email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณที่ชื่นชอบและติดตามผลงานของไรท์นะคะ สามารถซื้อนิยายทุกเรื่องที่จบแล้ว ในรูปแบบ E-Book ได้ที่เวบไซต์ Meb Market โดยหาชื่อ ภรปภัช หรือใครต้องการสั่งหนังสือเล่ม ติดต่อได้ที่ facebook fanpage : สำนักพิมพ์ภรปภัช หรือแอดไลน์ไอดี : sarisa8228 นะคะ

ตอนที่ 7 เข้าห้องผิด...

ชื่อตอน : ตอนที่ 7 เข้าห้องผิด...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 38.2k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ธ.ค. 2559 16:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 7 เข้าห้องผิด...
แบบอักษร

                                   "  แหม  ทำเป็นเก่ง  ที่แท้ก็จำทางกลับห้องไม่ได้  มานี่  ผมจะพาไปเดินเล่นรอบๆ  บ้านก่อน  คุณจะได้ไม่หลงไปทางอื่น  "  เขาอดยิ้มให้กับความน่ารักของเธอไม่ได้  จากนั้นก็ถือโอกาสจับมือเธอ  แล้วพาเธอเดินตามไปเที่ยวชมบ้านของเขา

 

                                      "  นี่คุณ  บัวไม่ใช่เด็กแล้วนะคะ  ไม่ต้องมาจูงมือเดินก็ได้    "  เธอพยายามแกะมือที่เหนียวหนึบนั้นออก  

 

                                    "  ไม่ได้หรอก  เกิดคุณตามผมไม่ทัน  แล้วหลงทางไปห้องอื่นขึ้นมา  ผมขี้เกียจตามหา  "  เขาแอบยิ้ม  ใครจะปล่อยมือนุ่มๆของเธอได้ล่ะ  นอกจากเขาจะไม่ปล่อยแล้ว  ยังจับมือเธอให้แน่นขึ้นไปอีกต่างหาก

 

                                 จากนั้นเขาก็พาเธอเดินไปจนทั่วคฤหาสน์หลังใหญ่นั้น  เล่นเอาเธอยิ่งงงไปกันใหญ่  จนเขาพาเธอมานั่งริมสระว่ายน้ำขนาดใหญ่ยักษ์นั้น

 

                                  "  เป็นไง  ทีนี้รู้รึยังว่าห้องไหนอยู่ตรงไหนบ้าง  "  เขาถามเธอ

 

                                 "  ยิ่งงงหนักไปกันใหญ่ล่ะสิคะ  แค่จำทางกลับห้องตัวเองก็แทบแย่ละ  นี่คุณเล่นพาบัวเดินซะทั่ว  ถ้าเกิดบัวเข้าห้องผิดขึ้นมาจะทำไงล่ะ  ประตูห้องก็ดันหน้าตาเหมือนกันหมดเลย  "  เธอนั่งถอนหายใจ

 

                              "  เข้าห้องอื่นน่ะไม่เท่าไหร่  อย่าหลงมาเข้าห้องผมซะล่ะ  ผมไม่ปล่อยให้คุณออกไปง่ายๆหรอกนะ  "  เขานั่งลงฝั่งตรงข้ามเธอ

   

                             "  ทำไมคะ  ถ้าบัวหลงไปเข้าห้องคุณ  คุณจะฆ่าบัวรึไง  ห้องคุณห้องไหนบัวยังไม่รู้เลย  ว่าแต่  คุณนัดพี่คินไว้  2  ทุ่มไม่ใช่หรอคะ  นี่ก็จะ  2  ทุ่มแล้วนะคะ  "  เธอยกมือขึ้นมองนาฬิกาข้อมือ

 

                          "  อืม  จริงสิ  เพราะคุณนั่นแหละ  ทำให้ผมลืมเวลา  งั้นคุณก็กลับห้องตัวเองไปเถอะ  ผมจะไปข้างนอกกับอนาคิน  "  เขาลุกขึ้น

 

