่งั้นเมื่อไหร่บัวจะทำใจได้ล่ะ  "  เขาคิดว่าถ้าปล่อยให้เธออยู่แต่ที่นี่  ก็คงไม่มีทางที่เธอจะเปลี่ยนใจแน่นอน

"  แต่ว่า  จะดีหรอคะ  "  เธอคิดหนัก

"  ดีสิ  นะ  ไปกับผมนะ  ผมจะได้แนะนำบัวให้ลูกน้องรู้จักไง  "  อีกใจหนึ่ง  เขาก็แค่ไม่อยากห่างเธอเท่านั้น

"  งั้นก็ได้ค่ะ  งั้นคุณไปอาบน้ำที่ห้องคุณนะคะ  บัวก็จะไปอาบน้ำเหมือนกัน  " เธอถอนหายใจ  ไม่คิดว่าจะได้เห็นของที่ไม่อยากเห็นเร็วขนาดนี้

"  ครับ  งั้นเดี๋ยวเสร็จแล้วผมมาเรียกบัวละกันนะ  "  เขายิ้ม  แล้วจึงยอมลุกออกไป

สโรชินีเดินไปอาบน้ำแต่งตัวใหม่  เธอกำลังมองหาชุดที่เหมาะสม  แต่ก็ไม่มีชุดที่น่าจะใส่ไปที่ทำงานเขาได้เลย  จนในที่สุด  เธอก็ตัดสินใจเลือกชุดหนึ่งขึ้นมา  เป็นชุดเอี๊ยมยีนส์กระโปรงสั้น  เธอใส่เสื้อยืดแขนยาวสีขาวคอกว้างพอประมาณไว้ด้านใน  จากนั้นเธอก็เกล้าผมม้วนไว้เรียบร้อย

เธอแต่งตัวเสร็จแล้ว  เห็นเขายังไม่มา  เลยเดินไปหาเขาที่ห้องเสียเอง

"  อ้าว บัว  มาพอดีเลย  ช่วยผมแต่งตัวหน่อยสิ  "  เขามัวแต่แช่น้ำเพลินไปหน่อย  เลยแต่งตัวช้า  แล้วพอเห็นชุดที่เธอใส่  เขาก็อดยิ้มไม่ได้  จำเป็นต้องน่ารักขนาดนี้มั้ยเนี่ย

"  ทำไมแต่งตัวช้าจังเลยล่ะคะ  บอกว่าจะไปหาบัวที่ห้องแท้ๆ  "  เธอบ่นไปด้วย  ช่วยเขาติดกระดุมเสื้อไปด้วย

"  ก็ผมมีความสุขนี่นา  เลยมัวแต่แช่น้ำเพลินไปหน่อย  แต่ว่า  ชุดนี้  ผมว่า  บัวจะน่ารักเกินไปหน่อยแล้วนะ  โรงงานผมมีแต่ผู้ชายนะ  คนอื่นก็มองบัวกันหมดเลยสิ  "  เขายิ้ม  เธอน่ารักมากจริงๆ

"  ก็บัวไม่ค่อยมีชุดอื่นนี่คะ  ไม่คิดว่าจะต้องออกไปที่ไหนด้วยซ้ำ  "  เธอบอกให้เขาฟัง

"  จริงสินะ  บัวเอาเสื้อผ้ามานิดเดียวเองนี่นา  งั้นพรุ่งนี้ผมจะสั่งให้ร้านเสื้อผ้าเอาเสื้อผ้ามาให้บัวเลือกก็แล้วกันนะ  "  นั่นสินะ  เขาก็ลืมคิดเรื่องนี้ไปเลย

"  ขอบคุณค่ะ  เสร็จแล้ว  หล่อมาก  ไปได้แล้วค่ะ  "  เธอยิ้มให้เขา

"  งั้นเชิญครับ  นายหญิง  "  เขายิ้มแล้วดึงมือเธอมาเกาะแขนเขาไว้  จากนั้นก็เดินออกห้องไปพร้อมกัน

ด้านล่าง  อนาคินกับลาซาลหันมามองหน้ากัน  เมื่อเห็นนายของเขาควงคู่มากับสโรชินี

"  ต่อไปนี้  ให้ทุกคนเรียกคุณบัวว่านายหญิงนะ  ไปได้แล้ว  "  เขาทำเสียงเข้ม  แล้วพาเธอขึ้นไปนั่งรถ

