ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

ตอนที่ 1

 

ตอนที่ 1  

 

 

ท่ามกลางความเจริญรุ่งเรื่องของสังคมเมืองใหญ่ แต่ยังคงความล้าสมัยเรื่องชนชั้นที่แตกต่างและฐานะที่ไม่เท่าเทียม จนนำไปสู่การแบ่งแยกดินแดนที่อยู่อาศัย 

เหล่าอัลฟ่าผู้ร่ำรวยมหาศาล ได้ครอบครองผืนแผ่นดินอุดมสมบูรณ์ มีความเป็นอยู่ที่ดีมาก จึงมีความสุขกันถ้วนหน้า เป็นเหตุให้ชนชั้นนี้มักยกตนข่มท่าน ดูถูกเหยียดหยามผู้ที่ด้อยกว่า 

ส่วนเบต้าชนชั้นกลางก็ไม่ได้ขาดแคลนสิ่งใด แม้ว่าฐานะไม่ร่ำรวยเท่าอัลฟ่า แต่ยังถือว่ามีความเป็นอยู่ที่ดี ทั้งสองชนชั้นจึงคบค้าสมาคมกันได้ 

สุดท้ายโอเมก้าที่ไม่ค่อยมีใครอยากข้องเกี่ยว ที่อยู่อาศัยติดกับเขตทุ่งหญ้าป่าเขาห่างไกลความเจริญ พวกโอเมก้ามักถูกตราหน้าว่าแสนต่ำต้อย ความสามารถเดียวที่ยอมรับกันนั้นคือตั้งครรภ์ให้อัลฟ่าได้  

“เมื่อคืนคุณลุงเข้าร่วมงานประมูล คราวนี้ได้เด็กมาคนหนึ่ง แต่ไม่ใช่โอเมก้าทั่วไป เป็นเพียวโอเมก้า ชนชั้นต่ำกว่านั้นอีก” อีเธอร์รายงานความเคลื่อนไหวของวิกเตอร์ อัลฟ่าเฒ่าแห่งตระกูลฟินซ์ 

“เพียวโอเมก้า ประมูลมาทำไม” ฟีนิกซ์ถามกลับ เขาคืออัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์เพียงหนึ่งเดียวในตระกูล หรือเรียกกันว่า ‘ทรูอัลฟ่า’ นั่นเอง  

ฟีนิกซ์มีรูปร่างสูงกำยำ พละกำลังล้นเหลือ แข็งแรงทั้งร่างกายและจิตใจ ใบหน้าคมคายหล่อเหลาไร้ที่ติ นัยน์ตาสีเข้มเต็มไปด้วยความดุร้ายราวกับนักล่า บนลำแขนข้างซ้ายของเขามีรอยสักรูปนกฟีนิกซ์งดงาม 

“รู้แค่ว่าไม่ได้เอามาฆ่าแน่นอน ผ่านมาหนึ่งคืนแล้วยังอยู่ดี กูไม่เข้าใจเลย ทำไมคุณลุงต้องเลือกเพียวโอเมก้าวะ ชนชั้นอื่นมีตั้งเยอะตั้งแยะ” 

จริงอยู่ที่สังคมตอนนี้ยอมรับโอเมก้าบ้างแล้ว เพราะสามารถตั้งครรภ์แล้วลูกออกมาเป็นอัลฟ่า แต่เพียวโอเมก้าไม่มีประโยชน์อันใด หากตั้งครรภ์ก็ให้กำเนิดบุตรที่เป็นเพียวโอเมก้าเท่านั้น  

“แค่อย่าจับทำเมียก็พอ เสื่อมเสียวงศ์ตระกูล” ฟีนิกซ์เอ่ยเสียงเรียบ 

“อ้อ อีกเรื่อง...” อีเธอร์พูดต่อ “ตอนนี้เด็กคนนั้นอยู่บ้านกลางหุบเขา” 

“อะไรนะ!” ใบหน้าทรูอัลฟ่าเคร่งเครียดกว่าเดิม 

ก่อนมารดาของเขาจะจากไป ท่านได้สั่งเสียไว้ว่าอย่าให้ใครเข้าไปรุกล้ำพื้นที่บ้านหลังนั้น วิกเตอร์ก็รับคำอย่างดี แล้วเหตุไฉนถึงไม่รักษาคำพูด  

