email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณที่ชื่นชอบและติดตามผลงานของไรท์นะคะ สามารถซื้อนิยายทุกเรื่องที่จบแล้ว ในรูปแบบ E-Book ได้ที่เวบไซต์ Meb Market โดยหาชื่อ ภรปภัช หรือใครต้องการสั่งหนังสือเล่ม ติดต่อได้ที่ facebook fanpage : สำนักพิมพ์ภรปภัช หรือแอดไลน์ไอดี : sarisa8228 นะคะ

ตอนที่ 6 บ้านหลังใหม่...

ชื่อตอน : ตอนที่ 6 บ้านหลังใหม่...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 34k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 29 พ.ย. 2559 16:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 6 บ้านหลังใหม่...
แบบอักษร

                          คฤหาสน์คารอฟกี้  ลาสเวกัส  ประเทศสหรัฐอเมริกา  เวลา  14.00  น.

 

 

                        โรเบิร์ตพาครอบครัวของอนาคิน  และสโรชินีเข้ามาพักที่คฤหาสน์ของเขาเพื่อความปลอดภัย  เพราะโดยรอบคฤหาสน์หลังใหญ่นั้น  เต็มไปด้วยบอดี้การ์ดที่มีฝีมือ  เหมาะจะเป็นที่หลบภัยอย่างยิ่ง

 

 

                           สโรชินีกับเดือนดารามองคฤหาสน์หลังนี้ด้วยความตกตะลึง  นี่ตกลงเขาทำธุรกิจอะไรกันแน่  ทำไมถึงได้ร่ำรวยขนาดนี้  

 

 

                              "  นายพาลูกกับเมียไปพักห้องทางด้านตะวันตกนะ  ฉันให้แม่บ้านเตรียมห้องให้แล้ว  "  โรเบิร์ตหันไปบอกอนาคิน  

 

 

                             "  ได้ครับนาย  ขอบคุณนายอีกครั้งนะครับที่ช่วยพวกเราเอาไว้  "  อนาคินรู้สึกซาบซึ้งกับบุญคุณของผู้เป็นนายจนไม่รู้จะตอบแทนยังไงดี

 

 

                              "  ไม่เป็นไร  ไปพักเถอะ  เรายังมีเรื่องสำคัญรออยู่  2  ทุ่มตรงไปหาฉันที่ห้องทำงานด้วย  เราจะได้ไปเอาของสำคัญคืนมาก่อน  "  โรเบิร์ตพูดด้วยใบหน้าเรียบเฉย

 

 

                                "  ครับนาย  งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ  "  อนาคินพาเดือนดารากับหนูดาวเดินไป  สโรชินีกำลังจะเดินตามไป  แต่โรเบิร์ตดึงแขนเธอเอาไว้ทัน

 

 

                                 "  คุณจะไปไหน  คุณเป็นเมียมันรึไง  ห้องคุณอยู่ทางตะวันออกนี่  "  เขาลากเธอให้เดินตามไป

 

 

                              "  เอ่อ  แล้วทำไมบัวต้องไปพักคนละฝั่งกับพี่เดือนด้วยล่ะคะ  เรามาด้วยกัน  ก็น่าจะพักห้องใกล้ๆนี่คะ  "  เธอถามขณะที่โดนเขากึ่งจูงกึ่งลากไปที่ห้องพัก

 

 

                                 "  อย่าถามมากได้มั้ย  ผมให้คุณพักที่ไหน  คุณก็ต้องพักที่นั่น  ไหนว่าคุณยอมมอบชีวิตให้ผมแล้วไม่ใช่รึไง  "  เขาแอบยิ้ม

 

 

                                "  ตะ  แต่ว่านั่นมันหมายถึงว่าถ้าฉันทำไม่สำเร็จนี่คะ  แต่ตอนนี้คุณก็จะได้ของคืนแล้วนี่นา  ทำไมฉันต้องยกชีวิตให้คุณอีกล่ะ  "  เธอถามอย่างสงสัย  หรือเธอเข้าใจอะไรผิดไป  เธอพยายามคิดทบทวนคำพูดเมื่อวาน  ไม่ได้สนใจมองข้างหน้า  พอเขาหยุดเดิน  เธอเลยเดินชนเขาอย่างแรง

 

 

