facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

8 ง้อไงดี 100% rewrite

ชื่อตอน : 8 ง้อไงดี 100% rewrite

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 39.9k

ความคิดเห็น : 52

ปรับปรุงล่าสุด : 12 พ.ค. 2560 12:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
8 ง้อไงดี 100% rewrite
แบบอักษร

เตชินทร์

ตอนนี้ผมกำลังนั่งถกปัญหากับกลุ่มเพื่อนในวอร์ดเดียวกัน หรือแชร์เคสคนไข้ที่แต่ละคนไปดูมาและช่วยกันวิเคราะห์ว่าคนไข้เกิดจากความผิดปกติของอะไร นี่แหละครับการเรียนหมอของพวกผมนักศึกษาแพทย์คนนึงตอนเรียนก็จะเจอเคสที่แตกต่างกันออกไป และหากเรายิ่งเอาสิ่งที่ได้เรียนรู้มาแบ่งปันกันก็จะทำให้เรามีความรู้มากขึ้น เค้าถึงว่ากันว่าหมอมันเรียนหนักไงหล่ะครับ เป็นแฟนหมอก็ต้องทำใจ เพราะเวลาเรียนเยอะแล้ว เวลาอ่านหนังสือแม่งเยอะกว่าอีก!!!

"เชี่ยเต มึงเหม่อไรวะ สนใจเคสหน่อยดิ"

"เออๆ โทษทีวะ"

แล้วไอ่บาสก็สะกิดผมและกระซิบกับผมว่า

"คิดเรื่องแพมอยู่หรอวะ"

"…อือ-_-"

ทั้งสามวันมานี้ผมนั่งสรุปเคสเพื่อมาแชร์เคสทำให้เวลาของผมแทบไม่มี สามวันมานี่เรียกว่าผมนอนรวมกันไม่เกิน5ชั่วโมง ทำให้ผมไม่ได้ไปเจอแพม แล้วผมทำงานแทบไม่รู้เรื่องเพราะหัวสมองผมมีแต่เรื่องแพม ผมส่งของกินไปให้แพมทุกวัน แซนวิชที่แพมชอบ ผมทำไปให้เธอ แม้ว่าเวลาผมแทบจะไม่มี ผมก็ส่งคนไปฝากไว้ที่receptionที่คอนโดของแพม พร้อมกับบอกว่ามาจากผม แต่สิ่งที่คนส่งของบอกผมก็คือ เธอไม่รับของที่ผมส่งไปให้มาสามวันเลย และผมก็ได้แต่ส่งข้อความไป แต่แพมก็ได้แต่อ่านและไม่ตอบ ผมเหมือนคุยอยู่คนเดียว ทำไมชีวิตแม่งกร่อยแบบนี้วะ

'พี่เอาแซนวิชไปฝาก กินเยอะๆนะอ้วน'

'อร่อยป่าว พรุ่งนี้เอาไส้อื่นไหม'

'ตอบหน่อยนะค้าบแพม ขอกำลังใจหน่อยสิ'

'วันนี้เหนื่อยมากเลย ไม่ได้ไปหาขอโทษนะคับ'

'ตื่นยางงงไอ่เน่า วันนี้เรียนเช้า อย่านอนขี้เซา เดี๋ยวไปสายๆๆๆๆ'

'กินเยอะๆนะอ้วน เค้าจะได้กอดอุ่นๆ:)'

'ฮันแน่ รู้น้าว่าอ่านข้อความพี่อ่า แอบยิ้มอยู่อ่ะเด้^^'

'วันนี้เจอเคสคนไข้มาแปลกมากเลย ไว้เจอแล้วเดี๋ยวพี่เราให้ฟังนะ'

'วันนี้คนสวยจะไปไหนเอ่ย??? คิดถึงมากเลยง่ะ'