“เตรียมรถ” ฟีนิกซ์หันไปสั่งบอดี้การ์ดโดยเร็ว ร้อนใจขึ้นมาทันที 

“คุณลุงให้ลูกน้องเกือบสิบคนเฝ้าที่นั่น ยังไงมึงก็เข้าไม่ได้” 

“ก็แค่เพียวโอเมก้าคนเดียว ไม่ใช่สิ่งของล้ำค่าอะไร ทำไมต้องรักษาความปลอดภัยขนาดนั้นด้วย หรือกลัวใครจะไปแย่ง” 

 

อีฟ โอเมก้าสายเลือดบริสุทธิ์ หรือเรียกกันในชื่อ ‘เพียวโอเมก้า’ เกิดมาจากบิดามารดาที่เป็นโอเมก้าเหมือนกัน อีฟเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่อดทนต่อความอ่อนแอจนสามารถเติบโตได้ 

เมื่อสัปดาห์ก่อนเขาถูกจับตัวไปให้อัลฟ่าผู้ร่ำรวยได้ประมูลกันอย่างสนุกสนาน ภายในงานนั้นเต็มไปด้วยคำดูถูกและเขากลายเป็นตัวตลกในสายตาของทุกคน ชนชั้นที่ไร้ค่า จะถูกกดราคาอย่างไรก็ได้  

“อือ...” เพียวโอเมก้าผิวขาวผ่องสลบไสลนานหลายชั่วโมง กระทั่งรู้สึกตัวอีกทีก็ไม่รู้ว่าตนอยู่แห่งหนใด 

ดวงตาคู่สวยค่อย ๆ ปรือขึ้นรับแสงสว่าง ใบหน้าอันแสนงดงามหันมองรอบกายโดยพลัน พบห้องสี่เหลี่ยมและประตูที่ปิดสนิท หน้าต่างติดกรงเหล็กไว้แน่นหนา ไร้ทางหนีรอด 

“ที่ไหนกัน” ริมฝีปากซีดเผือดพึมพำ 

ด้วยความอยากรู้จึงรวบรวมเรี่ยวแรงอันน้อยนิดพาตัวเองลุกขึ้นอย่างทุลักทุเลแล้วเดินไปยังประตู มือเรียวเอื้อมจับลูกบิดเก่า ๆ ก่อนออกแรงหมุน ปรากฏว่ามันเปิดไม่ได้เพราะถูกล็อกจากด้านนอก 

“ท่านครับ น่าจะฟื้นแล้วครับ”  

นัยน์ตาสีน้ำตาลเบิกขึ้นเมื่อได้ยินเสียงคนพูดคุย เขารีบกลับมานั่งกลางห้องตามเดิม และไม่นานประตูก็ถูกเปิดโดยชายแก่แต่งกายดีราศีจับ 

“เพียวโอเมก้า ฟื้นแล้วหรือ” วิกเตอร์นั่งลงบนเก้าอี้ ตวัดขาขึ้นไขว่ห้างท่าทางสบาย ๆ “หลับไปตั้งหลายชั่วโมง ฉันรอคุยกับเธออยู่นะคนสวย” รอยยิ้มนั้นแฝงด้วยความร้ายกาจ 

“...” อีฟกลืนน้ำลายลงคออย่างหวาดกลัว  

“รู้ไหมว่าฉันประมูลเธอมาทำไม ของเหลือที่ไม่มีใครอยากได้ ฮะ ๆๆ” อัลฟ่าแก่หัวเราะสะใจ “โอ้... ลืมไป มีอัลฟ่าคนหนึ่งประมูลแข่งกับฉันนี่นา แต่มันไม่กล้าเสนอเงินเกินฉัน เธอไร้ค่ามากเลย รู้ตัวหรือเปล่า มันจะประมูลเธอไปยิงทิ้ง เพราะมันเกลียดเพียวโอเมก้าชั้นต่ำ” 

อีฟยังคงเงียบ ไม่คิดโต้แย้งอะไร มันถูกต้องอย่างที่อีกฝ่ายพูด  

ใคร ๆ ก็เกลียดเพียวโอเมก้าทั้งนั้น... 

