email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณที่ชื่นชอบและติดตามผลงานของไรท์นะคะ สามารถซื้อนิยายทุกเรื่องที่จบแล้ว ในรูปแบบ E-Book ได้ที่เวบไซต์ Meb Market โดยหาชื่อ ภรปภัช หรือใครต้องการสั่งหนังสือเล่ม ติดต่อได้ที่ facebook fanpage : สำนักพิมพ์ภรปภัช หรือแอดไลน์ไอดี : sarisa8228 นะคะ

ตอนที่ 4 เจอตัว....

ชื่อตอน : ตอนที่ 4 เจอตัว....

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 34.9k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 26 พ.ย. 2559 11:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 400
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4 เจอตัว....
แบบอักษร

                                  "  เราไม่ได้เกี่ยวข้องกันทางสายเลือดเลยค่ะ  แค่คนที่รู้จักกันเท่านั้น  พวกเขาเป็นคนดีนะคะ  ลูกสาวของพวกเขาก็น่ารักมาก  เธอเป็นเด็กดี  ยิ้มเก่งพูดเก่ง  บัวยอมให้คุณทำลายชีวิตพวกเขาไม่ได้หรอกค่ะ  นะคะ  บัวขอร้องนะคะ  " เธอลุกขึ้น  จับมือของเขาไว้  แทนที่เธอควรจะวิ่งหนีไปแท้ๆ  โรเบิร์ตมองมือเล็กนุ่มนิ่มที่จับมือเขาอย่างไม่เข้าใจ  แววตาของเธอ  ทำไมมันถึงได้ทำให้เขาหวั่นไหวขนาดนี้นะ

 

                                "  แล้วถ้าคุณไม่สามารถทำให้มันคืนของให้ผมได้ล่ะ  คุณจะรับผิดชอบยังไง  คุณจะมอบชีวิตของคุณให้ผมแทนได้มั้ยล่ะ   "  เขาถามถึงข้อแลกเปลี่ยน

 

                                "  ค่ะ  บัวยอมแลกชีวิตกับพวกเขา  "  เธอมองหน้าเขาอย่างเด็ดเดี่ยว  เธอรู้ว่าชีวิตของลูกกำพร้ามันเจ็บปวดแค่ไหน  เธอจะไม่ยอมให้หนูดาวเป็นเหมือนเธอเด็ดขาด

 

                                "  ก็ดี  งั้นผมให้เวลาคุณ  ภายในวันพรุ่งนี้  คุณจะต้องทำให้มันยอมคืนของมาให้ผมให้ได้  ไม่อย่างนั้น  ชีวิตของคุณจะกลายเป็นของผมทันที  "  เขามองเธออย่างเหยียดหยัน  ไม่คิดว่าเธอจะกล้า

มอบชีวิตให้เขาจริงๆ  แน่นอน  ไม่มีใครยอมทำอะไรให้คนอื่นโดยไม่หวังสิ่งตอบแทนหรอก  และอีกอย่าง  เขาคิดว่าอนาคินไม่มีทางยอมคืนของสำคัญมาง่ายๆแน่

 

                                "  ได้ค่ะ  ขอบคุณมากนะคะ  "  เธอยิ้มดีใจ  แววตาของเธอสดใสเป็นประกาย  แล้วเธอก็รีบวิ่งออกไปทันที

 

                             โรเบิร์ตโทรสั่งลูกน้องให้สะกดรอยตามสโรชินีไป เพราะเธอต้องรีบไปที่บ้านของอนาคิน

อย่างแน่นอน  ถ้าอนาคินรู้ว่าเขามา  อนาคินจะต้องรีบหนีเขาแน่

 

 

                                สโรชินีรีบปั่นจักรยานไปที่บ้านของเดือนดาราทั โดยไม่รู้ตัวเลยว่า  ลูกน้องของโรเบิร์ต  แอบตามมาติดๆ

 

                               "  นายครับ  ตอนนี้ผมเจอบ้านของเป้าหมายแล้วครับ  เดี๋ยวจะไปรับนายเดี๋ยวนี้แหละครับ  "  เสียงลูกน้องเขาโทรมารายงาน  โรเบิร์ตกับลาซาลเตรียมพร้อมอยู่แล้ว

 

 