วันนี้ผมไม่มีคลาส สองสามวันมานี้ผมที่ผมไม่ไปเจอแพม เพราะกันการปะทะอย่างที่ไอ่บาสมันบอกแหละ เธอคงโกรธผมอยู่ แต่ใช่ว่าผมจะไม่ทำอะไร ก็อย่างที่บอกไปข้างบนนะครับเหมือนผมทำอยู่ฝ่ายเดียว อีกนิดก็จะเข้าขั้นเป็นคนบ้าแล้ววะ พูดอยู่คนเดียว ให้ตายเหอะ และที่สำคัญผมก็ส่งคนสะกดรอยตามแพมทุกวันว่าเธอทำอะไรตอนไหนกับใคร เป็นระยะๆ คนอย่างผม อ่ะก่อนจะลงแรงก็ต้องใช้สมองก่อน จากที่ซุนวูกล่าวไว้ว่า รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง… แต่ผมก็พบว่าแพมใช้เวลาส่วนใหญ่กับไอ่มิกเซอร์ หึ คิดไม่ผิดจริงๆ แม่งจ้องจะเคลมแพมจริงด้วย วันนี้แหละวันที่ผมจะไปปรากฎตัวอีกครั้งให้รู้ว่าผมยังไม่ได้ไปไหนจากแพม!

เอาจริงๆคราวที่แล้วคลิปผมก็ว่อนทั่วโซเชียล แต่ผมก็ไม่ได้อะไร แต่ดูจะเป็นกระแสกับคนในสังคมมาก ส่วนใหญ่ก็ถามว่าแพมเป็นใคร ก็อาจจะด้วยเหตุผลที่ว่าผมไม่เคยตั้งstatusว่าคบกับแพมในเฟสบุ้ค บางคนก็บอกว่า แพมแรงที่เธอทำแบบนั้น สงสารผม แล้วบอกว่าเธอเป็นใครมีสิทธิ์มาทำอะไรกับผม บางกระแสก็ด่าผมว่า สมควรโดนแล้ว ผู้ชายเจ้าชู้แบบผม… เห้อคนนอกจะมองยังไงก็ช่างแม่งเหอะ แต่ที่แน่ๆตอนนี้ผมกับแพมต้องกลับมาคืนดีกันให้ได้

ผมเดินมาที่คณะแพม ตอนนี้ก็หกโมง แต่จากที่ผมได้ข้อมูลจากคนที่ผมส่งมาตามแพมก็เหมือนว่าวันนี้คณะเธอจะมีงานของปี2กับปี1 ผมเลยรีบขับรถมาก่อนที่เธอจะกลับห้อง ผมเห็นแพมยืนเด่นอยู่ในวงคณะสัตวแพทย์ ที่มีปีหนึ่งนั่งพื้นและปีสองรายล้อม ผมเดินเข้าไปใกล้เพื่อให้แพมเห็น แต่ก็ไม่ได้รุกล้ำเข้าไปในวงของคณะ ผมรู้ดีว่าแพมไม่ชอบเป็นจุดเด่นของใคร ขนาดคบผมเธอก็คบเงียบๆไม่ประกาศตัวว่าเป็นเจ้าของผมต่อโซเชียล ผมที่เห็นเธอแล้วเหมือนเธอก็เห็นผมเหมือนกัน ผมทำท่าจะเดินเข้าไป แต่แพมรู้ว่าผมเป็นที่รู้จักต่อใครๆ เธอก็ทำสีหน้าไม่พอใจ หึ ก็เข้าแผนผมดิ… ผมเลยไลน์ไปหาเธอ

'ออกมาหาหน่อย อยากคุยด้วย'

ติ้ง

ไอ่อ้วน

'....'

จุดสามจุดพ่อง!!! กูละไม่เข้าใจจริงๆเลยคับ

'หรือจะให้เข้าไปลาก?'

ติ้ง

ไอ่อ้วน

'รอตรงนั้นแหละ เดี๋ยวไป'

หึ ผมบอกแล้วว่าเธอไม่ชอบเป็นจุดสนใจ นี่แหละสิ่งที่ผมใช้มาต่อรองกับเธอได้ ไม่นานนักแพมก็เดินมาหาผม