                                "  โอ๊ย  ขอโทษค่ะ  "  เธอรีบถอยออกมา

 

 

                               "  ทำไมถึงได้ขี้สงสัยนักนะ  ถึงห้องคุณแล้ว  เข้าไปได้  ผมให้ลูกน้องขนกระเป๋าคุณเข้าไปให้แล้ว  "  เขาเปิดประตู  พร้อมกับดึงมือเธอให้เดินเข้าไปด้วยกัน

 

 

                               เธอมองรอบๆห้อง  นี่ห้องของเธอมันใหญ่ขนาดนี้เลยหรอเนี่ย  แถมยังสวยมากจริงๆด้วย

 

 

                               "  ชอบมั้ย  "  เขายืนกอดอกพิงขอบประตูถามเธอ  นึกขำกับท่าทางของเธอ

 

 

                               "  ก็  ชอบค่ะ  แต่ว่า  มันดูน่ากลัวจังเลยนะคะ  อยู่ห้องใหญ่ขนาดนี้คนเดียว  คือว่าบัวกลัวผีน่ะค่ะ  บัวขอเปิดไฟหัวเตียงนอนทุกคืนได้มั้ยคะ  คือเผื่อว่าค่าไฟของคุณมันจะแพงขึ้นมาอีกหน่อย  คงไม่เป็นไรใช่มั้ยคะ  "  เธอหันไปถามเขาพร้อมกับยิ้มเขินๆ

 

 

                             "  อ่อ  ที่เมื่อคืนเปิดไฟหัวเตียงไว้เนี่ย  ก็เพราะกลัวผีสินะ  "  เขาอดยิ้มไม่ได้

 

 

                              "  ค่ะ  ว่าแต่คุณรู้ได้ยังไงคะ  ว่าบัวเปิดไฟหัวเตียงไว้  คุณนอนก่อนบัวอีกนี่คะ  แล้วบัวก็ตื่นก่อนคุณด้วย  "  เธอถามเขาอย่างสงสัย  

 

 

                                "  เอ่อ  ผมรู้ก็แล้วกัน  ถามมากจริง  พักผ่อนเถอะ  6  โมงลงไปทานอาหารเย็นด้วยล่ะ  อ่อ  จริงสิ  คุณคงไม่รู้ว่าห้องทานอาหารอยู่ตรงไหนสินะ  เอาไว้ถึงเวลาผมจะเดินมาเรียก  ตอนนี้ก็อาบน้ำพักผ่อนให้สบายก็แล้วกัน "  เขารีบเปลี่ยนเรื่องทันที  แล้วจึงเดินออกจากห้องของเธอไป  จากนั้นเขาก็เดินไปห้องถัดไป  ซึ่งเป็นห้องนอนของเขาเอง  

 

 

                               "  อะไรกัน  ถามนิดถามหน่อยก็ไม่ได้  เอาเสื้อผ้าออกมาใส่ตู้ไว้ดีกว่า   "  เธอพูดกับตัวเอง  แล้วจึงเดินไปเปิดกระเป๋าเดินทาง  ขนเสื้อผ้าและข้าวของออกมาใส่ตู้เสื้อผ้าไว้  จากนั้นจึงเดินไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดใหม่  เธอสวมกางเกงยีนส์ขาสั้น  เสื้อกล้ามสีเขียวเข้ม  เพราะอากาศที่นี่ค่อนข้างร้อน  กะว่าถ้าใกล้ถึงเวลาทานอาหารเธอค่อยเปลี่ยนชุดที่มิดชิดกว่านี้

 

 

                             พอออกมาจากห้องน้ำ  เธอก็ไม่รู้จะทำอะไร  จึงไปนอนบนเตียงเล่น  กะว่าจะนอนให้หายเมื่อยสักหน่อย  แต่ไม่รู้ว่าเพราะความเหนื่อยล้า  หรือเพราะเตียงที่นุ่มนิ่มนี้  ทำให้เธอหลับไปจริงๆ

 

                       

                            อนาคินพาเดือนดารากับหนูดาวมาพักที่ห้องฝั่งตะวันตกตามที่โรเบิร์ตสั่ง  ห้องพักของพวกเขาเป็นห้องพักสำหรับแขก  จึงไม่ใหญ่เท่าห้องสโรชินี  แต่ก็ใหญ่พอสมควร  ให้พวกเขาอยู่ได้อย่างสบาย

