ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

บทที่ 1

เล่มที่ 1 

Chapter 1 

"อัจฉริยะแห่งวงการจิตวิทยา" 

คาบเรียนจิตวิทยา ณ ห้องสโลป มหาวิทยาลัยบี 

“ทฤษฎีจิตวิทยาด้านพฤติกรรม หรือพูดอีกอย่างก็คือวิธีการอ่านใจคนรูปแบบหนึ่ง เราสามารถมองทะลุลักษณะท่าทาง กิริยา การแต่งกาย และแววตาของคนตรงหน้า เพื่อเข้าใจพฤติกรรมรวมถึงความคิดที่แท้จริงของเขา” 

เสียงนี้ดังมาจากหญิงสาวรูปร่างอรชร ใบหน้างดงาม หรือก็คือศาสตราจารย์ลู่เจียเอ่อที่กำลังยืนบรรยายอยู่บนเวที 

“ตัวอย่างกิริยาท่าทางก็เช่นการสัมผัสจมูกเบาๆ เมื่อคนหนึ่งใช้มือจับจมูก หากจำนวนสัมผัสน้อยหรือเพียงสัมผัสเบาๆ ถือว่าเป็นเรื่องปกติ แต่หากสัมผัสจมูกบ่อยครั้ง หมายความได้ว่าเขากำลังโกหก อย่างตัวอย่างที่โด่งดังของอดีตประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา บิล คลินตัน เข้ารับการสอบสวนจากศาลหลังมีเรื่องอื้อฉาว เขาจับจมูกไปเกือบยี่สิบหกครั้ง นั่นแปลได้ว่าเขากำลังวางแผนหาคำโกหกเพื่อปิดบังความจริง แต่มือกลับยกขึ้นสัมผัสจมูกเบาๆ ตามความเคยชิน อีกตัวอย่างคือเมื่อคนเรากำลังจะพูดโกหก เขาจะกะพริบตาโดยไม่รู้ตัว...” 

ขณะนั้นมีนักศึกษาชายคนหนึ่งยกมือขึ้น ลู่เจียเอ่อพูด “เชิญพูดค่ะ” 

นักศึกษาชายถามอย่างจริงจัง “ศาสตราจารย์ลู่ครับ เมื่อสักครู่ที่บอกว่าจับจมูก ถ้าเกิดว่าเขาคนนั้นกำลังเป็นหวัดอยู่พอดีหรือว่าเป็นไซนัสอักเสบล่ะครับ” 

คำถามนี้ทำให้นักศึกษาที่นั่งกันอยู่ต่างหัวเราะขึ้นมา 

ลู่เจียเอ่อมองไปที่นักศึกษาชายผู้นั้น “ถึงแม้ว่ามีเหตุพิเศษอย่างอาการป่วย ก็ยังสามารถใช้สีหน้ารวมทั้งปฏิกิริยาโต้ตอบมาใช้วิเคราะห์ได้อยู่ค่ะ” 

“ศาสตราจารย์ลู่ครับ ถ้าอย่างนั้นตอนนี้ศาสตราจารย์ก็มองทะลุความคิดของผมจากคำพูดและสีหน้าได้ใช่ไหมครับ?” นักศึกษาชายผู้นั้นมองไปที่ลู่เจียเอ่อ ถามต่อด้วยความสนอกสนใจ 

ลู่เจียเอ่อมีความยินดีต่อนักเรียนที่มีใจใฝ่รู้ เธอมองนักศึกษาคนนั้น เขามีรูปร่างสูงใหญ่ ดูมีชีวิตชีวา ดวงตาคู่นั้นที่สบตาเธอนับว่ากระจ่างใส 

ลู่เจียเอ่อมองหน้าเขาครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ในใจของคุณตอนนี้กำลังคิดว่าศาสตราจารย์ลู่ที่ยืนอยู่บนเวที นอกจากจะสวยแล้วยังมีความรู้อีกด้วย วันหน้าถ้าจะหาแฟนก็ต้องหาให้ได้แบบนี้!” 

เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา ในห้องเรียนพลันเกิดเสียงหัวเราะดังขึ้น สมแล้วที่เป็นศาสตราจารย์ลู่เจียเอ่อ แม้แต่รูปแบบการสอนก็ยังแตกต่าง 

“ล้อเล่นน่ะค่ะ! แต่ว่าเมื่อกี้หลังจากที่คุณได้ฟัง คิ้วเลิกขึ้นเล็กน้อย สองตาเบิกโต ปากอ้าน้อยๆ และหน้ายังแดงด้วย ปฏิกิริยานี้พิสูจน์ได้ว่าคุณรู้สึกแปลกใจและเขินอาย เป็นการยืนยันได้ว่าคำพูดฉันถูกต้อง!” ลู่เจียเอ่อกล่าวต่อ 

นักศึกษาคนนั้นขบริมฝีปากล่าง ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง จากนั้นเรียกความกล้าตะโกนใส่ลู่เจียเอ่อ “ศาสตราจารย์ลู่ ผมชอบคุณมากครับ!” 

แม้จะเจอนักศึกษาสารภาพรักอย่างโจ่งแจ้งกลางห้องเรียน ลู่เจียเอ่อที่ยืนอยู่บนเวทีในใจกลับยังสงบ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย เสียงนุ่มนวลของเธอส่งผ่านลำโพงไปทั่วห้อง “ขอบคุณที่ชอบวิชาของฉันค่ะ” 

“ผมไม่ได้ชอบวิชาของคุณอย่างเดียว แต่ยังชอบคุณด้วยครับ!” นักศึกษาชายผู้นั้นยังพูดต่อ 

ลู่เจียเอ่อตอบกลับอย่างไม่เร็วไม่ช้า “ชอบฉันเหรอคะ? นับว่าตาถึงทีเดียว งั้นก็ไม่ขอปิดบังทุกคนนะ ความจริงแล้วฉันก็ชอบคุณ...ชอบคุณทุกคนค่ะ!” 

ทุกคนต่างขบขันในอารมณ์ขันของเธอ ทำให้ห้องเรียนเกิดเสียงหัวเราะขึ้นมาอีกครั้ง 

ลู่เจียเอ่อยิ้มบางๆ “ต้องขอบคุณนักศึกษาคนนี้ที่ทำให้คาบของพวกเรามีชีวิตชีวาแบบนี้ เชิญนั่งค่ะ!” ใบหน้าเด็กหนุ่มเผยความหดหู่ขณะนั่งกลับลงไปที่เดิม ลู่เจียเอ่อที่ยืนบนเวทีก็เห็นภาพนั้น ความจริงเธอปฏิเสธโดยอ้อมที่สุดแล้ว 

พริบตาเดียวก็ถึงเวลาเลิกเรียน ลู่เจียเอ่อปิดหนังสือพลางพูด “นักศึกษาทุกคน วันนี้พอเท่านี้นะคะ เจอกันอาทิตย์หน้าค่ะ!” 

“เจอกันอาทิตย์หน้าค่ะ ศาสตราจารย์ลู่!” นักศึกษาตอบกลับอย่างพร้อมเพรียง 

ลู่เจียเอ่อหยิบเอกสารการสอนเดินออกจากห้องเรียน ยังมีนักศึกษาบางกลุ่มตามไปถามเรื่องเรียนต่อ 

สามสิบนาทีต่อมา ลู่เจียเอ่อมือหนึ่งหิ้วกระเป๋า มือหนึ่งถือเอกสารการสอนเดินมาถึงที่จอดรถ ขณะที่กำลังจะขึ้นรถปอร์เช่คาเยนน์สีขาวของเธอ กลับเห็นบุรุษผู้หนึ่งลงมาจากรถมายบัคคันหรูที่อยู่ข้างกัน 

รูปร่างสูงโปร่งสง่างาม สวมเสื้อยืดสีดำกับกางเกงยีนส์สีซีดพับขาขึ้น ดูสบายๆ แต่ไม่ทิ้งความทันสมัย แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องลงมากระทบเขาพอดี ตลอดทั้งร่างถูกอาบไปด้วยแสงพราวระยับ ดวงตาลู่เจียเอ่อวาววับขึ้นมาวูบหนึ่ง มองไปยังชายหนุ่มด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ 

ชายหนุ่มเดินมายังเธอพร้อมยื่นมือออกมา “สวัสดีครับ ผมจิ้นเซี่ยงตงจาก BUA!” 

