ฝากคอมเม้นท์ ฝากติดตามนิยายของไรท์ด้วยนะคะ

Love You My Sis [ Tan & Jaja ] 12 100%

ชื่อตอน : Love You My Sis [ Tan & Jaja ] 12 100%

คำค้น : แทน, จ๊ะจ๋า, รัก, แฟนเด็ก, Tan, Jaja, Love sis, วัยรุ่น

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.7k

ความคิดเห็น : 30

ปรับปรุงล่าสุด : 23 พ.ย. 2559 19:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Love You My Sis [ Tan & Jaja ] 12 100%
แบบอักษร

"คิดถึงพี่มั๊ย? พี่กลับมาหาแทนแล้วนะครับ” 

 

 

“ผม...ผมคิดถึงพี่มากๆ”

 

 

"พี่ดีใจจังที่นายคิดถึงพี่ ^^" พี่ครีมกระโดดกอดผมแน่น

 

 

"ผมดีใจที่พี่กลับมา คือผม...อยากจะบอกพี่ว่า..."

 

 

"ว่าอะไร? เซอร์ไพรส์รึป่าวเอ่ย?" พี่ครีมผละออกจากผมก่อนจะเอียงคอถามผมด้วยความสงสัย แววตาสวยกำลังตื่นเต้นกับคำว่าเซอร์ไพรส์ที่ตัวเองพูดออกมา

 

 

"ครับ เซอร์ไพรส์" ผมพยักหน้าแล้วตอบกลับ ทำให้พี่ครีมฉีกยิ้มกว้างด้วยความดีใจ

 

 

"ว้าว น่าตื่นเต้นจัง เธอจะขอพี่แต่งงานใช่มั๊ย? พี่แต่งนะ พี่แต่ง ^_^" พี่ครีมยืนยิ้มด้วยรอยยิ้มอย่างมีความสุขแต่ต้องหุบยิ้มทันทีเมื่อผมพูดประโยคต่อมา

 

 

"เราเลิกกันเถอะครับ ผมรักอื่นแล้ว"

 

 

"..."

 

 

"ผมรักเธอมาก ผมขอโทษนะครับที่ไม่รอพี่"

 

 

"ทะ...ทำไมนาย..." พี่ครีมพูดกับผมเสียงสั่น ใบหน้าสวยตอนนี้แดงพร้อมกับน้ำตาคลอเบ้า เธอมองผมด้วยสายตาที่เจ็บปวด ผมทำอะไรไม่ได้นอกพูดว่า ‘ขอโทษ’

 

 

"ผมขอโทษ เรื่องนี้ผมเป็นคนผิด ผมขอโทษที่รอพี่ไม่ไหว" ผมเอื่อมมือไปจับมือพี่ครีมอย่างรู้สึกผิดที่ทำให้เธอเสียใจ

 

 

"แต่พี่รักนาย! ฮึก พี่ไม่ได้กลับมาเพื่อให้นายบอกเลิกนะแทน! เราต้องแต่งงานกันเท่านั้น! นายได้ยินมั๊ย ว่าเราต้องแต่งงานกัน!! ฮือๆ" พี่ครีมตะคอกใส่หน้าผมด้วยน้ำตา

 

 

"ผมเสียใจครับ ผมไม่สามารถทิ้งคนที่ผมรักไปแต่งกับพี่ได้ ผมให้ใจเธอคนนั้นไปหมดแล้วครับ"

 

 

เพี๊ยะ! 

 

 

"แล้วพี่ไม่ใช่คนที่นายรักรึไง! ฮืออ..."

 

 

"เมื่อก่อนน่ะใช่ครับ แต่เป็นเพราะพี่ทิ้งผมก่อน ผมก็มีสิทธิ์ที่จะจับมือคนที่ยื่นมือมาช่วยผม ผมรอพี่มา 2 ปีเต็ม ไปนั่งรอที่สนามบินเป็นชั่วโมงเพื่อรอรับพี่ แต่พี่ก็ไม่มา พี่ผิดสัญญา ติดต่อไม่ได้ เมลล์ไปก็ไม่เคยตอบ แล้วพี่จะมาเรียกร้องอะไรจากผม เรื่องนี้ผมยอมรับผิดที่ไม่ซื่อสัตย์กับพี่ พี่รู้มั๊ยว่าตั้งแต่วันที่ผมไปรอรับพี่สนามบินผมก็เอาแต่ดื่มเหล้าจนแม่กลุ้มใจหาผู้หญิงใหม่มาให้ผม เธอคล้ายกับพี่นะครับ แต่ต่างกันนิดแค่เดียว..."