                              "  พี่เดือนคะ  พี่คินอยู่ไหนคะ  "  สโรชินีรีบเข้าไปด้านในทันที  เธอร้อนใจมาก

 

                           "  บัวรู้ได้ยังไงว่าพี่คินมาน่ะ  พี่คินอยู่ข้างบนน่ะจ้ะ  "  เดือนดาราเดินออกมาจากห้องครัว  สโรชินีรีบวิ่งขึ้นไปชั้นบน  เดือนดาราจึงอุ้มหนูดาวขึ้นไปด้วยอย่างสงสัย

 

 

                                "  พี่คินคะ มีคนมาตามหาพี่  เขาบอกว่าอยากได้ของของเขาคืน  ถ้าเขาได้ของคืนแล้ว  เขาจะปล่อยพี่ไป  พี่รีบเอาของมาคืนให้เขาเถอะนะคะ  "  เธอรีบบอกอนาคินอย่างร้อนใจ

 

                               "  นี่บัว  บัวเจอคุณโรเบิร์ตหรอ  เขามาที่นี่เองเลยหรอ  "  อนาคินลุกพรวด  ไม่คิดว่านายของเขาจะมาถึงเร็วขนาดนี้

 

                              "  พี่คิน  นี่มันเรื่องอะไรกันคะ  พี่เอาอะไรของใครมา  "  เดือนดารามองเขาอย่างงๆ

 

                              "  คือพี่  พี่ขอโทษนะเดือน  พี่ไม่มีเวลาอธิบายแล้ว  เรารีบหนีกันเถอะ  ถ้านายรู้ว่าพวกเราอยู่ที่นี่  เราต้องโดนฆ่ากันหมดแน่  "  อนาคินเดินไปหยิบปืน  แล้วจูงแขนเดือนดารากับบุตรสาวลงไปด้านล่าง

 

                             "  พี่คินคะ  แค่พี่คืนของให้เขาไป  เขาก็จะไม่ทำอะไรพี่นะคะ  "  สโรชินีวิ่งตามลงไป

 

                           "  ไม่มีใครที่ทรยศนายแล้วจะรอดไปได้หรอกนะบัว  "  อนาคินกำลังจะพาเดือนดาราออกไปที่ประตูบ้าน  แต่โรเบิร์ตกับลูกน้องอีก  5  คนก็เดินเข้ามาพอดี  สโรชินีตกใจมาก

 

                          "  นายพูดถูกแล้วล่ะอนาคิน  ไม่มีใครที่ทรยศฉันแล้ว  มันจะรอดไปได้  จับตัวมันไว้  "  โรเบิร์ตหันไปสั่งลูกน้อง พวกเขาตรงเข้าไปล็อกตัวอนาคินเอาไว้  เดือนดาราตกใจมาก  หนูดาวมองพวกผู้ใหญ่อย่างไม่เข้าใจ

 

                          "  นายครับ  ผมขอโทษ  ผมไม่ได้ตั้งใจ  ผมมีความจำเป็นจริงๆ ถึงต้องทำแบบนี้  ได้โปรดฆ่าผมคนเดียวเถอะนะครับ  อย่าทำอะไรลูกเมียผมเลย  "  อนาคินพยายามอ้อนวอน

 

                         "  คุณคะ  บัวขอร้องนะคะ  ไหนคุณบอกว่าจะให้โอกาสบัว  1  วันไงคะ  "  เธอเดินเข้ามาหาโรเบิร์ตอย่างไม่กลัว  อ้อนวอนเขาอีกครั้ง

 

                           "  คิดว่ามันจะอยู่ให้บัวคุยกับมันรึไง  ถ้าผมไม่มาตอนนี้  ป่านนี้มันคงพาครอบครัวหนีไปแล้ว  "  เขานั่งลงบนโซฟาตัวใหญ่อย่างใจเย็นที่สุด

 

                              "  แต่ว่า  โธ่  พี่คินคะ  คืนของให้เค้าไปเถอะนะคะ  บัวขอร้อง  "  สโรชินีหันไปพูดกับอนาคิน

 

                             "  นั่นสิพี่  พี่เอาของอะไรของเขามา  ก็รีบคืนเขาไปเถอะนะ  "  เดือนดาราอ้อนวอนเขาด้วยอีกคน

 