จิ้นเซี่ยงตง! ลู่เจียเอ่อใช้สมองของเธอค้นหาชื่อนี้ในทันที และค้นพบความทรงจำที่เกี่ยวข้องในเวลาอันรวดเร็ว จิ้นเซี่ยงตงหรือคนที่ในวงการไอทีกล่าวขานกันถึงความอัจฉริยะและอัปลักษณ์! ผู้ก่อตั้งบริษัทเทคโนโลยีและวิทยาศาสตร์ BUA หัวหน้าวิศวกรโครงการ AI (Artificial Intelligence หรือ ปัญญาประดิษฐ์) บนอินเทอร์เน็ตมีข้อมูลของเขาน้อยเสียยิ่งกว่าน้อย แต่เรื่องซุบซิบเกี่ยวกับเขากลับมีมากเสียยิ่งกว่ามาก 

ลู่เจียเอ่อมองสำรวจเขาอีกครั้ง รู้สึกอยู่ลึกๆ ว่าข่าวลือย่อมไม่น่าเชื่อถือ พูดกันว่าพระเจ้ามีความยุติธรรม เมื่อให้รูปร่างหน้าตากับคุณก็จะไม่ให้ปัญญาแก่คุณ ถ้าให้ปัญญากับคุณแล้วก็จะไม่ให้รูปร่างหน้าตา แต่ว่าหากดูจากผู้ชายที่อยู่ตรงหน้านี้ พระเจ้าคงลำเอียงอย่างไม่ต้องสงสัยเลย 

เมื่อคนที่ปกติไม่ค่อยเปิดเผยตัวในสังคมมาปรากฏตัวอยู่ตรงนี้ นี่คงเกี่ยวข้องกับเรื่องที่เธอปฏิเสธตำแหน่งนักจิตวิทยาวิศวกรรมโครงการ AI ของ BUA ไปเมื่อไม่นานมานี้ แต่นี่ไม่ใช่ประเด็นสำคัญในตอนนี้ ประเด็นสำคัญคือ มีประโยคหนึ่งผุดขึ้นมาในสมองเธอ 

ถ้ารักแรกพบเป็นเพียงเรื่องที่เล่ากันมา เช่นนั้นในวินาทีนี้ เรื่องเล่าก็คงกลายเป็นเรื่องจริงแล้ว 

ลู่เจียเอ่อยื่นมือไปจับตอบขณะพูด “คุณจิ้นคะ ฉันจีบคุณได้ไหม?” เมื่อคำพูดหลุดออกไป ลู่เจียเอ่อพลันได้สติว่าตัวเองวู่วามไปแล้ว แต่คำพูดที่หลุดออกจากปากก็เหมือนน้ำที่สาดออกไป ยากที่จะตักกลับมา 

จิ้นเซี่ยงตงผู้ที่ไม่เคยแสดงออกทางสีหน้า หลังจากได้ยินแววตาพลันแปรเปลี่ยนไปในทันที และกลับคืนเป็นปกติในเวลาอันรวดเร็ว เขาพิศมองใบหน้าลู่เจียเอ่ออย่างละเอียดด้วยไม่รู้ว่าเธอพูดเล่นหรือพูดจริง 

ลู่เจียเอ่อสบตาเขา นัยน์ตาฉายแววประหลาดใจ ค้นหา และเฝ้ารอ นานมากแล้วที่เธอไม่ได้รู้สึกสนใจใครสักคนแบบนี้ แถมยังเป็นผู้ชายอีกด้วย 

ถึงแม้ว่าเขาจะหาข้อมูลลู่เจียเอ่อมาอย่างละเอียดแล้ว แต่ก็ยังมีบางเรื่องที่ต้องรู้จักกันสักพักถึงจะเข้าใจ จิ้นเซี่ยงตงจึงนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง “ผมจีบยากนะครับ” 

“จีบยาก? ก็แปลได้ว่าฉันยังมีโอกาสจีบติดอยู่ใช่ไหมคะ?” ลู่เจียเอ่อถามต่อ 

จิ้นเซี่ยงตงมองเธอ “ระดับความยากไม่ธรรมดานะครับ” 

“ยากสิคะถึงจะท้าทาย!” ลู่เจียเอ่อตอบ 

จิ้นเซี่ยงตงเตือนด้วยความหวังดี “เวลามีค่า อย่าเสียไปโดยเปล่าประโยชน์เลย” 

น้ำเสียงทุ้มต่ำค่อนข้างเย็นชาของเขาลอยเข้าหูเธอ พลันรู้สึกเหมือนกำลังฟังเพลงโบราณ ยิ่งเพิ่มความรู้สึกสนใจในตัวเขามากขึ้นไปอีก 

ใช่ว่าเพราะเขาคือจิ้นเซี่ยงตงหรือว่าเขารูปหล่อ สิ่งที่สำคัญกว่านั้นคือเธออ่านใจเขาไม่ออกสักนิด ถึงแม้จะดึงความรู้จากจิตวิทยาทั้งหมดออกมาใช้ ก็ยังไม่มีปัญญามองทะลุความคิดของเขาในเวลานี้ 

ดังนั้นในเวลาสั้นๆ ไม่กี่นาทีนี้ ลู่เจียเอ่อก็ได้ข้อสรุปว่าเขาช่างพิเศษเหลือเกิน นี่เป็นการจุดประกายความปรารถนาอันแรงกล้าที่เธออยากจะค้นหาเขาให้มากขึ้น แต่ว่าหากเจอกันครั้งแรกก็จู่โจมกันตรงๆ อย่างนี้ เกิดทำเขาตกใจกลัวจนหนีไป ก็คงไม่มีปัญญาไปค้นหาความ ‘พิเศษ’ นั้นแล้ว 

ลู่เจียเอ่อใบหน้าแย้มยิ้ม “เวลามีค่าไม่ควรปล่อยให้เสียเปล่าจริงๆ ประธานจิ้นคะ เมื่อครู่ฉันวู่วามเกินไป เพราะว่าได้ยินข่าวลือของคุณมาตลอด ครั้งแรกที่พบหน้าเลยเกิดสงสัยว่าถ้าคนอัจฉริยะอย่างคุณเจอคำพูดบุ่มบ่าม ปฏิกิริยาแรกจะเป็นยังไง” 

จิ้นเซี่ยงตงมองรอยยิ้มบนใบหน้าของลู่เจียเอ่อ “นี่ถือว่าเป็นการทดสอบจิตวิทยารึเปล่าครับ?” 

ลู่เจียเอ่อไม่ได้ตอบตรงๆ กลับยิ้มให้เขาแทน 

แต่จิ้นเซี่ยงตงยังพูดต่อ “แต่ว่าผมคิดจริงไปแล้วนะครับ!” 

หลังจากได้ยินขนตาลู่เจียเอ่อขยับขึ้นเล็กน้อย รู้สึกเหมือนตัวเองโดนเล่นงานกลับ เธอยิ้มอย่างเก้อเขินพลางพูด “ที่ฉันบอกว่าคุณคือรักแรกพบ คุณคิดจริงจังไปแล้ว?” 

จิ้นเซี่ยงตงพยักหน้า “ใช่ครับ!” 

ลู่เจียเอ่อหลุดยิ้ม จากนั้นพูดต่ออย่างกล้าหาญ “ถ้าเป็นเรื่องจริงแล้วคำตอบของคุณจะเปลี่ยนรึเปล่าคะ?” 

จิ้นเซี่ยงตงมองเธอ “แล้วศาสตราจารย์ลู่ อยากให้คำตอบผมเปลี่ยนไหมครับ?” 

ลู่เจียเอ่อที่ถูกถามกลับแบบนี้รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกจีบ ใบหน้าปรากฏแววเขินอายโดยไม่รู้ตัว เธอรีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนาอย่างขัดเขิน “ขอแนะนำตัวอย่างเป็นทางการอีกครั้งค่ะ ฉันลู่เจียเอ่อ ศาสตราจารย์พิเศษด้านจิตวิทยาประจำมหาวิทยาลัยบีค่ะ” 

“ผมจิ้นเซี่ยงตง รับผิดชอบโครงการ AI ที่บริษัทเทคโนโลยีและวิทยาศาสตร์ BUA หรือเรียกผมว่า เอซ (Ace) ก็ได้ครับ” 

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ทั้งสองขับรถมายังร้านอาหารญี่ปุ่นแห่งหนึ่ง 

เมื่อผลักประตูเข้าไป ภายในร้านเปิดเพลงลาก่อนฤดูร้อน [1]ของอาโออิ เตชิมะ ให้ความรู้สึกผ่อนคลายและอบอุ่นหัวใจ ความเย็นภายในร้านพัดเอาไอร้อนที่ติดบนตัวลูกค้าให้จางหายไป 

เมื่อเข้าห้องส่วนตัว ทั้งสองคนนั่งหันหน้าเข้าหากัน จิ้นเซี่ยงตงให้ลู่เจียเอ่อสั่งอาหาร 

“เนื้อทาทากิ ชีสโรล ซาซิมิแซลม่อน ...” ลู่เจียเอ่อสั่งอาหารอย่างคล่องแคล่ว จากนั้นยื่นเมนูอาหารให้กับจิ้งเซี่ยงตง พลางพูดว่า “ประธานจิ้น คุณสั่งเพิ่มอีกสองสามอย่างไหมคะ” จิ้นเซี่ยงตงตอบกลับ “คุณสั่งเลยครับ แล้วก็เรียกผมว่าเอซก็พอครับ” 