 

 

"..."

 

 

"เธอไม่เคยปล่อยมือผมซักครั้ง ถึงแม้ว่าเธอจะไปไหนก็ตาม"

 

 

"นายกำลังด่าพี่ทางอ้อมอยู่นะแทน" พี่ครีมส่งสายตาไม่พอใจส่งมาให้ผม

 

 

"ผมเปล่า แต่ถึงยังไง...เราก็ยังเป็นพี่น้องกันได้นะครับ"

 

 

" พี่น้องอะไรพี่ไม่อยากเป็น! นายผิดสัญญากับพี่แทน นายผิดสัญญา!"

 

 

"ผมไม่เคยผิดสัญญากับใครก่อนครับ ผมรักษาสัญญาตัวเองยิ่งกว่าชีวิต แต่ถ้าผมรู้ว่าคนที่ผมเคยให้สัญญาทำผิดสัญญากับผม ผมก็ไม่จำเป็นต้องรักษาสัญญานั้น”

 

 

“นายเปลี่ยนไปมากเลยนะแทน”

 

 

“ผมก็เป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้วนิครับ พี่ก็รู้”

 

 

“วันนี้แฟนผมไม่อยู่ ผมว่าพี่กลับไปเถอะครับ ผู้ชายกับผู้หญิงอยู่กันสองต่อสองมันไม่ดี"

 

 

"พี่ไม่ยอมนะแทน พี่จะเอาเธอคืนมาเพราะแทนเป็นของพี่!" พี่ครีมตวาดใส่ผมทั้งน้ำตา ใบหน้าสวยตอนนี้เปลี่ยนเป็นโกรธ พี่ครีมมองผมด้วยสายตาอาฆาตแค้นที่ผมหมดรักตัวเอง

 

 

"ครับ แล้วผมรอวันนั้น"

 

 

“นายกับมันจะไม่มีวันมีความสุข พี่สัญญาว่าจะทำให้ความรักของนายล่มฉิบหาย จำคำพี่ไว้ ถ้านายยังเลือกมันมันได้เจอดีแน่!”

 

 

ปัง! พี่ครีมเดินออกจากห้องด้วยความโมโห ผมเพิ่งเห็นพี่ครีมโมโหและมองผมด้วยสายตาโกรธแบบนั้น

 

 

นี่สินะ สิ่งที่ผมไม่เคยเห็นจากพี่ครีมเลย ผมถึงกับทรุดไปนั่งโซฟาเมื่อนึกถึงในวันที่พี่ครีมเจอพี่จ๊ะจ๋า ผมรู้ว่าพี่จ๊ะจ๋าเป็นคนไม่ยอมคนแต่กลับพี่ครีม ขนาดผมที่คบมาตั้งนานยังไม่เคยเห็นแววตาร้ายแบบนั้น มันอดไม่ได้ที่จะกลัว ผมไม่ได้กลัวว่าตัวเองจะเจ็บแต่ผมกลัวพี่จ๊ะจ๋าจะเจ็บต่างหาก

 

 

"พี่จ๋าเมื่อไหร่พี่จะกลับมา พี่รู้รึป่าวว่าพี่ครีมเค้ากลับมาแล้ว"

 

 

@ญี่ปุ่น

 

 

"เธอมีอะไรยูริ ทำไมต้องทำหลบๆซ่อนๆ" ฉันถามยูริ ก็ตั้งแต่มาญี่ปุ่นยูริก็ทำท่าจะเข้ามาคุยกับฉันแต่ก็มักจะเดินหนีไปเมื่อพี่มิโนเข้ามา มันเกิดอะไรขึ้นระหว่างสองคนนี้กัน แล้วทำไมยูริถึงอยากเข้ามาหาฉัน

 

 

"ซู่...อย่าเสียงดัง ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ ไปคุยกันที่ลับกว่านี้" ว่าแล้วยูริก็ลากฉันมาที่ห้องน้ำและไม่ลืมล็อคประตู

 

 

"ฉันว่าเธอแปลกไปนะ เป็นอะไร? ทำเหมือนระแวงใครอย่างงั้นแหละ"

 

 

