email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณที่ชื่นชอบและติดตามผลงานของไรท์นะคะ สามารถซื้อนิยายทุกเรื่องที่จบแล้ว ในรูปแบบ E-Book ได้ที่เวบไซต์ Meb Market โดยหาชื่อ ภรปภัช หรือใครต้องการสั่งหนังสือเล่ม ติดต่อได้ที่ facebook fanpage : สำนักพิมพ์ภรปภัช หรือแอดไลน์ไอดี : sarisa8228 นะคะ

ตอนที่ 15 ขอเวลา...

ชื่อตอน : ตอนที่ 15 ขอเวลา...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 30.1k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ธ.ค. 2559 12:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 15 ขอเวลา...
แบบอักษร

                                "  อ่อ  ว่าผมปากเสียหรอฮะ  ลองชิมปากผมดูมั้ย  ว่ามันเสียจริงรึเปล่า  "  เขาจะจูบเธอ  เธอก็ลุกวิ่งหนีเขาไป

 

                             "  นี่อย่ามาแกล้งบัวนะคะ  ถอยไปห่างๆบัวเลย  คนเจ้าเล่ห์  จ้างให้ก็ไม่ได้จูบบัวอีกหรอก  "  เธอวิ่งไปที่ประตู  กำลังจะเปิดประตูออก  เขาก็คว้าตัวเธอไว้ได้ทัน

 

                             "  แน่ใจนะ  ว่าจะไม่ให้ผมจูบน่ะ  "  เขาโอบเอวเธอเอาไว้แน่น  แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย

 

                                "  ค่ะ  คุณน่ะ  ชอบเอาเปรียบบัวอยู่เรื่อยเลย  ถอยไปเลยนะ  บัวจะกลับไปนอนที่ห้องแล้ว  "  เธอใช้สองมือน้อยดันตัวเขาออกไป

 

                               "  ปะ  งั้นผมไปส่งบัวที่ห้องก็ได้  "  เขาปล่อยอ้อมแขนออก  เธอถอนหายใจอย่างโล่งอก  คิดว่าเขาคงไม่ทำอะไรเธออีกแล้ว

 

                                จากนั้นเขาก็พาเธอเดินกลับไปที่ห้องของเธอ  แต่ว่า

 

                              "  คุณ  จะเข้ามาทำไมคะ  "  เธอกำลังจะปิดประตูห้องแต่เขารีบแทรกตัวเข้ามา  แล้วปิดประตูห้องเธอทันที

 

                               "  ก็มานอนกับบัวที่ห้องนี้ไง  ไหนดูซิ  เตียงห้องนี้นุ่มรึเปล่า  "  เขาไม่พูดเปล่า  แต่กลับเดินไปล้มตัวลงนอนบนเตียงของเธอเรียบร้อย

 

                               "  คุณ  ออกไปเลยนะคะ  นี่มันห้องของบัวนะ  "  เธอเดินไปที่เตียง  ดึงแขนเขาให้ลุกออกมา  แต่เขากลับดึงให้เธอล้มลงมานอนทาบทับเขาเอาไว้

 

                           "  อ้าว  ก็บัวอยากนอนห้องของบัวไม่ใช่รึไง  นี่ไง  อยู่ห้องบัวแล้ว  เรามา ' นอน  '  ด้วยกันเถอะนะ  "  เขาตั้งใจเน้นคำว่านอนเป็นพิเศษ  แต่เธอยังไม่เข้าใจ  คิดว่าเขาก็คงจะนอนหลับแบบทุกวัน

 

                              "  ก็ได้ค่ะ  นอนก็นอน  งั้นบัวไปปิดไฟก่อนนะคะ  "  เธออ่อนใจกับเขาเสียจริง  จากนั้นเธอก็ลุกไปปิดไฟทั้งหมด  แล้วเหลือไฟหัวเตียงไว้เช่นเคย

 

