email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณที่ชื่นชอบและติดตามผลงานของไรท์นะคะ สามารถซื้อนิยายทุกเรื่องที่จบแล้ว ในรูปแบบ E-Book ได้ที่เวบไซต์ Meb Market โดยหาชื่อ ภรปภัช หรือใครต้องการสั่งหนังสือเล่ม ติดต่อได้ที่ facebook fanpage : สำนักพิมพ์ภรปภัช หรือแอดไลน์ไอดี : sarisa8228 นะคะ

ตอนที่ 9 อาหารจานพิเศษ...

ชื่อตอน : ตอนที่ 9 อาหารจานพิเศษ...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 34.3k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 28 พ.ย. 2559 18:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 9 อาหารจานพิเศษ...
แบบอักษร

                               หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้ว  สโรชินีก็นำปากกาหมึกซึมไปเขียนชื่อตัวเองไว้ที่หน้าห้อง  เพื่อครั้งต่อไปเธอจะได้ไม่หลงไปห้องเขาอีก  โดยไม่สนใจว่าจะโดนเขาด่าหรือเปล่า  จากนั้นเธอก็ลงไปด้านล่างถามทางแม่บ้านไปที่ห้องครัวทันที

 

                            เธอทำสเต็กมา  2  จาน  จานหนึ่งเธอทำให้โรเบิร์ตส่วนอีกจานเธอจะทานเอง  และเธอก็แอบใส่อะไรบางอย่างลงไป  เมื่อถามแม่บ้านว่าตู้ยาอยู่ไหน

 

                          เธอวางจานสเต็กบนโต๊ะทั้ง  2  จาน  โรเบิร์ตเดินลงมาพอดี  เขายื่นมือไปแย่งจานสเต็กของเธอมาทาน

 

                      "  นี่คุณ  นี่มันของบัวนะ  บัวทำเอง  ของคุณเดี๋ยวแม่บ้านก็ยกมาให้เองแหละ  "  เธอรู้ว่าเขาต้องมาแย่งเธอทานอย่างแน่นอน  เพราะเขาชอบแกล้งเธอมาก

 

                       "  ตัวเล็กแค่นี้  จะทานทำไมตั้ง  2  จาน  จานเดียวก็พอแล้ว  เอาอีกจานมานี่  "  เขาดึงจานสเต็กที่เธอกำลังจะทานมาหน้าตาเฉย  เธอแอบยิ้มในใจ

 

                      "  เชอะ  ผู้ใหญ่อะไรชอบแย่งของเด็ก  "  เธอทำเป็นไม่พอใจ  แล้วเลื่อนจานสเต็กอีกจานมาทาน

 

                         "  อื้ม  อร่อยดีนิ  พรุ่งนี้ทำให้ทานอีกสิ  "  เขาหั่นสเต็กเข้าปาก  ทานอย่างเอร็ดอร่อย

 

                       "  หึ  กลัวจะลุกมาทานไม่ไหวน่ะสิ  "  เธอพูดเบาๆ

 

                          "  อะไรนะ  "  เขาหันไปถาม

 

                        "  อ่อ  บอกว่าได้ค่ะ  คุณท่าน  "  เธอหันไปยิ้มยียวนใส่เขา  เขาไม่สนใจ  ทานสเต็กต่อไปจนหมด  โดยไม่ได้สนใจทานอาหารที่แม่บ้านเอามาให้ด้วยซ้ำ  แต่แล้ว  สักพักหนึ่ง  เขาก็เริ่มมีอาการ

 

                            "  เป็นอะไรคะ  ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ  "  เธอยิ้มให้เขาพร้อมกับทำหน้าตาย

 

                          "  เอ่อ  ผม ปวดท้อง  เดี๋ยวมานะ  "  เขารีบลุกไปเข้าห้องน้ำแทบไม่ทัน

 

                          สโรชินียิ้มอย่างสะใจ  สมน้ำหน้า  อยากแกล้งเธอดีนัก  

 

                      โรเบิร์ตกลับขึ้นไปบนห้องของตัวเอง  เขาเดินเข้าเดินออกห้องน้ำทั้งวัน  จนเขาแทบหมดแรง  เขากำลังคิดว่า  สเต็กจานนั้นของเธอ  ใช่ต้องเป็นยัยเด็กแสบแน่  คอยดูนะ  ถ้าหายดีเมื่อไหร่  จะทำโทษซะให้เข็ด  

 

                          สโรชินีไปนั่งเล่นที่ห้องของหนูดาวอย่างอามณ์ดี  จนเดือนดาราสงสัย

 

                         "  บัว  ทำไมวันนี้อารมณ์ดีจัง  มีเรื่องอะไรรึเปล่า  "  เดือนดาราถามเธออย่างสนใจ

 

