email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณที่ชื่นชอบและติดตามผลงานของไรท์นะคะ สามารถซื้อนิยายทุกเรื่องที่จบแล้ว ในรูปแบบ E-Book ได้ที่เวบไซต์ Meb Market โดยหาชื่อ ภรปภัช หรือใครต้องการสั่งหนังสือเล่ม ติดต่อได้ที่ facebook fanpage : สำนักพิมพ์ภรปภัช หรือแอดไลน์ไอดี : sarisa8228 นะคะ

ตอนที่ 2 แรกพบ....

ชื่อตอน : ตอนที่ 2 แรกพบ....

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 45.2k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 25 พ.ย. 2559 23:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2 แรกพบ....
แบบอักษร

                             อนาคินเดินทางถึงประเทศไทยแล้ว  เขานั่งเครื่องบินต่อไปที่  จ.เชียงใหม่  จากนั้นก็นั่งเครื่องต่อจากเชียงใหม่มาที่อ.ปาย  จ.แม่ฮ่องสอน 

 

                           "  พี่คิน  มาได้ไงคะเนี่ย  ไม่เห็นโทรมาบอกเดือนล่วงหน้าเลย  เดือนจะได้ไปรับที่สนามบิน  "  เดือนดารา  หรือเดือน  สาวสวยวัย  28  ปี  รู้สึกแปลกใจมาก  ที่เห็นสามีของเธอเดินเข้ามาที่ร้านขายของที่ระลึกของเธอ  เพราะปกติถ้าเขาจะมา  เขาจะโทรบอกเธอก่อนเสมอ

 

                           "  คือพี่มาทำธุระน่ะ  อยู่อีกไม่กี่วันก็คงจะกลับ  เลยไม่ได้บอกเดือนก่อน  แล้วนี่ยัยดาวไปอยู่ไหนล่ะ  "  เขามองหาบุตรสาวตัวน้อย

 

                             "  ยัยบัวพาไปทานสเต็กที่ร้านของเธอน่ะค่ะ  สองคนนี้ติดกันเป็นตังเมเลย  พี่มาเหนื่อยๆ  ไปอาบน้ำอาบท่าก่อนมั้ยคะ  เดี๋ยวเดือนจะหาอะไรให้ทาน  "  เธอยิ้มให้กับสามี

 

                            "  อ่อ  งั้นหรอ  งั้นพี่ไปข้างบนก่อนนะ  "  เขาเดินขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าด้านบน  พร้อมกับนำอาวุธที่ถอดชิ้นส่วนเอาไว้  มาประกอบกัน  เพื่อเตรียมพร้อมรับสถานการณ์

 

 

                            ณ  ร้านสเต็กแห่งหนึ่ง

 

                            "  พี่บัวขา  ขอหนูดาวลองหั่นสเต็กเองบ้างได้มั้ยคะ  "  เด็กหญิงวัย  5  ขวบ  ท่าทางออดอ้อน  พูดจาเก่งเกินตัว  ส่งยิ้มหวานให้หลานสาวเจ้าของร้านอย่างเอาใจ

 

                            "  ได้สิจ๊ะ  ทำแบบนี้นะ  พี่บัวจะหั่นให้เป็นตัวอย่างก่อนนะคะ  "  บัว  หรือสโรชินี  สาวน้อยวัย  24  ปี  กล่าวกับเด็กหญิงตัวน้อยด้วยความเอ็นดู  เธอกับเดือนดาราเป็นเพื่อนรักต่างวัยที่สนิทสนมกันมาก  เธอเห็นหนูดาวมาตั้งแต่เด็กหญิงลืมตาดูโลก  เธอจึงรักหนูดาวมาก

 

                          "  อะ  หนูดาวลองหั่นดูนะคะ  "  เธอจับมือเด็กหญิงตัวน้อยให้หั่นสเต็กอย่างช้าๆ  เด็กหญิงยิ้มแก้มปริ  แล้วก็เคี้ยวสเต็กเนื้อนุ่มอย่างเอร็ดอร่อย

 

                         "  พี่บัวคะ  ลูกค้าชาวต่างชาติมา  รบกวนพี่บัวไปคุยหน่อยค่ะ  "  เสียงของพนักงานเสริฟภายในร้านเดินมาบอกเธอ  เพราะสโรชินีพูดได้ถึง  6  ภาษา  ทั้งอังกฤษ    จีน  ฝรั่งเศส  เยอรมัน  เกาหลี  และญี่ปุ่น  เพราะเธอต้องการเรียนภาษาเอาไว้ช่วยดูแลงานที่ร้านของคุณป้านั่นเอง

 

                            "  ได้จ้ะ  งั้นฝากหนูดาวแปปนึงนะ  "  สโรชินีลุกขึ้น  เดินตรงไปพูดคุยแนะนำรายการอาหารให้นักท่องเที่ยวชาวญี่ปุ่นทันที