                            "  แล้วพรุ่งนี้  คุณต้องไปทำงานอีกใช่มั้ยคะ  "  เธอถามเมื่อกลับขึ้นมานอนที่เตียงพร้อมกับเขาอีกครั้ง

 

                             "  ใช่ครับ  ทำไม  บัวอยากไปกับผมหรอ  "  เขายิ้ม  ดึงเธอมากอดเอาไว้แน่น

 

                             "  ก็แค่ถามเฉยๆ  ทำไมต้องคิดว่าบัวอยากไปกับคุณด้วยล่ะคะ  "  เธอมองสบตาเขา  แล้วก็ต้องหลบตาคู่นั้น  เพราะมันทำให้เธอร้อนๆหนาวๆพิกล

 

                            "  ทำไม  ไม่กล้ามองหน้าผมหรอ  "  เขายิ้ม  เมื่อเห็นเธอหน้าแดง

 

                            "  เอ่อ  บัว  ง่วงแล้ว  นอนก่อนนะคะ  "  เธอรีบหลับตาลงไม่อยากเถียงกับเขาอีก  แต่แล้วเธอก็ต้องลืมตาตื่นขึ้นมา  เมื่อพบว่า  ริมฝีปากของเธอ  ถูกเขาประกบจูบอีกครั้ง

 

                             "  อื้อ  อื้อ  "  เสียงของเธอดังอู้อี้  พอเธอจะว่าเขา  เขาก็ได้โอกาสสอดปลายลิ้นร้อนนั้นเข้ามาเชยชิมความหวานในปากอิ่มทันที

 

                             สองมือน้อยพยายามดันร่างหนาที่เข้ามาทาบทับตัวเธอให้ออกไป  หัวใจของเธอเต้นโครมครามไปหมด  สักพักเมื่อเห็นเธอเริ่มหายใจติดขัด  เขาจึงยอมถอนริมฝีปากออกมา

 

                             "  หวานจัง  บัวของผมปากหวานที่สุดเลย  "  เขายิ้มดวงตาหวานฉ่ำ  สองมือหนาสอดเข้าไปใต้ชายเสื้อนอนตัวบางของเธอ

 

                               "  คุณ  จะทำอะไรคะ  "  เธอทำหน้าตกใจ  ขนลุกไปหมด

 

                             "  ก็ผมบอกแล้วไง  ว่าผมจะนอนกับบัว  "  เขายิ้ม  นึกขำกับท่าทางตื่นๆของเธอ

 

                           "  กะ   ก็  นอนหลับไม่ใช่หรอคะ  "  เธอจับมือของเขาที่อยู่ใต้ชายเสื้อของเธอไว้แน่น

 

                          "  โธ่  บัว  จะให้ผมนอนกอดบัวเฉยๆ  ไปอีกกี่วันกันนะ  ผมอยากดูแลบัวให้มากกว่านี้จะตายอยู่แล้วรู้มั้ย  "  เขาจูบที่หน้าผากนวลนั้นอย่างเอาใจ

 

                            "  แต่ว่า  บัว  ยะ  ยัง  ไม่พร้อมค่ะ  "  เธอเขินจนหน้าแดง  

 

                           "  แล้วเมื่อไหร่บัวจะพร้อมล่ะครับ  "  เขาพูดพร้อมกับซุกไซ้ใบหน้าหล่อเหลาไปที่ซอกคอขาวนวลนั้น  ร่างบางสั่นสะท้าน  เธอยกมือขึ้นมาดันตัวเขาเอาไว้  เป็นโอกาสให้เขาได้เลื่อนชายเสื้อของเธอขึ้นมา  จนเผยให้เห็นอกอวบอิ่มภายใต้บราเซียตัวสวยนั้น

 

                          เขาไม่รอช้า  เลื่อนมือไปดึงสายบราเซียของเธอลงข้างหนึ่ง  หน้าอกอวบอิ่มได้รูป  ชูชันช่างยั่วยวนชวนให้เขาหลงใหล  เขารีบก้มลงใช้ริมฝีปากหนาไปโลมเลียเนินอกอวบและปลายยอดถันสีชมพูอ่อนนั้นอย่างห้ามใจไม่ไหวอีกต่อไป