                         "  ไม่มีอะไรหรอกค่ะ  แค่วันนี้บัวได้ทำอาหารจานพิเศษทาน  ก็เลยอารมณ์ดี  "  เธอคิดถึงใบหน้าที่แสดงถึงความเจ็บปวดของเขา  แล้วก็อดขำไม่ได้

 

                          ขณะที่กำลังคุยกันอยู่นั้น  อนาคินก็เดินเข้ามาพอดี

 

                          "  อ้าวพี่คิน  ไหนว่าจะออกไปที่โรงงานกับคุณโรเบิร์ตไม่ใช่หรอคะ  ทำไมกลับมาเร็วจังล่ะ  "  เดือนดาราหันไปถามสามี

 

                        "  ก็นายไม่สบายน่ะสิ  ท้องเสีย  หน้าซีดไปหมดแล้ว  พี่เพิ่งไปหายาให้นาย  แล้วก็ลงมานี่แหละ  ไม่รู้ไปทานอะไรผิดสำแดงมา  "  เขากล่าวถึงนายอย่างเป็นห่วง  สโรชินีเริ่มคิดว่า  เธอใส่ยาถ่ายลงไปเยอะขนาดไหนกันนะ   ถ้าเกิดเขาช็อคขึ้นมาจะทำไงดีล่ะ

 

                          "  เอ่อ  อาการเขาหนักมากเลยหรอคะ  "  เธอถามอนาคิน

 

                        "  ใช่  นอนหมดแรงอยู่บนเตียงแน่ะ  พี่จะพาไปหาหมอก็บอกว่าไม่ไป  ว่าจะหาเกลือแร่ไปให้นายอยู่เหมือนกัน  "  อนาคินบอกสโรชินี

 

                       "  เอ่อ  งั้นเดี๋ยวบัวไปดูเขาให้ก็แล้วกันนะคะ  "  เธอรีบลุกขึ้น  รู้สึกเป็นห่วงเขาขึ้นมาทันที

 

                           อนาคินกับเดือนดารามองหน้ากันรู้สึกแปลกๆ

 

 

                         สโรชินีเดินไปหายาและผงเกลือแร่  พร้อมทั้งน้ำอุ่น  นำไปให้เขาที่ห้อง  ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าห้องเขาอยู่ไหน  เมื่อเห็นชื่อหน้าห้องของเธอ

 

                                 ก็อกๆๆๆ  

 

                             "  คุณโรเบิร์ตคะ  บัวเอายามาให้ค่ะ  ขออนุญาติเข้าไปนะคะ  "  เธอคิดว่าเขาคงไม่มีแรงมาเปิดประตูให้เธอ  เธอจึงไม่รอคำตอบ  ถือวิสาสะเข้าไปทันที

 

                               เขานอนนิ่งอยู่บนเตียง  เธอวางถาดยาและน้ำไว้ที่โต๊ะข้างเตียง  แล้วเดินเข้าไปใกล้ๆเขา

 

                               "  คุณ  เป็นหนักขนาดนี้เลยหรอคะ  "  เธอนั่งลงบนเตียงข้างๆ  เขา  รู้สึกผิดมากมายเหลือเกิน

 

                             "  หึ  ไม่ต้องมาพูดเลยนะยัยตัวแสบ  ถ้าผมหายดีเมื่อไหร่  ผมจะฆ่าคุณแน่  โอ๊ย  "  เขาพูดได้แค่นั้น  เพราะข้าศึกรอบใหม่บุกมาอีกแล้ว  ทั้งๆที่แทบไม่มีแรงจะลุกด้วยซ้ำ  เธอรีบประคองเขาไปที่ห้องน้ำทันที

 

                             "  คือบัว  ขอโทษนะคะ ก็คุณมาแกล้งบัวก่อนทำไมล่ะ  "  เธอตะโกนบอกเขาอยู่หน้าห้องน้ำ  เวลาผ่านไปสักพัก  เขาก็เดินออกมา  ท่าทางอิดโรยมาก

 

                                   "  ให้พี่คินตามหมอให้มั้ยคะ  คุณดู  แย่มากเลย  "  เธอยื่นแแก้วน้ำที่ผสมผงเกลือแร่ให้เขาดื่ม

 

                               "  ไม่ต้องมาทำเป็นห่วงผมเลย  คุณมันเป็นฆาตรกรเลือดเย็น  กะจะฆ่าผมให้ตายเลยสินะ  "  เขามองหน้าเธออย่างโกรธเคือง  แม้จะดูอิดโรยมากเหลือเกิน

 