                          "  นายครับ  ผมขอโทษนะครับ  ที่ขโมยของนายมา  ผมโดนพวกก่อการร้ายของรัสเซียบังคับ  ถ้าผมไม่เอาของไปให้พวกมันภายใน  7  วันนี้  มันจะฆ่าลูกกับเมียของผม  ผมไม่รู้จะทำยังไงดีครับนาย  "  อนาคินนั่งคุกเข่าลง

 

                           "  อะไรกันคะ  นี่มันเรื่องอะไรกันแน่  ทำไมถึงมีพวกก่อการร้ายด้วยล่ะ  "  สโรชินีงงไปหมดแล้ว

 

                         "  อะไรนะ  นี่พวกมันรู้เรื่องหัวรบนิวเคลียร์ได้ยังไงกัน  "  โรเบิร์ตยิ่งเครียดเข้าไปอีก  เมื่อรู้เหตุผลของอนาคิน

 

                             "  ผมก็ไม่ทราบครับนาย  เมื่อเดือนก่อน  พวกมันมาหาผมที่บ้านที่ลาสเวกัส  บอกว่าถ้าผมไม่ยอมขโมยหัวรบมาให้  มันจะฆ่าลูกเมียของผม  ผมไม่เคยคิดจะทรยศนายเลยนะครับ  ได้โปรดช่วยลูกกับเมียผมด้วยนะครับนาย  ผมตายไม่เสียดาย  แต่พวกเธอไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วย  ผมจะบอกที่ซ่อนหัวรบให้นาย  แต่ได้โปรด  ช่วยคุ้มครองพวกเธอด้วยนะครับ  "  เขาก้มหน้าลง

 

                           สโรชินีฟังที่พวกเขาพูด  เธอได้ยินทุกอย่างชัดเจน  นี่ตกลง  พวกเขาเป็นใครกันแน่นะ  หัวรบนิวเคลียร์  พวกก่อการร้าย  เธองงไปหมดแล้ว

 

                              "  เอ่อ  คุณโรเบิร์ตคะ  คือบัวไม่รู้หรอกนะคะ  ว่านี่มันเรื่องอะไรกันแน่  แต่ว่า  คุณช่วยพวกเขาเถอะนะคะ  คุณมองหนูดาวสิคะ  เธอเป็นเด็กน่ารักขนาดนี้  เธอไม่สมควรต้องตายนะคะ  "  เธอเดินไปนั่งลงข้างๆ  โรเบิร์ตอีกครั้ง  เขาหันไปมองหนูดาว  ตอนนี้เธอกำลังยิ้มให้เขาอยู่  

 

                            "  เฮ้อ  งั้นก็ได้  งั้นพวกนายรีบไปเก็บของ  เราจะกลับเวกัสพรุ่งนี้เช้าเลย ส่วนบัว  ก็ต้องไปกับผมด้วย  เพราะคุนรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว  พวกมันไม่ปล่อยคุณเอาไว้แน่   รีบไปเร็วเข้า  ก่อนที่พวกมันจะรู้ตัว  มันให้เวลานาย  7  วันใช่มั้ย  ตอนนี้พวกมันยังไม่น่าจะอยู่แถวนี้  รีบไปกันเถอะ  "  โรเบิร์ตลุกขึ้น  เขาเดินไปดึงตัวอนาคินให้ลุกตาม

 

                        "  ฉันจะยอมเชื่อใจนายดูอีกครั้งนะ  ถ้าคราวนี้นายทำให้ฉันผิดหวังล่ะก็  คงรู้นะ  ว่ามันจะเป็นยังไง  "  เขามองลูกน้องคนโปรดด้วยแววตาที่ไม่มีใครเดาออกว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

 

                           "  ครับนาย  ผมจะไม่ทำให้นายผิดหวังแน่นอนครับ  "  อนาคินยิ้ม  

 

                        "  ไปเก็บข้าวของได้แล้ว  พรุ่งนี้เช้า ไปเจอกันหน้าร้านของบัว  ลาซาลจัดการเรื่องจองตั๋วเครื่องบินกลับให้เรียบร้อย  คุณไปกับผม  "  เขาจูงมือสโรชินีให้เดินตามไปขึ้นรถที่จอดไว้  ลาซาลหันมายิ้มให้อนาคิน  พวกเขาทั้งสองคนสนิทกันมาก  

 