แพม

ฉันโดนไอ่บ้านี่มันข่มขู่ฉันอีกแล้ว ฉันไม่ชอบเป็นจุดสนใจ เพราะแฟนคลับมันเยอะ แล้วอยู่ดีๆเตชินทร์ก็โผล่มาหาฉัน มันแน่นอนว่าฉันต้องโดนหมันไส้แน่ๆ ฉันเลยต้องยอมเดินออกมาหามัน เอาจริงๆตอนนี้ฉันก็รู้ได้นะว่าคนในคณะมองมาที่ฉันกับเตชินทร์แม้ว่าไม่ได้อยู่ใต้ตึก แต่มันก็ใกล้กันที่จะเห็น

"มีอะไร"

"พูดกับพี่เหมือนเดิมหน่อยไม่ได้หรอ"

"…ก็มันเปลี่ยนไปแล้ว จะเหมือนเดิมยังไง"

"พี่ตั้งใจเอาของมาให้แพมนะ"

แล้วมันก็คุกเข่าลงไป ไอ่บ้าเอ้ยย นี่ฉันอายนะเห้ย! คนในตึกก็หันมามองมากขึ้นอีก เค้าไม่รู้ว่าเราคุยอะไรกัน แต่ท่าทางนี่สิมันเป็นจุดสนใจมาก

"ทำบ้าอะไร ลุกขึ้นมาเลยนะ"

"พี่เอานี่มาให้แทนคำขอโทษ ที่มันอาจจะไม่ได้มากพอ"

แล้วมันก็หยิบตุ๊กตาหมีจากข้างหลังส่งมาให้ฉัน

"หนิพี่เตลุกก่อนได้ไหมเล่า อายเค้า เค้าหันมามองกันหมดแล้วเนี่ย"

"รับตุ๊กตาแทนคำยกโทษให้พี่ก่อนนะแพม ถ้าไม่ยกโทษพี่ก็จะคุกเข่าอยู่นี่แหละ"

"มันไม่มีประโยชน์หรอกพี่เต คิดว่าแค่นี้มันทดแทนได้หรอ"

"ให้โอกาสพี่ได้แก้ตัวนะครับ"

ไอ่บ้าเอ้ย แม่งฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง นับจากนี้ฉันไม่อยากได้ของอะไรจากเค้าอีก มันเหมือนว่าพันธะมันตัดแล้วก็ไม่อยากมีเยื่อใยแล้วมาบังคับให้รับของเพื่อให้อภัย ฉันอ่านเค้าออกว่าเค้าพยายามเรียกความสนใจให้คนเค้ามองมาที่ฉันเพื่อบีบให้ฉันยกโทษให้ เล่นแบบนี้หรอเตชินทร์ รู้จักแพมน้อยไปล่ะ

"จะไม่ลุกใช่ไหม"

"ก็จนกว่าแพมจะรับตุ๊กตาแทนคำขอโทษ"

วิธีงี่เง่าสิ้นดี คิดว่าแค่ตุ๊กตาฉันจะใจอ่อนหรอ? ถ้าฉลาดแต่สมอง แล้วหัวใจใช้ไม่เป็นมันก็เท่านั้นแหละเติชนทร์ มันไม่เท่ากับสิ่งที่ทำกับฉันหรอกนะ ฉันเลยตอบมันไปว่า

"ได้"

เตชินทร์

"นี่แพมยกโทษให้พี่แล้วใช่ไหม:)"

แพมดึงตุ๊กตาจากมือผมไป ใช้คำว่าดึง มันไม่ใช่การรับ แล้วเธอก็เดินเร็วตรงไปที่คณะ สีหน้าเธอไม่ได้บ่งบอกถึงการยกโทษให้ผมแม้แต่นิด แล้วสิ่งที่ผมเห็นคือ…. เธอเดินไปหารุ่นน้องปีหนึ่งคณะเธอที่กรี๊ดกร๊าดผมตอนที่ผมกับเธอคุยกัน พวกนั้นชี้มาทางพวกผมและมองใครจะไม่รู้วะว่าหมายถึงผมกับแพมอ่ะ แล้วแพมเดินไปเอาตุ๊กตาให้เด็กปีหนึ่งพวกนั้น

