ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่18 คนในบ้าน

ชื่อตอน : ตอนที่18 คนในบ้าน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 17 มิ.ย. 2562 05:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่18 คนในบ้าน
แบบอักษร

18

 

ทางออกอยู่ไหนว้าาาา... 

 

ผมบ่นพลางเดินไปเรื่อยๆ 

 

เจ้าโง่! นี่กองไฟ เดินออกไปทางไหนก็ได้ทั้งนั้นแหล่ะ! 

 

เออหว่ะ โอ้ยยย ต้องให้เด็กมาสอนอีก.. ว่าแต่เด็กที่ไหนจะไปอยู่ในไข่วะ.. ไม่แน่หรอก สังข์ทองยังมีเลย เนอะ 

! 

 

ธัน.... 

 

เสียงชายหนุ่มที่ชื่อคิงเอ่ยออกมาด้วยความหวัง.. ใครจะรู้กันถึงแม้ว่าน้ำตาไม่ไหล ไม่ร้องไห้ฟูมฟาย แต่ภายในจิตใจเขามันตันไปหมด ไร้หนทาง ทำอะไรไม่ถูกตั้งแต่เพื่อนของน้องมันบอกว่าธันวาเข้าไปในกองไฟนั้น ความรู้สึกมันถาโถมเข้ามาใส่ตัวเขาหมด จนไม่รู้ว่าต้องแสดงอารมณ์ความรู้สึกอะไรแบบไหนออกมากันแน่ แต่พอน้องๆมันเรียกหาธันวาอีกครั้งเพราะคิดว่าเงาในกองเพลิงนั้นคือธันวา มันกลับทำให้เขามีความรู้สึกดีใจ ผสมกับ มีความหวัง เส้นทางที่จะเดินกลับสว่างสดใสขึ้นมาอีกครั้ง... 

 

สวัสดีครับทุกคน... 

 

ผมยิ้มพลางโบกมือให้กับทุกคน ว่าแต่... เขามายืนมุงรอบกองไฟทำไมฟะ หน้าหนาวก็ไม่ใช่.. มาปิ้งปลาไรงี้เปล่า 

 

อีธัน!!!/ธัน!!!/ไอ้ธัน!!! 

 

 

อื้อ!! ระวังๆ! 

 

อยู่ๆเพื่อนผมสามคนก็วิ่งมากอดผมซะแน่น ไข่แตกจะด่าให้.. 

เอ่อ ไข่ที่ผมถืออยู่อะครับ ไม่ใช่ไข่... 

 

มึงแม่ง! จำไว้เลยนะ ทำให้พวกกูต้องเป็นห่วง!! 

 

เสียงอีตุ่นบ่นอู้อี้.. เป็นห่วงไรวะ แค่เข้า.. เออว่ะ ถ้าเพื่อนผมเดินเข้ากองไฟแบบนี้ผมก็คงตกใจเหมือนกัน.. แต่ตอนนั้นผมไม่ได้ยินไรเลยนะเฟ้ย แม่งโทษตัวเองกันอยู่แน่ๆ 

 

เออ มึงแม่ง! 

 

 

เห้ยๆ กูไม่เป็นไรๆ กูขอโทษ เดี๋ยวกูเล่าให้ฟังเว้ย คืองี้... 

 

 

อะแฮ่ม! 

 

อะไรของพี่อะครับ พี่คิง.. คนเขากำลังจะเล่า แม่มมม 

 

เข้าบ้าน 

…” 

 

ฮึก... ผัวมาตามเหรอมึง 

 

 

ผัวเตี่ยมึงสิ่อีตุ่น พี่คิงเว้ย! ไว้คุยกันนะพวกมึง ตอนเที่ยงก็ได้หลังกินข้าว 

 

 

ได้ๆ มึงไม่เป็นไรกูก็ดีใจแล้ว... 

 

เสียงไอ้ภูมิบอกผมพลางผละตัวออกไป 

 

อือๆ ตอนเที่ยงค่อยเล่าก็ได้ ไปหาผัวไป... 

 

อีภัทรรรรรรรรรร.... เดี๋ยวโบก! 

 

อื้อ.. เล่าให้หมดด้วย! ทำกูตกใจหมดเลยนะ อีบ้า! ขอให้ผัวทิ้ง!! 

 

อีตุ่นนนนนน ไอ้ส๊าดดดดดดดดดดด 

 

ฮึ่ยยยพวกบ้า... งั้นกูไปก่อนนะ.. 

 

ผมพูดพลางเดินตามพี่คิงออกไป.. 

 

มึง.. เขารอดออกมาได้ไงวะ 

??” 

 

แก ขอน้ำมนต์ได้ปะวะ จะเอาไปอาบ.. 

 

 

แม่ง เท่ห์สัดอะ.. 

 

 

แก เห็นไข่ใบนั้นปะ มันคือไข่อะไรอะ 

???” 

 

เออๆ นั่นดิ่ ไข่ห่าไรวะ.. 

 

เสียงซุบซิบนินทามากมาย ซึ่งไม่ต้องเดาให้ยากบุคคลที่ถูกพูดถึงคงเป็นผมแน่ๆ แต่ผมทำเป็นไม่สนใจไปงั้นแหละ ขี้เกียจอธิบายอ้ะ.. เฮ้ออออ 

เดี๋ยวนะ.. นี่บ้านฮาเดสหรือบ้านพี่แอ๊ดคาราบาวอะมึง มีโครงกระดูกสัตว์ที่หน้าบ้านด้วยอะ วินเทจไปอีก อินดี้สุดๆ... 

 

มองอยู่ได้ รีบมา... 

 

เสียงพี่คิงพูดกระตุ้นให้ผมหลุดจากห้วงแห่งความคิดของตน นี่ผมเผลอทำหน้าเอ๋อปะวะ.. พี่คิงเห็นปะวะเนี่ย... โอ๊ยยยย เอ๋อแดกแน่เลยอะ... 

 

ครับๆๆ 

 

ผมรีบตอบพลางวิ่งขึ้นบันไดสองสามขั้นหน้าบ้านขึ้นไปที่ประตูของบ้านหลังนี้ 

 

เอ่ออออ... นี่บ้านที่ผมต้องอยู่ใช่ปะ 

?” 

ผมลองถามหยั่งเชิงไป.. 

 

อืม หนีไม่ได้หรอกนะ อาจารย์ให้พี่ดูแลเรา แบบใกล้ชิด.. 

 

พูดเฉยๆก็ได้แมะ ไม่ต้องมาเบียด.. -////- 

 

อะไรของพี่! เข้าบ้านนนนๆๆๆ!!!! 

