ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Love me ครั้งที่ 14

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ธ.ค. 2559 10:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Love me ครั้งที่ 14
แบบอักษร

 

 

 

“...ฮะ แม่ แม่ฮะ” แรงกระตุกที่ชายเสื้อทำให้ผมรู้สึกตัว หันไปมองก็เห็นเซนทำหน้างงอยู่

“มีอะไรเหรอลูก” ผมถามหลังจากสติสตางที่หายไปกลับคืนมา

“แม่เป็นอะไรหรือป่าวฮะ ไม่สบายหรือป่าว” ใบหน้าเล็กดูทั้งเป็นห่วงและสงสัยไปในตัวจึงดูน่ารักน่าหยิก ผมยิ้มออกมาใช้มือสองข้างหยิกเข้าที่แก้มใสเบาๆ

“แม่ไม่ได้เป็นอะไรครับ แค่คิดอะไรนิดหน่อย” มือเปลี่ยนมาลูบผมนิ่มแทน

“อ่ะ พ่อออกมาแล้วฮะ” เซนชี้นิ้วไปที่ประตูหน้าห้องอาหาร ปรากฏร่างสูงของคนทั้งสามเดินเข้ามา หลังจากที่ผมโดนถามไป ป๊าและพี่โซนก็เรียกจินเข้าไปคุย ผมจึงมารอที่ห้องอาหาร

  ป๊าเดินไปนั่งหัวโต๊ะ พี่โซนนั่งทางด้านขวาของป๊าและมีผมนั่งด้านซ้าย ข้างๆผมเป็นเซน จินจึงเดินไปนั่งฝั่งพี่โซน พอนั่งกันครบแม่บ้านก็เดินมาตักข้าวให้

  เมื่อเห็นหน้าจินผมก็นึกถึงคำถามของพี่โซนขึ้นมาอีกครั้งที่ว่าผมรู้สึกยังไงกับจิน คงต้องบอกว่ารู้สึกชอบใจในนิสัยล่ะมั้ง อีกฝ่ายก็ดูไม่ได้แย่เท่าไหร่แต่ถ้าจะให้ตอบว่าชอบแบบเต็มปากเต็มคำก็คงจะไม่ใช่เพราะเรายังรู้จักกันไม่นานนักทำให้ไม่รู้จักกันทุกด้าน

“โซ่ กินข้าวดิ นั่งเหม่ออยู่ได้” เสียงพี่โซนที่ดังขึ้นทำให้ผมสะดุ้ง ภาพที่มองเห็นชัดอีกครั้งปรากฏว่ามันหยุดที่ใบหน้าของจินซึ่งอีกฝ่ายก็มองผมอยู่เช่นกัน ผมกระพริบตาปริบๆยิ้มให้พี่โซนเล็กน้อยแล้วก้มหน้ากินข้าว ผมเหลือบตามองจินอีกครั้งแต่ก็ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นว่ามุมปากหนามีรอยช้ำอยู่

  เดี๋ยวค่อยถามละกัน ผมเลิกสนใจ เมื่อทุกคนทานอาหารกลางวันกันเรียบร้อยก็พากันไปนั่งรับลมที่สวนด้านนอก ต้นไม้ใหญ่ที่ปลูกมานานทำให้มีร่มเงาไว้บังแดด สายลมพัดผ่านมาเอื่อยๆอากาศจึงไม่ร้อนมากนัก

“คืนนี้จะนอนบ้านหรือเปล่า” ป๊าถาม ยังไงพรุ่งนี้ก็วันอาทิตย์เซนไม่ต้องไปเรียนอยู่แล้ว

“นอนซักคืนก็ได้ครับ” ป๊าพยักหน้ารับรู้

“ว่าแต่พี่ยังไม่รู้จักหลานคนนี้เลยนะเนี่ย ไหนมาหาลุงหน่อยซิ” พี่โซนกวักมือเรียกเซนให้เข้าไปหาใกล้ๆ

“อ๊ะ” เซนอุทานอย่างตกใจเมื่อร่างเล็กที่เดินเข้าใกล้พี่โซนโดนแขนแกร่งดึงไปนั่งตัก

“ชื่ออะไรครับ?

“เซนฮะ” เซนตอบงงๆแต่ดูน่ารักจนพี่โซนยื่นหน้าเข้าไปหอมแก้มเล็กนั่นฟอดใหญ่ก่อนจะหัวเราะชอบใจที่เห็นเซนหน้าเหวอ ป๊าที่มองอยู่ก็หัวเราะออกมาด้วย

    ผมยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าเซนเข้ากับทุกคนได้ดี ไม่มีปัญหาอะไรก่อนจะรู้สึกว่าตัวเองโดนมองอยู่จึงหันไปตามสัญชาตญาณ ดวงตาคมที่มองมาทำให้ผมชะงักเล็กน้อย คิดได้ว่าไม่ได้คุยอะไรกับจินมากนักเมื่อมาอยู่บ้าน

“พาไปเข้าห้องน้ำหน่อย” อีกฝ่ายพูดออกมาเบาพอให้ผมได้ยินคนเดียวเพราะนั่งอยู่ข้างกัน

“ฮะ อืม ป๊าเดี๋ยวผมไปห้องน้ำก่อนนะ” ป๊าพยักหน้าแล้วหันไปคุยกับเซนต่อ ผมจึงลุกเดินเข้าไปในตัวบ้าน

“ห้องน้ำอยู่นี่เข้าไปสิ” เมื่อมาถึงผมก็หันไปบอกจิน แต่เขาไม่แม้แต่มองห้องน้ำกลับเดินเข้ามาหาผมซะงั้น

“โกรธรึเปล่าที่ฉันบอกไปแบบนั้น” ใบหน้าหล่อดูกังวลจนสังเกตได้ชัด

“เฮ้ออออออ ถ้ากลัวผมจะโกรธแล้วบอกไปแบบนั้นทำไมล่ะ ผมบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าไม่ให้บอกน่ะ”

“ก็ ..ฉันไม่อยากโกหกนี่”

“คุณไม่ได้โกหก เราไม่ได้เป็นอะไรกันแค่ผมช่วยเหลือคุณก็เท่านั้น”

“แต่อีกไม่นานต้องเป็นแน่ๆ” อะไรนะ!

!!!” ถึงแม้ปากจะยิ้มแต่แววตาจริงจังนั่นทำให้ผมตกใจเมื่อรู้ว่าจินไม่ได้ล้อเล่น

“รอหน่อยนะ อีกไม่นานหรอก หึหึ” ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาใกล้แล้วประทับริมฝีปากหนาลงที่มุมปากผม กดหนักๆแล้วผละออกไป เสียงหัวเราะในลำคอที่ฟังดูเจ้าเล่ห์ก็ห่างออกไปด้วย

 ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก~

มันหมายความว่ายังไงน่ะ!

 

 

 

 

 

________________

ช่วงนี้งานสุมหัวมากกกกกกกกกกก อาจอัพช้าหน่อยน้าาาา

 

อย่าทิ้งไรท์ไปไหนล่ะ

ความคิดเห็น