 

 

                             "  พี่คิน  เดือนว่าจะถามพี่ตั้งแต่เมื่อคืนแล้วนะ  ตกลงพี่ไม่ได้เป็นทหารแล้วหรอคะ  แล้วพี่กับคุณโรเบิร์ต  ทำงานอะไรกันแน่  ทำไมบ้านช่องเขาถึงได้ใหญ่โตขนาดนี้ล่ะคะ  แล้วเราต้องอยู่ที่นี่ไปอีกนานแค่ไหน  เดือนไม่อยากอยู่บ้านคนอื่นๆนานหรอกนะคะ  มันไม่สะดวกใจ  "  เดือนดาราถามสามีในสิ่งที่สงสัย

 

 

                           "  คือว่า  นายเค้าทำธุรกิจค้าอาวุธสงครามให้กับรัฐบาลของที่นี่ และประเทศอื่นๆน่ะ  พี่ทำงานกับนายมาหลายปีแล้ว  อดทนหน่อยนะเดือน  อีกไม่นานถ้าเรื่องทุกอย่างจบลงด้วยดี  เราก็จะได้กลับไปใช้ชีวิตอยู่ที่เมืองไทยเหมือนเดิมแล้ว  "  เขากอดภรรยาเอาไว้

 

 

                               "  ค่ะ  เดือนจะรอ  "  เธอตกใจไม่น้อยที่รู้ว่าพวกเขาทำงานอะไร  

 

 

 

                               เวลา  17.45  น.

 

 

 

                             โรเบิร์ตเดินออกจากห้องของตัวเอง  เพื่อจะไปเรียกสโรชินีให้ไปทานอาหารเย็น  เขาเคาะห้องอยู่นานก็ไม่มีใครเปิด  จึงเปิดประตูเข้าไป  แล้วเขาก็พบว่าเธอนอนหลับปุ๋ยอยู่บนที่เตียงนั่นเอง

 

 

                                 เขาเดินเข้าไปใกล้ๆเธอ  จึงได้เห็นว่าเธอสวมชุดอะไรอยู่  เขามองเรียวขางามที่มีเพียงกางเกงยีนส์ขาสั้นปิดบังเอาไว้  ไหนจะหน้าอกอวบอิ่มภายใต้เสื้อกล้ามตัวบางนั้นอีก  มันทำให้เขาไม่อาจละสายตาจากเธอได้เลย   เขานั่งลงข้างเตียงของเธอ  ปัดปอยผมที่ปกคลุมแก้มเนียนเอาไว้  มือหนาลูบที่แก้มนวลอย่างเบามือ  เกรงว่าเธอจะตื่นขึ้นมา  แต่แล้วเขาก็ต้องตกใจ  เมื่อเธอคว้ามือเขาเอาไว้  แล้วดึงแขนเขาไปกอดไว้แนบอก  

 

                                "  แม่จ๋า  แม่มาหาบัวแล้วใช่มั้ย  "  เธอพึมพำเป็นภาษาไทย  ซึ่งเขาฟังไม่รู้เรื่อง  ตอนนี้เขาไม่มีสติจะคิดอะไรแล้ว  ก็แขนของเขาถูไถกับเนินอกของเธออยู่นี่นา  เขาต้องก้มตัวลงมาเพราะเธอกอดแขนเขาไว้  ใบหน้าของเขาเกือบแนบกับใบหน้าของเธออยู่แล้ว  เขาพยายามดึงแขนออกมาทีละน้อย  หัวใจของเขาเต้นระทึก  ราวกับจะหลุดออกมาอย่างนั้นแหละ  

 

 

                              "  บัว บัว  ตื่นได้แล้ว  "  เขาพยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิง  แล้วปลุกเธอขึ้นมาทันที  ก่อนที่เขาจะแอบทำอะไรเธอตอนหลับอีก

 

 

                                "  อื้อ  ได้เวลาอาหารแล้วหรอคะ  "  เธอลืมตาอย่างช้าๆ  ด้วยความงัวเงีย  แล้วจึงดันตัวให้ลุกขึ้น  บิดขี้เกียจคลายความปวดเมื่อย  แต่แล้วเธอก็สำนึกได้  ว่าเธอใส่ชุดอะไรอยู่  เพราะสายตาที่เขามองเนินอกของเธอนั่นเอง