"ระวังพี่มิโนไว้" ยัยนี่พูดเรื่องอะไรน่ะ ทำไมฉันต้องระวังพี่มิโนด้วย

 

 

"ทำไมฉันต้องระวังพี่มิโนด้วยล่ะ หรือว่าเธอไปรู้อะไรมา" ฉันถามยูริ

 

 

"ฉันพูดมากไม่ได้ ฝากแฟลชไดร์ฟนี้ไว้ที่เธอด้วย อย่าทำหายเพราะมันเป็นหลักฐานสำคัญขององค์กร" ยูริล้วงแฟลชไดร์ฟออกจากหน้าอกแล้วยัดใส่มือฉัน

 

 

"แล้วเอามันมาให้ฉันทำไม? ถ้ามันสำคัญเธอควรเก็บไว้กับตัวนะ" ฉันงงมากๆ ทำไมยูริถึงได้ฝากแฟลชไดร์ฟไว้ที่ฉัน ทั้งๆที่มันสำคัญตัวเองเป็นหลานนายใหญ่ก็ควรจะเก็บไว้ไม่ใช่รึไง

 

 

"เธอคือคนเดียวที่ฉันไว้ใจที่สุดในตอนนี้ อย่าให้อำนาจตกไปอยู่ในมือคนไม่ดี ฉันต้องไปแล้ว อย่าลืมในสิ่งที่ฉันเตือน พี่มิโนไม่ได้เป็นคนดีอย่างที่เธอเห็น เค้ามัน..."

 

 

"จ๋า จ๊ะจ๋าอยู่แถวนี้รึป่าว?"

 

 

ขณะที่ยูริกำลังจะบอกฉันเกี่ยวกับพี่มิโน พี่มิโนก็เรียกฉันซะก่อน

 

 

"พี่มิโนเรียกเธอฉันไปก่อนนะ ระวังตัวด้วย มีอะไรทักฉันไปในเมลล์ลับที่ฉันเคยส่งไปด่าเธอ"

 

 

"อืมๆ" ฉันพยักหน้าให้ยูริ ยูริก็รีบวิ่งออกไปจากห้องน้ำก่อนที่พี่มิโนจะเดินมาที่ห้องน้ำ

 

 

"จ๋า อ้าวอยู่นี่เองพี่ตามหาซะทั่วเลย" ฉันแกล้งยืนเอาน้ำล้างเสื้อตัวเองทำเหมือนเสื้อตัวเองไปเลอะอะไรมา

 

 

"พะพี่มิโนมีอะไรกับจ๋ารึป่าวคะ? พอดีจ๋าซุ่มซ่ามเดินไปชนลูกน้องที่กำลังยืนดื่มกาแฟเข้าเลยต้องมาล้างในห้องน้ำ"

 

 

"พี่จะชวนจ๋าไปทานข้าวน่ะ เดี๋ยวจ๋ารีบไปหาพ่อที่บ้านไม่ใช่เหรอ?" เออวะ ทำไมฉันลืม แต่เอ๊ะ! ฉันไม่เคยบอกใครเรื่องจะไปหาพ่อนิเพราะมันเป็นส่วนตัวแล้วพี่มิโนรู้ได้ยังไง

 

 

"อ่า ใช่ค่ะ จ๋าลืมไปเลย งั้นรีบๆไปเถอะค่ะจ๋าหิวแล้ว"

 

 

"คร้าบ^^"

 

 

ฉันนั่งทานข้าวกับพี่มิโนด้วยความสงสัยว่าทำไมพี่มิโนถึงได้รู้ว่าฉันจะหาพ่อวันนี้ ฉันไม่เคยบอกใครนอกจากพ่อและคนสนิทของพ่อ ฉันทำตัวปกติเพื่อไม่ให้พี่มิโนสงสัย ฉันต้องรู้ให้ได้ว่าใครที่เป็นคนบอกพี่มิโน

 

 

“วันนี้พี่เลี้ยง”

 

 

“ขอบคุณค่ะ งั้นจ๋าขอตัวก่อนนะคะ”

 

 

“เดี๋ยวพี่ไปส่ง จ๋าจะได้ไม่ต้องเสียเงินค่าแท็กซี่”

 

 

“เอ่อ...ก็ได้ค่ะ”

 

 