                         "  นายให้โอกาสแกปรับปรุงตัวแล้วนะ  อย่าทำให้นายผิดหวังล่ะ  "  ลาซาลย้ำกับอนาคินอีกครั้ง  แล้วจึงเดินตามนายไป

 

                       "  เดือน  รีบไปเก็บข้าวของนะ  ไม่ต้องเอาไปเยอะ เอาแต่ของที่สำคัญไปก็พอ เราจะย้ายไปอยู่ที่เวกัสกัน  ถ้านายยื่นมือเข้าช่วยแล้ว  เราต้องปลอดภัยแน่  "  อนาคินยิ้มอย่างมีความหวัง  นายของเขาไม่เคยให้โอกาสใครเป็นครั้งที่  2  ต้องขอบคุณสโรชินีเหลือเกิน  ที่ช่วยพูดจนเขายอมใจอ่อน

 

 

                            "  เอ่อ  คุณคะ  แล้วบัวต้องไปอยู่ที่นู่นนานมั้ยคะ  บัวจะได้บอกคุณป้าเอาไว้ก่อน  "  เธอยอมรับสภาพอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก

 

                           "  ผมบอกไม่ได้หรอก  เรื่องนี้เป็นเรื่องระดับชาติ  จนกว่ารัฐบาลของเราจะจัดการได้นั่นแหละ  "  เขาพูดขณะที่เดินไปส่งเธอเก็บของที่บ้านของเธอซึ่งอยู่ถัดจากร้านสเต็กไปอีกประมาณ  5  หลัง

 

                             "  แล้วนี่บัวจะบอกคุณป้าว่ายังไงดีล่ะคะ  ว่าบัวต้องไปต่างประเทศด่วนขนาดนี้น่ะ  "  เธอคิดไม่ออกจริงๆ

 

                            "  ไม่ยากหรอก  เดี๋ยวผมจัดการให้  "  เขายิ้ม  แล้วก็เดินเข้าไปในบ้านพร้อมกับเธอ

 

                         " อ้าวบัว  ไปไหนมาล่ะลูก  กลับมาซะมืด  แล้วนี่ใครกันล่ะ  "  คุณป้าของเธอมองหน้าฝรั่งหน้าหล่อตรงหน้า

 

                          "  สวัสดีครับ  ผมชื่อโรเบิร์ต  เป็นแฟนของบัวน่ะครับ  "  เขารีบทักทายคุณป้าของเธอ  สโรชินีมองหน้าเขาอย่างตกใจ

 

                        "  อะไรนะ  แฟนของบัว  แล้วนี่บัวไปมีแฟนมาตอนไหนลูก  ทำไมป้าไม่รู้เรื่องเลยล่ะ  "  เธอมองหน้าสโรชินีอย่างไม่อยากจะเชื่อ

 

                         "  คือว่าเราแอบคบกันนานแล้วน่ะครับ  ตอนนี้บัวเค้าท้องแล้ว  แต่ว่าเรายังไม่ได้แต่งงาน  เกรงว่าถ้าเธอท้องก่อนแต่งคงจะดูไม่ดีแน่  ผมเลยจะขออนุญาติคุณป้า   พาเธอไปคลอดลูกที่ลาสเวกัส  แล้วค่อยกลับมาแต่งงานกันอีกครั้งน่ะครับ  ผมขอโทษด้วยนะครับ  ที่ทำผิดประเพณีไปมาก  แต่ผมรักหลานสาวของคุณป้ามากจริงๆนะครับ  ได้โปรดอนุญาตให้พวกเราได้อยู่ด้วยกันเถอะนะครับ  "  เขาพูดอย่างนอบน้อม  แววตาใสซื่อ  สโรชินีมองหน้าเขา  นี่เขา  บอกว่าเธอเป็นแฟนไม่พอ  ยังมาบอกว่าเธอท้องอีกเนี่ยนะ

 