 

                              ทันทีที่ลิ้นของเขาสัมผัสปลายยอดดอกบัวของเธอ  เธอถึงกับสะดุ้งสุดตัว  ร่างบางสั่นสะท้านด้วยไม่เคยมีผู้ใดได้ล่วงล้ำเข้ามาใต้ร่มผ้าของเธอถึงเพียงนี้   แต่เธอก็ยังพอมีสติร้องห้ามเขา

 

                              "  อย่าค่ะ  อย่าทำบัวเลยนะคะ  บัวขอร้อง  ขอเวลาบัวอีกหน่อยนะคะ  อื้อ  "  เธอเผลอร้องครางเมื่อเขารัวลิ้นไม่หยุด

 

                              "  ก็ได้ครับ  ผมจะยังไม่ทำอะไรบัวมากไปกว่านี้  แต่ว่า  ขอผมชื่นใจบ้างเถอะนะ  ผมต้องการบัวเหลือเกิน  "  เขาเลื่อนริมฝีปากหนาไปประทับริมฝีปากอิ่มอีกครั้ง  เขาเองก็ไม่อยากหักหาญน้ำใจของเธอ  อยากให้เธอมอบสิ่งที่สำคัญให้กับเขา  เมื่อเธอพร้อม  แต่จะให้เขานอนเฉยๆ  เหมือนเช่นคืนก่อน  เขาก็ทำไม่ไหว

 

                                   ผู้มีประสบการณ์โชกโชนเช่นเขารู้ดีว่าจะต้องทำอย่างไรให้เธอโอนอ่อนผ่อนตาม  เขาจูบเธออย่างดูดดื่มและเร่าร้อน  มือหนากอบกุมสองเต้าอวบอิ่มเอาไว้มั่น  ตอนนี้เขาได้ประจักษ์แล้วว่าดอกบัวของเธอสวยงามขนาดไหน  แม้ใจอยากจะเชยชมเนินเนื้อด้านล่าง  อยากรู้เหลือเกินว่าดอกไม้ป่าเช่นเธอ  จะสวยสดงดงามเพียงใด แต่วันนี้เขาขอเพียงเท่านี้ก่อน

 

                                    เขาเลื่อนริมฝีปากหนานั้นลงมาจูบซับไปทั่วเนินอกอิ่มอีกครั้ง  ร่างบางสั่นไหวไปด้วยแรงสัมผัสที่เขามอบให้  จนเมื่อเขาดูดกลืนยอดอกอวบจนหนำใจแล้ว  เขาจึงสวมเสื้อให้เธอดังเดิม  แม้แก่นกายข้างล่างมันจะดุนดันแข็งตัว  อยากออกรบจนแทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว

 

                                "  ไม่ต้องกลัวนะ  นอนเถอะครับ  ผมจะรังแกบัวเท่านี้แหละ  ผมจะรอจนกว่าบัวจะพร้อมมอบมันให้กับผมนะ  "  เขายิ้ม  กอดเธอเอาไว้แน่น

 

                                    "  ขอบคุณนะคะ  "  เธอยิ้มกอดเขาเอาไว้เช่นกัน  สัมผัสที่เขามอบให้  ทำให้เธอหวั่นไหวได้อย่างมากมาย  หากเขายังคงรุกรานเธอต่อไป  วันนี้เธอคงได้เสียของรักให้เขาไปแล้วอย่างแน่นอน

 