 

ผมตะโกนโวยวายพลางเดินนำเข้ามาในบ้านหลังนี้ก่อนพี่คิง... 

 

เอ่อ... สวัสดีครับ ทุกคน 

 

ก็พอผมเข้ามาก็เจอกับทุกคนสมาชิกบ้านฮาเดสแล้วหน่ะสิ่ครับ ยืนกันเต็มเลยอ้ะ.. 

 

หวัดดีเจอกันอีกแล้ว ฉันอาโปนะ 

 

อาโปพูดพลางโบกมือให้ผมอย่างดี๊ด๊า เธอคือคนที่คุยกับผมบนโต๊ะอาหารตอนนั้น 

 

เราบอนไซ 

 

เธอคนนี้พูดออกมา ท่าทางเป็นคนลุยๆแน่เลยอะ ปลายผมย้อมสีแดงด้วย.. 

 

ผมชื่อโอบเอื้อ เรียกโอบก็ได้ครับ... 

 

คนนี้เป็นผู้ชายครับ พูดพลางยิ้มให้ผม เขาอ้วนๆนิดนึง เรียกอวบคงเหมาะกว่า.. 

 

เราหรัญญ์นะนาย 

 

หะ 

- 

รัน งั้นหรอคนนี้ดัดฟันด้วยหละ ยิ้มน่ารักเชียว เขาเป็นผู้ชายตัวเตี้ยๆหน้าตาขี้เล่น ท่าทางคงแสบน่าดู 

 

ฉันธารา 

 

เธอพูดพลางยิ้มให้ผมเล็กน้อย คนนี้ดูยากแหะ ขะเรียบร้อยก็ไม่แรดก็ไม่..  เธอเป็นแค่ผู้หญิงตัวมินิเท่าๆอาโปกับบอนไซ 

 

หวัดดีจ้า เราอลิสนะ 

 

คนนี้ดู อลิสอินวันเดอร์แลนมากครับ เอ้ยดูสุขุมดี ท่าทางน่าพึ่งพาได้สุดๆ 

 

เราชื่อทอร์ช ยินดีต้อนรับนะ 

 

 

อืม ขอบคุณนะทอร์ช 

 

ผมพูดพลางส่งยิ้มกลับไปให้เขา ผู้ชายคนนี้ก็ดูเป็นมิตรดีนะครับ 

 

เอ่อ...หวัดดี ฉัน...นะ 

 

 

ครับ 

?” 

เธอพูดชื่อตัวเองในลำคอครับ ผมได้ยินไม่ค่อยถนัด 

 

ฉัน 

.. 

.หว่าโฮนะ 

 

 

อ่อ ครับผม 

 

ผมยิ้มให้เธออย่างเป็นมิตร และตอบรับผู้หญิงคนนั้น เธอดูไม่ค่อยมั่นใจที่จะพูดเท่าไหร่ คงยังไม่ชินหล่ะมั้ง 

 

โย่วว 

! 

เราองศา 

 

 

เอ่อ...โย่ว องศา 

!” 

ทักได้แปลกดี แรปเปอร์เก่าปะวะเนี่ยไอ้ผู้ชายคนนี้ 

ตอนนี้มีคนบ้านฮาเดสตรงนี้แค่สิบคนครับ คือ พี่คิง ทอร์ช องศา หว่าโฮ โอบ อาโป บอนไซ ธารา อลิส และหรัญญ์ สงสัยคนอื่นหลับอยู่มั้งครับ 

 

ไปเถอะ แยกย้ายกันไปทำธุระไป มีเวลาทำความรู้จักกันอีกเยอะ 

 

พี่คิงว่าพลางดันหลังผมเดินไปด้านในตัวบ้าน อ้อ ตอนผมเข้ามาก็เจอกับโซฟาห้าตัวที่วางอยู่ด้านขวามือ หันหน้าเข้าหากันมีโต๊ะเล็กๆวางตรงกลาง ส่วนด้านซ้ายจะเป็นทีวีจอแบนหน้าจอ 

40++ 

ผมไม่รู้หรอก กะเอา แต่มองลึกเข้าไปจะเจอกับประตูอีกสามบาน 

สองบานแรกอยู่ด้านซ้ายกับด้านขวา เดินจากโซฟาตรงนี้อีกสิบห้าเก้าก็คงถึง บ้านหลังนี้เป็นบ้านชั้นเดียวครับ แต่ลึกเข้าไป ส่วนประตูที่สามก็อยู่สุดทางเดิน คงเป็นหลังบ้านแหงๆ.. 

 

ผมเดินเองได้น่า ดันทำไมเนี่ยยยย 

 

ผมว่าพลางเอามือปัดแขนพี่คิงที่ดันหลังผมอยู่.. 

 

เออๆ ห้องอยู่ทางซ้ายมือ 

 

แหมมม พูดกับกูนี่ห้วนเชียว 

 

อือ 

 

“.....” 

ไร้การตอบรับ ผมไม่สนใจหรอก ไม่หันไปมองด้วย เห่อะ!... 

แอ๊ดด 

~.. 

เอาอีกละ ผมนึกถึงหอเลย ประตูเดียวกันปะเนี่ย ยอดน้ำมันหน่อยก็ดีนะ... 

ผมเดินเข้ามาในห้องนี้ก็เจอห้องที่แต่งโทรสีเทาขาว เทาขาว 

??? 

ห้องพี่คิงมันปะวะ ที่คอนโดแม่งก็เทาขาว อย่าบอกนะ ให้ผมนอนกับพี่มัน มันจะดีนะแก... 

- 

/// 

- 

ผมคิดพลางมองสำรวจห้องต่อไป ด้านขวาของประตูมีเตียงอยู่หนึ่งเตียงท่าทางนุ่มนิ่มน่าทิ้งตัวลงกระเด้งเล่นสักสองสามทีจริงๆ ด้านซ้ายเป็นตู้เสื้อผ้า มองตรงไปอีกก็เจอกับประตูอีกบาน คงเป็นห้องน้ำชัวร์ๆ  ส่วนปลายเตียงมีโต๊ะกับเก้าอี้อีกหนึ่งชุด บนโต๊ะมีโน๊ตบุ๊ควางไว้อยู่ ส่วนข้างเตียงฝั่งนู่นมีตู้เล็กๆวางไว้สูงระดับเดียวกับเตียงมีโคมไฟเล็กๆกับกรอบรูปวางไว้บนตู้นั้น ส่วนเพดานห้องก็มีหลอดไฟหนึ่งหลอด เพดานมีสติ๊กเกอร์ติดเต็มไปหมด เหมือนห้องนอนผมเลยหล่ะ เป็นรูปดาว ถ้าปิดไฟหรือมืดๆจะเรืองแสงออกมา 

ปึ้ง!!! 

