facebook-icon

หากฟินและสนุกก็ช่วย "กดถูกใจ" ให้ไรท์ด้วยนะจ้ะ กดได้ทุกวันน้ะ รักรี๊ดทุกคนจ้า จุ๊บๆๆๆ :))

Chapter 1 ขิงก็ราข่าก็แรง.. :))

ชื่อตอน : Chapter 1 ขิงก็ราข่าก็แรง.. :))

คำค้น : เล่ห์รักศัตรูร้าย My Dear Enemy, เอลยา, นิยายโรมานซ์, นิยายอีโรติก, นิยายรักสำหรับผู้ใหญ่, ลิ้นกับฟัน

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.8k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ส.ค. 2560 03:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 1 ขิงก็ราข่าก็แรง.. :))
แบบอักษร

พรุ่งนี้ตอนเย็นจะเป็นวันแต่งงานของ คริสโตเฟอร์ เพรสตั้น พระเอกสุดฮ๊อตแห่งวงการบันเทิงอังกฤษกับคู่หมั้นสาวแสนสวยของเขา วิคทอรีน่า มาร์กี้ คินเดอร์สัน

แอนดรูว์ จอห์นสัน หรือ เอเจ เพื่อนรักและผู้จัดการส่วนตัวของคริส กำลังจัดการให้แน่ใจว่าจะไม่มีข่าวใดเล็ดลอดออกไปถึงปาปารัสซี่ตามความต้องการของมาร์กี้ 

ส่วนคริสนั้นก็แล้วแต่มาร์กี้ทุกอย่าง เวลานี้หากใครต้องการหาตัวคริสนั้นไม่ยากเพียงแค่รู้ว่ามาร์กี้อยู่ที่ไหนก็เท่านั้นแหละ คริสทั้งรักและหลงว่าที่ศรีภรรยาจนไม่ยอมอยู่ห่างหล่อนเลย เขาต้องคอยป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้ ส่วนมาร์กี้นั้นก็ดูจะไม่รังเกียจที่จะเห็นตัวพ่อแห่งวงการมายาคอยกระแซะกระซิบกระซาบอยู่ริมหูและคอยขโมยจูบหล่อนตามโอกาสที่คิดว่าไม่มีใครเห็น

เอเจเห็นอาการคลั่งรักของคนทั้งสองแล้วถึงกับต้องขอตัวอยู่ห่างๆ ด้วยเกรงอาการของโรคหนักหวานจะกระโดดมาถึงเขาและตาจะเป็นกุ้งยิงเอา 

งานจะถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่าย เฉพาะครอบครัวและเป็นภายในจริงๆ สถานที่นั้นใช้คฤหาสน์ของคริสที่แมนเชสเตอร์ มาร์กี้ต้องการจัดงานที่บริเวณสระน้ำชั้นใต้ดิน เนื่องจากชั้นนั้นมีสิ่งอำนวยความสะดวกและความบันเทิงพร้อมสรรพอยู่แล้ว

เอเจกลับมาถึงอพาร์ตเม้นต์หลังจากสั่งการเรื่องรถไปรับ ราเชล คลิฟฟอร์ด นางแบบสาว คู่อริของเขาตามคำขอของคริส เครื่องหล่อนจะมาถึงเวลาสองทุ่ม ราเชล นางแบบดังแห่งวงการแฟชั่น ลูกพี่ลูกน้องของคริสนั้นทั้งหยิ่งไม่เคยเห็นหัวใครโดยเฉพาะหัวของเขา เอเจไม่เคยชอบหล่อน อันที่จริงทั้งหล่อนและเขา ไม่เคยต้องชะตากันตั้งแต่ชาติที่ปางก่อนแล้วล่ะ

เวลาสองทุ่มเป๊ะ เอเจได้รับโทรศัพท์จากบ๊อบบี้ ลูกน้องคนสนิทว่า รถที่เขากำลังขับอยู่ยางแบนจอดอยู่ระหว่างทางและเขาไม่คิดว่าเขาจะไปรับคุณราเชลได้ทันเวลา เอเจรีบโทรไปหาคริส

“เฮ้ย คริส บ๊อบบี้เพิ่งโทรมาว่ารถยางรั่วคงไปรับญาติแกไม่ทันเวลา แกช่วยโทรไปบอกเขาหน่อยว่าให้มาแท็กซี่”  เอเจบอกคริสไปตามสาย เขาไม่มีเบอร์ศัพท์ของหล่อนและเขาก็ไม่ต้องการมันด้วย เอเจไม่ต้องการเกี่ยวข้องใดๆ ทั้งสิ้นกับนางแบบจอมหยิ่งไม่เห็นหัวคน ลูกพี่ลูกน้องของคริสคนนั้น

