ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตัวเล็กตอนที่4

ชื่อตอน : ตัวเล็กตอนที่4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.8k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ธ.ค. 2559 17:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตัวเล็กตอนที่4
แบบอักษร

ตัวเล็กตอนที่4

 

   TIWAKRAN'PART

 

 หลังจากที่พี่ฟรานส์ขับออกไปผมก็เดินเข้าบ้านทันที

 

   "แม่ครับมีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ" ผมถามออกไปเพราะตอนนี้ก็ใกล้จะเที่ยงแล้วผมเห็นคุณแม่กำลังทำอาหารพอดี

 

   "ถ้าลูกทำอาหารจะกินนได้ไหมเนี่ย" ผู้เป็นแม่พูดอย่างขำๆ

 

   "โห่แม่ครับผมงอนแล้วว" ผมพูดพร้อมกับหันหลังให้แม่และเดินขึ้นห้องทันทีจริงๆผมก็ไม่ได้ทำแย่ขนาดนั้นสะหน่อย

 

  ผมขึ้นมาอาบน้ำซักผ้าของตัวเองที่ใส่เมื่อวานเรียบร้อยก็มานอนเล่นที่เตียงและแกะกล่องโทรศัพท์ที่พี่ฟรานส์ซื้อให้ผมตอนแรกผมก็งงๆนะว่าพี่เค้าซื้อให้ผมทำไมแต่พอผมแกะกล่องดูเท่านั้นแหละครับมีกระดาษใบเล็กเขียนว่า

 

 'ฉันให้ไว้ติดต่อกับฉันห้ามให้เบอร์คนอื่นเด็ดขาด'

 

    สักพักหนึ่งหน้าจอโทรศัพท์ก็ได้โชว์เบอร์ที่ถูกเมมไว้ว่า 'พี่ฟรานส์สุดหล่อ' ผมยิ้มขำแล้วรับโทรศัพท์

 

   "สวัสดีครับไม่ทราบว่าใครโทรมาครับ" ผมแกล้งพูดออกไป

 

   "ไม่เจอฉันแค่ไม่กี่นาทีจำฉันไม่ได้แล้วหรอตัวเล็ก" ปลายสายพูดเสียงดุๆ

 

   "ฮ่าๆผมแค่ล้อเล่นเองหน่าา  ใครจะจำพี่ฟรานส์สุดหล่อไม่ได้หล่ะครับ"

 

 

     2สัปดาห์ผ่านไป

 

    MAXDIFRANS'PART

 

    หลังจากวันนั้นที่ผมไปส่งน้องเค้าที่บ้านตอนนี้ก็สองอาทิตย์แล้วครับเราก็ไม่ได้เจอกันเลยแต่ก็คุยโทรศัพท์กันเกือบทุกวันจนตอนนี้ผมกับน้องเค้าสนิทกันไปแล้ว

     วันนี้ผมมีนัดน้องเค้าว่าจะพาไปเที่ยวสวนสนุกกันแต่ตอนนี้ผมอยู่หน้าบ้านน้องแล้วครับผมพาลูกน้องมา4คนครับแต่ตอนนี้ตัวเล็กยังไม่ลงมาเลย

 

     ติ๊งต่องๆ

 

   "มาแล้วคร้าบบบบบ หูยยยย" ตัวเล็กวิ่งออกมาเปิดประตูให้ผมก่อนจะมองผมพร้อมกับอุทานออกมา

 

   "ทำไมวันนี้พี่ฟรานส์หล่อจังเนี่ย แล้วทำไมถึงมีคนใส่ชุดดำเต็มเลยหล่ะครับ"

 

   "หึหึ วันนี้นายก็น่ารักหน่า ส่วนนั่นหน่ะลูกน้องฉันเองเอาไว้เผื่อเป็นอันตรายไง" ผมบอกพร้อมกับขยี้หัวทุยจนโยก

 

