email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณที่ชื่นชอบและติดตามผลงานของไรท์นะคะ สามารถซื้อนิยายทุกเรื่องที่จบแล้ว ในรูปแบบ E-Book ได้ที่เวบไซต์ Meb Market โดยหาชื่อ ภรปภัช หรือใครต้องการสั่งหนังสือเล่ม ติดต่อได้ที่ facebook fanpage : สำนักพิมพ์ภรปภัช หรือแอดไลน์ไอดี : sarisa8228 นะคะ

ตอนที่ 3 ขอร้อง...

ชื่อตอน : ตอนที่ 3 ขอร้อง...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 35.9k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 26 พ.ย. 2559 10:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3 ขอร้อง...
แบบอักษร

                                   ช่วงเย็น

 

                               ลูกน้องของโรเบิร์ตตามหาอนาคินจนทั่ว  ก็ยังไม่มีวี่แววของเขา  คิดว่าเขาคงจะหลบอยู่แต่ในบ้าน  ไม่กล้าออกมาพบปะผู้คนในช่วงนี้เป็นแน่

 

                               "  แล้วที่ฉันให้ดูบ้านที่มีเด็กผู้หญิงล่ะ  ได้ความว่ายังไงบ้าง  "  โรเบิร์ตถามลูกน้องที่เข้ามารายงาน

 

                            "  มีหลายหลังครับนาย  แต่ยังไม่มีหลังไหนมีพิรุธ  ถ้ามีอะไรคืบหน้าเราจะรีบมารายงานนายอีกครั้ง  "  เสียงลูกน้องของเขารายงาน

 

                         "  อืม  ก็ดี  ฉันเชื่อว่ามันต้องอยู่ที่นี่แหละ  ลูกเมียมันอยู่ที่นี่  มันไม่กล้าไปไหนไกลหรอก  พวกนายกลับไปพักผ่อนได้แล้ว  พรุ่งนี้เช้าก็คอยตระเวนดูใหม่  "  เขาสั่งลูกน้องอีกครั้ง  ทุกคนจึงแยกย้ายกันกลับไปพัก

 

                        โรเบิร์ตยืนอยู่ที่หน้าบ้านพัก  เขามองบรรยากาศยามเย็นของที่นี่  ช่วงนี้เป็นฤดูหนาว  ช่วงเย็นแบบนี้อากาศจึงค่อนข้างหนาว  เขามองไปรอบๆ  แล้วก็ต้องสะดุดตากับใครบางคนที่เก็บผักสวนครัวด้านหลังร้านสเต็กนั้น  เขานึกสนุกอยากชวนเธอทะเลาะคลายเครียด  จึงเดินไปหาเธอ

 

                        "  ค่ำๆมืดๆ  มาเดินเก็บผัก  ไม่กลัวโดนฉุดรึไงกัน  "  เสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลังของเธอ  สโรชินีหันไปมอง

 

                            "  แถวนี้มีแต่คนรู้จักกันทั้งนั้นค่ะ  ไม่น่ากลัวเท่าคนแปลกหน้าแถวนี้หรอก  "  เธอลุกขึ้น  เดินไปเก็บผักแปลงอื่นต่อ  ยังไงตอนนี้เขาก็คือลูกค้าของเธอ  เธอต้องระงับอารมณ์ไว้ก่อน

 

                                "  คนแปลกหน้าแถวนี้  หมายถึงใครกัน  หรือว่า  คุณจะกลัวผม  "  เขายิ้มน้อยๆที่มุมปาก

 

                              "  ทำไมบัวจะต้องกลัวคุณด้วย หรือคุณเป็นพวกฆาตรกรโรคจิตหลบหนีเข้าเมืองมารึไงคะ  "  เธอยิ้มยียวนเขา

 

                           "  บางที  ผมอาจจะน่ากลัวกว่าที่คุณคิดก็ได้นะ  "  เขาชอบเวลาที่เธอพูดจากวนประสาทเขาเสียจริง

 

                          "  อ่อ  งั้นคุณคงเป็นฆาตรกรฆ่าต่อเนื่องล่ะมั้ง  บัวเคยเห็นในหนังบ่อยๆ  พวกนั้นหน้าตาท่าทางคล้ายๆกับคุณเหมือนกันนะคะ  แววตาชั่วร้ายเหมือนกันเลยค่ะ  "  เธอยิ้ม

 

                          "  นี่คุณหลอกด่าผมหรอ  "  เขาเดินเข้ามาใกล้ๆ  จนเธอต้องถอยหนีจนสะดุดกับแปลงผัก  เกือบจะหงายหลังอยู่แล้ว  ดีที่เขารับไว้ทัน

 

                         "  ว๊ายยย  เอ่อ  นี่คุณปล่อยบัวนะคะ  "  เธอตกใจเมื่อโดนเขากอด

 

                      "  ถ้าผมปล่อยคุณ  คุณก็ได้นอนหงายท้องอยู่ตรงนี้น่ะสิ  ไม่ต้องห่วงหรอกน่า  ผมไม่ข่มขืนคุณตรงแปลงผักแบบนี้หรอก  อย่างผมน่ะต้องบนเตียงนุ่มๆเท่านั้น  "  เขายิ้ม  แววตาเจ้าเล่ห์  

 

                    "  ไอ้บ้า  ไอ้โรคจิต  ปล่อยเลยนะ  "  เธออายจนหน้าแดงไปหมดแล้ว

 

                     "  แหมคุณนี่  เวลาหน้าแดงแล้ว  มันน่า....  "  เขายิ้มมองแก้มเนียนที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม

 

                     "  น่าอะไร  พูดให้ดีๆนะ  "  เธอมองเขาตาขวาง  พยายามดิ้นรนออกมาจากอ้อมแขนนั้น

 

                     "  ก็น่า....หยิก  แบบนี้ไงล่ะ  "  เขาพูดพร้อมกับหยิกแก้มเนียนอย่างหมั่นเขี้ยว  เธอได้โอกาสรีบผลักเขาออกทันที

 

                     "  คนบ้า!!!  "  เธอรีบเก็บตะกร้าผัก  แล้วเดินจ้ำอ้าวกลับไปในร้านทันที  โรเบิร์ตมองตาม  แล้วก็อดยิ้มไม่ได้  ความจริงเมื่อกี๊  เขาไม่ได้คิดจะหยิกแก้มเธอเลย  อยากจะทำอย่างอื่นมากกว่า

 

                    เขาเดินกลับที่พักอย่างอารมณ์ดี  อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน  ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงทำให้เขายิ้มออกได้ในสถานการณ์ที่มันตึงเครียดแบบนี้นะ  คิดไปคิดมา  เขาก็อยากเห็นหน้าเธออีกสักหน่อย  จึงยกโทรศัพท์ภายในจากในห้อง  โทรไปสั่งสเต็กทันที  และเขาก็คาดไม่ผิด  เพราะคนที่เดินเอาสเต็กมาส่งเขา  ก็คือเธอนั่นเอง  เพราะพนักงานเสริฟคนอื่นไม่กล้ามาส่งอาหารให้แขกฝรั่งนั่นเอง  เธอจึงต้องจำใจมา

 

                               ก็อกๆๆๆๆ  ก็อกๆๆๆๆ

 

                      "  เอาสเต็กมาส่งค่ะ  "  เธอเรียกเขาอยู่หน้าห้อง  แต่ก็ไม่มีคนมาเปิด  เธอจึงลองไขลูกบิด  ปรากฎว่ามันไม่ได้ล็อค  

 

                            "  ขออนุญาติเอาสเต็กเข้าไปวางข้างในนะคะ  "  เธอตะโกนบอกเขาอีกครั้ง  แต่ก็เงียบ  สงสัยเขาไม่อยู่ในห้องล่ะมั้ง  ดีเหมือนกัน  จะได้ไม่ต้องเจอกัน  เธอเดินเข้าไป  วางจานสเต็กบนโต๊ะอาหาร  แต่พอเธอหันหลังกลับมา  กลับพบว่าเขายืนอยู่ตรงประตูนั่นเอง  เธอกำลังจะเดินออกไป  เขาก็ปิดประตูทันที

 

                      

                            "  นะ  นี่คุณ  ฉันเอาสเต็กมาส่งแล้วนะ  เปิดประตูสิ  ฉันจะได้กลับ  "  เธอพยายามทำใจดีสู้เสือ  

 

                          "  ทำไมไม่เรียกตัวเองว่าบัวอีกล่ะ  ชื่อบัวแปลว่าอะไรหรอ  "  เขายืนขวางประตูเอาไว้  สองมือกอดอกแน่น

 

                      "  บัว  ก็คือดอกบัวไง  ที่เค้าเอาไว้ไหว้พระน่ะ   ถ้าไม่มีธุระแล้ว  ขอตัวนะคะ  "  เธอตัดสินใจเดินอ้อมตัวเขาไปที่ประตู  แต่เขากลับดึงแขนเธอไว้  แล้วดันตัวเธอไปจนติดประตูนั้น

 