"นี่เอเจ แกช่วยฉันทีเถอะว่ะเพื่อน จะมาแท็กซี่ได้ยังไง  แล้วฉันก็ไม่ต้องการให้แท็กซี่หรือคนแปลกหน้าใดๆ ทั้งสิ้นเข้ามาในบริเวณบ้าน แกช่วยหาคนอื่นไปรับแทนหน่อยสิวะ”

“ฉันหาแล้ว ทุกคนกำลังยุ่งหมด” 

เอเจตอบเสียงห้วนไปตามสาย คริสเงียบคิดอยู่ครู่หนึ่งแต่ดูจะไม่เห็นทางอื่น

“งั้นก็แกนั่นแหละเอเจ ช่วยไปรับเขาที เดี๋ยวมาร์กี้ไม่พอใจขึ้นมาที่ปล่อยให้เพื่อนเขารอฉันจะโดนด่าเอา แกช่วยเพื่อนหน่อยนะโว้ย”  

คริสพูดเสร็จก็รีบกดสายปิดไปโดยไม่รอให้เอเจได้มีโอกาสเห็นด้วยหรือปฏิเสธ

"กลัวเมียจนลืมเกรงใจเพื่อนนะไอ้คริส" เอเจพึมพำด่าเพื่อนอย่างหงุดหงิดและหัวเสีย

ชายหนุ่มรีบบึ่งรถส่วนตัวที่ติดฟิล์มสีดำสนิทเหมือนกับรถทุกคันของคริสมายังสนามบิน เขามองดูนาฬิกาบ่งเวลาเกือบสี่ทุ่ม มองดูบอร์ดข้อมูลเที่ยวบินที่วิ่งอยู่บนจอบ่งว่าเครื่องของหล่อนลงตามเวลานานแล้ว ชายหนุ่มยืนเท้าสะเอวมองไปรอบๆ หาร่างสูงระหงหุ่นนางแบบของราเชล

เขาเห็นหล่อนนั่งอยู่บนเก้าอี้ที่จัดเรียงเป็นแถวยาวสำหรับให้นั่งรอ หล่อนกำลังนั่งก้มหน้าก้มตาจิ้มนิ้วรัวเร็วไปบนจอโทรศัพท์ในมือ ไม่ได้สนใจเงยหน้าขึ้นมองใครเลย

เอเจก้าวไปยืนตรงหน้าหล่อน ราเชลชะงักมือที่กำลังพิมพ์ข้อความอยู่เมื่อเห็นปลายรองเท้าหนังอิตาเลี่ยนขัดเงาวับคู่หนึ่งมาหยุดอยู่เบื้องหน้า

ใบหน้าสวยเก๋ดวงตาคมเฉี่ยวของหล่อนค่อยมองไต่ไล่ขึ้นไปเห็นขายาวตรงแข็งแรงคู่หนึ่งซ่อนอยู่ภายใต้กางเกงยีนส์ลีวายสีซีดที่ฟิตพอดีไปกับขาแกร่งคู่นั้น  ไล่ไปตามร่างสูงโปร่งสมาร์ต  เสื้อเชิ้ตลาย สก็อตน้ำเงินตัดดำสวมทับด้วยเสื้อแจ็คเก็ตหนังสีน้ำตาลเข้ม

ราเชลขมวดคิ้ว หล่อนว่าหุ่นเช่นนี้ไม่ใช่บ๊อบบี้ ลูกน้องที่คริสมักส่งมารับหล่อนทุกครั้งเวลาหล่อนเดินทางมาแมนเชสเตอร์อย่างแน่นอน หญิงสาวรีบเงยหน้าขวับขึ้นมองสบตาอย่างจังเข้ากับดวงตาคมเข้มที่ซ่อนอยู่หลังแว่นตาใสกรอบแบรนด์เนมของแอนดรูว์ จอห์นสัน  

...ไอ้พี่คริส!  หน็อย เจอหน้าก่อนเถอะ เดี๋ยวโดนแน่ ส่งใครไม่ส่ง ดันส่งนายนี่มารับหล่อน!

“กระเป๋าคุณมีแค่นี้ใช่ไหม”  

เอเจเอ่ยเสียงเรียบเฉยไร้ความรู้สึกและพุ่งตรงไปยังธุระอย่างไม่ให้เสียเวลา สายตาเฉยเมยมองไปยังร่างสูงระหงที่ขยับลุกขึ้นยืน ใบหน้าสวยเฉียบถูกเคลือบด้วยเมคอัพหนา เขาพอรู้ว่าหล่อนเพิ่งเดินแบบเสร็จก็รีบขึ้นเครื่องมาเลย

“บ๊อบบี้ไปไหน เห็นคริสบอกว่าจะส่งเขามารับฉัน” ราเชลถามเสียงเย็นชา

“ถ้ามาก็เห็นแล้วสิคุณ แค่นี้ใช่ไหมของคุณ รีบๆ เดินตามมาละกัน ดึกมากแล้วผมรีบ” 

กล่าวเสร็จพร้อมส่งสายตาด่าอย่างเปิดเผยว่า... ไม่น่าถามโง่ๆเลย จากนั้นมือใหญ่ก็คว้ากระเป๋าของราเชลหมับแล้วหันหลังเดินก้าวฉับไปอย่างไม่แคร์ว่าหล่อนจะตามมาหรือไม่ ราเชลนึกแช่งเขาอยู่ในใจด้วยคำที่เผ็ดร้อน

เมื่อมาถึงที่รถ เอเจจัดการโยนกระเป๋าหล่อนไปเก็บในท้ายรถ สายตาเข้มชำเลืองมองร่างสูงเพรียวของหล่อนที่เดินแกมวิ่งหอบมาหยุดตรงหน้า เอเจแอบกระตุกยิ้มตรงมุมปากอย่างสะใจ เขาเปิดประตูรถขึ้นไปนั่งแล้วสตาร์ทเครื่องทันที 

ประตูรถถูกกระชากเปิดและปิดเสียงดังปังจนเอเจสะดุ้งโหยง หันไปเห็นร่างระหงของหล่อนก้าวขึ้นมานั่งตรงเบาะหลัง หน้าตาเรียวรูปไข่เชิดหยิ่งยะโสน่าหมั่นไส้นัก ขายาวยกขึ้นไขว้กันจนกระโปรงสั้นที่หล่อนสวมอยู่ถลกขึ้นสูงเห็นไปถึงไหนๆ เอเจกลืนน้ำลายอึกใหญ่ก่อนจะรีบเปลี่ยนเป้าสายตาไปยังใบหน้าที่สวยด้วยเครื่องสำอางนั้น

“นี่คุณ! ผมไม่ใช่คนขับรถส่วนตัวของใครนะ กรุณามานั่งข้างหน้าเดี๋ยวนี้” 

เสียงเข้มสั่งอย่างไม่สบอารมณ์รู้ดีว่าหล่อนแกล้งเขา

“นายเอเจ...นายว่ารีบไม่ใช่เรอะ รีบออกรถเถอะ อย่าเรื่องมาก ถ้าหากฉันก้าวลงจากรถนี่ไปฉันจะไม่กลับเข้ามาอีก! ฉันจะไปแท็กซี่เข้าใจไหมฮึ! แอนดรูว์ จอห์นสัน” 

ราเชลส่งเสียงเข้มพอกันออกมา รู้ดีว่าคริสไม่มีทางให้หล่อนไปแท็กซี่โดยเด็ดขาด ด้วยกลัวปาปารัสซี่จะเห็น

เอเจจ้องมองหน้าเชิดหยิ่งที่ลอยท้าทายอยู่ หึ! หล่อนเล่นเรียกชื่อเขาซะเต็มยศแบบนี้ แสดงว่าพร้อมจะเปิดศึกอย่างแน่นอน เขามองหล่อนด้วยสายตาเหยียดก่อนก้มมองดูนาฬิกา เห็นว่าดึกโขแล้ว และคริสสั่งนักสั่งหนาว่าไม่ให้หล่อนไปแท็กซี่เด็ดขาด ขืนเขามัวแต่ต่อปากต่อคำกับหล่อนก็คงจะถึงเช้าพอดี ฝากไว้ก่อนเถอะแม่คุณ!

เอเจจ้องมองราเชลด้วยสายตาไร้ไมตรีจิตอย่างไม่แยแสปิดบัง ตาคมเข้มของเขายังบอกอย่างชัดเจนอีกด้วยว่าหล่อนเป็นสิ่งที่น่ารำคาญและเสียเวลาของเขาอย่างที่สุด       หากราเชลก็มองตอบเขาไปด้วยสายตาชนิดเดียวกันไม่มีหลบ หล่อนไม่กลัวเขาหรอก

เอเจพ่นลมหายใจหงุดหงิดออกมาก่อนที่จะกระชากเกียร์และกระทืบคันเร่งพุ่งออกไปอย่างรวดเร็วจนราเชลหน้าหงายด้วยไม่ได้ตั้งตัว ใบหน้างามบึ้งตึงทันควัน

ฮึ*!นายเอเจ! ประกาศสงครามอย่างไม่รีรอและเกรงใจกับโอกาสพิเศษของคริสกับมาร์กี้เชียวนะ! ได้เลยเอเจ... ยี่ห้อราเชล... รับรองนายไม่ผิดหวังแน่นอน ขอให้งานคริสเสร็จก่อนเถอะ คอยดูละกันฤทธิ์ราเชลบ้างละกัน!*

รู้ดีว่าทำไมเขาถึงไม่อยากญาติดีกับหล่อนหลายปีมานี้ ไม่มีอะไรมากหรอก แค่หล่อนแจกเข่าเขาไปดอกเดียวเขายังไม่ยอมลืมมัน ทั้งๆ มันก็สาสมแล้วที่เขาอาจหาญมาจูบหล่อนในสระว่ายน้ำเมื่อหลายปีก่อน

ราเชลหวนนึกถึงวันนั้นที่สระว่ายน้ำหลังบ้านของคริส หล่อนกำลังว่ายน้ำอยู่ดีๆ นายแอนดรูว์ จอห์นสัน ก็โผล่มาจากไหนไม่ทราบ กระโดดตูมลงมาจนหล่อนตกใจเสียการทรงตัวสำลักน้ำสระและดื่มน้ำคลอรีนไปหลายอึก

“นี่คุณ ระวังหน่อย คนว่ายอยู่นี่ กระโจนลงมาได้”

ราเชลจำได้ว่าหล่อนพูดเตือนเขาออกไปเช่นนั้น ดวงตาคมเข้มสีฟ้าอมเทาที่ปราศจากแว่นสายตาในเวลาว่ายน้ำจ้องมองหล่อนราวแปลกใจ

“ขอโทษนะคุณ สระนี้ใหญ่พอสำหรับคนสองคนแน่นอน ผมว่ายประจำ”

น้ำเสียงเข้มกล่าวออกมาราวกับจะบอกหล่อนเป็นนัยว่า นี่มันเป็นถิ่นของเขา

“ถ้าฉันรู้ว่านี่เป็นเวลาว่ายน้ำของคุณ ฉันคงเลี่ยงไปใช้เวลาอื่น”

หล่อนกล่าวออกมาด้วยความอดหมั่นไส้ *“เจ้าถิ่นที่แสนโอหัง”* นั่นไม่ได้ หล่อนเห็นเขาทำท่ายักไหล่ ปากได้รูปที่หากเป็นเวลาอื่นหล่อนคิดว่าคงเซ็กซี่ไม่เบานั้นเหยียดยิ้มแกมเยาะออกมาอย่างไม่สนใจปิดบัง

“ผมไม่ยักกะรู้ว่าคุณใช้สระร่วมกับคนอื่นไม่ได้ อืม…หรือว่าคุณเป็นโรครังเกียจคนจน”

เขากล่าวประชดแกมเย้ยออกมา ราเชลจำได้ว่าหล่อนรู้สึกฉุนจัดกับประโยคหาเรื่องของเขา ใบหน้าหล่อเหลากวนประสาทส่งสายตาถากถางมาให้ ราเชลโมโหจนเลือดขึ้นหน้าไม่เคยมีใครบังอาจพูดจาและด่าหล่อนด้วยสายตาได้แสบสันเท่านายคนนี้อีกแล้ว

เห็นรอยยิ้มหยันตรงมุมปากทำให้ราเชลไม่อาจทนได้ หล่อนตวัดน้ำใส่หน้าเขาอย่างแรงและเร็วจนเขาสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ อาศัยจังหวะที่เขาไม่ทันตั้งตัวผลักอกเขาจนหงายหลังลงไปในน้ำ นึกสะใจที่เห็นไอ้คนปากเสียสำลักน้ำไอแค็กๆ จนหน้าแดงก่ำ 

หล่อนยืนมองแล้วส่งยิ้มเยาะไปให้บ้าง สมน้ำหน้าคิดว่าเก่งอยู่คนเดียวรึไง! หากก่อนที่ทันได้ก้าวขึ้นจากสระ ก็ต้องร้องว้ายด้วยความตกใจและคาดไม่ถึง เมื่อมือใหญ่แข็งแรงเอื้อมมาฉุดแขนแล้วกระชากแรงจนร่างหล่อนถลาไปปะทะกับอกกว้างของเขา ราเชลอ้าปากค้างเงยหน้ามองอย่างตกใจ