"เป็นอะไรรึป่าวลูก หน้าตาเคลียดเชียว" หลังจากพี่มิโนมาส่งฉันที่บ้านฉันก็เอาแต่นั่งเอามือท้าวคางคิดถึงเรื่องพี่มิโนรู้ว่าฉันจะมาบ้านกับคำพูดของยูริที่ให้ฉันระวังพี่มิโน

 

 

“พี่คะ มีใครรู้บ้างคะว่าจ๋าจะกลับมาบ้านวันนี้”

 

 

“เคียวยะ ลูกถามทำไมเหรอ?” คุณลุงเคียวยะงั้นเหรอ? นั่นมันเลขาของพ่อนิแล้วคุณลุงเคียวยะเกี่ยวอะไรกับพี่มิโนล่ะ

 

 

"ไม่มีอะไรค่ะพ่อ แล้วพ่อจะทำให้จ๋าเมื่อไหร่คะ?" ฉันถามพ่อขึ้น

 

 

ที่ฉันมาบ้านวันนี้คือวันที่พ่อมอบอำนาจให้ฉันดูแลอย่างสมบรูณ์ไม่มีใครรู้ ทุกคนคิดว่าฉันมาเยี่ยมพ่อแต่เปล่าเลย ฉันมารับตำแหน่งแก๊งเหยี่ยวดำจากพ่อต่างหาก  

 

 

"ทำเลยก็ได้ลูก เพราะพ่อจะให้ลูกสานต่อแล้ว" พ่อวางอุปกรณ์ที่จะสักสัญลักษณ์ประจำแก๊งให้กับฉัน

 

 

"ค่ะ จ๋าพร้อมที่จะรับตำแหน่งแล้วค่ะ"

 

 

1เดือนต่อมา

 

 

1เดือนแล้วที่ผมติดต่อพี่จ๊ะจ๋าไม่ได้เลย โทรไปก็ไม่รับ ไลน์หรือเมลล์ ทำทุกอย่างที่ติดต่อพี่จ๊ะจ๋าได้ ไม่มีท่าทีที่พี่จ๊ะจ๋าจะตอบกลับเลย เหมือนเดจาวูเลย มันเหมือนตอนพี่ครีมทิ้งผมไปเรียนชัดๆแต่นี่พี่จ๊ะจ๋าทิ้งผมไปหาพ่อ แทนที่จะติดต่อผมกลับมาบ้างก็ไม่มี คนรอมันเหนื่อยนะเว้ยพี่จ๊ะจ๋า ผมพยายามติดต่อพี่จ๊ะจ๋าทุกวิธีทางแล้วก็เหมือนเดิมคือไม่มีการตอบรับ

 

 

ตอนนี้ผมเรียนจบมัธยมปลายแล้ว ผมไม่เคยบอกพี่จ๊ะจ๋าเพราะจะเซอร์ไพรส์แล้วไงล่ะผมเจอเซอร์ไพรส์กว่าคือเมียหายไปญี่ปุ่นยังไม่กลับ ส่วนพี่ครีมตั้งแต่เธอมาที่คอนโดผมเธอก็ไม่มายุ่งกับผมอีกเลย แต่มันก็ไม่ดียิ่งเงียบยิ่งน่ากลัว วันนี้ผมมาดื่มเหล้าที่ผับลูกเฮียบีกัน กับไอ้มี่และไอ้เซธ มันพาเมียมาด้วย

 

 

“หวัดดีครับพี่นินคนสวย” ผมกับไอ้มี่ทักเมียไอ้เซธ เมียไอ้เซธอายุเท่าพี่จ๊ะจ๋าเลย คงจะสนิทกันไม่อยากเพราะนิสัยไม่ต่างกันเท่าไหร่

 

 

“หวัดดีค่ะน้องแทน น้องมี่”

 

 

“คร๊าบบบ/ครับ” ไอ้มี่ลากเสียงยาวเหมือนเด็ก มันก็ปกติของไอ้มี่มันแต่เมียไอ้เซธไม่เคยเห็นมันเลยหลุดปากว่าพวกผมไป

 

 

“ทำไมชอบทำตัวเหมือนเด็กจังวะ”

 

 

ฉิ้ง! ฉิ้ง! ฉิ้ง!