ตกใจหมด! เข้ามาก็ปิดประตูเบาๆก็ได้ปะ จะรุนแรงเพื่อ 

??? 

 

จัดเสื้อผ้าเข้าตู้ไป 

!” 

พี่คิงพูดพลางไปนั่งเล่นโน๊ตบุ๊คที่โต๊ะปลายเตียง 

 

นี่ห้องผมหรอ 

???” 

ผมสงสัยนี่หว่า ยกห้องให้เลยอ่อวะเนี่ย ใจปั้มสุดๆอะป๋าาา 

 

ฝันหรอ นี่ห้องพี่ 

 

 

อ่าว.. ห้องพี่อ่อ แล้วให้ผมจัดเสื้อผ้าเข้าตู้ทำพรื้อ!! 

?” 

ผมงงกับพี่มัน ประสาทปะ นึกว่าจะยกห้องให้เด็กใหม่สุดหล่อคนนี้.. 

 

ก็ต้องนอนห้องนี้ไง จะงงอะไรอีก 

?” 

พี่คิงพูดพลางหันเก้าอี้มาหาผมพร้อมกับขมวดคิ่ว ทำหน้าเหมือนแม่ผมเวลาผมไม่กินผักเลยอ้ะ.. 

 

ห้ะ.!. ไม่เอาด้วยหรอก... 

 

 

หมายความว่าไง 

!” 

เชี่ย.. อย่าทำเสียงโหดดิ่แม่ง ถ้าเป็นในการ์ตูนตอนนี้จะมีออร่าสีดำๆม่วงๆแผ่กระจายอยู่ด้านหลังพี่มันชัวร์ สยองสาดดดด เสียงก็เย็นชาไปปะ เพิ่งรู้นะเนี่ยว่าพี่เขาไม่ชอบให้คนขัดคำสั่ง.. 

 

กะ.. ก็แบบ.. คนอื่นหล่ะ 

? 

ผมนอนกับพวกทอร์ช กับ องศา ก็ได้นะพี่ จริงๆแล้วอะ ผมไม่ 

Worry” 

ผมพูดจริงนะ ให้มานอนกับพี่มันคนอื่นจะคิดไงวะ นอนกับหัวหน้าบ้าน ทั้งๆที่คนอื่นนอนรวมกันอะ.. โดนหมั่นไส้ทำไงละทีนี้.. 

 

อยากนอนกับผู้ชายเยอะๆว่างั้น 

?” 

พี่มันถามพลางแสยะยิ้ม แววตาดูโหดเหี้ยมเหมือนโมโห 

??? 

 

อะไรของพี่... 

 

 

จะนอนไม่นอน ถ้าไม่นอนนี่ก็หลังบ้าน เลือกเอา 

!” 

พี่มันพูดจบก็หันกลับไปเล่นโน๊ตบุ๊คของตนต่อ 

แม่ง.. สั่งอยู่ได้! คอยดูเถอะ!! 

ผมรีบเก็บของจะได้ออกไปเจอคนอื่นๆสักที อยู่กับพี่มันละอึดอัด สั่งนู่นสั่งนี่อยู่ได้ เรียกบังคับง่ายกว่า เห่อะ!! 

แกร๊ก!... 

 

แล้วนั่น จะไปไหน! 

?” 

อุ่ย!! จะตอกทำไมวะ แค่จะออกจากห้องอ่ะ 

 

เปล๊า ไม่ได้จะไปไหน แค่จะออกไปทำความรู้จักกับคนอื่น 

 

 

หึ่!.. แรดว่างั้น 

?” 

ห้ะ! อะไรวะ ให้มันน้อยๆหน่อยเถอะชักจะเดือดบ้างละนะเว้ย! ด่ากูอยู่ได้! 

 

เสือก!! 

 

ปั้ง!!!! 

ผมว่าพี่มันพลางปิดประตูใส่หน้าแม่ง!! หัวหน้าบ้านแล้วไงอะ ด่ากูแบบนี้กูก็ไม่ยอมเถอะ ปากหมา! 

ผมคิดพลางเดินมาที่ประตูบ้าน คนหายไปไหนหมดนะ.. 

 

ทะ..ทอร์ช แล้วคนอื่นหล่ะ 

?” 

ผมเดินมาก็เจอกับทอร์ชที่กำลังเล่นโทรศัพท์อยู่ที่โซฟาสีแดงกำมะหยี่ 

 

อ๋อ พี่คิงยังไม่บอกหรอ เดี๋ยวเราพาไปก็ได้... 

 

ออยว่าพลางลุกยืนเก็บโทรศัพท์ ว่าแต่.. พาไปไหนวะ 

??? 

 

ไม่ต้อง 

! 

นายไปทำธุระของตนไป พี่จัดการเอง... 

 

มันมาตอนไหนอีกเนี่ยยย อยู่ๆก็มายืนอยู่ด้านหลังกูละ เงียบไปปะ ตายยังเนี่ย.. เฮ้อ! 

 

เอ่อ.. ตามจริง ผมก็ว่างนะครับ ให้ผม.. 

 

 

งั้นนายก็ไปหาภารกิจทำสิ่ จะได้ไม่ว่าง ส่วนธันมากับพี่ 

!” 

หลังพูดกับทอร์ชจบพี่เขาก็หันมาบอกกับผมพลางจับแขน เรียกลากเหอะถ้าขนาดนี้อะ พี่เขาลากผมมาที่กำแพงไม้ว่างๆข้างทีวี.. คือระ 

? 

ลากมาให้กูเสียบปลั๊กให้ปะเนี่ย! 

?.. 

กริ๊ก!!! 

หืออออ พี่เขาเอามือไปแตะที่กำแพง แล้วตรงที่แตะตรงนั้นก็บุ๋มลงไปเหมือนเป็นปุ่มอะไรสักอย่าง.. 

ปึก!! 

ครืดดดดดดด... 

เสียงไม้ที่พื้นข้างกำแพงยุบตัวลงแล้วก็สไลด์ไปด้านล่าง โผล่ให้เห็นบันไดที่ทอดตัวลงไปอีก ตอนนี้พื้นตรงด้านหน้าผมโบ๋เป็นช่องสี่เหลี่ยมจตุรัสขนาดสองคนเดินลงไปได้พอดี. เส้นทางลับปะว้าาา ตื่นเต้นว่ะ .. 

 

เดินลงไปสิ่ 

!” 

 

ห้ะ 

?..” 

ตอนแรกก็อยากลงอะ แต่พอพี่แม่งสั่งผมรู้สึกเหมือนด้านล่างเป็นคุกใต้ดินเลยอะ.. 

 

เอ่อ.. ผมไม่ลงได้ปะ 

?” 

 

ไม่ได้ 

!” 

ผมลองถามพี่เขาไปงั้นแหละ เห่อะ.  ลงก็ลง ไม่เห็นจะกลัวเลย... 

ตึก ตึก ตึก.. 

ก็ยังดีที่ตามลงมา ไม่งั้นผมร้องไห้จริงๆด้วย! 

 

อ้าว.... 

 

จะไม่ให้ผมร้องงี้ได้ไงหล่ะ ด้านล่างนี่เหมือนด้านบนเปี๊ยบเลยอะ มีห้องสองห้อง ตรงทางลงเป็นทีวีพอดี ด้านขวาก็เป็นโซฟาเยอะแยะมากมาย นับรวมๆได้เกือบยี่สิบกว่าตัวได้ บางที่ก็มีคนนั่งบางที่ก็ยังว่าง.. 

 

อ้าว! ธันวา! 

 

อาโปวิ่งมาหาผมแต่เธอก็เบรคดังเอี๊ยดดด อะไรกัน.. อยู่ๆหยุดทำไม ผมมองตามสายตาอาโปไปด้านหลังก็เจอยักษ์ปักหลั่นตนนึงเข้า ยืนสูงอยู่ได้! เมื่อยคอโว้ย!! 

 

ที่นี่คืออะไรหรออาโป 

?” 

ผมว่าพลางมองรอบๆห้องข้างใต้บ้านนี้ 

 

ห้องนอนพวกเราเองหน่ะ 

 

 

ไปคุยกับทุกคนตรงนั้นสิ่ยืนบื้ออยู่ได้... 

 

เอ้า ไอ้พี่บ้า! พี่เขาพูดพลางเดินไปนั่งเก้าอี้โซฟากำมะหยี่สีแดงที่ว่างอยู่ อาโปเลยพาผมเดินไปนั่งข้างๆเธอ แต่ผมยังไม่ทันหย่อนก้นถึงโซฟาตัวนี้ก็มีเสียงมารมาขัดก่อนซะงั้น.. 

 

มานั่งนี่... 

 

พูดกับกูปะวะ พี่คิงเขาพูดทั้งๆที่ตายังมองไปทางอื่น สรุปบอกกูปะวะนั่น.. 

 

ไม่ได้ยินรึไง 

?” 

เอ้า ก็ไม่มองมาแต่แรกละว่ะ ทีตอนนี้มาทำตาเขียวใส่เฉย.. ห้วย! ก็จะนั่งนี่อะ จะทำไม 

??? 

ผมเบะปากลอยหน้าลอยตาทำเป็นไม่เห็นไม่ได้ยินพี่มันแล้วนั่งลงข้างๆอาโป 

 

ถ้านั่งนั่นคืนนี้ก็นอนนอกบ้านไปแล้วกัน... 

 

“.....” 

“.....” 

 

หึ่ย!!.. 

 

แม่ง! ชอบขู่และเอาแต่ใจอยู่ได้ นั่งก็ได้วะ เห็นแก่ที่นอนหรอกนะ… 

! 

 

แค่นี้ก็สิ้นเรื่อง... 

 

 

เงียบไปเลย วู้! 

 

พูดมากจริงๆพี่คิงนี่.. เทปแปะปากแม่ง 

ได้แต่คิดแหละ ทำจริงโดนฆ่าแน่ๆ 

 

เอ่อ.. สวัสดีนะทุกคน.. 

 

ผมบอกกับทุกคนในนี้แหละครับ ไม่รู้อยู่กันครบรึเปล่า แต่ที่คุ้นๆหน้าอยู่ก็มี อาโป บอนไซ องศา ธารา อลิส โอบ หรัญญ์ คนอื่นๆที่รู้จักตอนเข้าบ้านมาคงอยู่ในห้องกัน.. 

 

เราชื่อธันวานะ ฝากตัวด้วย 

 

 

จ้างั้นเราแนะนำเอง นี่บอนไซ ธารา องศา โอบ อลิส หรัญญ์ คงรู้จักกันแล้ว นี่ต้นหน ฟ้าหมอก นิโค เจเด็น น้ำแข็งใส แล้วก็คาร่า ส่วนทอร์ชอยู่ด้านบน หว่าโฮก็อยู่ในห้องขวามือนั้น 

 

อาโปเป็นคนเอ่ยขึ้นและแนะทุกคนให้ผมรู้จัก พอถึงชื่อใครคนคนนั้นก็ยกมือขึ้นทักทายผมทำให้ผมหาตัวได้ไม่ยาก ดูท่าบางคนก็ไม่ได้เลวร้ายแหละมั้งอาโปก็หนึ่งคนละ.. 

 

สวัสดีทุกคนเอ... แต่ตอนทานข้าวเมื่อเช้ายังเห็นมีเยอะกว่านี้เลยหนิ่?? 

 

ผมถามตามที่ผมคิดออกไป 

 

อ๋อ พอดีมีสองกลุ่มหน่ะไปทำภารกิจ เลยหายไปแปดคน 

 

หรัญญ์ตอบผมกลับมาพลางยิ้มให้ผมอย่างเป็นมิตร 

 

จะว่าไป พวกนายก็ดูเป็นมิตรดีนิ่ ทำไมบนโต๊ะอาหารถึงไม่คุยไม่ยิ้มแย้มอะไรเลยหล่ะ??? 

 

ผมสงสัยจริงๆนะ ทำไมต้องทำแบบนั้นด้วย.. 

 

เดี๋ยวเราเล่าให้ฟังเอง คือยังงี้นะ พอดีพ่อพวกเราหน่ะไม่ถูกกับพวกเทพอีกสิบสององค์สักเท่าไหร่นัก ทำให้พวกเราโดนเขม่นไปด้วย หรือทำนองว่าแบบ โดนแอนตี้หน่ะ พวกเราเลยไม่อยากทำตัวเป็นมิตรมากนัก เดี๋ยวอยู่ๆไปนายก็รู้เอง... 

 

เสียงต้นหนพูดบอกผม แต่จะว่าไปก็คงเป็นงั้น.. ผมไม่เห็นจะมีคนมาคุยมายิ้มให้ผมสักเท่าไหร่เลยตั้งแต่มาในค่ายนี้.. 

 

เอ่อ.. เราขอถามอะไรหน่อยได้ไหมธันวา?? 

 

 

ได้สิ่.. เอ่อ.. ธาราใช่ไหม? 

 

 

ใช่ๆเราธารา ที่เราจะถามคือ มารัสสิงโตสีดำของนายหล่ะ?... 

 

ห้ะ.. เออ 

!!!! 

มารัสสสสสสสส อยู่ไสน้ออออ... ผมลืมไปได้ยังไงเนี่ย.. แต่ไม่เป็นไรหรอกมั้ง สัตว์เทพในตำนานโรมันขนาดนั้น จะมาตายง่ายๆก็ใช่ที่ ดูแลตัวเองได้แหละมั้ง ลองถามก่อนดีกว่า.. 

 

มารัส คุณได้ยินผมไหม มารัส??? 

 

 

อื้อ ได้ยิน เป็นไงบ้าง มีเรื่องหรอ? 

 

 

เปล่าๆ ผมขอโทษทีที่ทิ้งคุณไว้ 

 

 

ไม่เป็นไร พอดีข้าก็มาช่วยตุ่นด้วยหน่ะ ดูท่าตุ่นคงเจอศึกหนักจริงๆ 

 

 

งั้นหรอ ฝากคุณดูแลตุ่นด้วยนะ 

 

 

ได้ๆ ข้ากับอาร์เจนทัมจะจัดการเอง 

 

เฮ้อออ จากที่เป็นห่วงมารัส ตอนนี้กลับต้องมาเป็นห่วงอีตุ่นแทนซะงั้น เจริญพร... 

 

เอ่อ...มารัสไปกับเพื่อนชั้นแล้วหน่ะ ตอนนี้อยู่ที่บ้านอะโฟรไดท์ 

 

ผมตอบธารากลับไป.. 

 

อ๋อ...เคจ้า แล้วถ้ามารัสมาจะนอนไหนหล่ะ? 

 

เออจริงด้วย ผมลืมคิดเลย เตียงมารัสก็เผลอทิ้งไว้ตอนก่อนเข้ากองไฟ.. เอาไงดี.. 

 

พี่คิง เอาไงดีอะ? 

 

ผมหันไปถามพี่คิง ก็ห้องพี่เขานี่ครับ.. 

 

พี่ว่า..รอมารัสมาให้เขาตัดสินใจเองดีกว่า 

 

นั่นสิ่ ให้มารัสเลือกที่ชอบดีกว่า จะได้หลับสบายด้วย.. 

 

งั้นเราขอถามบ้างสิ่.. 

 

 

ได้สิ่ เอ่อ... เธอชื่อคาร่า ถูกปะ แฮะๆ.. 

 

 

ถูกแล้วๆ ประตูที่นายเรียกมานั่นใช่ประตูนรกทาร์ทารัสใช่ไหมอะ? 

 

“……..” 

“……..” 

เสียงแอร์ในห้องตอนนี้ดังมากอะบอกเลย มันเรียกประตูไรวะนั่น.. เปิดเองยังไม่รู้เลยอะ.. 

 

ใช่ นั่นคือประตูนรกทาร์ทารัส 

 

เสียงพี่คิงตอบแทนผม พี่เขาคงรู้แหละมั้ง... 

 

โหหหหหห เท่ห์มากอะ ตอนนั้นนะพวกเราตกใจแทบแย่ 

 

 

ใช่ๆแก เห็นตอนแรกนึกว่าอสูรจะมาถล่มค่าย 

!” 

เสียงฟ้าหมอกกับเจเด็นเอ่ยขึ้น.. ถูกแหละมั้ง ผมก็จำชื่อไม่ค่อยได้ แต่เจเด็นผมจำได้นะดูท่าทางแล้วน้ำหนักนี่แค่ห้าอะ แค่ห้าโลถึงร้อย ฮ่าๆ รักหรอกถึงหยอกเล่น 

 

นายเปิดได้หรอ พวกเรายังทำไม่ได้เลยอะ สุดยอดอะ 

 

 

ฮ่าๆ ก็ไม่รู้สิ่... คือตอนนั้นเราแค่จะทำแบบพี่คิงอะ ที่แยกแผ่นดินไรทำนองนั้นอะ... 

 

ผมตอบคนชื่อองศากลับไป 

 

ไม่หรอก ผมว่าแต่ละคนมีท่าพิเศษต่างกัน แต่มีเหมือนกันก็มีนะ ถ้าใช้พร้อมกันนี่พลังทำลายล้างสูงมากอะบอกเลย 

 

คนที่บอกผมนี่น่าจะชื่อ โอบ... 

 

แล้วพวกนายท่าพิเศษคืออะไรกันละ? 

 

ผมถามอย่างสนอกสนใจ 

 

จะบ้าหรอ เกิดหลุดออกไปทุกคนรู้กันหมดพอดีนะ ยิ่งถ้าบ้านอื่นรู้นี่ถือว่าเสี่ยงเลยหล่ะ บ้านเรายิ่งโดนเขม่นอยู่ด้วย 

 

เสียงผู้หญิงคนนึงบอกผมกลับมา คนนี้น่าชื่อนิโคนะ เท่าที่จำได้.. 

 

ใช่ๆ ถ้าบ้านอื่นรู้เข้านะ ตอนงานประลองต่างๆนี่มีหวังบ้านเราแพ้ยับแน่เลยอะ 

 

เสียงผู้หญิงอีกคนพูดขึ้น เธอตัดผมสั้นคนเดียวในนี้ ชื่อน้ำแข็งใสครับ ผมจำได้ 

 

พูดงี้แสดงว่ามีงานประลองกันอีกหรอ? 

 

 

มีสิ่ ชิงธงก็มีบ่อยนะ บางทีก็เดี่ยว บางทีก็ทีมหน่ะ 

 

เสียงอลิสตอบผมกลับมา ผมจำได้ครับ ใส่แว่นในที่นี้มีกันแค่สามคนคือผม องศา และอลิส 

 

แต่งานประลองชิงสัตว์อะไรพวกนี้อะนานๆจะมีที นายโชคดีมากเลยหล่ะ มาตอนที่อาจารย์อิคจัดขึ้นพอดี 

 

เสียงโอบบอกกับผม งี้แสดงว่าครั้งก่อนๆก็ต้องมีคนชนะแล้วได้สัตว์วิเศษไปครองสิ่นะ.. 

 

นี่ แล้วค่ายนี้มีกฎอะไรบ้างหรอ? เราจะได้ทำตาม 

 

ผมถามอย่างจริงจัง ในเมื่อเราอยู่กับคนหมู่มาก ก็ต้องมีกฎเป็นตัวบังคับให้เราอยู่กันอย่างสงบสิ่ 

 

ก็ไม่มีอะไรมากนะ ที่รู้ๆกันคือ ห้ามทำร้ายผู้อื่นจนถึงตาย แล้วก็ ห้ามพาอสูรเข้ามาในค่าย... ประมาณนี้แหละ 

 

เสียงนิโคบอกกับผม ว่าแต่ อสูร??? อสูรน้อยในตะเกียงแก้วปะวะ บาลาชูบาชู ไรงี้.. 

 

คือไม่มีกฎแบบเป็นทางการหรือรูปธรรมว่างั้นเถอะ 

 

 

ประมาณนั้นแหละ 

 

เสียงพี่คิงตอบผมกลับมา 

 

แล้วธันจะนอนไหนล่ะ? 

 

เสียงบอนไซถามผม ผมจำเธอได้ สีผมเธอเป็นเอกลักษณ์สุดแล้วหล่ะครับ.. 

 

นอนกับพี่คิงอะ 

 

ผมตอบไปอย่างไม่ได้คิดอะไรมาก.. 

 

ห้ะ 

!!!!!! 

?? 

 

เสียงเพื่อนใหม่ของผมร้องลั่นกันทุกคน.. เอ้า มันมีอะไรแปลกหรอวะ หรือว่าเราพูดผิด ก็ไม่นะ.. ถูกแล้วนิ่ นอนห้องพี่คิง ก็พี่เขาให้เรานอนด้วยเองอ้ะ.. 

 

อะไรหรอ? 

 

 

หึๆ.. 

 

อะไรของพี่เขามาหัวเราะในลำคอทำไม ถ้าจะไอก็ไอออกมาเลยสิ่ 

 

ก็เปล่าหรอก... แต่คือส่วนใหญ่ก็นอนรวมกันข้างล่างนี้ไงเลยตกใจเฉยๆ จะมีก็แต่ทอร์ชกับแทนกานต์ที่ตอนนี้ไปทำภารกิจ นอนห้องตรงข้ามพี่คิงเพราะเป็นรองหัวหน้าบ้านหน่ะ ที่สามคนนั้นอยู่กันข้างบนเพราะมันอันตรายอาจมีคนบุกมาทำร้ายได้ง่ายหน่ะ เลยให้แต่คนที่เก่งอยู่ด้านบนคอยระวังกัน 

 

เสียงบอนไซอธิบายบอกผมกลับมา 

 

อ๋อ... ไม่รู้พี่คิงมันอะบ้ามั้ง สงสัยเหงา แบบ อยู่คนเดียวนานไปหน่อยไรงี้ 

 

 

ฮ่าๆๆๆๆๆๆ 

 

เสียงพวกเราหัวเราะดังลั่นห้องนี้ 

 

อะแฮ่ม 

! 

ชั้นยังนั่งอยู่ด้วยนะ 

 

แล้วไง.. ต้องแคร์ปะ เห่อะ 

! 

 

งั้นพี่คิงบอกพวกเราสิ่คะ ว่าทำไมธันวาถึงนอนห้องพี่? ติ๊กต่อกๆ.. 

 

เสียงฟ้าหมอกเอ่ยถามพี่คิง จริงๆผมก็อยากรู้นะ ชอบผมหล่ะสี้ งี้แหละ คนมันหล่อ ทำไงได้.. 

( 

ความมั่นหน้านี้ 

) 

 

ก็เพราะว่าน้องมันมีสัตว์วิเศษด้วยไง แถมยังเป็นน้องรหัสที่มหาลัยอีก 

 

 

หรอ ใบเฟิร์นเถอะ น้องรหัสพี่อะ ถ้าผมเป็นน้องรหัสพี่แล้วต้องนอนอ้าขาให้พี่แบบนั้นผมไม่เอาด้วยหรอก 

!” 

พูดแล้วเสียงวันนั้นนี่มาเลยอ่ะ.. หึ้ยยยย 

 

หึ.. 

 

อะไรของคุณ ทำเสียงแบบนี้อยู่ได้ ขี้เก๊กชะมัดเลย... 

 

นี่ ชั้นอึกอัดนะ ยัดมาในตู้เสื้อผ้าทำไมเนี่ยยยย 

 

 

อ้าว 

! 

ขอโทษๆๆ 

 

 

ขอโทษอะไรหรอ? 

 

ห้ะ ผมพูดคนเดียวหรอเนี่ย ลืมตัวว่าไม่ได้อยู่คนเดียวแบบในกองไฟนั่น.. เพื่อนจะหาว่ากูบ้าไหมวะเนี่ย 

 

เปล่าๆ ไม่มีอะไรหรอกอาโปงั้นเราไปก่อนนะ ง่วงๆอะ ปะพี่คิง ไปเร็ว 

 

ผมพูดพลางรีบเดินนำพี่เขามาตรงบันไดทางขึ้นไปด้านบน 

 

เปิดไงอะพี่คิง? 

 

ก็ไม้ด้านบนมันปิดอยู่นี่เดินขึ้นไปหัวโขกพอดี.. 

 

ดูซะ ปุ่มอยู่ตรงนี้ ลายไม้จะไม่เหมือนกันมันจะแตกต่างออกไป 

 

กริ้กกก 

!! 

ครืดดดดดดดดดด... 

โห้วววว วิศวะออกแบบปะวะ เจ๋งดีอะ.. รีบไปหาไข่นั่นก่อนดีกว่า... 

ตึก ตึก ตึก ๆๆๆ 

 

อ้าวทอร์ช..เอ้า.. หลับอยู่หรอเนี่ย.. 

 

ผมเดินไปดูพลางเอาผ้าแพรแถวนั้นคลุมตัวให้ทอร์ช ด้านบนก็เปิดแอร์เดี๋ยวไม่สบายกันพอดี. 

 

ทำอะไรหน่ะ 

!” 

 

ชู่วววว... เบาๆสิ่ เพื่อนหลับอยู่ ไปเร็ว 

 

ผมหันไปยู่วปากใส่พี่เขาพลางดุไปที ไม่เห็นรึไงว่าทอร์ชหลับอยู่ เสียมารยาทจริงๆ.. ผมคิดพลางเดินไปห้องของตนเอง.. อุ้ย ก็เขาให้ผมอยู่อะ ก็ห้องผมเหมือนกันแหละน่า... 

เอ.. ผมวางไว้ไหนว้า 

 

ทำอะไร จะเอากางเกงในพี่ไปดมรึไง? 

 

 

อุบาทว์ 

!” 

คิดอะไรอยู่วะนั่น ชั่วร้าย.. 

 

แล้วหาอะไรหล่ะ? 

 

 

ไข่ 

 

 

ในกางเกงนั่นไง 

 

 

ทะลึ่งละ 

!” 

กวนประสาท ไม่ช่วยหาก็อยู่เงียบๆดิ้ แม่ง.. 

 

อ้ะ 

!! 

เจอแล้วววว... 

 

 

พี่ว่าจะถามนานแล้ว นั่นไข่อะไร? 

 

 

เอ่อ.. คือ จะพูดไงดีอะ.. ผมก็ไม่รู้อะ แต่ผมว่าเป็นเพราะไอ้นี่แหละ ทำให้ผมเดินเข้าไปในกองไฟ ไข่ใบนี้มันอยู่กลางกองไฟเลยอะพี่.. 

 

 

หืมม ขอพี่ดูหน่อย...อึก 

!!! 

หนัก 

!! 

ช่วยถือทีๆ 

 

 

หะๆๆ ได้ๆ 

 

พอผมไปช่วยจับก็ไม่เห็นจะหนักอะไร ตอนผมถือมายังเบาหวิวอยู่เลยอะ.. 

 

พี่ส่งมาให้ผมมา..อึ้บ.. ไม่เห็นหนักเลยวะ.. 

 

 

ไม่หนักหรอ.. แปลก แต่ช่างมันเถอะ เดี๋ยวพี่จะลองเสิร์ชหาข้อมูลดู.. ท่าทางคงไม่ใช่ไข่ธรรมดา 

 

 

ครับ ขอบคุณครับ 

 

พี่เขาพูดเสร็จก็เดินไปนั่งที่โต๊ะโน๊ตบุ๊คที่ปลายเตียง ผมเลยเลือกไปนั่งลงบนเตียงแล้ววางไข่ไว้ข้างๆ 

 

ได้ยินเสียงชั้นไหม 

? 

เฮ้.. 

 

 

ได้ยินน่า อย่าพูดกรอกหูกันงี้สิ่ 

 

เอ้า แล้วกูจะรู้ไหมว่านี่หูมึง กูแค่พูดใกล้ๆเองนะ ไข่บ๊องเอ้ยยยย 

 

นายคือไข่อะไรกันแน่เนี่ย ชั้นอยากรู้จริงๆนะ 

 

 

นี่ธันวา บ้าไปแล้วรึไง ถามแบบนั้นไข่บ้าที่ไหนจะมาตอบนาย 

 

 

เอ้าพี่คิง 

! 

ก็ไข่บ้านี่แหละตอบผม 

!!” 

ห้วยยยไม่ได้บ้าโว้ยยยย 

 

ชั้นหรอ..ไม่บอกหรอก เดี๋ยวนายก็จะรู้ถ้านายเอาฉันไปให้คุณภูมิ 

 

 

ภูมิเกี่ยวอะไรด้วยหล่ะ? 

 

ผมสงสัยจริงๆนะ แถมเรียกซะเพราะเชียว มันจะต้องมีอะไรแน่ๆ.. 

 

นี่ธัน ถ้าเหงาคุยกับพี่ก็ได้นะ ไม่ต้องเรียกร้องความสนใจขนาดนั้น 

 

โอ้ยยยยยย ก็พอรู้ว่าพี่หล่อ แต่มั่นไปอะ55555 

55 

 

เฮ้อ.. แล้วแต่พี่เลยเถอะ ผมว่าจะไปหาเพื่อนที่บ้านซุส พี่ได้ข้อมูลอะไรบ้างไหมละ? 

 

 

อืม..ไม่อะ ไปดิ่ เดี๋ยวพาไป.. 

 

 

พอเลยๆ อยู่นี่แหละ ไม่ถูกกับบ้านอื่นไม่ใช่ไง ผมไปเอง 

 

 

เอางั้น? 

 

 

หึ.. พูดไปงั้นอะ พาผมไปทีดิ่ 

 

 

โธ่.. ปะ ตามมา 

 

คนโว้ยไม่ใช่หมา พูดซะ.. 

ปึ้งงง 

พอออกมาจากบ้านฮาเดสได้ก็แค่เลี้ยวซ้ายเองอะ บ้านซุสอยู่ข้างๆกัน ไอ้เราก็นึกว่าไกล.. แค่นี้ก็ไม่บอกกู 

!... 

 

พี่ส่งแค่นี้ก็ได้นะ...เดี๋ยวมีเรื่องกันเปล่าๆ 

 

ผมบอกพี่คิงที่เดินนำหน้าผมอยู่ 

 

ไม่เป็นไรหรอก 

 

ไม่ฟังกันอีก แล้วแต่เลย โดนกระทืบจะกระทืบซ้ำด้วย.. 

ก๊อกๆๆ 

เสียงพี่คิงเคาะประตูบ้านซุส 

แอ๊ด.. 

 

เอ้า 

! 

คิงคะ 

!! 

จะมาหาแอนทำไมไม่บอกหล่ะ?มาค่ะ เข้ามาก่อน.. 

 

พอประตูเปิดก็เจอเข้ากับผู้หญิงคนนึงครับหุ่นนี่อ้อนแอ้นอรชรเชียว พอเจอพี่คิงก็กอดแขนแบบเนื้อแนบเนื้อเชียว ผมว่าคนชื่อแอนคนนี้โดนพี่คิงวางไข่แล้วแน่ๆ.. พอเขาลากพี่คิงเข้าไปด้านในผมก็กำลังจะเดินตามเข้าไป ถ้าไม่ใช่เพราะ... 

ปึ้ง 

!!! 

อีเหี้ยยยยยยยย 

!! 

มึงเห็นกูม้ายยยย 

! 

ถึงกูจะเตี้ยกว่าพี่คิงแต่กูก็สูงร้อยเจ็ดสิบเอ็ดเลยนะโว้ยยยยย ถึงว่าทำไมพี่มันไม่กลัวโดนกระทืบ แม่ง 

!! 

เชิญตามสบาย กูไปก็ได้ 

! 

 

นี่นายธันวา หึงเขาหล่ะสิ่ฟึดฟัดเชียว 

 

 

อะไรของนายนายวิงค์ เงียบไปเลย โมโหหรอก ปิดประตูใส่กันงี้ได้ไง... ไร้มารยาทที่สุด 

 

 

หรา.. 

 

 

เงียบน่าวิงค์ ไม่อยากเจอภูมิแล้วใช่แมะ? 

 

 

ชิ จะเข้าไปหารึไง? 

 

 

เหอะ เปล่าอะ จะโทรตามมา... รอแปปละกัน 

 

ตู๊ดดดดดตู๊ดดดดดดด 

กูเป็นเกย์เว้ยไม่ใช่ตุ๊ดอีหอก... เริ่มพาลแล้วผม 

ผมเดินไปตามทางๆเรื่อยๆพลางรอไอ้ภูมิรับสาย 

 

ว่าไงมึง พี่คิงมาที่นี่อะ มึงไม่มากับเขาหล่ะ? 

 

 

เห่อะ... มึงออกมาหากูที เรื่องด่วน อย่าบอกพี่คิงด้วย.. 

 

 

อ่าว... แต่เห็นพี่คิงบอกมึงมาหากู แล้วไหงให้กูออกไปหามึงซะหล่ะ? 

 

 

ถามเยอะหว่ะ ใช่สิ่ มีเพื่อนใหม่ละนิ่งั้นแค่นี้ละกัน 

 

 

เห้ยๆๆ 

! 

ไอ้ธัน อย่างอนดิ่วะ เป็นไรอีกเนี่ย มึงอยู่ไหนล่ะ เดี๋ยวกูออกไปหา.. 

 

 

เอ่อ... กูไม่รู้ว่ะว่าอยู่ตรงไหน แต่กูเดินลัดมาทางหลังบ้านมาทางซ้ายมืออะ... ตรงที่มีต้นไม้เยอะๆ 

 

 

โอ้ยมึง ค่ายนี้ก็มีแต่ต้นไม้อีห่า เจอกันลานรวมละกัน เดี๋ยวไปหา อย่าหลงล่ะ.. 

 

 

เออๆได้ๆ ตามไอ้ภัทรมาด้วยละกัน แค่นี้นะ 

 

 

ได้ๆ เจอกัน 

 

ติ้ด 

! 

ผมเดินเพลินจนมาถึงที่ไหนละวะเนี่ยแต่ก็สบายใจดีนะเนี่ย ใกล้กับทะเลสาบด้วย ต้นไม้ก็เยอะ.. 

นั่งพักก่อนละกัน 

 

นี่ธันวา นายจะอู้หรอ? 

 

 

โอ้ยยย เปล่าน่า... แค่แวะพัก บรรยากาศดีจะตาย 

 

 

เชอะ เร็วๆละกัน ชั้นอยากเจอคุณภูมิเต็มแก่แล้ว 

 

ชั้นก็อยากรู้ว่านายคือเด็กหรือตัวอะไรเต็มแก่แล้วเหมือนกันหล่ะน่า.. 

 

นี่... นายว่าคนที่ชอบกับคนที่ใช่ มันเหมือนกันไหมอะ? 

 

 

หืออ ถามแปลกๆ แต่ว่านะ ชั้นคิดว่า อะไรที่ชอบก็คือใช่อะแหละ 

 

เฮ้อออ นี่มึงเป็นพี่แสตมป์ปะเนี่ย... เพลียจิต 

ผมตัดสินใจลุกเดินย้อนกลับไปทางเดิมที่ผมเดินมา แล้วผมเดินมาเพื่ออะไรวะเนี่ย.. เสียเวลาชะมัดเลย ถือว่านั่งพักริมทะเลสาบละกัน.. 

ชวนอีตุ่นด้วยดีกว่า.. เดี๋ยวมันงอนแย่.. 

 

มารัสอาร์เจนทัม ได้ยินผมไหม? 

 

 

อื้อ มีอะไรนายธันวา 

 

เสียงมารัสตอบผมกลับมา 

 

พาตุ่นมาที่ลานรวมทีสิ่ ผมมีเรื่องด่วนน่ะ.. 

 

 

ได้ๆ เดี๋ยวข้าจะบอกตัวตุ่นให้ 

 

 

ขอบคุณครับ 

 

พอผมคุยเสร็จตอนนี้ผมก็มาอยู่หน้าบ้านฮาเดสเหมือนแล้วหล่ะครับ.. 

 

อ๊ะ... พี่คิง 

 

ผมเห็นพี่เขาเปิดประตูออกมาจากบ้านซุสด้วยใบหน้าหงุดหงิด สงสัยไม่แตกมั้ง -3- 

ตอนนี้ผมมาแอบพี่เขาตรงพุ่มไม้ที่อยู่ระหว่างบ้านซุสกับบ้านฮาเดส.. 

 

อย่าให้เจอตัวนะธันวา 

!” 

อะไรวะ กูผิดไรอีกเนี่ย กูปะที่ต้องโกรธ ท่าจะบ้า.. นอนกับเพื่อนได้ปะวะคืนนี้.. 

ปึ้ง 

!!! 

เชี่ย 

! 

ตกใจหมด ปิดเบาๆก็ได้ปะ ประตูหลุดซ่อมเองนะเว้ย.. 

พอพี่เขาเข้าไปในบ้านของตนเองแล้วผมจึงรีบเดินไปที่ลานรวมทันที เดี๋ยวพี่มันเจอตัวขึ้นมาแย่แน่งานนี้.. 

 

เฮ้ออออ... เอาไงดีวะ เที่ยงนี้ต้องนั่งกินข้าวเป็นบ้านอีกแน่เลยว่ะ 

 

 

คิดมากหน่า ไปนั่งกับภัทรก็สิ้นเรื่อง หัวหน้าบ้านโพไซดอนใจดีจะตายไป 

!’ 

 

นั่นสิ่ ขอบใจมากวิงค์ 

 

ผมยิ้มดีใจที่หาทางรอดได้ก็รีบวิ่งไปหาเพื่อนที่น่าจะรออยู่ที่ลานรวมแล้วแน่ๆ เพราะผมเสียเวลาไปนั่งพักที่ริมทะเลสาบ สองแขนโอบกอดไข่สีเขียวแก่ใบโตแน่น พลางวิ่งไปที่ลานรวมอย่างว่องไว.. 

หัวหน้าบ้านที่เฉลยออกมาในตอนนี้นะครับผม

บน2 คน คือ พีระกับนที หัวหน้าบ้านแอรีสและโพไซดอน

ซ้าย คิง หัวหน้าบ้านฮาเดส ขวา ไออุ่น หัวหน้าบ้านอพอลโล่ ล่างซ้าย แผ่นดินหัวหน้าบ้านเฮฟเฟตัส

ล่างขวาหัวหน้าบ้านอโฟรไดท์แม่ตัวดีของเรา ละคนสุดท้ายคนกลางหัวหน้าบ้านซุสครับ ใหญ่สุดอ่ะคนนี้(อะไรใหญ่)

ความคิดเห็น