ลู่เจียเอ่อสั่งอาหารเพิ่มอีกสองจานแล้วปิดเมนู มองไปยังจิ้นเซี่ยงตง “เอซ! เป็นชื่อที่สูงส่ง ยอดเยี่ยม คนสมกับชื่อเลยค่ะ” 

“ชื่อนี้คุณพ่อเป็นคนตั้งให้ครับ” จิ้นเซี่ยงตงอธิบาย 

“คุณพ่อคุณมองการณ์ไกลมากนะคะ” ลู่เจียเอ่อเอ่ยชม 

“ผมจะบอกท่านให้ว่าคุณชม” จิ้นเซี่ยงตงตอบ 

ลู่เจียเอ่อยิ้มบางๆ จากนั้นจิ้นเซี่ยงตงก็เริ่มเข้าหัวข้อหลัก “ศาสตราจารย์ลู่ครับ ข้อเสนอของบริษัทมีตรงไหนที่คุณไม่พอใจหรือเปล่า?” 

“ไม่ใช่หรอกค่ะ แต่เป็นเพราะความสามารถฉันไม่พอค่ะ” ลู่เจียเอ่อตอบ 

“ศาสตราจารย์ลู่ คุณถ่อมตัวเกินไปแล้วครับ” จิ้นเซี่ยงตงพูด 

คำพูดของจิ้นเซี่ยงตงนั้นไม่เกินความจริง ลู่เจียเอ่อถ่อมตัวเกินไป อย่ามองว่าเธอเป็นแค่เด็กสาวอายุยี่สิบห้า เพราะนอกจากเธอจะเป็นศาสตราจารย์พิเศษที่อายุน้อยที่สุดในมหาลัยบีแล้ว ในวงการจิตวิทยาด้านพฤติกรรม เธอไม่เพียงมีชื่อเสียงในประเทศ แต่ยังโด่งดังไปต่างประเทศอีกด้วย ศาสตราจารย์หานอาจารย์ที่ปรึกษาของเธอได้กล่าวไว้ว่า ลู่เจียเอ่อคืออัจฉริยะของวงการจิตวิทยา 

แต่ว่าลู่เจียเอ่อรู้อยู่แก่ใจ ความจริงแล้วเธอไม่ใช่อัจฉริยะอะไร เพียงแค่เธอแตกต่างจากคนปกติเท่านั้น 

………………………………………. 

[1] เพลง 别了夏天 ของ Aoi Teshima นักร้องชาวญี่ปุ่น 

 

 

 

 

 

 

 

โปรเจกต์ "หอหมื่นอักษร" เป็นโปรเจกต์ที่ซื้อลิขสิทธิ์นิยายออนไลน์มาอย่างถูกต้อง  

เผยแพร่อย่างเป็นทางการโดย OokbeeU และ China Literature 

 

เจ้าของลิขสิทธิ์ต้นฉบับ China Literature 

 

 

จากใจเก๋อเก๋อ 

 

นิยายทุกเรื่องที่อยู่ในโปรเจกต์หอหมื่นอักษรเราเป็นนิยายที่เก๋อเก๋อพยายามพิถีพิถันคัดเลือกมาอย่างเต็มความสามารถโดยผ่านการเรียบเรียงและกลั่นกรองด้วยความตั้งใจของเหล่านักแปล เพื่อให้นายท่านได้รับความเพลิดเพลินอย่างถึงที่สุด 

เก๋อเก๋อหวังเป็นอย่างยิ่งว่านิยายของเราจะเติมเต็มความปรารถนาของนายท่านทุกๆ คนได้อย่างพึงพอใจ และเชื่อมั่นว่านายท่านจะสนับสนุนนิยายของเราอย่างถูกลิขสิทธิ์ เพื่อเป็นกำลังใจในการคัดสรรนิยายเรื่องอื่นๆ ของเราต่อไปในอนาคต 

ถ้าหากนายท่านพบเห็นนิยายของหอหมื่นอักษรถูกนำไปเผยแพร่อย่างผิดลิขสิทธิ์ที่ใด สามารถเข้ามาแจ้งกับเราได้ในทุกช่องทางการติดต่อ 

 

ท้ายที่สุดนี้เก๋อเก๋อขอขอบพระคุณแรงสนับสนุนของนายท่านทุกคนจากนี้และต่อไปในอนาคตด้วยเจ้าค่ะ 

 

เก๋อเก๋อ แห่งหอหมื่นอักษร 

แสดงเพิ่มเติม
แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น