แพม

คนแบบนี้เล่นไม่ยากหรอกนะ ชอบใช้วิธีบังคับฉันหรอ ได้สิอยากให้รับนัก ฉันก็รับมาแล้วให้คนอื่นไง พวกเด็กปีหนึ่งคณะฉันที่มองฉันกับเตมานาน ฉันเลยเดินเข้าไปหาและบอกเด็กพวกนั้นว่า

"น้องคะ พอดีพี่คนนั้นเค้าฝากมาให้ค่ะ^^"

ก็แค่ตุ๊กตา ถ้าตอนคบกันมันมีความหมาย แต่ตอนนี้เอาไปให้พวกสาวๆของนายเถอะนะ ฉันไม่รับหรอกย่ะ

"จริงหรอคะพี่แพม"

"อื้ม พี่ไปก่อนนะ"

"ค่ะ^_^"

เตชินทร์

เชี่ย!! อึ้งผมอึ้งสัสๆ ผมโดนแพมเล่นเข้าแล้วไง ทำไมเธอกล้าทำแบบนี้เลยหรอวะ เอาของที่ผมให้ไปให้คนอื่นอ่ะ หักหน้าผมชัดๆ แล้วเด็กนั้นก็ยิ้มอ่อยมาที่ผมอีก กูไม่ได้จะให้มึงครับ เวรเอ้ย!! ผมเลยกลับไปโรงพยาบาลไปปรึกษาไอ่เพื่อนเวรนั่น ผมเล่าทุกอย่างให้มันฟัง ไอ้บาสบอกผมว่า

"กูมีสามทางเลือกให้มึง ง้อต่อ พอแค่นี้ หรือจะเอาคืน"

ไอ่โนก็สวนมันกลับว่า

"ไอ่เหี้ยบาส อันสุดท้ายมึงคิดได้ไงเนี่ย เหี้ยจริงๆ"

"เอ้า ก็ง้อขนาดนี้แล้วเมียไอ่เตก็เล่นตัวชิบหาย"

"กูว่าแพมก็แอบง้อยากอยู่นะ อ่อนโยนแบบแพมแต่กลับง้อไม่ได้สักที มึงว่ามีวิธีอื่นที่แพมแพ้อีกไหม"

"ไอ่เหี้ยโนถ้ากูรู้กูจะถามมึงไหม"

...แพมแพ้อะไรวะ แพ้ควันบุหรี่อ่ะแน่ๆสัส แพมชอบอะไรวะ? ????..

"เชี่ย กูนึกออแล้ว"

"ไรวะ/ว่า"

"บิงโก!! แพมรักสัตว์ โดยเฉพาะแมว"

"เห้ย ใช้ได้วะ"

"กูว่าโอ เพราะแพมคงไม่เอาแมวไปทิ้งหรือให้คนอื่นแดก"

"เออ งั้นเดี๋ยวกูมา"

"เห้ยๆไอ่เหี้ยเต คืนนี้มึงมีเวรนะสัส"

"แทนกูหน่อย โทษทีวะ กูมีธุระต้องง้อเมีย"

"สัสเอ้ย กูอีกแล้ว!"

"ใจมาก ไปละ"

ผมรีบคว้ากุญแจรถและรีบออกไปจากโรงพยาบาล ไปฟาร์มแมวที่ผมรู้จัก มีแมวสายพันธุ์ดีๆอยู่มาก แม่งไม่สำเร็จก็ต้องใจอ่อนบ้างแหละวะงานนี่

เตชินทร์

ผมมาถึงฟาร์มแมวที่ผมรู้จักกับเจ้าของ พี่เค้าเป็นลูกพี่ลูกน้องผมเองนี่แหละ จบสัตวแพทย์แต่ไม่ชอบทำงานในโรงพยาบาลสัตว์ เลยเลือกมาเปิดฟาร์มสัตว์เลี้ยงพวกหมาๆแมวๆนี่แหละครับ

"อ่าวเต แกมาทำอะไรดึกๆตอนนี้เนี่ย"

"ขอโทษทีพี่แต่พี่พอจะมีแมวตัวไหนน่ารักๆเหมาะกับผู้หญิงน่ารักๆไหมครับ"

"แหม เจ้าเตจะซื้อไปให้แฟนหรอจ้ะ"

"นิดหน่อยครับพี่ แฮะๆ"