"  คุณไม่ต้องให้พวกเค้าเรียกบัวแบบนั้นหรอกค่ะ  บัวรู้สึกแปลกๆ  "  เธอหันไปกระซิบบอกกับเขา

"  ก็บัวเป็นแฟนผม  ก็ต้องเป็นนายหญิงของพวกเค้านั่นแหละถูกแล้ว  "  เขายิ้มให้กับเธอ

"  แต่ว่า  "  เธออยากจะเถียงเขา

"  ไม่มีแต่  ผมสั่งไปแล้ว  บัวอยากให้ผมขายหน้าลูกน้องรึไงฮึ  "  เขาทำหน้าเครียด  เธอเลยต้องยอมเงียบต่อไป

ตลอดทางเธอมองวิวทิวทัศน์ของนครลาสเวกัส จนออกนอกเมืองมาเรื่อยๆ  เธอเริ่มมองเห็นทะเลทราย  เธอรู้สึกเครียดจนเขาจับความรู้สึกได้

"  ไม่ต้องคิดมากนะ  เดี๋ยวบัวจะชินกับมันเอง  "  เขายื่นมือไปจับมือของเธอเอาไว้

"  ค่ะ  "  เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่    สักพักก็มาถึงโรงงานของเขา

เขาเดินลงรถมาพร้อมกับเธอ  ทุกคนที่โรงงานหันมามองสาวน้อยน่ารักคนนี้เป็นตาเดียว  และพอเห็นผู้เป็นนายใหญ่ เดินโอบเอวของเธอเข้าไป  พวกเขาก็เข้าใจได้ทันที  ว่าเธอเป็นใคร

สโรชินีมองดูโรงงานผลิตอาวุธของเขา  นี่มันใหญ่กว่าที่เธอเคยเห็นในหนังฮอลลีวูดเสียอีก  พอเห็นปืน  เธอก็ใจสั่น  จับมือเขาเอาไว้แน่น  เขาจึงรีบพาเธอไปที่ห้องทำงานของเขาทันที

"  นั่งพักตรงนี้ก่อนนะ  ผมขอคุยกับลูกค้าแปปนึง  "  เขาพาเธอมานั่งโซฟาตัวใหญ่ปูด้วยขนสัตว์หนานุ่ม  เธอเห็นเขาเดินไปที่โต๊ะทำงาน  แล้วก็เปิดทีวีจอใหญ่ยักษ์นั้น  แล้วสนทนากับลูกค้าของเขาผ่านทางจอนั่นเอง  เธอมองเขาพูดคุยธุรกิจอย่างมืออาชีพ  เขาพูดภาษาเยอรมัน  เธอฟังออก  จนมาถึงมูลค่าที่พวกเขาตกลงกัน  นี่มัน  ราคาแพงขนาดนี้เลยหรอเนี่ย  2  แสนล้านเหรียญสหรัฐ  เธอตีเป็นเงินไทย  มีเลข 0 กี่ตัวกันนะ

สักพักหนึ่งเขาก็จบการสนทนาแล้วเดินกลับมาหาเธออีกครั้ง

"  แอบฟังผมคุยงานหรอฮะ  "  เขาเห็นหน้าของเธอ  รู้ว่าเธอฟังออก

"  ไม่ได้แอบนะคะ  ก็บัวนั่งตรงนี้  มันก็เลยได้ยินนี่นา  "  เธอยิ้มให้เขา

"  วันนี้ขายอาวุธได้ล็อตใหญ่รัฐบาลเยอรมันสั่งซื้ออาวุธเยอะขนาดนี้  สงสัยจะมีเรื่องใหญ่แน่  "  เขาทำหน้าครุ่นคิด

"  จะมีสงครามหรอคะ  "  เธอมองหน้าเขาอย่างตกใจ

"  ไม่รู้สิครับ  บัวอย่าไปสนใจเลยนะ  เบื่อรึเปล่า  "  เขาถามเพราะกลัวเธอจะเบื่อที่ต้องนั่งเฝ้าเขาทั้งวัน