“แต่ฉันไม่ฆ่าเธอตอนนี้หรอก จะเก็บไว้บำเรอกามก่อน” เสียงเรียบนิ่งแสนเลือดเย็น 

คราวนี้ใบหน้าหวานเงยขึ้นสบสายตา พยายามสู้กับความน่ากลัว ทราบดีว่าชนชั้นอย่างเขาไม่ถูกยอมรับ หากไม่ฆ่าก็เก็บไว้ระบายความใคร่ 

“ถ้าเล่นกับเธอจนเธอเกิดท้องป่องขึ้นมา และเด็กที่ลืมตาดูโลกเป็นเพียวโอเมก้าเหมือนเธอละก็... ฉันจะฆ่าทิ้งเรื่อย ๆ ฆ่าทิ้งให้หมด” 

“คนเลว” ปากเรียวขยับช้า ๆ นัยน์ตาคู่ใสรื้นไปด้วยน้ำตา คนผู้นี้ไม่ใช่แค่เลวระยำ ยังโรคจิตอีกด้วย 

“ก็เธอผิดเองที่เกิดมาเป็นเพียวโอเมก้าไร้ประโยชน์” 

“ถ้าอย่างนั้นก็ฆ่าเราตอนนี้เลยสิ” 

“โทษที ฉันยังอยากมีความสุขทางกาย” 

“อย่ามายุ่งกับเรา” อีฟกัดฟันกรอด น้ำตาเม็ดโตไหลรินอาบสองแก้ม 

“เธอควรดีใจมากกว่านะที่ได้รับน้ำเชื้อจากอัลฟ่า รอบฮีทเมื่อไหร่ ฉันจะเล่นกับร่างกายเธอจนกว่าจะหนำใจเลย” 

ฮีทคืออาการติดสัดของเหล่าโอเมก้า แต่สำหรับเพียวโอเมก้าอย่างอีฟจะฮีทสองเดือนต่อหนึ่งครั้ง ซึ่งแต่ละรอบฮีทจะกินเวลายาวนานถึงห้าวันกว่าฮอร์โมนร่างกายจะกลับมาเป็นปกติ หากไม่ได้รับน้ำเชื้อฉีดเข้าภายใน เพียวโอเมก้าจะต้องพึ่งยาต้านอาการฮีทและขังตัวเองไว้ในที่ลับตาผู้คน 

ก๊อก ๆๆ 

“ท่านครับ คุณฟีนิกซ์มาครับ” เสียงลูกน้องจากด้านนอกรายงาน 

“หึ ข่าวไวดี ไอ้ลูกหมามาถึงที่นี่จริง ๆ ด้วย เดี๋ยวฉันเข้ามาหาใหม่นะคนสวย” อัลฟ่าตัณหากลับพูดจบก็เดินออกจากห้องไป 

“ฮึก!” มือขาวยกขึ้นปาดน้ำตาด้วยความเหนื่อยล้าไร้ทางสู้ 

ถ้าหนีไม่ได้ก็ต้องตกเป็นเบี้ยล่างให้อัลฟ่าระบายอารมณ์ อันที่จริงอีฟก็รู้ว่าเติบโตมาแล้วจะมีจุดจบแบบไหน แต่เขาก็ยังอยากเติบโต ยังอยากเรียนรู้ชีวิตการเป็นผู้ใหญ่ แต่กลับมีเพียงความขมขื่นที่ไม่อาจหลีกหนี... 

“ลมอะไรหอบมาถึงที่นี่ล่ะลูกรัก” อัลฟ่าเฒ่ายิ้มทักทายผู้สืบทอดวงศ์ตระกูลคนต่อไป เขาภูมิใจที่เลี้ยงดูทรูอัลฟ่าให้โตขึ้นมามีความรับผิดชอบ งานทุกอย่างฟีนิกซ์จัดการได้ทั้งหมด 

“พาใครมา” ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งอย่างเอาเรื่อง 

“ใครกัน” อีกฝ่ายเลิกคิ้วหน่อย ๆ บวกกับสีหน้ากวนโมโห 

“เพียวโอเมก้า จะเอามาทำเมียอีกคนหรือไง พอได้ไหมเรื่องแบบนี้” 