"ว่าแต่เค้าเป็นใคร แกไม่เห็นพามาเปิดตัวส่ะทีเลย"

"เธอก็เรียนสัตวแพทย์เหมือนพี่แหละ แต่รอผมง้อก่อนนะครับเห้ออ ไว้ผมจะพาไปหาพวกพี่ ตอนนี้นี่ผมมืดแปดด้านหาทางง้อแล้วเนี่ย"

"แหม หมอเจ้าชู้อย่างแกมาแพ้สาวสัตวแพทย์หรอ555555"

"สาวสัตวแพทย์อย่างพวกพี่ก็งอนจนผมไม่เป็นอันทำงานไรเลยพี่"

"ใครกัน รีบๆง้อแล้วพามาพี่นี่อยากจะเห็นหน้าคนปราบพยศแกจริงๆ"

"แล้วนี้พี่พอจะมีวิธีบอกผมบ้างไหม ว่าผมต้องง้อสาวคณะนี้ไง"

"ฉันจะรู้ไหมเนี่ย รู้แค่ว่าคนรักสัตว์อ่ะเป็นคนใจดีมีเมตตาทุกคนแหละ ง้อให้ถูกจุดเดี๋ยวเค้าก็ใจอ่อนแล่วแต่มันก็ขึ้นอยู่กับว่าแกไปทำอะไรให้เค้าจนไม่สามารถอภัยได้หรือป่าว"

"อู่ยย เหมือนพี่นั่งทางในเห็นผมงั้นแหละ"

"ไม แกไปทำไรเค้ามาหล่ะ"

"ข้อนี้ก็..."

"เรื่องผู้หญิงล่ะสินะแก"

"..."

ผมพยักหน้าตอบพี่เค้าไป แต่พี่เค้าก็ไม่ได้ถามอะไรผมต่อ จนผมกับพี่เค้าเดินมาถึงโซนแมว

"พันธุ์นี้พี่ว่าเค้าน่าจะชอบนะ ขี้อ้อนเป็นเลิศเลยหล่ะ"

'เมี๊ยวววว'

แล้วก็มีแมวสีขาวที่ปนสีน้ำตาลพันธุ์นี้เดินมาแล้วเอาหน้ามาถูที่ขาของผม ขี้อ้อนจริงๆด้วยครับ ผมเลยนั่งลงไปเพื่อลูบหัวมัน แล้วมันก็นอนหงายท้องใส่ผมเป็นเชิงว่าให้ผมเกาให้มัน ผมเลยลูบท้องมัน

"ฮ่าๆๆๆ นี่ฉันว่ามันน่าจะชอบแกนะเต"

"งั้นผมเอาตัวนี้ล่ะกันพี่ น่ารักดี"

"อื้ม เอาสิ ขอให้แกง้อสาวคนนั้นให้ได้ไวๆนะยะ"

"แกต้องช่วยฉันไปง้อแพมนะรู้ไหม"

ผมพูดและเกาท้องให้มันในขณะที่มันนอนแอ้งแม่งใส่ผม ผมได้มันมาและเอามันนั่งข้างๆผม ผมรีบขับรถตรงไปที่คอนโดผมเพื่อว่าจะได้ไปง้อแพมพรุ่งนี้ ถ้าไปตอนนี้มันก็คงจะดึก ผมลองเรียก เหมียว~~ แม่งตอบผมทุกคำ ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าแม่งจะสื่ออะไร หิวข้าวหรือไง แต่แม่งตอบกูทุกครั้งที่เรียก ถือว่าทำงานดีเพราะแพมคงชอบมันแน่ๆ อิอิ ผมลงรถมาพร้อมกับอุ้มเจ้าแมวน้อยนี่ขึ้นคอนโดผม ถ้าไม่ใช่คอนโดผมป่านนี้ก็คงไม่ได้ขึ้น แต่โทษทีครับที่นี่ ถิ่นกู กูใหญ่สุด คอนโดกู กูจะเอาใครขึ้นก็ได้ แม้แต่ไอ่เจ้าเหมียวนี้ ผมอุ้มมันและหิ้วของพะรุงพะรังพวกอาหารอะไรพวกนี้ขึ้นมาที่ห้อง

"เจ้าเหมียว หิวหรือยัง???"

"เมี้ยวววว"

"ว่าไง หื้มมม เอารสไหน"

"ง้าวววว"

นับวันกูเริ่มประสาท จริงๆผมไม่เคยมาคุยอะไรกับสัตว์ขนาดนี้นะ แต่ไม่ได้เกลียดไง มันก็น่ารัก แค่ผมไม่เคยเลี้ยงเพราะไม่ได้รักสัตว์จนต้องซื้อมาเลี้ยงขนาดนั้น ไหนจะเช็ดขี้เช็ดเยี่ยว ให้อาหาร พาไปหาหมอตอนป่วย ภาระชิบหาย กับเมียกูยังไม่ดูแลขนาดนี้

แล้วนี่กูคุยกับมันรู้เรื่องด้วยหรอวะ พวกสัตวแพทย์นี่เค้ารักษาสัตว์ยังไงวะ ตอบก็ตอบไม่ได้ว่าเป็นอะไร ขนาดกูรักษาคนที่ตอบได้แม่งยังรักษายากเลยสัส นี่คุยกับแม่งยังไงกูสงสัยจริง ผมเลยเลือกแม่งสักรสนึงให้มันกิน

"อันนี้ล่ะกันเน้อะ"

ผมนั่งมองมันกินข้าว

"ใช้ความตอแหลของแกทำให้แพมใจอ่อนด้วยนะ อย่าให้เสียข้าวสุกกูนะครับ"

"เมี๊ยวววว"

สัสรู้ได้ไงว่ากูพูดกับมึงวะ!

"แล้วอยากชื่อไรอ่ะเราอ่ะ"

"ง้าวววว"

"หรือควรจะรอให้เจ้าของเรามาตั้งดีห้ะ"

"...."

"ตามนั้นละกัน กูคุยกับมึงไปก็คงตอบกูไม่ได้ กูอาบน้ำละ อย่าซนในห้องละ"

แล้วผมก็เดินเข้าห้องน้ำไปทิ้งให้มันมองหน้าผมแบบงงๆ

5นาทีผ่านไป

'แขวกๆๆ'

ผมอาบน้ำกำลังจะเสร็จ ก็มีเสียงที่ประตูหน้าห้องน้ำผม จะใครละไอ่เหมียวตอแหลนี่แหละ คงไม่มีผีมาหลอกกูไง ผมเลยออกมาจากห้องน้ำและผ้าเช็ดตัวถูหลังผมออกมา สภาพผมหรอก็มีแค่บล็อกเซอร์ตัวเดียวกับผ้าเช็ดตัว

"เรียกอะไรเนี่ย ประตูห้องกูแพงกว่ามึงนะ เดี๊ยะๆ"

ถ้าไม่ติดว่าจะเอาไปง้อแพม พ่อจะตบให้คว่ำเลย แต่พอเสียงมันอ้อนนะ หืม ผมก็ต้องแพ้ความตอแหลของแม่งจริงๆ

"เหมียววววว~~~~"

ผมเลยเดินไปล้มตัวนอนที่เตียงเพราะหลายวันมานี้ผมอดนอนมามากแต่มันก็ดันร้องอยู่นั้นแหละ ขี้อ้อนจริงๆ หรือนิยามในศัพท์ผมคือ ไอ่แมวตอแหล!!! นิสัยแบบนี้หรือไงวะที่แพมชอบเนี่ย สัตว์ที่แม่งเรียกได้ทั้งวันแบบนี่เนี่ยนะ เอาจริงก็เหมือนกูนะ ตอแหลเหมือนๆกันเลยสึส!! สุดท้ายผมทนเสียงร้องแม่งไม่ไหวเลยต้องอุ้มมันมานอนบนเตียงด้วยกันนี่แหละ ชีวิตนี่นอกจากนอนบนเตียงกับผู้หญิงก็นอนกับไอ่นี่แหละ พีคไหมละกู กูมาถึงจุดที่กูเอาสัตว์เลี้ยงมานอนแทนผู้หญิง...

ความคิดเห็น