                          "  บัวขอไปหาพี่เดือนกับหนูดาวได้มั้ยคะ  บัวไม่กล้าอยู่ในห้องคนเดียว  "  เธอลุกขึ้นตามเขา

 

                            "  อืม  ก็ดีเหมือนกัน  แล้วไปถูกหรอ  "  เขาถามเธออีกครั้ง

 

                           "  ไม่เป็นไรค่ะ  เดี๋ยวถามทางแม่บ้านเอาก็ได้  คุณไปเถอะค่ะ  โชคดีนะคะ  "  เธอยิ้มหวานให้เขา  เล่นเอาเขาทำหน้าไม่ถูกเลย

 

                          "  อืม  ขอบใจ  "  เขารู้สึกเขิน  จนต้องรีบเดินตรงไปที่ห้องทำงานทันที

 

                            สโรชินี  เดินไปทางฝั่งตะวันตก  เธอเดินถามทางแม่บ้านแถวนั้น  จนมาถึงห้องของเดือนดาราจนได้

 

                          ก็อกๆๆๆๆ   ก็อกๆๆๆๆ

 

                             "  อ้าว บัว  เข้ามาก่อนสิ  "  เดือนดาราเปิดประตูออกมาก็พบกับสโรชินี

 

                          "  พี่เดือนเป็นยังไงบ้างคะ  หนูดาว  คิดถึงพี่บัวมั้ยคะ  "  เธอเดินเข้าไปกอดหนูน้อยเอาไว้  เมื่อหนูดาววิ่งมาหาเธอ

 

                            "  คิดถึงค่ะ  พี่บัวไปไหนมาคะ  "  หนูดาวถามแววตาสงสัย

 

                           "  พี่บัวไปเดินเล่นมาค่ะ  แล้วนี่ทานอาหารกันรึยังคะ  "  เธอหันไปถามเดือนดาราที่เดินไปนั่งตรงโซฟา

 

                           "  ทานแล้วจ้ะ  แล้วบัวล่ะทานรึยัง  "  เธอถามน้องสาวต่างวัย  ที่รักกันยิ่งกว่าพี่น้องแท้ๆ

 

                            "  ทานแล้วค่ะ  แล้วพี่คินไปหาคุณโรเบิร์ตแล้วหรอคะ  "  เธอมองไม่เห็นอนาคินอยู่ที่นี่

 

                           "  ใช่จ้ะ  เฮ้อ  พูดแล้วก็ไม่อยากจะเชื่อ  ว่าพวกเขาจะทำงานแบบนี้  "  เดือนดารานั่งถอนหายใจ

 

                             "  แล้วตกลง  พวกเขาทำงานอะไรกันหรอคะ  บัวก็อยากรู้เหมือนกัน  "  เธอพูดขณะที่นั่งเล่นกับเด็กหญิงตัวน้อยไปด้วย

 

                              "  พวกเค้าค้าอาวุธสงครามให้กับรัฐบาลที่นี่  แล้วก็ประเทศอื่นๆน่ะสิ  ไม่แปลกใจเลย  ที่คุณโรเบิร์ตเค้าจะร่ำรวยแล้วก็โหดเหี้ยมขนาดนั้น  "  เดือนดาราเล่าให้สโรชินีฟัง

 

                              "  ค้าอาวุธสงครามให้รัฐบาล!!!  จริงหรอคะเนี่ย  มิน่าล่ะ  ถึงพูดเรื่องหัวรบนิวเคลียร์อะไรนั่น  ท่าทางเรื่องนี้คงไม่ใช่เรื่องเล็กๆแล้วจริงๆด้วย  "  สโรชินีตกใจมาก  เธอเกลียดสงครามมากตั้งแต่พ่อเธอเสียชีิวิตในสงคราม  เธอไม่อยากให้มีการสู้รบกันเลย  ไม่ว่าฝ่ายไหนจะชนะ  มันก็ล้วนต้องมีการสูญเสียทั้งนั้น

 

 

                            "  ใช่จ้ะ  ดูแล้ว  พวกเราคงต้องอยู่ที่นี่ไปอีกนานเลยล่ะ  "  เดือนดารายิ้มเจื่อนๆ  ให้กับสโรชินี