 

 

 

                              เดือนดาราเดินเอาอาหารขึ้นมาให้สามีทานที่ห้อง   เธอเห็นว่าเขานอนอยู่  จึงวางอาหารไว้บนโต๊ะ  กำลังจะเดินไป  แต่อนาคินเรียกเธอไว้เสียก่อน

 

                             "  เดือน  มาหาพี่สิ  "  เขาลุกขึ้น  เดือนดาราจึงลงไปนั่งที่ตักของเขาเหมือนทุกครั้ง

 

                              "  เป็นอะไรคะ  ดูพี่คินหน้าเครียดจัง  "  เธอมองหน้าสามี

 

                              "  ถ้าซักวันหนึ่ง  พี่เป็นอะไรไป  เดือนต้องดูแลลูกให้ดีนะ  เลี้ยงหนูดาวให้กลายมาเป็นคนดี "  เขากอดภรรยาเอาไว้แน่น

 

                              "  ทำไมพี่พูดแบบนี้ล่ะคะ  ไม่เอานะคะ  เราตกลงกันแล้วไง  ว่าจะไม่พูดเรื่องแบบนี้อีก  พี่คินจะต้องไม่เป็นอะไร  ช่วงนี้ก็ยังไม่มีสงครามไม่ใช่หรอคะ  พี่ก็แค่ไปประจำการที่ค่ายเฉยๆ  แล้วพี่จะเป็นอะไรไปได้ยังไงล่ะคะ  "  เดือนดารายิ้มให้เขา  เธอไม่ได้คิดอะไรมาก  เพราะเขาชอบพูดแบบนี้เสมอ  แม้จะรู้ว่าเธอไม่ค่อยชอบใจนัก

 

                             "  พี่ก็พูดเผื่อเอาไว้น่ะ  ไม่เจอกันตั้งนาน  เดือนของพี่ยังสวยเหมือนเดิมเลยนะ  ไหนมาให้พี่ชื่นใจหน่อยสิ  "  เขาเปลี่ยนเรื่อง  ด้วยไม่อยากให้เธอสงสัย

 

                           "  ไม่ได้ค่ะ  เดือนเปิดร้านทิ้งไว้  เอาไว้คืนนี้ก่อนนะคะ  "  เธอจูบเขาอย่างเอาใจ  แล้วจึงลุกเดินลงไปด้านล่าง  อนาคิน  มองอาหารที่เธอทำมาให้  ไม่รู้ว่าเขาจะได้ทานอาหารของเธอไปอีกนานแค่ไหน  ป่านนี้โรเบิร์ตคงจะรู้แล้วว่าเขาอยู่ที่ไหน  เขาไม่ได้คิดจะพาภรรยาและลูกหนี  เพราะถึงจะหนีจากโรเบิร์ตได้  แต่ก็คงหนีพวกก่อการร้ายไม่พ้น  เขาจึงคิดว่าอยากจะเก็บหัวรบนิวเคลียร์เอาไว้เป็นเครื่องต่อรองก่อน  เพราะมีแต่เขาเท่านั้นที่รู้  ว่ามันอยู่ที่ไหน

 

 

                               วันต่อมา

 

                             โรเบิร์ต  ลาซาล  และลูกน้องของเขาอีก  4  คน  เดินทางมาถึงประเทศไทยแล้ว  แม้จะรู้ว่าอนาคินอยู่ที่อ.ปาย  จ.แม่ฮ่องสอน  แต่ก็ไม่รู้ว่าเขาอยู่ตรงไหนของปาย  พวกเขาเดินทางมาในคราบของนักท่องเที่ยว  เดินดูโน่นนี่ไปเรื่อยๆ  แต่ก็ยังไม่มีวี่แววของอนาคิน

 

                             เมื่อเดินไปเดินมาอยู่นาน  พวกเขาจึงได้พากันไปทานสเต็กร้านใหญ่  ที่บรรยากาศร่มรื่น  บนยอดดอยนั่นเอง  พร้อมกับคิดว่าจะหาที่พักข้างบนยอดดอยนี้ด้วย

 

                             พวกเขาทั้ง  6  คนนั่งลงที่โต๊ะตัวใหญ่ที่ริมระเบียงไม้ด้านนอก  เพราะไม่อยากนั่งใกล้ชิดคนอื่นมากนัก  โรเบิร์ตนั่งอยู่หัวโต๊ะ  หันหน้าออกไปทางประตูเข้าออกระหว่างด้านในกับด้านนอก

                            

                              "  พี่บัวค่ะ  แขกฝรั่งมาค่ะ  "  พนักงานเสริฟของร้านเดินมาบอกสโรชินีที่อยู่ในครัว  เธอจึงเดินออกไปต้อนรับแขกอย่างเช่นทุกครั้ง