 

 

 

                            "  นี่คุณ  คนลามก  ออกไปรอข้างนอกเลยนะ  บัวจะเปลี่ยนชุดก่อน  "  เธอรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวเอาไว้ทันที

 

 

                           "  อ้าว  ไหงมาว่ากันแบบนี้ล่ะ  ผมเคาะเรียกคุณอยู่หน้าห้องตั้งนาน  คุณก็ไม่เปิดประตูซักที  ผมเลยต้องเปิดประตูเข้ามาเอง  ก็เห็นคุณมานอนยั่วผมนี่แหละ  "  เขาทำท่าหงุดหงิดใส่เธอ  เพื่อกลบเกลื่อนอารมณ์บางอย่าง

 

 

                            "  ใครนอนยั่วคุณไม่ทราบ  บัวแค่เผลอหลับไปเท่านั้นเอง  ออกไปรอข้างนอกเลยนะ  "  เธออายจนหน้าแดง  ไม่กล้ามองตาเขาด้วยซ้ำ

 

 

 

                         "  ก็ได้  รีบๆเข้าล่ะ  ผมหิวแล้ว  "  เขาเดินออกไปรอเธอด้านนอก  เธอจึงรีบลุกไปเปลี่ยนชุดทันที  จากนั้นก็ออกไปหาเขาด้านนอก

 

                         เธอเดินตามเขาลงไปชั้นล่าง  เลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาจนงงไปหมด  นี่ถ้าให้เธอไปเองก็คงจะหลงทางแน่  นี่มันบ้านหรือวังกันนะ

 

                          สักพักเธอกับเขาก็มาถึงห้องทานอาหาร   เธอมองห้องทานอาหารนั้น  นี่มันอย่างกับร้านอาหารอย่างนั้นแหละ  ผิดตรงที่มันมีโต๊ะยาวตรงกลางห้องโต๊ะเดียว  แต่มีเก้าอี้น่าจะ  20  ตัวเห็นจะได้

 

                             "  เอ่อ  แล้วคนอื่นไปไหนหมดละคะ  "  เธอมองไปรอบๆ  เห็นมีแต่พวกแม่บ้าน  

 

                            "  คนอื่นเค้าก็ทานที่อื่นสิ  นี่มันห้องทานอาหารของผม  "  เขาทำหน้านิ่ง  แล้วเดินไปนั่งที่หัวโต๊ะ  

 

                             "  อ้าว  แล้วทำไมบัวต้องมาทานกับคุณด้วยล่ะคะ  เดี๋ยวบัวไปทานกับพวกพี่เดือนก็ได้  "  เธอมองหน้าเขาอย่างสงสัย

 

                              "  นี่บัว  คุณจะไม่ถามผมซักเรื่องได้มั้ย  ผมให้คุณทานที่นี่ก็ทานไปเถอะ  นั่งสิ  จะยืนค้ำหัวผมอีกนานมั้ย  "  เขาทำเป็นอารมณ์เสีย  เพื่อให้เธอเลิกถามเสียที   และมันก็ได้ผล  เธอยอมนั่งลงแต่โดยดี  ก็จะให้เขาบอกเธอยังไงล่ะ  ว่าเขาอยากทานกับเธอแค่  2  คนน่ะ

 

                                   จากนั้นเขาและเธอก็นั่งทานอาหารกันไปอย่างเงียบๆ  สโรชินีไม่กล้าถามอะไรอีก  คนบ้าอะไร  ดุชะมัด  ถามนิดถามหน่อยก็ไม่ได้  เห็นว่าตัวเองรวยล้นฟ้าแล้วจะสั่งใครก็ได้รึไงนะ  คิดแล้วก็หมั่นไส้ซะจริง  เธอแอบมองค้อนเขาไปหลายรอบ  จนเขารู้สึกได้

 

                                 "  ทำไม  มองผมแบบนี้  มีปัญหาอะไรกับผมรึไง  "  เขาหันไปมองเธอ

 

                                "  ใครจะกล้ามีปัญหากับคุณล่ะคะ  บัวยังไม่อยากโดนยิงตายตอนนี้หรอก  "  เธออดประชดเขาไม่ได้