                            "  ตายแล้ว  คนสมัยนี้  ทำไมถึงได้ไวไฟขนาดนี้ล่ะ  ป้าจะเป็นลม  ยัยบัว  งั้นก็ไปคลอดลูกที่นั่นก่อนเถอะนะ  แล้วค่อยกลับมาแต่งงานอย่างที่พ่อโรเบิร์ตเค้าบอก  โธ่เอ๊ย  จะมีหลานให้ป้าอุ้มก็ไม่บอก  ถ้างั้นก็ฝากพ่อโรเบิร์ตดูแลหลานสาวป้าด้วยนะคะ  เราอยู่ด้วยกันมาตลอด  มีกันเท่านี้แหละ  ว่าแต่พ่อโรเบิร์ตทำงานอะไรล่ะจ๊ะ  "  แม้จะตกใจอยู่ไม่น้อย  แต่คุณป้าก็ต้องปล่อยเลยตามเลย

 

                           "  เอ่อ  ผมทำธุรกิจโรงแรมน่ะครับ  คุณป้าไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ  นี่ถือเป็นค่าสินสอดล่วงหน้าเพื่อความสบายใจของคุณป้านะครับ    ว่าผมจะไม่ทอดทิ้งเธออย่างแน่นอน "  เขาหยิบเช็คขึ้นมากรอกตัวเลขจำนวน  1  ล้านบาทไทย  ยื่นให้กับคุณป้าของสโรชินี

 

                         "  ไม่ต้องหรอกจ้ะพ่อหนุ่ม  แค่เรารักหลานสาวป้าด้วยใจจริงก็ดีมากแล้ว  พ่อแม่ของเธอจะได้ตายตาหลับ  เอาไว้ถึงเวลาแต่งงานกันค่อยให้ป้าดีกว่านะคะ  "  เธอยิ้มให้หลานเขย

 

                       "  งั้นก็ได้ครับ  งั้นผมขอตัวไปช่วยบัวเค้าเก็บเสื้อผ้าบนห้องก่อนนะครับ  ไปเถอะจ้ะที่รัก   ระวังนะ  เดี๋ยวลูกดิ้น  เอ่อ  แล้วก็  ผมขออนุญาติค้างที่นี่ด้วยเลยนะครับ  ผมเป็นห่วงเธอ   "  เขาเดินไปโอบเอวเธอเอาไว้    เธออยากจะฆ่าเขาให้ตายเสียจริง  

 

                     "  ตามสบายเถอะจ้ะ  พ่อคุณ  จนถึงขนาดยัยบัวท้องแล้วนี่  คงไม่ต้องหวงอะไรกันละ  เฮ้อ  "  เธอส่ายหน้า  นั่งคิดทบทวน ว่าสโรชินี  ไปมีแฟนตั้งแต่ตอนไหน  ก็เธออยู่ที่ร้านนี้ตลอด  หรือจะมีตอนที่ป้าไปเที่ยวบ้านญาติเมื่อ  3  เดือนก่อน  อืม  น่าจะใช่

 

 

                      เมื่อมาถึงบนห้องนอนของเธอ  สโรชินีก็ดันตัวเขาออกไปทันที  เขาล้มตัวลงบนเตียงของเธออย่างสบายใจ

 

                          "  นี่คุณ  ทำไมไปบอกคุณป้าแบบนั้นคะ  บัวเสียหายนะ  บอกว่าแฟนยังพอเข้าใจ  นี่บอกว่าบัวท้องเนี่ยนะ  แล้วถ้าตอนที่บัวกลับมา  ไม่มีลูกกลับมาด้วย  บัวจะบอกกับท่านว่ายังไง  "  เธอโมโหเขามากจริงๆ

 

                          "  ก็ไม่เห็นเป็นไรนิ  บัวก็ท้องกับผมจริงๆไปซะเลยสิ  ง่ายจะตายไป  "  เขานอนตะแคงยิ้มให้เธอ

 

                       "  นี่คุณ  แต่เราไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ  แล้วนี่อะไร  ลุกออกมาเลยนะ  ใครอนุญาติให้คุณนอนบนเตียงบัวเนี่ย  "  เธอขึ้นไปลากเขาออกมาจากเตียง   แต่เขากลับกอดเธอเอาไว้แทน  พร้อมกับพลิกกายมาคร่อมร่างของเธอไว้

 

                       "  แล้วคุณ  ไม่คิดอยากจะเป็นอะไรกับผมจริงๆบ้างหรอ  "  

 

 

 

 

 

 

อร๊ายยยยย  พี่โรเบิร์ต  จาทำอารายยยยยยยยhttp://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/18.gif

 

                         

 

                        

                            

 

ความคิดเห็น