 

                             

                        ด้านโรเบิร์ตกับอนาคิน  พวกเขาระดมลูกน้องอีกหลายสิบชีวิต  เพื่อไปเอาหัวรบนิวเคลียร์ที่อนาคินซ่อนไว้  กลับไปไว้ที่โรงงานนอกเมือง  หลังจากได้คืนมาแล้ว  โรเบิร์ตก็ล็อครหัสความปลอดภัยห้องเก็บรักษาหัวรบ  ซึ่งจะมีแค่เขาเท่านั้นที่รู้ว่าใช้รหัสอะไร

 

 

                          หลังจากนั้นพวกเขาก็นั่งวางแผนร่วมกันต่อที่โรงงานจนดึก  เพราะต้องติดต่อกับทางรัฐบาลสหรัฐด้วย  เนื่องจากมีผู้ก่อการร้ายเข้ามาเกี่ยวข้อง

 

 

                          เวลาเกือบเที่ยงคืนแล้ว  โรเบิร์ตและอนาคินกลับมาถึงคฤหาสน์  โรเบิร์ตเดินไปที่ห้องของตัวเอง  เขาหยุดอยู่หน้าห้องของสโรชินี  คิดว่าเธอคงหลับไปแล้ว  เขาจึงเดินเข้าห้องของตัวเองไป

 

                          "  กลับมาแล้วหรอคะ  พี่คิน  เรียบร้อยดีมั้ยคะ  "  เดือนดาราเอ่ยถาม  หนูดาวหลับไปแล้ว  สโรชินีก็อยู่ด้วย  เพราะอยากรู้ข่าว

 

                            "  จ้ะ  ตอนนี้พี่พานายไปเอาของไปเก็บไว้ในที่ปลอดภัยแล้ว  ส่วนเรื่องอื่นพี่คงบอกไม่ได้  มันเป็นความลับ  แล้วบัวยังไม่กลับห้องอีกหรอ  "  เขาหันไปหาสโรชินี

 

                             "  บัวอยากรอฟังข่าวน่ะค่ะ  เรียบร้อยก็ดีแล้ว  งั้นบัวกลับก่อนนะคะ  "  เธอลุกขึ้นมา  รู้สึกง่วงมากจริงๆ  จากนั้นเธอก็เดินออกจากห้องไป

 

 

                            เธอเดินไปทางตึกฝั่งตะวันออก  จำได้ว่า  ห้องของเธออยู่ชั้นบนสุด  เธอจึงเดินขึ้นไปเรื่อยๆ  แล้วก็เลี้ยวซ้าย  จากนั้นก็  ก็ยังไงต่อล่ะ  ฝั่งซ้ายมีตั้ง  6    ห้อง  ห้องเธออยู่ลำดับไหนนะ จะถามแม่บ้านก็ไม่เห็นมีใครอยู่  คงหลับกันหมดแล้ว  เธอพยายามคิดแต่ก็จำไม่ได้  เมื่อเช้าตอนที่เขาพามาน่าจะห้องที่  3  ละมั้ง  ช่างมันเถอะ  คงไม่มีใครพักอยู่แถวนี้หรอก  ถ้าเข้าห้องผิด  ก็ไล่เปิดทีละห้องละกัน

 

                            เธอเปิดลูกบิดเข้าไป  ห้องนี้มืดสนิท  เธอลองคลำหาสวิตช์ไฟ  เดินเข้าไปดู  

 

                           "  ไม่ใช่ห้องนี้แฮะ  "  เธอมองไปรอบๆ  ห้องนี้คล้ายๆห้องของเธอ  แต่บนหัวเตียงไม่มีรูปครอบครัว  เธอจึงรู้ว่าไม่ใช่  จึงเดินกลับออกไปใหม่

 

                          เธอเดินไปเปิดประตูห้องถัดไป  แล้วเธอก็ต้องตกใจมาก

 