"  ไม่เบื่อหรอกค่ะ  อยู่ที่บ้านบัวก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว  ถ้าคุณมีอะไรให้บัวทำก็บอกได้นะคะ  "  เธอยิ้มให้เขา  แม้จะยังไม่ค่อยสบายใจนัก

" งั้นบัวมานั่งโต๊ะผมนะ  แล้วช่วยเรียงเอกสารให้ผมหน่อย  "  เขายิ้ม  เดินจูงมือเธอไปนั่งที่เก้าอี้ของเขา  โต๊ะของเขาค่อนข้างรกมากเลยทีเดียว  เธอถึงกับทำตาโต

"  นี่คุณทำไมไม่เก็บเอกสารให้เป็นระเบียบบ้างล่ะคะ  อะไรเป็นอะไรบ้างล่ะเนี่ย  "  เธอนั่งถอนหายใจ

"  มันเป็นเอกสารพวกต้นทุนการผลิต  และก็ราคาขายอาวุธน่ะ  ผมต้องใช้มันบ่อยๆ  เลยไม่ได้เก็บ  บัวช่วยผมเก็บเข้าแฟ้มหน่อยสิ  "  เขานั่งลงที่พนักพิงเก้าอี้ตัวเดียวกัน

"  แล้วบัวต้องแยกมันยังไงล่ะคะ  อันไหนถึงจะอยู่แฟ้มเดียวกัน  "  เธอหันไปถามเขา

"  อืม  ให้บัวดูที่มุมขวาของกระดาษแต่ละแผ่นนะ  มันจะมีโค้ดที่เหมือนกันอยู่  ถ้าแผ่นไหนเป็นโค้ดเดียวกัน  มันก็จะอยู่ในแฟ้มเดียวกัน  "  เขาหยิบเอกสารมาให้เธอดูเป็นตัวอย่าง

"  อ๋อค่ะ  เข้าใจแล้วค่ะ  แล้วคุณจะไปไหนหรอคะ  "  เธอถาม  ก็ถ้าเธอนั่งตรงนี้  แสดงว่าเขาต้องไปข้างนอกน่ะสิ

"  ผมก็ไม่ได้ไปไหน  จะนั่งข้างๆบัวนี่แหละ  " เขายิ้มให้เธออย่างเอ็นดู

"  อ้าว  แล้วทำไมคุณไม่ทำเองซะเลยล่ะคะ  บัวนึกว่าคุณต้องไปทำอย่างอื่นซะอีก  "  เธอถามเขาอย่างสงสัย

"  ก็ผมอยากจะทำแบบนี้ไงล่ะ  "  เขาลุกขึ้นยืน  ดึงแขนเธอให้ลุกขึ้นมา  จากนั้นเขาก็ลงไปนั่งเก้าอี้ตัวนั้นแทน  แล้วก็ดึงเธอมานั่งที่ตักของเขาอีกที

"  นี่คุณ  จะให้บัวเรียงเอกสารแล้วนั่งบนตักคุณน่ะหรอคะ  "  เธอหันไปมองหน้าเขา  กำลังจะลุกขึ้น  แต่เขาก็โอบเอวเธอเอาไว้แน่น

"  ใช่จ้ะ  ก็ผมอยากกอดบัวทั้งวันเลยนี่นา  บัวก็เรียงเอกสารไปเรื่อยๆ นะ  ไม่ต้องรีบ  ผมก็จะนั่งกอดบัวอย่างนี้แหละ  "  เขาพูดพร้อมกับซบใบหน้าหล่อเหลาลงกับแผ่นหลังของเธอ

"  เชอะ  เจ้าเล่ห์นักเชียว  "  เธออดหมั่นไส้เขาไม่ได้  แล้วจึงตั้งหน้าตั้งตาเรียงเอกสารต่อไป  เวลาที่เธอขยับตัว  สะโพกงอนนั้นก็ถูไถไปตามต้นขาของเขาด้วย  เขารู้สึกชอบมากจริงๆ

แหมๆ   คุณพี่โรเบิร์ตขาาาา   หาทางแต๊ะอั๋งหนูบัวได้ตลอดเวลาเลยนะคะ  ร้ายกาจจริงๆhttp://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/Cartoon000217.gif

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว