แค่เจ้านาย[มีE-bookแล้วจ้า]
1-1 แล้วมึงจะเสียใจ
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

1-1 แล้วมึงจะเสียใจ

 

ร่างโปร่งผิวขาวเนียนในชุดยูนิฟอร์มของมหา’ ลัยเอกชนชื่อดังที่ขึ้นชื่อเรื่องค่าเทอมแพง ครอบครัวของเขาไม่ได้มีเงินมากพอที่จะส่งเขาเรียนมหา’ ลัยที่ค่าเทอมแพงๆ แม่ของเขาเป็นเพียงแม่บ้านทำงานในบ้านหลังโต นับว่าเป็นโชคดีของเขากับแม่ที่เจ้านายค่อนข้างเมตตาและเอ็นดู ส่งเสียค่าเล่าเรียนให้เขาทั้งหมด 

...เป็นอีกหนึ่งเหตุผลว่าทำไมเพชรต้องมายืนตากแดดที่หน้าบ้านหลังนี้ 

ปิดเทอมเจ้านายอยู่ไม่ติดบ้าน ครั้นเปิดเทอมเจ้านายก็เล่นหายไม่กลับเข้าบ้านเลย ทำให้คุณนนท์ผู้เป็นพ่อเป็นห่วง ยิ่งได้เห็นผลการเรียนของเจ้านายที่ร่อแร่เกือบจะพ้นการเป็นนักศึกษา ยิ่งทำให้คุณนนท์หนักใจเพราะคุณนนท์คาดหวังให้ลูกชายคนเดียวมาสืบทอดกิจการ 

ความสัมพันธ์ระหว่างคุณนนท์เจ้านายกระท่อนกระแท่นมาพักใหญ่ สาเหตุหลักๆ น่าจะมาจากแม่และเขา แม่ทนเห็นคุณนนท์เป็นทุกข์ไม่ได้จึงส่งสายตามาให้เขาช่วยทำอะไรสักอย่างเพื่อตอบแทนพระคุณ ถึงแม้จะกระอักกระอ่วนอยู่ข้างใน แต่ก็ไม่อาจเลี่ยงได้ 

เนื่องจากวันศุกร์คาบบ่ายอาจารย์ยกคลาส เขาจึงส่งข้อความผ่านแอปพลิเคชันสีเขียวเพื่อนัดติวหนังสือให้เจ้านาย ซึ่งเจ้านายก็ตอบตกลงอย่างว่าง่ายจนเขาแอบแปลกใจไม่น้อยที่คนอย่างเจ้านายจะยอมให้เขาติวหนังสือให้ง่ายๆ แต่ก็ถือว่าเป็นสัญญาณที่ดี 

และเมื่อมาถึงที่นัดหมาย คนตัวสูงกว่ากลับพูดออกมาว่า... 

‘รอได้ก็รอ รอไม่ได้ก็ไสหัวกลับไป’ 

นั่นเป็นคำพูดก่อนที่เจ้านายจะหายเข้าไปในบ้านของเพื่อนสนิทอย่างคินร่วมสองชั่วโมงได้ และที่บ้าไปกว่านั้นคือเขายังคงรอท่ามกลางแสงแดดจ้าจนตอนนี้มันคล้อยต่ำพอให้เงาจากตัวบ้านบดบังแสงความร้อนจากดวงอาทิตย์กลมโต 

ใบหน้าขาวแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด เนื่องจากถูกแสงแดดทำร้ายผิว แต่ก็ไม่ทำให้เขาย่อท้อ เขายังยืนรออยู่ที่หน้าบ้านไม่ไปไหน 

  

“มึงไม่คิดจะให้เพชรเข้ามาในบ้านหน่อยเหรอ เดี๋ยวก็เป็นลมเป็นแล้งไปหรอก” พิภูที่ยืนมองร่างโปร่งผิวขาวอยู่ชั้นสองหันไปเอ่ยถามเพื่อน เขาเห็นคนด้านล่างปาดเหงื่ออยู่หลายครั้ง หน้าบ้านก็ไม่มีต้นไม้บังแสงให้ร่มเงา อากาศเมืองไทยเย็นสบายเสียที่ไหน ร้อนอย่างกับซ้อมตกนรกก็ไม่ปาน 

พวกเขาเป็นเพื่อนมัธยมที่ย้ายเข้ามาเรียนมหา’ ลัยเดียวกัน และเรียนคณะเดียวกัน ถึงแม้เพชรจะไม่ได้เรียนโรงเรียนเดียวกับพวกเขา แต่ก็พอจะรู้จักคนที่ยืนอยู่หน้าบ้าน เพราะเมื่อก่อนไอ้นายหายใจเข้าออกก็เป็นเพชร 

“อยากรอก็ปล่อยให้รอเสียให้เข็ด” เจ้านายบอกด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง ซึ่งขัดแย้งกับหัวใจที่กระตุกไหวเล็กน้อยตามคำพูดของเพื่อน 

“ใจร้ายกับสัตว์เลี้ยงน่ารักๆ แบบนี้ ระวังเจ้านายใหม่จะคาบไปเลี้ยงไม่รู้ด้วยนะโว้ย” คินเอ่ยแซวเพื่อนปากไม่ตรงกับใจ ขณะที่เดินออกมาจากห้องนอน เนื่องจากเพชรพ้องเสียงกับคำในภาษาอังกฤษคำหนึ่งซึ่งแปลว่าสัตว์เลี้ยง แววตาเวลามองไอ้นายเหมือนลูกหมาที่แสนจะน่าเอ็นดู คินแอบรู้มาว่าตอนเด็กเพชรเคยเล่นเป็นลูกหมาให้ไอ้นาย เพราะมันอยากเลี้ยงลูกหมามาก แต่ดันแพ้ขนสัตว์พ่อมันจึงไม่อนุญาตให้เลี้ยง คุณหนูสุดแสนจะเอาแต่ใจอย่างมันร้องไห้งอแงอาละวาดลั่นบ้าน ทำให้เพชรต้องเล่นเป็นลูกหมามันถึงสงบลง แม่ง โคตรเอาแต่ใจเลย จะโทษมันฝ่ายเดียวก็ไม่ได้ เพราะคนรอบข้างมันสปอยล์มาตั้งแต่เด็ก โดยเฉพาะเพชรที่ตามใจทุกอย่าง 

คินถอดถุงยางอนามัยที่มีน้ำสีขาวขุ่นลงถังขยะ หยิบบ็อกเซอร์มาสวมแล้วเดินมานั่งกับเพื่อนทั้งสองคน รินเหล้าใส่แก้วของตนแล้วยกขึ้นดื่มรวดเดียวเหมือนร่างกายขาดน้ำมาทั้งวัน ด้านในมีกระต่ายน้อยหลับอยู่บนเตียงกว้างด้วยอาการเหนื่อยอ่อน หลังจากที่ถูกพิภูและคินเล่นสนุกไปหลายยก ก่อนจะปิดท้ายด้วยแรงกระแทกของคินเล่นเอากระต่ายน้อยถึงกับลุกไม่ไหวต้องขอนอนพักเอาแรง 

คินรู้ว่าทั้งสองคนมีปัญหากันแต่ไม่รู้ว่าเรื่องอะไรที่ทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังตีน เขาพยายามถามอยู่หลายครั้ง แต่มันก็ไม่ยอมบอกแถมยังด่าว่าเสือกอีก เขากับไอ้พิภูเลยต้องหุบปาก 

“หึ” ริมฝีปากหยักกระตุกยิ้มข้างหนึ่ง แววตาใสเชื่องของคนด้านล่างมีไว้แค่มองเขาคนเดียว 

“แล้วมึงจะเสียใจ” คินบอก ก่อนจะคีบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ 

ใบหน้าหล่อเหลาเรียบนิ่งไม่บอกความรู้สึกว่าคิดอะไรในเวลานี้ ก่อนที่มือยาวจะกระดกเหล้าในแก้วขึ้นดื่มรวดเดียว 

เสียใจงั้นเหรอ... 

ริมฝีปากหยักเหยียดยิ้มมุมปากหนึ่งข้าง ก่อนจะรินเหล้าใส่แก้วแล้วกระดกดื่ม 

ไม่มีทาง 

******************* 

แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น