 

 

สายตา 3 คู่หันมองไปมองทางพี่นินจาเมียไอ้เซทอย่างรวดเร็ว มีอย่างหนึ่งที่พวกผมไม่ชอบคือ ห้ามว่าพวกเป็นเด็กเด็ดขาด

 

 

“แกไม่ได้ทำให้พี่นินรู้หรอว่าพวกเราไม่ใช่เด็กนะ” ไอ้มี่พูด

 

 

“ทำแล้วแต่ก็ยังชอบหาว่าเด็กคงจะย้ำบ่อยๆแหละถึงจะจำนะ” ไอ้เซธพูดเสียงนิ่ง

 

 

“หึ เบามือหน่อยยังพี่เค้าก็อายุเยอะแล้ว” ผมพูดเสริม

 

 

“ไอ้เด็กปากเสีย ฉันห่างกับพวกนายแค่ไม่กี่ปีเองนะ” ฮึ เหมือนกันอย่างที่ผมบอกเลยใช่มั๊ยล่ะ ผู้หญิงที่ชอบให้ใครว่าตัวเองแก่หรอกโดยเฉพาะพี่จ๊ะจ๋า เฮ้อ...พูดแล้วคิดถึงเลยวะ พี่หายหัวไปไหนเป็นเดือนวะพี่จ๊ะจ๋า กลับมาพ่อจะคิดบัญชีแน่!

 

 

“ไม่กี่ปีพี่นี่ช่างพูดเนอะตั้ง 8 ปีพี่แล้วอีกอย่างพี่เรียกพวกผมว่าเด็กเองทำไมละพวกผมจะพูดว่าพี่อายุเยอะก็ไม่แปลกหรอกนะ” ไอ้มี่พูด

 

 

“ขอโทษ พี่ขอโทษนะคะ พรีส!” พี่นินจาขอโทษไอ้มี่ แต่ทว่า...

 

 

ป๊าป!

 

 

ไอ้เซธมันตบหัวไอ้มี่นะสิ

 

 

“โอ้ย! ตบหัวกูทำไมไอ้เชี้ยเซธ”

 

 

“มึงมองนมเมียกูทำไมมึงอยากมองก็ไปมองเมียมึงสิ”

 

 

“ยัยนั้นนะหรออย่าพูดถึงเลยว่ะ วันๆเอาแต่บ่นกูโน้นนี่รำคาญฉิบหาย นมเมียมึงใหญดีกูชอบ” ผมรู้ว่าไอ้มี่มันแกล้งไอ้เซธเล่น ไอ้มี่มันรักมันหวงเมียมันยิ่งชีพ

 

 

"ไอ้เชี้ยมี่!"

 

 

“รำคาญก็เลิกสิจะทนอยู่ทำไม” พี่นินจาพูดขึ้น

 

 

“มันเรื่องของพี่รึไงถึงไปยุ่งเรื่องไอ้มี่มันนะ”

 

 

“นี่นายว่าฉันเสือกเรื่องคนอื่นงั้นหรอเซธ”

 

 

“ครับ”

 

 

ผมนั่งมองไอ้เซธกับพี่นินจาเถียงกันอย่างเบื่อๆ เห็นพี่นินจาก็นึกถึงพี่จ๊ะจ๋าขึ้นมา ผมยกเหล้าซดแล้วมองไปชั้นล่างที่มีคนเต้นเพื่อคลายเครียด

 

 

และผมก็พูดขึ้นเมื่อสายตาผมไปสะดุดกับร่างบางที่คุ้นเคย

 

 

“เฮ้ยๆ คนนั้นโคตรเอ็กซ์เลยว่ะมึง พวกมึงดูดิอยากจับกดเตียงจริงๆว่ะ” ผมพูดเสียงดังเพื่อให้ร่างบางนั้นได้ยินทั้งๆที่มันไม่ใช่นิสัยของผมเลย

 

 

“เฮ้ยๆเธอเดินมาทางนี้แล้วด้วยมึง” ไอ้มี่เขย่าแขนผมอย่างตื่นเต้น ผมมองพี่จ๊ะจ๋า ใช่! พี่จ๊ะจ๋าที่เดินมาทางผมที่นั่งมองเธอไม่ว่างตา ใส่ชุดโป๊อีกแล้วคนแก่ ไม่เจอกันหนึ่งเดือนดื้ออีกแล้ว

 

 

“อ้าวนินแกมาอยู่นี่ได้ไงอ่ะ” แต่ก่อนที่พี่จ๊ะจ๋าจะเดินเข้ามาหาผมก็ทักพี่นินจาเมียไอ้เซธ

 

 

“หวัดดีจ๊ะจ๋า” ทั้งคู่รู้จักกัน ผมไม่พูดอะไรเอาแต่มองพี่นินจากับพี่จ๊ะจ๋ามองกันเหมือนตกใจที่เห็นกันและกัน

 

 

“เป็นไงบ้างแกไม่เจอกันนานเลยนะ”

 

 

“แกอย่ากระแดะยัยจ๋า แกรู้ว่าเป็นฉันใช่ป่ะถึงเดินมาหานะ ไม่ได้เจอตั้งนานกันนานผีอะไรเราเพิ่งเจอกันเดือนที่แล้วเองนะ” ผมคิดว่าพี่นินจากำลังเข้าใจผิดนะ พี่จ๊ะจ๋าเค้าเดินมาหาผมต่างหาก ผมไม่รู้หรอกว่าพี่จ๊ะจ๋ามายังไงแต่ขอบคุณที่ยังมองมาที่ผม ผมคิดว่าจะโดนทิ้งรอบสองซะอีก

 

 

“ฮ่าๆ นั้นแหละไม่ว่ายังไงฉันก็คิดถึงแก”

 

 

“แกกลับมาเมื่อไหร่” ผมขมวดคิ้วทันทีที่ได้ยินพี่นินจาถามพี่จ๊ะจ๋า แปลว่าทั้งคู่รู้จักกันมานานและก็คงรู้ว่าพี่จ๊ะจ๋าไปญี่ปุ่น ถ้าผมรู้ว่าพี่นินจารู้นะผมไปขอที่อยู่บ้านพี่จ๊ะจ๋าตามไปญี่ปุ่นแล้ว

 

 

“เมื่อเช้า นี่ใครอ่ะแฟนแกหรอ” พี่จ๊ะจ๋าถามแล้วชี้ไปทางไอ้เซธที่นั่งยิ้มแป้นอยู่ข้างๆพี่นินจา

 

 

“ครับ”

 

 

“แกกินเด็กหรอวะ ฮ่าๆ อมตะดีแก ฉันว่าจะหาแถวๆนี้หน่อยนะซักคนสองคนก็ดี พอดีหิวนะ” พี่จ๊ะจ๋าพูดแล้วเหล่ตามาทางผม ผมถูกคนแก่อ่อย

 

 

“หาแถวนี้ก็ได้ครับพี่คนสวย” ผมก็รับมุขพี่จ๊ะจ๋า พี่นินจา ไอ้เซธ ไอ้มี่ไม่รู้ว่าพี่จ๊ะจ๋าเป็นเมียผม พวกมันรู้แค่ว่าผมมีเมียใหม่แต่ไม่ได้เจอกันแบบจริงๆจังๆซักที

 

 

“น้องให้พี่นั่งด้วยได้หรอคะ” ยังจะพูดเสียงอ่อยใส่ผมอีก

 

 

“ได้สิครับ พี่อยากนั่งตรงไหนนั่งได้หมดเลยครับ” ผมพูดพร้อมกระตุกยิ้มให้พี่จ๊ะจ๋า เมื่อพี่จ๊ะจ๋าเห็นว่าผมอนุญาตก็เดินเข้ามาหาผม

 

 

“งั้นพี่ขอนั่งตักน้องละกันเนอะ ดูท่าทางจะนุ่มกว่าโซฟา” ว่าแล้วพี่จ๊ะจ๋าก็หย่อนก้นสวยนั่งบนตักผม ผมรีบตวัดแขนล็อคเอวเล็กแล้วดึงให้พิงอกตัวเอง

 

 

“กอดแน่นไป อะ แทนอย่าลูบอย่าจูบ ขนลุก!” พี่จ๊ะจ๋าพูดเสียงเบา ผมไม่ตอบเอามือลูบไปมาที่หน้าท้องพี่จ๊ะจ๋าแล้วก้มจูบแผ่นหลังเนียนอย่างโหยหา

 

"คิดถึงมาก"

 

 

“อย่าเพิ่งหื่น เพื่อนฉันกับเพื่อนนายนั่งอยู่”

 

 

“ก็ได้” แล้วผมนั่งนิ่งตามเดิม พี่นินจาที่เห็นว่าพี่จ๊ะจ๋าอ่อยผมก็รีบพูดขึ้น

 

 

“แกปล่อยเด็กให้มีอนาคตที่ดีเถอะจ๋า”

 

 

“ก็อยากปล่อยนะแต่ดูแล้วน้องเค้ามีอนาคตอยู่แล้วละ คงไม่เป็นไร” พี่จ๊ะจ๋ายักไหล่แล้วพูด

 

 

แล้วผมก็เห็นไอ้เซธรีบหันไปกระซิบกระซาบอะไรกับพี่นินจาไม่รู้ จนกระทั่งไอ้เซธมันแหกปากเสียงดัง

 

 

 “ห่ะ! ฆ่าคน!!” 