                        " ว๊ายยยย  ขอโทษค่ะ  บัวเข้าห้องผิด  "  เธอเดินเข้าไปข้างในห้องนั้น  แล้วก็พบว่าโรเบิร์ตกำลัง  ถอดเสื้อผ้าออกจนหมด  เพราะเขากำลังจะอาบน้ำนั่นเอง  เธอกำลังจะวิ่งออกไป  เขาก็เดินมาคว้ามือเธอเอาไว้  หลังจากหยิบผ้าเช็ดตัวมาพันส่วนล่างเอาไว้

 

                        "  จะไปไหน  ดึกป่านนี้  ทำไมยังไม่นอนอีกฮะ  "  เขาดึงเธอเข้ามาหาตัว  แล้วก็โอบเอวเธอเอาไว้

 

                       " คะ คือ  บัวรอฟังข่าวอยู่ที่ห้องพี่เดือนค่ะ  พอพี่คินกลับมา  บัวเลยเพิ่งจะกลับมาที่ห้อง  แต่บัวจำไม่ได้ว่าห้องบัวคือห้องไหน  เลยเข้าห้องผิด  ขอโทษนะคะ  บัวไม่ได้ตั้งใจจะเข้าห้องของคุณ  "  เธอพยายามอธิบายให้เขาฟัง  

 

                            "  แน่ใจหรอ  ว่าไม่ได้คิดจะเข้ามายั่วผมถึงในห้องน่ะ  "  เขารู้ว่าเธอพูดจริง  เพราะดูจากท่าทางที่เธอตกใจ เมื่อเห็นเรือนร่างของเขานั่นแหละ

 

                              "  จะบ้าหรอคะ  บัวจะมายั่วคุณทำไมกัน  ปล่อยบัวนะ  บัวง่วง  อยากนอนแล้ว  "  เธอดันตัวเขาออกแต่เขาก็ไม่ยอมปล่อย

 

                            "  อ่อ  นึกว่าอยากจะนอนกับผมอีกซักคืน  ง่วงมาก  ก็นอนห้องผมก็ได้นะ  เตียงผมกว้างมากพอให้คุณนอนได้สบายๆ  เลยล่ะ  "  เขายิ้มกริ้ม

 

                              "  แล้วทำไมบัวต้องนอนห้องคุณด้วยล่ะ  ห้องบัวก็มี  คะ  แค่ยังหาไม่เจอเท่านั้นเอง  "  เธอหงุดหงิดตัวเองเสียจริง  ทำไมชอบหลงทางนักนะ  

 

                                "  แล้วไง  คุณจะไล่เปิดประตูห้องทุกห้องเลยมั้ย  ห้องของคุณน่ะ  อยู่ไกลจากห้องของผมมากเลยนะ  แล้วผมจะบอกอะไรให้อย่างนึง  รู้แล้วอย่าตกใจล่ะ  "  เขาแกล้งทำตาจริงจัง

 

                               "  อะไรคะ  "  เธอหยุดดิ้น  แล้วตั้งใจฟังเขาทันที

 

                             "  คฤหาสน์หลังนี้น่ะ  เป็นปราสาทโบราณ  ที่ผมเอามาบูรณะซ่อมแซมใหม่  ทุกคืน  น่าจะเวลานี้แหละ  ตรงทางเดินของทุกชั้น  ถ้าหากว่าใครเดินคนเดียวล่ะก็  คุณจะรู้สึกเหมือนมีคนเดินตามตลอดเวลา  เพราะมีตำนานเล่าว่า  พวกสาวใช้ถูกฆ่าตายตามทางเดิน  เพราะไม่สามารถหนีออกไปได้ทัน  ตอนที่มีสงคราม  บางทีก็จะมีเสียงร้องไห้  ดังออกมาจากกำแพงด้วยนะ  เอาล่ะ  คุณออกไปได้ละ    ขอให้โชคดีละกัน หาห้องของตัวเองให้เจอนะ   "  เขาปล่อยเธอให้เป็นอิสระ  กำลังจะหันหลังไปเข้าห้องน้ำ

 