   "น่ารักอะไรเหล่าเป็นผู้ชายก็ต้องหล่อสิ" ตัวเล็กบ่นอุบอิบ

 

   "อะๆฉันไม่เถียงแล้วพร้อมรึยังอะเรา"

 

   "พร้อมละ..อ๊าผมลืมโทรศัพท์รอแปปนึงนะครับ" ตัวเล็กพูดก่อนจะวิ่งเข้าบ้านไปผมได้แต่ยืนส่ายหัวกับการกะทำของตัวเล็ก

 

   "พี่ฟรานส์ครับผมอยากฟังเพลงจังเลย" ตอนนี้เราอยู่บนรถครับตัวเล็กสะกิดแขนผมก่อนจะพูดบอก

 

   "เปิดฟังเอาสิ" 

 

   "ขอบคุณครับ ว่าแต่มันเปิดยังไงล่ะเนี่ย" ตัวเล็กบอกขอบคุณผมก่อนจะไปหันไปง่วงอยู่กับปุ่มของวิทยุ

 

   "นี่กดปุ่มตรงนี้คือเปิดปิดและกดปุ่มตรงนี้คือเปลี่ยนเพลงถ้านายจะปรับเสียงก็มาหมุนตรงนี้" ผมสอนเด็กน้อยข้างๆในขณะที่ติดไฟแดง

 

   "อ๋ออออออขอบคุณครับ"

 

        เราขับรถมาสักพักก็ถึงสวนสนุกครับแต่คนข้างๆผมนี่หลับไปแล้วครับ

 

   "ตัวเล็กถึงแล้วตื่นเร็ว"

 

   "..."

 

   "งั้นถ้าง่วงกลับกันดีกว่าเนอะ"

 

   "งืมมห้ะตื่นแล้วๆไม่กลับนะๆ" เหมือนตัวเล็กจะได้ยินตอนผมบอกว่าจะพากลับ

 

   "ฮ่าๆๆถ้าอยากเล่นก็ลงมา"  

 

     ตอนนี้เราอยุ่หน้าเครื่องเล่นที่ชื่อยักษ์ตกตึกครับผมเห็นแล้วผมว่ามันก็ปกติอะครับไม่ได้น่ากลัวอะไรแค่สูงนิดหน่อย แต่ตัวเล็กข้างๆผมนี่สิครับดึงแขนผมไว้

 

   "ไม่เอาผมไม่อยากเล่นอะ" พูดพร้อมทำหน้าเศร้าๆ

 

   "มาเล่นเถอะหน่า" ผมพูดพร้อมกับดึงแขนตัวเล็กให้ไปต่อแถว

 

   "ฮึก...แต่ผมไม่อยากเล่นมันสูงมากเลยนะครับ" อ่าววววผมทำน้องร้องหรอเนี่ย!!

 

   "โอเคๆ ไม่ต้องเล่นก็ได้เนอะฉันขอโทษไม่ร้องนะครับ" ผมบอกก่อนจะยกมือมาเช็ดที่ตาน้องที่น้ำตาคลออยู่ตอนนี้

 

   "นี่ก็เที่ยงแล้วไปกินข้าวกันดีกว่าเนอะ" ผมบอกตัวเล็กขยี้ตาอยู่

 

   "..." ไม่มีการตอบกลับมีเพียงการพยักหน้า

 

      ผมเดินเข้ามาในห้องอาหารของสวนสนุกพร้อมกับตัวเล็กและลูกน้องผมทุกคนแต่โชคดีที่วันนี้ไม่ใช่วันหยุดจึงทำให้คนไม่เยอะ

 

   "ตัวเล็กไปซื้อข้าวกัน" ผมชวนตัวเล็ก

 

   "ครับ" จากนั้นเราก็ทานข้าวกันจนเสร็จและไปเล่นเครื่องเล่นโซนแฟนตาซีซึ่งแน่นอนว่าผมไม่เล่นครับ

 