                        "  เดี๋ยวสิ  จะรีบไปไหนกัน  ผมมีเรื่องอยากจะถาม  "  เขากระซิบข้างหูเธอ  เล่นเอาเธอขนลุกไปหมด  ร่างบางสั่นสะท้านจนเขารู้สึกได้

 

                     "  จะถามอะไรก็รีบถามมาสิ  "  เธอมองหน้าเขา

 

                     "  คุณรู้จักใครที่ชื่ออนาคิน  แล้วมีภรรยากับลูกสาวตัวเล็กประมาณ  5  ขวบรึเปล่า  "  เขาคิดว่าเธอน่าจะรู้จักคนละแวกนี้ดี

 

                    "  คุณจะถามหาเขาไปทำไม  "  เธอรู้สึกแปลกใจ  ที่เขารู้จักสามีของเดือนดารา  

 

                     "  อ่อ  ผมเป็นเพื่อนเขาน่ะ  อยากจะมาทักทายเพื่อนเก่าสักหน่อย  แสดงว่าคุณรู้จักใช่มั้ย  บ้านเขาอยู่ไหนล่ะ  "  เขายิ้มเมื่อใกล้เจอเป้าหมาย

 

                       "  เอ่อ  มะ  ไม่รู้จักค่ะ  ไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน  ถ้าไม่มีอะไรจะถามแล้ว  ขอตัวนะคะ  "  เธอรู้สึกว่าท่าทางของเขาไม่น่าไว้วางใจ  เขาไม่น่าจะเป็นเพื่อนกับอนาคินได้เลย

 

                     "  แหม  คุณนี่โกหกไม่เนียนเลยนะ  บอกผมมาดีกว่า  ว่าเขาอยู่ที่ไหน  "  เขาจ้องเธอตาเขม็ง  แววตาของเขาดุดันขึ้นมาจนน่ากลัว

 

                      "  ก็บอกแล้วไงว่าไม่รู้    ฉันไม่รู้จักคนชื่ออนาคินอะไรนั่นหรอก  ปล่อยฉันได้แล้ว  "  เธอพยายามดันตัวเขาออกไปอย่างยากเย็น

 

                           "  นี่คุณคงยังไม่รู้สินะ  ว่าคนที่กล้าโกหกผม  จะโดนอะไรบ้าง  บอกมาดีๆดีกว่าน่า  อย่าให้ผมต้องใช้กำลังกับคุณเลยนะ  "  เขาเลื่อนปลายนิ้วไปที่แก้มนวลนั้น

 

                          "  ก็คนมันไม่รู้จัก  จะให้บอกยังไงล่ะ  ปล่อยนะ  ไม่งั้นฉันจะร้องให้คนช่วยจริงๆด้วย  "  เธอเริ่มกลัวเขามากขึ้นทุกทีแล้ว

 

                         "  แน่จริงก็ร้องสิ  ร้องออกมาเลย  ถ้าคุณกล้าร้อง  ผมจะข่มขืนคุณตรงนี้แหละ  เอาสิ  ร้องสิ  "  เขาแกล้งขู่เธอไปแค่นั้นแหละ  แม้ในใจก็อยากทำอยู่เหมือนกัน

 

                          "  ไอ้บ้า  ไอ้คนเลว  อย่าคิดทำอะไรบ้าๆ นะ  "  เธอดันเขาออกไปจนสุดแรง  แต่เขากลับกอดเธอให้แน่นมากขึ้น  มิหนำซ้ำยังลากเธอไปที่เตียงอีก

 

                         "  ถ้าไม่อยากได้คนเลวคนนี้เป็นผัว  ก็รีบบอกสิ  ว่ามันอยู่ที่ไหน  "  เขาตะคอกเธอเสียงดัง  พร้อมกับดันตัวเธอให้ล้มลงนอนบนเตียง  แล้วเขาก็นอนคร่อมเธอเอาไว้

 

                             "  แล้วคุณจะทำอะไรเขาล่ะ  ถ้าเจอตัวเขาแล้วน่ะ  "  เธอพยายามประวิงเวลา

 

                           "  นั่นมันก็ขึ้นอยู่กับว่า  มันจะยอมคืนของที่ขโมยมาแต่โดยดีรึเปล่า  "  เขาเริ่มใจเย็นลง  เมื่อรู้สึกได้ว่า  หน้าอกงามของเธอแนบชิดกับอกกว้างของเขา  แถมน้องชายของเขาก็บดเบียดกับน้องสาวของเธอ  ใบหน้างามนั้นก็อยู่ชิดใบหน้าของเขาเพียงเสี้ยวลมหายใจเท่านั้น  แต่สโรชินีไม่ได้สนใจเรื่องนี้เลย  เพราะเธอมัวแต่คิดเรื่องของอนาคินอยู่  จนลืมไปว่าร่างกายของเธอแทบจะกลายเป็นเนื้อเดียวกับเขาอยู่แล้ว  หากไม่มีอาภรณ์กั้นกลางเอาไว้

 

                               "  แล้ว  ถ้าบัวช่วยพูดกับเขาให้ ให้เขาคืนของให้คุณ คุณจะยอมปล่อยเขากับครอบครัวไปได้มั้ยคะ  "  เธอคิดว่าเขาน่าจะอยากได้ของคืนมากกว่า  เธอจึงลองใช้ไม้อ่อนกับเขาดู  ด้วยการพูดเพราะกับเขาแบบนี้

 

                            "  แล้วทำไมคุณต้องอยากช่วยมันขนาดนี้ด้วยล่ะ  "  เขาถาม  แม้จะรู้สึกดีที่เธอพูดเพราะแบบนี้

 

                            "  คือบัวสงสารภรรยากับลูกสาวของเขาา  สองคนนั้นพวกเขาไม่รู้เรื่องอะไรด้วย  นะคะ  ถือว่าบัวขอร้องคุณเถอะนะคะ  อย่าทำอะไรรุนแรงกันเลย  "  เธอมองสบตาเขา  แววตาเว้าวอนแบบนี้  ทำให้เขาใจอ่อนอย่างบอกไม่ถูก

 

                              "  เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ  คุณอย่ามายุ่งดีกว่า  แค่บอกมาว่ามันอยู่ที่ไหน  แล้วผมจะปล่อยคุณไป  "  ไม่รู้ทำไม  เขาถึงไม่อยากให้เธอต้องมารับรู้เรื่องนี้จริงๆ

 

                               "  ไม่ได้หรอกค่ะ  บัวทำแบบนั้นไม่ได้  ดูจากท่าทางของคุณแล้ว  บัวรู้นะคะ  ว่าคุณโกรธพวกเขามาก  จนอาจจะถึงขั้นฆ่าพวกเขาให้ตายได้เลย  บัวไม่รู้ว่าเขาขโมยอะไรของคุณมา  แต่มันคงจะสำคัญมาก  แต่ถ้าจะให้บัวอยู่เฉยๆ  ปล่อยให้พวกเขาโดนฆ่าตาย  บัวทำไม่ได้หรอกค่ะ  ถ้าคุณไม่ยอมให้บัวไปคุยกับพวกเขา  บัวก็จะไม่มีวันบอกคุณเด็ดขาดว่าพวกเขาอยู่ที่ไหน  ต่อให้ต้องโดนคุณฆ่าตายซะเอง  บัวก็ยอม  "  เธอคิดถึงแค่แววตาใสซื่อของหนูดาว  เธอจะยอมให้เด็กตัวเล็กๆโดนฆ่าไม่ได้เด็ดขาด  

 

                              "  นี่คุณ  ยอมตายแทนพวกเขาเนี่ยนะ  คุณเป็นบ้าไปแล้วรึไงบัว  หรือเขาเป็นญาติฝ่ายไหนของคุณ    "  เขาเรียกชื่อเธอ  มองหน้าเธออย่างไม่เข้าใจ  เขาลุกขึ้นยืน  ปล่อยเธอให้เป็นอิสระ

 

                               "  เราไม่ได้เกี่ยวข้องกันทางสายเลือดเลยค่ะ  แค่คนที่รู้จักกันเท่านั้น  พวกเขาเป็นคนดีนะคะ  ลูกสาวของพวกเขาก็น่ารักมาก  เธอเป็นเด็กดี  ยิ้มเก่งพูดเก่ง  บัวยอมให้คุณทำลายชีวิตพวกเขาไม่ได้หรอกค่ะ  นะคะ  บัวขอร้องนะคะ  " เธอลุกขึ้น  จับมือของเขาไว้  แทนที่เธอควรจะวิ่งหนีไปแท้ๆ  โรเบิร์ตมองมือเล็กนุ่มนิ่มที่จับมือเขาอย่างไม่เข้าใจ  แววตาของเธอ  ทำไมมันถึงได้ทำให้เขาหวั่นไหวขนาดนี้นะ

 

 

.......................................................................

 

 

 

 

 

 

 

 

ตายๆๆๆๆ  พี่โรเบิร์ต  จะยอมทำตามที่น้องบัวขอร้องรึเปล่านะhttp://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/18.gif

 

                            

 

                              

 

                         

                     

 

                     

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว