facebook-icon

หากฟินและสนุกก็ช่วย "กดถูกใจ" ให้ไรท์ด้วยนะจ้ะ กดได้ทุกวันน้ะ รักรี๊ดทุกคนจ้า จุ๊บๆๆๆ :))

Chapter 2 ศึกชิงห้องครัว.. :))

ชื่อตอน : Chapter 2 ศึกชิงห้องครัว.. :))

คำค้น : เล่ห์รักศัตรู My Dear Enemy, เอลยา, นิยายโรมานซ์, นิยายอีโรติก, นิยายรักสำหรับผู้ใหญ่

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.5k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ส.ค. 2560 05:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 2 ศึกชิงห้องครัว.. :))
แบบอักษร

เมื่อราเชลเดินเข้าไปถึงห้องโถงรับแขกภายใน หญิงสาวเห็นมาร์กี้กำลังนั่งรออยู่ มาร์กี้รีบลุกขึ้นและเดินเข้ามากอดทักทายเพื่อน

 “ราเชล ดีใจจังที่มาได้ ขอโทษนะที่ไปรับช้า เพราะบ๊อบบี้รถยางรั่วเลยต้องให้เอเจไปรับแทน” 

มาร์กี้รีบกล่าวบอกเหตุผลว่าทำไมถึงต้องส่งศัตรูหมายเลขหนึ่งของหล่อนไปรับ ทุกคนที่เป็นเพื่อนสนิทต่างรู้ดีว่าราเชลกับเอเจนั้นเป็นไม้เบื่อไม้เมากัน

ราเชลกอดตอบแล้วยิ้มให้กับว่าที่เจ้าสาว มาร์กี้สังเกตเห็นใบหน้าสวยเฉียบของเพื่อนดูไม่ค่อยสบอารมณ์นัก มาร์กี้พอจะเดาสถานการณ์ได้ว่าคงไม่แคล้วปะทะคารมกับเอเจมาเรียบร้อยแล้วนั่นเอง

"ทุกคนคงเข้านอนกันหมดแล้วเหรอ" ราเชลเอ่ยถาม

 มาร์ตินและมากาเร็ต เพรสตั้น คุณพ่อคุณแม่ของคริสซึ่งมาถึงเมื่อสองวันก่อน และมาร์วินพี่ชายของมาร์กี้ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของคริสด้วยก็ขับรถตรงมาจากลอนดอนเลยมาพักที่นี่ด้วยเช่นเดียวกัน  แต่ดูเหมือนทุกคนจะเข้านอนกันหมดแล้วเวลานี้

 "ใช่จ้ะ ราเชลคงเหนื่อยละสินะ" มาร์กี้ถาม ท่าทางเพื่อนสาวค่อนข้างอิดโรย

“พอเดินแบบเสร็จก็รีบกระโดดขึ้นเครื่องมาเลย ดูหน้าราเชลสิยังหนาเตอะอยู่นี่ คิดถึงมาร์กี้จังเลย”

 “คิดถึงเหมือนกัน จะทานอะไรก่อนมั้ย”

 “ไม่ต้องห่วงหรอก เดี๋ยวราเชลจัดการเองได้ มาร์กี้ไปพักผ่อนเถอะพรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้า” 

ราเชลกล่าวกับมาร์กี้เพราะรู้ดีว่าพรุ่งนี้จะต้องเป็นวันที่ยุ่งและวุ่นวายสำหรับเจ้าสาวคนสวยคนนี้

 “งั้นเชิญตามสบายนะ เจอกันพรุ่งนี้นะ กู๊ดไนท์จ้ะ” 

มาร์กี้กล่าวกับเพื่อนก่อนจะหันหลังเดินขึ้นบันไดไปยังห้องนอน

ราเชลลากกระเป๋าขึ้นบันไดไปยังห้องนอนเดิมของตัวเอง ด้วยบ้านหลังใหญ่โตมโหฬารหลังนี้มีห้องกว่าสิบห้องและคริสก็ยกห้องหนึ่งให้เป็นห้องส่วนตัวของหล่อน หญิงสาวเอากระเป๋าไปวางไว้ข้างตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่ ก่อนที่จะหันหลังเดินกลับไปยังชั้นล่าง

 ตั้งแต่เดินแบบเสร็จหล่อนยังไม่ได้มีอะไรตกถึงท้องเลย ราเชลเดินตรงไปยังครัวใหญ่ทันสมัย หล่อนคุ้นเคยกับบ้านนี้เป็นอย่างดี ด้วยคริสและหล่อนนั้นเป็นลูกพี่ลูกน้องที่สนิทกันมาก ราเชลจึงมาเยี่ยมเขาบ่อยๆ หากมีโอกาสที่พอจะได้หยุดและได้หนีออกจากบรรยากาศอันแสนวุ่นวายของลอนดอน

 ราเชลเดินเลี้ยวผ่านเข้าประตูครัวก็ต้องหยุดกึก เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นร่างสูงโปร่งของศัตรูคู่อาฆาตกำลังนั่งอยู่ที่สตูลหน้าเคาน์เตอร์ เสียงไมโครเวฟดังหึ่งๆ แสดงว่าเขากำลังอุ่นอาหารอะไรสักอย่างอยู่ในนั้น

 หญิงสาวกำลังชั่งใจอยู่ว่าจะเดินหน้าหรือถอยกลับดี เพราะว่าหล่อนเหนื่อยเหลือเกินแล้ววันนี้ จะให้มาปะทะคารมกับนายนี่ก่อนนอนอาจเป็นสิ่งที่ควรหลีกเลี่ยงเป็นอย่างยิ่ง

 แต่อีกใจหนึ่งกลับบอกว่าอย่าถอยเด็ดขาด เดี๋ยวเขาจะว่าหล่อนกลัวเขา เรื่องอะไรจะต้องหลีกทางให้ในเมื่อห้องครัวนี้หล่อนก็มีสิทธิ์ทุกอย่างเช่นเดียวกับเขาเหมือนกัน คิดได้ดังนั้นราเชลก็ก้าวยาวๆ เข้าไปทันที

 เอเจหันมาเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าที่เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมจึงจำได้ว่าเป็นนางแบบสาวคู่อริ ชายหนุ่มปรายตา มอง เห็นร่างเพรียวทรงนางแบบของหล่อนเดินตรงไปยังตู้เย็นแล้วเปิดมันออก

ฮึ*! หิวละสิท่า… กินอะไรได้บ้างละนั่น… หุ่นอย่างนั้น*  

เอเจแอบกลืนน้ำลายลงคอเมื่อนึกมาถึง “หุ่นอย่างนั้น” ของหล่อน

 ร่างเพรียวระหงหลังตรงสง่า สมกับเป็นนางแบบสุดฮ๊อตของวงการแฟชั่น ขาเรียวยาวสมส่วน นั้นเอเจไม่อยากคิดไกลถึงภาพหล่อนตอนใส่บิกินี

ชายหนุ่มรีบสลัดความคิดที่แว้บเข้ามาอย่างไม่ได้รับเชิญนั่นออกไปอย่างรวดเร็ว

 “จะนั่งรับลมอยู่อีกนานมั้ย” เสียงเรียบเอ่ยถามขึ้นลอยๆ

 เอเจสะดุ้งจากความคิด คิ้วเข้มเลิกขึ้นทำท่าแปลกใจกับคำพูดลอยๆ ของหล่อน หากต่อมาก็ตระหนักว่าอาหารที่เขาอุ่นอยู่มันส่งเสียงเตือนว่าเสร็จเรียบร้อยนานแล้ว

 ร่างสูงขยับลุกขึ้นเดินไปยังไมโครเวฟ ราเชลยืนรอต่อคิวอยู่ไม่ห่าง เขาชำเลืองเห็นในมือหล่อนถือจานไส้กรอกและมันฝรั่งอยู่

ใบหน้าเรียบเฉยคางเชิดหยิ่ง ไม่แม้แต่จะชายตามามองเขา เอเจอดรู้สึกหมั่นไส้กับท่าทางนั้นไม่ได้ เชิดอยู่ได้ ไม่รู้สึกปวดเมื่อยคอมั่งรึยังไง... มือใหญ่เอื้อมไปกดฝาไมโครเวฟให้เปิดออก แล้วเอื้อมไปหยิบจานพาสต้าผัดที่ควันโชยกรุ่นนั้นออกมา

มัวแต่นินทาหล่อนอยู่ในใจเสียเพลิน เอเจจึงลืมใช้ถุงมือกันความร้อน เจ้าจานนั่นมันร้อนจัดกว่าที่คิดไว้ ชายหนุ่มยกมันออกแล้วรีบก้าวหันหลังอย่างรวดเร็วเป้าหมายคือรีบวางจานที่เคาน์เตอร์ก่อนที่มันจะลวกมือเขาไปมากกว่านี้

หากทว่ามันก็ช้าไปเสียแล้ว จานพาสต้าร้อนนั่นชนกึกเข้าอย่างจังกับหน้าอกของราเชล หล่อนร้องว้ายแล้วรีบถอยร่นทันที จานในมือบางหล่นไปบนพื้นไม้โอ๊คขัดมันนั้นเสียงดังเพล้ง!

 “โอ  มาย ก็อด!”

 ทั้งคู่อุทานออกมาและกระโดดโหยงขึ้นพร้อมกัน มือเรียวของราเชลรีบปัดเศษพาสต้าออกจากเสื้อเนื้อผ้าให้ห่างจากตัว เอเจรีบวางจานพาสต้าร้อนนั้นไปบนเคาน์เตอร์ แล้วเอื้อมไปช่วยปัดเศษพาสต้าให้ด้วยความหวังดีไม่ทันคิด มือใหญ่ปัดไปมาบนหน้าอกหน้าใจของหล่อนอย่างเต็มไม้เต็มมือเลยทีเดียว ราเชลสะดุ้งหน้าแดงเถือก ปัดมือเขาออกไปทันที

 “ไม่ต้องยุ่ง! อีตาบ้า! ซุ่มซ่ามจริง! คนยืนอยู่ทั้งคนตาบอดหรือไง นายคิดจะแกล้งฉันเหรอ นายแอนดรูว์ จอห์นสัน!” เสียงเล็กตะคอกถามด้วยความโกรธ ใบหน้าสวยของหล่อนแดงก่ำ

 “ผมขอโทษราเชล… ผมไม่ได้ตั้งใจ มันเป็นอุบัติเหตุ”

 เอเจกล่าวด้วยน้ำเสียงเสียใจจริงๆ หากแต่ราเชลไม่เชื่อ หล่อนคิดว่าเขาตั้งใจจะแกล้งหล่อนเพราะนั่นคือนิสัยของเขา มองดูเสื้อที่เลอะเทอะเปรอะไปด้วยซอสพาสต้า หญิงสาวรู้สึกโมโหจนเลือดขึ้นหน้าสายตาเหลือบไปเห็นไส้กรอกและมันฝรั่งที่หล่นอยู่เกลื่อนพื้น ราเชลก้มลงกอบมันขึ้นมาแล้วปาใส่หน้าเขาอย่างจัง

 “นี่แน่ะ! แกล้งฉันดีนัก ไม่ใช่นายคนเดียวนะที่มีมือมีเท้าน่ะหึ!”

เอเจสะดุ้งโหยง รีบเบี่ยงตัวหลบเป็นพัลวันกับกองทัพมันฝรั่งและไส้กรอกที่ถูกปากระหน่ำใส่หน้าและตัวของเขา ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดและจับแขนทั้งสองข้างของหล่อนไว้เพื่อไม่ให้ขว้างอาหารใส่เขาอีกต่อไป 

ราเชลไม่ยอมให้เขาจับได้ง่ายๆ ร่างบางดิ้นและกระโดดหนีเพื่อให้พ้นมือแข็งแรงของชายหนุ่ม สองหนุ่มสาวเล่นเกมยื้อยุดฉุดกระชากกันไปมา

 เอเจคว้าเอวหล่อนได้ทางด้านหลัง เขารวบแขนล็อกให้ร่างเพรียวระหงตกอยู่ในอ้อมกอด หากราเชลก็ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ หล่อนยกเท้ากระทืบลงไปบนเท้าของเขาสุดแรง

 “โอ๊ย! ผู้หญิงอะไรวะบ้าที่สุด!” 

เอเจร้องลั่นเซถลาไปด้านหลังจนชนเคาน์เตอร์และเสียหลักล้มลงกลิ้งลงไปบนพื้นดึงร่างของราเชลล้มลงไปด้วย ร่างบางหล่นทับไปบนอกกว้างของเขา เอเจจุกเจ็บจนพูดไม่ออก ราเชลโมโหจนหน้าแดงก่ำไปถึงใบหู

 “เอเจ!  ไอ้คนผีทะเล! เลวที่สุด!” 

ราเชลตะโกนด่าลั่น ร่างบางดิ้นและทุบรัวไปบนอกกว้างอย่างไม่ออมมือ เอเจร้องโอ๊ยแต่ก็ไม่อาจเบี่ยงตัวหนีกำปั้นหนักของหล่อนได้  ชายหนุ่มรู้สึกเจ็บจนตัวงอแต่ก็ไม่ยอมปล่อยมือจากการรัดเอวเล็กไว้แนบร่าง


***************

สองสิงห์มาเจอกันก็กระโดดใส่กันเป็นธรรมดาค่ะ ตอนนี้กระโจนกัดกันไปก่อนนะคะ เดี๋ยวต่อไป เขาจะกระโจนใส่กันในรูปแบบอื่นบ้าง....อิอิ  :))

ความคิดเห็น