 

                              สโรชินีที่มีผ้ากันเปื้อนครึ่งตัว  เธอสวมกางเกงขายาวเข้ารูป  เสื้อยืดคอวีสีส้มสด  ซึ่งเป็นเครื่องแบบของทางร้าน  เดินออกจากประตูร้านตรงไปหาแขกที่นั่งด้านนอกทันที

 

 

                             " สวัสดีค่ะ  ไม่ทราบว่าจะรับสเต็กแบบไหนดีคะ  "  เธอยื่นเมนูภาษาอังกฤษให้พวกเขาพร้อมกับส่งยิ้มให้  โรเบิร์ตเงยหน้ามามองหญิงสาวที่ยืนตรงหน้า    เขามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า  อันที่จริงเขามองตั้งแต่เธอเดินออกจากประตูมาแล้ว  ใบหน้างามที่ไร้การแต่งแต้มใดๆ  ผิวขาวผ่อง  เอวเล็กคอดกิ่ว  ผมยาวที่ถูกถักเปียเอาไว้ครึ่งศรีษะ  ริมฝีปากบางได้รูป  แก้มแดงระเรื่ออมชมพู  ทำไม  มันถึงได้ดูน่ารักน่าทะนุถนอมขนาดนี้นะ  

 

                           "  คุณคะ  คุณคะ  เพื่อนคุณสั่งหมดแล้ว  คุณจะสั่งอะไรดีคะ  "  เธอถามเขา  เมื่อเห็นเขายังไม่สั่งอะไรเสียที

 

                            "  เอ่อ  ขอริบอายก็แล้วกัน  "  เขาเหมือนหลุดออกจากภวังค์  ดวงตาคมที่ถูกซ่อนอยู่ภายใต้แว่นตากันแดดราคาแพง  หันไปมองอย่างอื่นแทน

 

                           "  ได้ค่ะ  งั้นรอสักครู่นะคะ  "  เธอกำลังจะหันไป  แต่เขาเรียกไว้ก่อน

 

                          "  ไม่ทราบว่า  คุณพอจะมีที่พักที่ไหนดีๆ  จะแนะนำพวกเรารึเปล่าครับ  "  เขาพูดกับเธออย่างสุภาพ  

 

                         "  มีค่ะ  ที่ร้านของเราก็ทำบ้านพักด้วย  เอาไว้ถ้าพวกคุณทานเสร็จแล้ว  จะให้เด็กที่ร้านพาไปดูนะคะ  "  เธอยิ้มหวานให้เขา  หัวใจของเขากระตุกอย่างบอกไม่ถูก  

 

                       "  เอ่อ  คุณเป็นคนพาเราไปดูได้รึเปล่า  ดูท่าทางคุณจะพูดภาษาอังกฤษเก่งทีเดียว  "  เขารู้สึกสนใจเธอมากขึ้นเรื่อยๆ  แล้วสิ

 

                        "  ได้ค่ะ  "  เธอยิ้มแล้วก็หันหลังกลับไป  โชคดีจังวันนี้ได้ขายห้องพักด้วย

 

                      

                       "  พวกนายแยกย้ายกันไปพักที่อื่นนะ  พักรวมกัน  6  คน  มันจะดูเป็นจุดสนใจมากไปหน่อย  ฉันกับลาซาลจะพักด้วยกันที่นี่  ทานเสร็จแล้วก็แยกย้ายกันไปละกัน  ได้ที่พักแล้วก็ออกตามล่าตัวไอ้อนาคินต่อ  สังเกตุครอบครัวที่มีลูกสาวตัวเล็กๆ  เอาไว้ก่อนอันดับแรก  ถ้าเจอเป้าหมายแล้วรีบมารายงานฉันทันที  "  โรเบิร์ตยังไม่ลืมจุดประสงค์ที่มาที่นี่  แม้จะรู้สึกว่าการมาครั้งนี้  เขาอาจจะได้มากกว่าคนทรยศก็ได้

 

                        สักพักหนึ่ง  พนักงานเสริฟก็เดินเอาสเต็กมาเสริฟ  เขาพยายามมองหาสโรชินี  เห็นเธอคอยต้อนรับแขกชาวต่างชาติรายอื่นอยู่  น่าจะเป็นคนจีนหรือเกาหลี  ดูท่าทางเธอพูดกับพวกเขาอย่างคล่องแคล่ว  ตกลงเธอพูดได้กี่ภาษากันแน่นะ    ยิ่งมองเธอ  เขาก็ยิ่งรู้สึกแปลกๆ  ริมฝีปากงามนั้น  ทำไมมันถึงได้น่าจูบขนาดนี้  เขาคิดมาถึงตรงนี้  ก็ต้องแปลกใจ  ทำไมเขาถึงต้องอยากจูบยัยเด็กนี่ด้วยล่ะ  

