เงียบกริบมันคงไม่ใช่แค่ผมที่คิดแบบนี้อยู่คนเดียว

แต่ไม่เป็นไรเดี๋ยวผมมาใหม่ไปหาอะไรกินก่อน

อ่อลืมแนะนำตัวไปเลย

ผมพชร (พะ ชะ ระ) ที่ใครๆ ต่างอ่านว่าพะชอน

แต่ผมชินแล้วแหละ

ผมชื่อเล่นว่าชอนมาจากพ่อที่ชื่อชาญ

แล้วก็มีพี่ชายที่ชื่อเพชรมาจากแม่ที่ชื่อแพรพลอย

แนะนำตัวแค่นี้พอเดี๋ยวก็คงรู้จักกันมากขึ้น

การนั่งหลังสุดไม่ใช่ตัวบ่งชี้ว่าคุณเรียนเก่งไม่เก่ง

ผมนั่งหลังสุดเพราะถนัดแบบนี้

เด็กหลังห้องที่ท็อปๆ ก็มีถมเถไป

นั่งด้วยได้ไหม

ไม่เป็นไร กูก็เหมือนกัน

กูชอน

กูไม่ชอบอาจารย์ที่บอกว่าเด็กหลังห้องว่าไม่ตั้งใจเรียน

กูก็เลยมานั่งหลัง

แล้วมึงล่ะ

ตรงดี

พวกมึงมาจากที่เดียวกัน?

อ่อ

เอาดิ

กูก็คน

ร้านนี้ //ชี้ป้าย

ร้านแม่กู

สัตว์!!

แม่

แม่

คนสวย

เอาตำป่าหอยเยอะๆ ข้าวเหนียวห้า

ก็ดี

อย่างที่เห็น

แม่ที่สั่งจำได้ไหมเนี่ย

ตำป่าหอยเยอะๆ ข้าวเหนียวห้า ยำขนมจีนด้วย

แม่นี้ลูกไง

แม่ได้ไงอะลูกยื่นหัวโด่อยู่นี้เด้

ค่อยดูจะฟ้องให้ป๊าหักเงิน //เสียงเบา

ป่าวครับคนสวยเดี๋ยวผมตำเอง

สัตว์พวกมึงเงียบปากไปเลย

ขนมจีนคลุกน้ำปลา

กินไหมล่ะ //ยื่นจานให้เก้ากัณฐ์

ขอให้กินแล้วเข้าห้องน้ำเพี้ยง

คนสวยนี้น่ารักที่สุดเลย

ครับ //ลากเสียง

กูบอกเลยอร่อยกว่าที่เขาลือกันแน่นอน

แม่กูใส่ชูรสเป็นกิโล

ขอบคุณที่ตบมุกกู