                          "  เอ่อ  คือ  คุณ  ช่วยเดินไปส่งบัวหน่อยได้มั้ยคะ  "  เธอขนลุกไปหมดตอนที่เขาเล่าให้ฟัง  เพราะตอนที่เธอเดินมาเมื่อกี๊  เธอก็รู้สึกอยู่เหมือนกันว่ามันน่ากลัวมาก  เพราะตามทางเดินจะเปิดไฟสลัวเท่านั้น

 

                         "  จะบ้าหรอคุณ ผมพาคุณเดินทั่วบ้านแล้วนะ  คุณจำไม่ได้เอง  ช่วยไม่ได้นะ บอกให้นอนห้องนี้ก็สิ้นเรื่อง  ผมเหนื่อย  อาบน้ำเสร็จก็จะนอนแล้ว  คงไม่ว่างเดินไปส่งคุณหรอก  รีบไปได้แล้ว  อยากจะดูผมแก้ผ้าอีกรอบรึไง  "  เขาแกล้งทำเป็นหงุิดหงิดใส่เธอ

 

                         สโรชินีจึงจำใจต้องเดินออกไป  เขาค่อยๆเดินตามเธอไปติดๆ  พอเธอเปิดประตูออกไปแล้วหันหน้ามาจะปิดประตูเท่านั้นแหละ

 

                       "  บัว  ใครอยู่หลังคุณน่ะ!!!  "  เขาทำท่าตกใจ

 

                     "  กรี๊ดดดด  "  เธอรีบปิดประตู  แล้ววิ่งเข้ามากอดเขาเอาไว้แน่น  ตัวของเธอสั่นไปหมด  หัวใจเต้นแรงจนเขารู้สึกได้

 

                       "  ไม่น่าเชื่อเลย  ว่ามันจะจริงอย่างที่เขาพูดกัน  เกิดมาเพิ่งเคยเจอ  ไม่ต้องกลัวนะ  มันไปแล้ว  "  เขาฉวยโอกาสกอดเธอเอาไว้  แอบสูดกลิ่นหอมจากเรือนผมงามนั้นโดยที่เธอไม่รู้ตัว

 

                        " ฮือๆๆๆๆ  ไม่ไปแล้ว  บัวขอนอนด้วยได้มั้ยคะ  บัวนอนตรงไหนก็ได้  บัวไม่ไปแล้ว  บัวกลัว  "  เธอกลัวจนถึงขนาดร้องไห้ออกมาเลยทีเดียว  นี่เขาเล่นแรงไปรึเปล่านะ

 

                       "  เฮ้อ  งั้นก็ตามใจ  หยุดร้องไห้ได้แล้ว  ผมไม่ชอบเห็นคนร้องไห้  "  เขาไม่รู้จะปลอบเธอยังไงดี  เลยทำเสียงดุแทน

 

                      "  คะ  ค่ะ  ไม่ร้องก็ได้  "  เธอปล่อยมือจากร่างกายของเขา  มัวแต่กลัวจนลืมอายไปแล้วตอนนี้

 

                        "  งั้นก็ไปหาที่นอนเอาละกัน  ผมจะไปอาบน้ำล่ะ  "  เขาเดินไปอาบน้ำ  เมื่อแผนการร้ายได้ผลดีเกินคาด

 

                        สโรชินีหันไปมองรอบๆห้องของเขา  เธอเห็นโซฟาตัวใหญ่นั้น  จึงเดินไปนอนที่โซฟา  ดึงหมอนบนโซฟามากอดเอาไว้แน่น  พยายามข่มตาให้หลับ  แม้ในใจยังตื่นกลัวอยู่มาก  ดีที่เมื่อกี๊เธอมองไม่เห็น ' ใคร'  ที่เขาว่า  ถ้าเธอเห็นกับตาล่ะก็  คงต้องช็อคจนหัวใจวายตายไปแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

 

อร๊ายยย คุณมาเฟียจอมโหด  แกล้งให้หนูบัวกลัวซะขนาดนี้  คิดจาทามอารายยยน้องงงhttp://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/Cartoon000210.gif

 

 

 

 

 

 

 

 

                     

 

                                

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น