 

 

                       หลังจากทานอาหารกันเสร็จแล้ว  โรเบิร์ตกับลาซาลก็เดินไปหาสโรชินี  เพื่อให้เธอพาไปที่บ้านพัก  เธอมองพวกเขาสองคนอย่างสงสัย  เห็นมากัน  6  คน  แต่ทำไมพักแค่  2  หรือว่า  พวกเขาจะเป็นคู่เกย์กัน  มิน่าล่ะ  ผู้ชายคนนี้ถึงพูดเพราะจัง  เธอคิดแล้วก็อดยิ้มไม่ได้  โรเบิร์ตมองสาวน้อยตรงหน้า  นี่เธอจะขำอะไรนักหนานะ

 

                       "  นี่คุณ  ตกลงจะพาไปได้รึยัง  "  เขาเริ่มหงุดหงิดกับท่าทางของเธอขึ้นมาทันที

 

                       "  เอ่อ  ไปค่ะ  เชิญทางนี้ค่ะ  "  เธอกลั้นยิ้ม  แล้วนำทางเขาไปที่บ้านพักด้านหลังทันที  บ้านพักอยู่ไม่ไกลมากนัก  มีทั้งหมด  10  หลัง  เรียงซ้อนกันลงมาตามเชิงเขา

 

                       "  พวกคุณ  จะพักหลังเดียวกันรึเปล่าคะ  "  เธอถามอีกครั้ง

 

                      "  ไม่ล่ะ  คนละหลัง  นี่ค่าห้อง  ลาซาลนายไปพักหลังนั้นนะ  ฉันจะพักหลังนี้เอง  "  โรเบิร์ตยื่นเงินให้สโรชินี  จำนวนมากกว่าค่าเช่าหลายเท่า  เธอรีบคืนเงินให้เขา  ลาซาลรับกุญแจไป  แล้วเดินไปที่บ้านหลังถัดไป

 

                      "  คุณคะ  นี่มันเยอะเกินไปค่ะ  ค่าห้องใช้เงินแค่นี้เอง  "  เธอยื่นเงินคืนให้เขา  เขาทำท่าแปลกใจ  ปกติผู้หญิงน่าจะดีใจที่ได้เงินเยอะขนาดนี้ไม่ใช่รึไง

 

                         "  ผมให้ทิปคุณไง  ไม่เอารึไง  เรื่องมากจริง  "  เขามองเธออย่างหงุดหงิด  สโรชินีมองหน้าเขา

 

                         "  ขอบคุณในน้ำใจของคุณนะคะ  แต่บัวรับไว้ไม่ได้หรอกค่ะ  เงินทองเป็นของมีค่า  คุณอาจจะมีเงินเยอะเท่าไหร่บัวไม่ทราบ  แต่สำหรับบัว  เราทำมาค้าขายอย่างซื่อตรง  ไม่ได้หวังทิปจากแขกที่มาพัก  แค่ทำให้แขกประทับใจแล้วกลับมาใช้บริการใหม่อีกครั้ง  เราก็มีความสุขแล้วค่ะ  "  เธอเชิดใส่เขากำลังจะก้าวออกไป

 

                         "  ชอบสร้างความประทับใจมากสินะ  สร้างให้แขกมากี่คนแล้วล่ะ   "  เขาพูดจาดูถูกเธออย่างไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน

 

                           "  ก็หลายคนอยู่นะคะ  ส่วนใหญ่ก็ประทับใจกันมากซะด้วยสิ  หมดธุระแล้ว  ขอตัวก่อนนะคะ  "  เธอรู้ว่าเขาหมายถึงอะไร  เธอรีบเดินออกมาโดยเร็ว  ก่อนจะทนไม่ไหวมากไปกว่านี้  คนอะไรตอนแรกก็ดูสุภาพดีหรอก  ที่แท้ก็พวกชอบดูถูกคนนี่เอง

 

 

                           โรเบิร์ตมองตามร่างบางที่เดินลิ่วออกไป  เขารู้สึกหงุดหงิดเหลือเกิน  ที่เธอบอกว่าสร้างความประทับใจให้แขกมาเยอะ  หึ  ทำเป็นใสซื่อไร้เดียงสา  ไม่ยอมรับทิปจากเขา  ที่แท้ก็มีรายได้จากงานพิเศษนี่เอง  ผู้หญิงไม่ว่าคนไหนก็เหมือนกันหมด!!!

 

                                

 

                        

                     

                            

อุ่ย  พระเอกกับนางเอก  เจอกันวันแรก  ก็แทบจะฆ่ากันแล้วจ้าhttp://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/1.gif

 

 

 

 

                           

ความคิดเห็น