                               "  คือบัวไม่ได้ตั้งใจ  บัวไม่คิดว่าคุณจะเป็นหนักขนาดนี้นี่คะ   บัวขอโทษค่ะ  บัวจะไม่ทำอีกแล้ว  "  ใบหน้าเธอเศร้าลงไปอย่างเห็นได้ชัด  เธอสำนึกผิดแล้วจริงๆ

 

                              "  พอเลย  ผมไม่เชื่อคุณหรอก  ให้อนาคินไปตามหมอมาเลย  ผมไม่มีแรงทะเลาะกับคุณแล้ว  "  เขาพูดกับเธออย่างอ่อนแรง

 

                               "  ค่ะ  เดี๋ยวบัวมานะคะ  "  เธอรีบลุกขึ้น  วิ่งออกไปบอกอนาคินทันที  สักพักใหญ่ๆ  หมอก็เข้ามาดูอาการของเขา  จากนั้นก็จัดยาหยุดถ่ายให้เขาก่อน  แล้วจึงให้ยาฆ่าเชื้อ  และยาแก้ปวดท้อง

 

                               "  ให้นายนอนพักเยอะๆ  นะครับ  ทางที่ดีควรจะมีใครนอนเฝ้าด้วย  เผื่อมีอาการช็อคไป  จะได้ตามหมอได้ทัน  หมอขอตัวก่อนนะครับ  "  อนาคินเดินไปส่งคุณหมอกลับไปแล้ว  สโรชินีจึงนั่งเฝ้าเขาต่อ

 

                               "  คืนนี้คุณต้องนอนเฝ้าผมเข้าใจมั้ย  เพราะคุณคือคนลงมือ  "  เขาหันไปมองหน้าเธอ

 

                             "  ค่ะ  บัวเข้าใจ  งั้นเดี๋ยวบัวไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะคะ  แล้วจะกลับมาเฝ้าคุณใหม่  "  เธอลุกขึ้น  ยอมทำตามที่เขาสั่งแต่โดยดี  โรเบิร์ตหลับตาลง  

 

 

                            เธอเดินกลับมาที่ห้องของเขาอีกครั้ง  เห็นว่าเขาหลับอยู่  เธอจึงดึงผ้าห่มขึ้นให้เขา  กำลังจะเดินไปนั่งที่โซฟา  เขาก็ลืมตาขึ้นมา  แล้วเอื้อมมือมาดึงแขนเธอเอาไว้

 

                              "  จะไปไหน  "  เขาถาม

 

                              "  ไปนั่งที่โซฟาค่ะ  "  เธอบอกใบหน้าเศร้าๆ

 

                            " มานอนข้างผม  ให้ผมกอดเหมือนเมื่อเช้า  ปิดไฟด้วย  ผมแสบตา  "  เขาสั่งเธอเสียงเข้ม  หลังจากหยุดถ่ายแล้ว  ก็พอมีแรงขึ้นมาบ้าง

 

                               "  ก็ได้ค่ะ  "  เธอเห็นว่าเขาป่วยอยู่หรอกนะ  คนอะไร  สั่งอยู่ได้

 

                             เธอเดินไปปิดไฟรอบห้อง  เหลือไฟหัวเตียงเอาไว้

 

                            "  คือบัวขอเปิดไฟหัวเตียงนะคะ  "  เธอหันไปขออนุญาติเขา

 

                          "  อืม  รีบขึ้นมาได้แล้ว  ผมหนาว  "  เขาทำเป็นหงุดหงิดเธอไปอย่างนั้นแหละ  ก็แค่อยากกอดเธอเท่านั้นเอง

 

                           เธอจึงรีบขึ้นเตียงไปนอนข้างๆ  เขา  แล้วเขาก็หันมากอดเธอเอาไว้แน่น  

 

                          "  อืม  อุ่นจัง  "  เขาแอบยิ้ม

 

                         "  คุณ  อาการดีขึ้นมั้ยคะ  ยังปวดท้องอยู่รึเปล่า  "  เธอถามเขาอย่างห่วงใย

 

                         "  ก็ดีขึ้นมานิดหน่อย  แต่ยังไงผมก็ไม่ยอมให้อภัยคุณหรอกนะ  ไม่ต้องพูดมาก  นอนได้แล้ว  ผมเพลีย  "  เขากระชับอ้อมแขนให้แน่นมากยิ่งขึ้น  เธอจึงต้องนอนหลับตาต่อไป  ทำไมเขาชอบใช้เธอเป็นหมอนข้างซะจริง  นอนคนเดียวไม่ได้รึไงนะ  

 

 

 

 

 

 

โฮะๆๆๆๆ  นี่ขนาดไม่มีแรง  ก็ยังจะเนียนหาเรื่องนอนกับเค้าจนได้นะ  http://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/18.gif

 

 

 

 

                     

                       

 

 

 

 

 

                        

ความคิดเห็น