“คุณแกล้งผมเหรอหึ! ไม่มีใครยิ้มเยาะผมแล้วเดินลอยชายหนีไปได้ง่ายๆ หรอกนะราเชล”

เสียงเข้มเค้นรอดไรฟันออกมา ก่อนที่ใบหน้าคมจะก้มลงไปประชิด ปากบดขยี้ลงไปบนริมฝีปากของหล่อนอย่างหนักหน่วงไม่ปรานี ราเชลจำได้ว่าหล่อนดิ้นและทุบอกเขาไปหลายที แต่อกแข็งแกร่งของเขาหาได้สะเทือนไม่

ลิ้นหนาจ้วงล้ำลึกเข้าไปในโพรงปาก ซอกเซาะชอนไชไปทั่วอย่างไม่เกรงใจ ราเชลหัวใจเต้นรุนแรงจนแทบหลุดออกมาข้างนอก เขาบดขยี้และดูดชิมรสหวานจากปากหล่อนจนพอใจ ราเชลพยายามตั้งสติไม่ให้หลุดลอยไปกับรสจูบอันเร่าร้อนจงใจจะกลั่นแกล้งนั้น

เมื่อเขาถอนริมฝีปากออก ราเชลได้โอกาสง้างเข่าออกเต็มที่แล้วเสียบปึ้ก! เข้าไปตรงขาอ่อนด้านในของเขาอย่างแรง เขาร้องลั่นปล่อยมือจากหล่อนแล้วเอื้อมมือไปกุมระหว่างขาตัวเองทันที ใบหน้าหล่อบิดเบ้ด้วยความเจ็บปวด ราเชลถือโอกาสเดินหนีขึ้นจากสระอย่างรวดเร็วไม่ได้สนใจที่จะหันกลับไปดูเขาอีกเลย

นึกมาถึงตรงนี้ราเชลถอนหายใจรู้สึกเสียดายที่แกล้งเสียบให้เฉียดจากศูนย์เจ้ากล่องดวงใจของเขาไปเส้นยาแดงผ่าแปด หากรู้ว่านิสัยเสียและปากสุนัขขนาดนี้หล่อนคงล่อให้เต็มๆ เป้าไปเรียบร้อยแล้ว และคงจะแถมให้เขาอีกสักดอกสองดอก นิสัยแย่อย่างร้ายกาจและไม่เป็นสุภาพบุรุษอย่างนายคนนี้ต้องโดนสั่งสอนให้เข็ดจำเสียบ้าง!

และตลอดเวลาสองสามปีมานี่ ราเชลก็พยายามเลี่ยงอย่างเต็มที่ในการที่จะไม่ปะทะคารมกับเขา เพราะเกรงใจคริส แต่ต่อไปนี้หล่อนจะไม่ยอมอีกต่อไป ไม่มีผู้ชายคนไหนที่แสดงความรำคาญหรือรังเกียจเดียจฉันท์หล่อนอย่างเปิดเผยและโจ่งแจ้งอย่างเช่นนายเอเจคนนี้มาก่อน

*แอนดรูว์ จอห์นสัน คอยดูฝีมือหล่อนมั่งละกัน! เดี๋ยวจะทำให้มาคุกเข่าอ้อนวอนขอโทษหล่อนให้จงได้!* 

ราเชลคิดหมายมาดอยู่ในใจ

ห้าทุ่มกว่าเมื่อเอเจขับรถมาถึงเขาเอากระเป๋าลงให้หล่อนอย่างไม่ใส่ใจถนอมมันนัก ราเชลกระชากมันมาจากมือเขาแล้วหันหลังเดินฉับๆ เข้าไปข้างใน โดยไม่สนใจที่จะกล่าวขอบคุณแต่อย่างใด 

 “หยิ่งและไร้มารยาทที่สุด!” 

เอเจพึมพำตามหลังร่างเพรียวของศัตรูพลางส่ายหน้า ขายาวก้าวข้ามตัดไปยังตึกสตูดิโอที่มีอพาร์ตเม้นต์เขาอยู่ชั้นบน


******************

เปิดตัวคู่กัดแห่งวงการแล้วค่า..มาลุ้นกันต่อไปนะคะว่า..จะกัดและแลกหมัดกันได้เจ็บแสบ ฟิน ฟัน และมันส์ขนาดไหน.... ฝากติดตามด้วยนะคะ ขอบคุณแฟนนิยายของไรท์ที่ติดตามสนับสนุนผลงานไรท์มาตลอดๆ นะคะ

ความคิดเห็น