   "เห้ยไอฟรานส์มึงมาทำอะไรทำนี่ว้ะ" ผมรอตัวเล็กเล่นเครื่องเล่นสักพักก็ได้ยินคนทักผมและผมจำเสียงมันได้ดีครับ

 

   "อ่าวไอพอลแล้วมึงมาทำไรว้ะ" ไอพอลมันเป็นเพื่อนสนิทผมครับมันพึ่งกลับมาจากอเมริกา

 

   "กูพาหลานสาวมาเที่ยวว่ะ" ผมคุยกับเพื่อนผมไปสักพักตัวเล็กก็เดินมาครับ

 

   "พี่ฟรานส์น่าจะมาเล่นกับผมนะครับสนุกมากๆเลย" ตัวเล็กคงยังไม่เห็นเพื่อนผมครับ

 

   "ตัวเล็กฉันคุยกับเพื่อนอยู่นะ" 

 

   "อ๊ะขอโทษครับพอดีผมไม่เห็น" ตัวเล็กรีบกล่าวขอโทษทันที

 

   "อ่าไม่เป็นไรครับว่าแต่น้องชื่ออะไรครับ"

 

   "ผมชื่อวาครับ"

 

   "ครับน้องวาพี่ชื่อพอลนะครับ เป็นเพื่อนไอฟรานส์ครับ" พูดจบมันก็ยื่นมือไปหาตัวเล็กครับ ตัวเล็กหันกลับมามองผมอย่างงงๆผมจึงขัดจังหว่ะไป

 

   "อะแฮ่มมากไปครับเพื่อนๆแค่คุยกันปกติก็พอแล้ว"

 

   "อ่าวหวงหรอว้ะ โอเคๆจะไม่ยุ่ง" มันหันมาถามผมอย่างกวนๆแล้วยิ้มอย่างมีเล่ห์นัย

 

   "เออไอฟรานส์เย็นนี้ไปกินเหล้าที่ผับกูป่ะ"

 

   "กูต้องไปส่งตัวเล็กว่ะ" ผมพูดแล้วหันไปมองตัวเล็ก

 

   "พาไปด้วยก็ได้นี่หว่า"

 

   "ตัวเล็กจะไปกับฉันไหม" ผมหันไปถามตัวเล็ก

 

   "ผะ...ผมไปได้ใช่ไหมครับ"

 

   "ได้สิสรุปไปนะเพื่อน19.00เจอกันกูไปดูหลานก่อนนะบาย" มันพูดจบก็เดินออกไปเลยครับ

 

   "แต่ว่าฉันไปแล้วต้องกลับดึกนะจะนอนกับฉันไหมเพราะบ้านเนายกับร้านมันไกล"

 

   "ได้ครับเดี๋ยวผมขอโทรบอกแม่ก่อนนะครับ"

 

         18.30 น.

 

     เราออกจากสวนสนุกประมาณ5โมงครับตอนนี้เราอยู่บนรถ

 

   "ตัวเล็กอยู่ที่นั่นห้ามออกไปไหนนะอยู่กับฉันก็พอใครชวนคุยห้ามคุยเด็ดขาดนะ" ผมเตือนตัวเล็กเพราะที่ผับไอพอลมันมีหลายเพศครับ

 

   "ครับ"

 

     ตอนนี้ผมอยู่ที่ห้องVIPที่ผับไอพอลมันแล้วครับแต่ไอคนชวนผมมันยังไม่มาาเลยครับ

 

   "เห้ยไอฟรานส์ขอโทษที่ช้าว่ะคือข้างล้างแม่งมีปัญหานิดหน่อย"

 

   "เออๆ มาๆมาแดกกัน" ผมนั่งกินกับไอพอลมันไปเรื่อยๆครับส่วนตัวเล็กผมก็ให้กินน้ำโค้กเพราะน้องเค้าบอกว่ากินไม่เป็แต่ถึงกินเป็นผมก็ไม่ให้กินหรอกครับ

 

    เอาตรงๆนะครับผมไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้มันเกิดมาจากไหนผมรู้สึกเป็นห่วง หวงน้องเขา ไม่ชอบให้คนอื่นมายุ่ง แต่ผมว่าผมอาจจะแอบชอบตัวเล็กแล้วก็ได้ ผมนั่งไปสักพัก็มีสาวอกโตซึ่งเค้าเป็นคู่นอนของผมเองครับเดินมาที่ห้องของเราเพราะปปกติที่ผมมาที่นี่ผมก็จะเรียกเค้าตลอด เธอจึงถือวิสาสะเข้ามาโดยไม่ได้เคาะ

 

   "ฟรานส์คะทำไมช่วงนี้ไม่มาหาแพรวเลยล่ะคะ" เธอพูดพร้อมกับลงมานั่งตักผมอย่างออดอ้อน

 

   "ช่วงนี้ฉันไม่ค่อยว่างเลยไม่ได้มา" ผมตอบเสียงเรียบพร้อมมองไปที่ตัวเล็กที่ตอนนี้หันออกไปแต่ทางหน้าต่าง

 

  "งั้นตอนนี้คุณว่างแล้วเราก็..."

 

   "อะ..เอ่ออผมขอตัวไปล้างหน้าก่อนนะครับ" พอตัวเล็กพูดจบก็เดินออกจากห้องไปเลยครับ

 

     TIWAKRAN'PART

 

    ผมนั่งอยู่เพลินๆก็เห็นว่ามีผู้หญิงในชุดสีแดงเดินเข้ามาหาพี่ฟรานส์แล้วนั่งตักอย่างออดอ้อน

 

   "ฟรานส์คะทำไมช่วงนี้ไม่มาหาแพรวเลยล่ะคะ" ผู้หญิงคนนั้นพูดกับพี่ฟรานส์

 

   "ช่วงนี้ฉันไม่ค่อยว่างเลยไม่ได้มา"

 

   "งั้นตอนนี้คุณว่างแล้วเราก็..." ผมรู้สึกไม่อยากได้ยินประโยคต่อไปผมเลยพูดแทรกอย่างเสียมารยาท

 

   "อะ..เอ่ออผมขอตัวไปล้างหน้าก่อนนะครับ" 

 

      ผมไม่รู้ว่าทำไมถึงไม่อยากได้ยินประโยคนั้น แต่ถ้าผมทนฟังผมต้องไม่ไหวแน่ๆครับ

 

     ผ่านไปสักพักผมก็เดินกลับไปที่ห้องที่พี่ฟรานส์อยู่เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็ปรากฏภาพที่สามารถทำให้ผมสะอึกได้เพราะมันเป็นภาพที่พี่ฟรานส์กับผู้หญิงคนนั้นกำลังจูบกันอยู่

 

   "อึกผมขอตัวกลับก่อนนะครับ" พูดจบผมก็วิ่งออกจากที่นี่ทันทีผมเป็นอะไรเนี่ยทำไมผมต้องรู้สึกหน่วงๆโหวงแปลกๆด้วย

 

 

______________________________________________________________________________

 

 เย้ๆมาแล้วๆวันนี้มาดึกหน่อยนะค้ะ

ขอบคุณทุกคนที่มาเม้นให้กำลังใจและติกันนะค้ะ

 

หากมีข้อผิดพลาดประการณ์ใดช่วยเม้นบอกหน่อยนะค้ะจะรับข้อผิดพลาดทั้งหมดเลย

อิมเมจมาเพิ่มจ้าาา

#

พอล ไคร์เซอร์

ป็นลูกครึ่งไทยจีน เป็นเพื่อนสมัยเรียนที่อเมริกากับฟรานส์

 

#

 

พิมแพรว  

ฟรานส์ต้องเป็นของฉันคนเดียว

 

 

#

 

http://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/yv01..gif

 

 

 

  

 

  

ความคิดเห็น