 

                                 "  อ่อ  จะว่าผมโหดร้ายสินะ  ที่คุณเห็นนี่ยังน้อยไปนะ  ผมโหดกว่าที่คุณคิดเอาไว้เยอะ  "  เขายิ้มที่มุมปาก

 

                                  "  บัวอิ่มแล้วค่ะ  ขอตัวกลับห้องก่อนนะคะ  "  เธอขี้เกียจจะเถียงกับเขา

 

                                 "  ที่บ้านคุณไม่ได้สอนมารยาทหรอ  ว่าลุกออกไปก่อนผู้ใหญ่  มันเสียมารยาท  นั่งต่อไป  จนกว่าผมจะอิ่ม  "  เขาหันไปดุเธออีกแล้ว

 

                                  "  แล้วเมื่อไหร่คุณจะอิ่มล่ะคะ  ดูทานเข้าสิ  กว่าจะตักเข้าปากแต่ละคำ  ให้บัวช่วยป้อนให้มั้ยคะ  จะได้อิ่มเร็วๆ  "  เธอพูดประชดเขา  เริ่มทนเขาไม่ไหวไปทุกที เธอไม่ใช่ลูกน้องของเขาสักหน่อย  สั่งอยู่ได้

 

                                         "  จะป้อนผมหรอ  ก็เอาสิ  กล้ารึเปล่าเถอะ  "  เขาวางส้อมลง  หันไปยิ้มเยาะเธอ

 

                                      "  กล้าสิคะ  ถ้ามันจะทำให้คุณอิ่มเร็วขึ้น  "  ว่าแล้วเธอก็ลากเก้าอี้ไปนั่งข้างๆเขา  หยิบส้อมบนจานของเขาแล้วตักสปาเก็ตตี้  ยื่นไปที่ปากของเขาทันที  เขาอ้าปากรับสปาเก็ตตี้จากเธอไปทาน  ทำไมมันอร่อยกว่าตอนที่เขาตักเองอีกนะ

 

                                         เขาปล่อยให้เธอป้อนเขาไปเรื่อยๆ  จนสปาเก็ตตี้  และซุปต่างๆหมดเกลี้ยง  ปกติเขาไม่เคยทานอาหารบนโต๊ะหมดเลยสักครั้ง  แต่วันนี้เขาทานได้เยอะมากจริงๆ

 

                                   "  หมดแล้ว  อิ่มแล้วใช่มั้ยคะ  บัวขอตัวก่อน  "  เธอลุกขึ้น  จะเดินไป  แล้วก็ต้องหันซ้ายหันขวา  

 

                                     "  เอ่อ  ห้องบัวไปทางไหนคะ  "  เธอรู้สึกเสียฟอร์มจริงๆ  อายจนอยากจะมุดดินหนีเสียให้ได้

 

                                       "  แหม  ทำเป็นเก่ง  ที่แท้ก็จำทางกลับห้องไม่ได้  มานี่  ผมจะพาไปเดินเล่นรอบๆ  บ้านก่อน  คุณจะได้ไม่หลงไปทางอื่น  "  เขาอดยิ้มให้กับความน่ารักของเธอไม่ได้  จากนั้นก็ถือโอกาสจับมือเธอ  แล้วพาเธอเดินตามไปเที่ยวชมบ้านของเขา

 

                                      "  นี่คุณ  บัวไม่ใช่เด็กแล้วนะคะ  ไม่ต้องมาจูงมือเดินก็ได้    "  เธอพยายามแกะมือที่เหนียวหนึบนั้นออก  

 

                                    "  ไม่ได้หรอก  เกิดคุณตามผมไม่ทัน  แล้วหลงทางไปห้องอื่นขึ้นมา  ผมขี้เกียจตามหา  "  เขาแอบยิ้ม  ใครจะปล่อยมือนุ่มๆของเธอได้ล่ะ  นอกจากเขาจะไม่ปล่อยแล้ว  ยังจับมือเธอให้แน่นขึ้นไปอีกต่างหาก

 

 

 

 

 

 

 

อร๊ายยยยย  พี่โรเบิร์ต  เนียนตลอดเลยนะ  อิอิhttp://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/11.gif

 

                                  

                                      

 

                                 

 

 

ความคิดเห็น