                                 ร่างบางหลับไปอย่างง่ายดายเหมือนเช่นทุกคืน  แต่เขานี่สิ  แก่นกายของเขามันยังไม่สงบเลย  เขารู้สึกปวดร้าวไปหมดแล้ว  ยิ่งคิดถึงเนินอกอวบอิ่มนั้น  เขาก็ยิ่งมีอารมณ์มากขึ้นเรื่อยๆ  โธ่  โรเบิร์ตเอ๋ย  ทั้งชีวิต  มีแต่ผู้หญิงตะเกียกตะกายอยากขึ้นเตียงกับเขา  ทั้งที่พวกเธอไม่มีสิทธิ์ใดๆในตัวเขาทั้งสิ้น  แต่กับสาวน้อยคนนี้  เธอมีสิทธิ์ที่จะบัญชาให้เขามอบความสุขสมให้เธอมากแค่ไหนก็ได้  แต่เธอกลับเลือกที่จะปฏิเสธมัน  เอาวะ  อดเปรี้ยวไว้กินหวานก็แล้วกัน  ขืนตัดสินใจทำอะไรเธอมากไปกว่านี้  พาลทำให้เธอเกลียดเขาแทน  ทีนี้ล่ะ  อดได้เมียกันพอดี  แถมยังเป็นเมียเด็กอีกต่างหาก

 

 

                                     เช้าวันต่อมา

 

                                    สโรชินีตื่นขึ้นมาแล้ว  เธอคิดถึงสัมผัสเมื่อคืนที่ผ่านมา  ใบหน้าของเธอก็ร้อนวูบวาบ  เธอเงยหน้าไปมองหน้าของเขา  เห็นเขาลืมตามองเธออยู่  เธอรีบหลับตาลงทันที

 

                                 "  ตื่นแล้ว  ทำไมต้องแกล้งหลับด้วย  กลัวจะโดนผมรังแกอีกรึไง  "  เขายิ้มให้กับความไร้เดียงสาของเธอ

 

                              "  บัวยังไม่ตื่นค่ะ  "  เธอรีบพูด

 

                             "  ไม่ตื่นแล้วพูดได้ยังไง  อ่อ  นอนละเมอสินะ  ดีล่ะ  แกล้งลักหลับแฟนหน่อยท่าจะดี  "  พูดแล้วเขาพลิกตัวขึ้นมานอนคร่อมเธอเอาไว้  เธอรีบลืมตาขึ้นมาทันที

 

                                  "  อย่านะคะ  บัวตื่นแล้วค่ะ  ตื่นแล้ว  "  เธอดันตัวเขาเอาไว้  ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ

 

                                 "  เชอะ  สาวน้อยเจ้าเล่ห์  ตื่นก็ดีแล้ว  ไหนล่ะ  มอนิ่งคิสของผมน่ะ  "  เขายิ้ม  พร้อมกับก้มหน้ามาหาเธอใกล้ๆ

 

                                 "  มอนิ่งคิสอะไรกันล่ะ  "  เธอเบือนหน้าหนี  เขาจึงหอมแก้มของเธอแทน

 

                                "  ถ้าไม่ยอมมอนิ่งคิส  ก็จะโดนหอมแก้มอยู่อย่างนี้เรื่อยๆนะ  "  เขายิ้มแล้วก็หอมแก้มเธอซ้ำๆ  อยู่อย่างนั้น

 

                                 "  ก็ได้ค่ะ  "  เธอยกมือขึ้นมาปิดปากเขา  สักพักก็ถอนมือออกมา  ยื่นหน้าไปจูบเขาที่ริมฝีปากแผ่วเบา

 

                                   "  ไม่เอาสิ  เอาแรงกว่านี้  แบบนี้ไง  "  เขาทำท่าไม่พอใจ  แล้วก็ก้มหน้าลงมาจูบเธออย่างดูดดื่ม

 

 

 

 

 

 

 

 

อร๊ายยยยยย  กรี๊ดดดดดดดด  พี่โรเบิร์ต  เดี๋ยวปากน้องก็บวมกันพอดี  อิอิhttp://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/18.gif

 

                            

 

                              

 

   

 

                             

 

                             

 

                             

 

                                  

 

 

ความคิดเห็น