“ฮะ ๆๆ” อัลฟ่าเฒ่าหัวเราะเสียงดัง ได้ฟังชายหนุ่มพร่ำบ่นเรื่องเหล่านี้มาไม่รู้กี่รอบ “ฉันแก่แล้ว อายุหกสิบปีแล้ว อย่ามามีกฎเกณฑ์อะไรอีกเลย จะหาความสุขใส่ตัวก่อนตายคงไม่หนักหัวใครมั้ง”วิกเตอร์เป็นถึงผู้นำตระกูลในตอนนี้ หากแต่ชอบเที่ยวเล่นไปวัน ๆ 

เดิมทีเป็นคุณพ่อแท้ ๆ ของฟีนิกซ์ที่ดำรงตำแหน่งผู้นำตระกูล ท่านเป็นผู้ริเริ่มหลายธุรกิจของฟินซ์ จากธุรกิจระดับเล็ก ก้าวเข้าสู่ความยิ่งใหญ่ จนฟินซ์กลายเป็นตระกูลทรงอำนาจ เป็นที่รู้จักของคนทั้งเมือง  

แต่แล้วเมื่อสิบห้าปีก่อน ท่านก็ด่วนจากไปด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ ทำให้วิกเตอร์ผู้เป็นพี่ชายต้องทำหน้าที่ตรงนี้แทน 

จากนั้นไม่กี่ปีคุณแม่ของฟีนิกซ์ก็มาเสียชีวิตด้วยโรคประจำตัว ชายหนุ่มในวัยยี่สิบจึงไม่เหลือทั้งคุณพ่อและคุณแม่  

ต่อมาวิกเตอร์ได้รับฟีนิกซ์เป็นบุตรบุญธรรม และตกลงกันว่าเมื่อไรที่ทรูอัลฟ่าหนุ่มอายุครบยี่สิบห้าปี เขาจะคืนตำแหน่งนี้ให้ 

แต่พอถึงเวลาจริง ๆ ฟีนิกซ์กลับปฏิเสธการรับตำแหน่งผู้นำตระกูล เนื่องด้วยเขาไม่พร้อมในหลาย ๆ ด้าน จนกระทั่งตอนนี้อายุสามสิบสองปีแล้วก็ยังไม่อยากขึ้นเป็นใหญ่ 

“โอเมก้า เบต้า ตั้งเยอะแยะ ทำไมต้องเจาะจงเป็นเพียวโอเมก้าด้วย” 

“แกรู้ด้วยหรือว่าฉันเจาะจง” 

“อย่ามาเล่นลิ้น” 

“ใจเย็นก่อน นั่นแค่ของเล่นเท่านั้น” 

“พาไปอยู่ที่อื่น” ฝ่ายลูกเสียงเข้มดุ 

“ยืมหน่อยน่า แค่สถานที่เอง ถ้าแกอยากมาใช้งานเด็กคนนี้ด้วยกันก็ได้นะ ปีนี้เอาใครบ้างหรือยัง ไม่ใช่ว่ารัททีไรก็พึ่งแต่ยาระงับอาการ ถ้าตายด้านก่อนมีลูกสืบทอดทายาทจะเป็นเรื่องใหญ่เอานะ” 

รัทคืออาการติดสัดของเหล่าอัลฟ่า แต่สำหรับทรูอัลฟ่าอย่างฟีนิกซ์จะรัทไม่บ่อย เพราะเขาสามารถควบคุมสัญชาตญาณดิบในตัวเองได้เป็นอย่างดี 

“ถึงเวลาก็คงมีเอง ไม่ได้ว่างงานขนาดนั้นด้วย” ชายหนุ่มตอกกลับ ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ทำให้หน้าหนา ๆ ของบิดาบุญธรรมเจื่อนลงได้หรอก ยิ่งถูกด่ายิ่งยิ้มรับหน้าบาน 

“ก็ฉันว่างมาก และฉันฟิตปึ๋งปั๋งกว่าแกไงก็เลยต้องใช้งานบ่อย ๆ” 

“เขาเรียกบ้ากาม” ฟีนิกซ์ถอนหายใจด้วยความรำคาญเต็มที ก่อนจะมองไปยังประตูห้องที่อีกฝ่ายเปิดออกมาเมื่อครู่ “อย่าบอกนะว่าอยู่ในนั้น” 

“ใช่แล้ว ให้อยู่ในห้องนอนแม่แก” วิกเตอร์หน้าระรื่น 

ผิดกับชายหนุ่มที่กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดตามลำแขนปรากฏชัด แค่ได้ยินว่าพามาอยู่ที่นี่เขาก็โกรธมากพอแล้ว นี่ยังอยู่ในห้องที่เขาหวงแหนอีก 

“ทำไงได้ มันมีห้องเดียวที่สะอาดที่สุด ฉันจะเข้าไปหาเด็กนั่นบ่อย ๆ ถึงต้องให้อยู่ในที่สะอาด ๆ” 

“พาออกไป!” เสียงเข้มตวาดลั่น แววตาเต็มไปด้วยความโกรธเคือง 

“อย่าเพิ่งโมโห” 

คราวนี้ฟีนิกซ์ไม่ได้พูดพร่ำทำเพลงให้เสียเวลา ขายาวก้าวฉับ ๆ ไปยังห้องนอนของคุณแม่ 

“ถอย!” เขาสั่งบอดี้การ์ดหน้าห้อง 

“ไม่เอาน่าฟีนิกซ์ แกอย่าไปรบกวนเวลาเพียวโอเมก้าตัวน้อยพักผ่อน” 

พลั่ก! ตุ้บ! 

ทรูอัลฟ่าไม่ฟังคำห้ามปรามของบิดาบุญธรรม เขาใช้เท้าถีบเข้าหน้าท้องชายชุดดำสองคนอย่างแรงจนพวกนั้นล้มพับกองที่พื้น จากนั้นหันมาถีบบานประตู เพียงครั้งเดียวเท่านั้นลูกบิดก็พังลง 

ร่างเล็กนั่งตัวสั่นกอดตัวเองอยู่มุมห้อง ใบหน้าสวยก้มงุดไม่กล้าหันมองตามเสียงคนทะเลาะกัน 

“ลุกขึ้นแล้วออกไป!” 

“...” 

“ฉันคุยกับเธอ เพียวโอเมก้า”  

คนตัวขาวเงยหน้าขึ้นมองด้วยความกลัว ตากลมโตจับจ้องชายหนุ่มรูปร่างสูงกำยำบ่งบอกถึงความแข็งแรง ใบหน้านั้นทรงเสน่ห์เหลือเกิน แต่นิสัยคงไม่ต่างจากคนก่อนหน้านี้ 

“มองทำไม ฟังภาษาคนไม่เข้าใจเหรอ” 

“จะให้เราไปไหน” เสียงเหนื่อยอ่อนถามกลับ 

“ออกจากห้องนี้ ไปไหนก็ไป” 

“...” คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน หรือว่าอนุญาตให้กลับบ้านได้แล้ว 

“เพียวโอเมก้าอาภัพ ย้ายไปอยู่ห้องข้าง ๆ” วิกเตอร์แทรกขึ้น 

อ๋อ! เข้าใจแล้ว แค่ย้ายห้อง 

อีฟลุกขึ้นเดินมาถึงหน้าประตู กลิ่นกายหอมหวานดั่งดอกไม้อวลเข้าจมูกทรูอัลฟ่าอย่างจังทั้งที่อีฟสวมปลอกคอไว้อย่างดี ปลอกคอนี้ช่วยให้ปลอดภัยจากคนรอบข้าง ไม่มีทางส่งกลิ่นยั่วยวนถึงเพียงนี้ได้  

“เอ่อ ขอทางหน่อย” ร่างบางเอ่ยขึ้น เพราะอีกฝ่ายยังยืนขวางอยู่ 

ฟีนิกซ์จ้องดวงหน้างดงามไม่วางตา แต่แสงสีแดงที่เปล่งออกมาจากรอยสักบนลำแขนกลับเรียกความสนใจได้ดีกว่า ดวงตาคู่คมเบิกค้างชั่วขณะ 

‘ถ้าคู่แห่งโชคชะตาของลูกมายืนตรงหน้าเมื่อไหร่ นกฟีนิกซ์ตัวนี้จะตื่นขึ้นมา และคู่แห่งโชคชะตาคนนั้นแหละจะทำให้ลูกมีความสุข’ 

เสียงของมารดาที่เคยกล่าวไว้ในอดีตดังก้องในความคิดของทรูอัลฟ่า รวมถึงคำพูดของคนทั้งตระกูล และคำทำนายของท่านผู้เฒ่าอีกด้วย 

“จะให้ไปไหม” เสียงใสเอ่ยขึ้นอีกครั้ง ตากลมกะพริบปริบ ๆ จ้องกลับ 

นั่นยิ่งทำให้รอยสักบนลำแขนแกร่งส่องแสงเจิดจ้า ซึ่งมีเพียงฟีนิกซ์ผู้เดียวที่มองเห็นมัน เขาไม่เคยคิดจะเชื่อเรื่องคำทำนายบ้าบอพวกนั้นเลย ที่ผ่านมารอยสักก็อยู่ของมันเป็นปกติไม่ว่าจะพบเจอผู้ใดที่ถูกใจก็ตาม 

เป็นถึงทรูอัลฟ่า... คู่แห่งโชคชะตาต้องไม่ใช่เด็กคนนี้สิ! 

“อย่าเพิ่งไป” ฟีนิกซ์เอ่ยบอกก่อนจะหันกลับไปปิดประตูไม่ให้คนอื่นเข้ามา จากนั้นเขาก้าวเข้าไปหาเพียวโอเมก้าเรื่อย ๆ อีกฝ่ายก็ถอยหลังโดยพลัน ถูกไล่ต้อนจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้อง 

“ฮึก! อย่านะ” มือเรียวยกขึ้นดันหน้าอกแกร่งเพราะรู้สึกว่ากำลังจะได้รับอันตราย “นี่คุณจะทำอะไร เรากลัว...” 

“ฉันเป็นทรูอัลฟ่า ต้องทำอะไรเพียวโอเมก้าอย่างเธอ อย่าคิดเข้าข้างตัวเองไปหน่อยเลย”  

“...” ริมฝีปากเรียวเม้มแน่นกับคำดูถูก อีฟโดนดูถูกมาทั้งชีวิต แต่คนตรงหน้ากลับมีแววตาที่แสนดุร้ายกว่าทุกคนที่เคยเจอ  

หมับ! 

ตากลมเบิกกว้างหลังถูกคว้ามือไปจับ นิ้วแกร่งสอดประสานเข้ากับนิ้วมือเรียวเล็กก่อนจะตรึงติดผนังเหนือศีรษะ ทำให้ใบหน้าของพวกเขาอยู่ใกล้กันมากเหลือเกิน 

“เราเจ็บ” อีฟเบะปาก 

“ยังไม่ได้ออกแรงเลย อ่อนแอจริง” 

ฟีนิกซ์ยังคงจับมือแน่นไม่ยอมคลาย พร้อมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาเป็นประกายสวยงาม หากแต่เจือความหวาดกลัว  

กลิ่นฟีโรโมนดึงดูดทางเพศหอมฟุ้ง... 

อันที่จริงกลิ่นกายทรูอัลฟ่าก็มีอิทธิพลต่ออีฟมากเช่นกัน ปกติเขาไม่ค่อยได้อยู่กับเหล่าอัลฟ่า แค่เห็นหน้าก็ไม่อยากเข้าใกล้ แต่ตอนนี้ได้ใกล้ชิดกับอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์ จึงส่งผลให้ฮอร์โมนร่างกายปั่นป่วนผิดปกติ 

“ปล่อยเรานะ ได้โปรด...” เพียวโอเมก้าผู้น่าสงสารวอนขอ 

ฟีนิกซ์กลืนน้ำลายอึกใหญ่ ก่อนคลำหายาระงับอาการรัทในกระเป๋าหลังกางเกงยีน เกิดอะไรขึ้นกับร่างกายเขากันแน่ ทำไมถึงอยากมีเซ็กซ์มากมายถึงเพียงนี้ 

 

 

tbc. 

 

#เพียวโอเมก้าอาภัพ 

แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น