 

 

ขวับ! ขวับ! ขวับ!

 

 

ผม พี่จ๊ะจ๋า ไอ้มี่ รีบหันไปมองไอ้เซธทันที มันยิ้มแหย่ๆให้พวกเราก็ถูกพี่นินจาหยิกแขนและก็ไม่รู้ว่าสองคนนี้คุยอะไรกัน จนพี่นินจาเรียกพี่จ๊ะจ๋าไปคุย

 

 

“ขอตัวแปปนะ จ๋าแกมากับฉันแปป” พี่นินจารีบดึงพี่จ๊ะจ๋าให้ลุกออกจากตักผม

 

 

“เดี๋ยวพี่มาคุยด้วยใหม่นะหนุ่มน้อย” พี่จ๊ะจ๋าสะบัดผมและส่งจูบมาให้ผม

 

 

ผมยิ้มและพยักหน้า

 

 

“ครับ”

 

 

“ทำไมพวกพี่เค้าไปนานจังว่ะ” ไอ้เซธพูดพร้อมกับชะเง้อคอมองหาเมีย

 

 

“เออนั่นดิ” ไอ้มี่พูด

 

 

“คงไปคุยกันเรื่องฉันละมั่ง” ผมพูดขึ้นหลังจากที่พวกเราเอาแต่ดื่มเหล้าเงียบๆ

 

 

“มึงพูดอะไรวะไอ้แทน” ไอ้เซธหันมาถามผม

 

 

“ก็ผู้หญิงที่เป็นเพื่อนพี่นินเค้าเป็นนักฆ่า” ผมพูดความจริง พี่จ๊ะจ๋าเป็นนักฆ่าจริงๆนิ อันนี้ผมรู้อยู่แล้วแต่เมื่อกี้ทำให้ผมแน่ใจมากขึ้นเมื่อผมเห็นสัญลักษณ์บางอย่างที่อยู่บนตัวพี่จ๊ะจ๋าว่าเธอไม่ใช่นักฆ่าธรรมดาอย่างที่ผมเข้าใจ

 

 

“ห่ะ!” ทั้งไอ้เซธและไอ้มี่ตะโกนออกมาด้วยความตกใจ

 

 

“พวกแกจะเสียงดังกันทำไมก็อย่างที่บอกพี่จ๊ะจ๋าเค้าเป็นนักฆ่า” ผมพูดย้ำ

 

 

“แกรู้ได้ไงว่ะไอ้แทน” ไอ้มี่ถามผม

 

 

“ตอนที่พี่เค้ามานั่งตักกูเห็นรอยสักรูปเหยี่ยวสีดำที่อยู่หลังใบหูข้างซ้ายของพี่จ๊ะจ๋า ซึ่งนั่นมันหมายถึงนักฆ่าขององค์กรหนึ่งในญี่ปุ่น สงสัยจะมีคนจ้างมาฆ่าฉันแน่” ใช่ที่ผมเห็นคือรูปเหยี่ยวสีดำที่อยู่หลังใบหูด้านซ้ายของพี่จ๊ะจ๋าระหว่างที่ผมก้มจูบหลังพี่จ๊ะจ๋าไง เห็นลางๆนะเพราะผมพี่จ๊ะจ๋าบังแต่ก็มาแน่ใจตอนพี่จ๊ะจ๋าสะบัดผมหันมาส่งจูบให้นั่นแหละ

 

 

“กูว่ามึงคิดมากไปป่าวว่ะ พี่เค้าอาจจะมาเที่ยวก็ได้นะ” ไอ้เซธพูด

 

 

“มึงคิดว่าคนมาเที่ยวเค้าจะดิ่งมาหากูทำไมละ มึงกับไอ้มี่ก็นั่งอยู่ด้วยแต่สายตาที่มองเค้ามองมาทางกู” ผมพูด

 

 

เพราะผมอยากรู้ว่าพี่จ๊ะจ๋าไปได้รูปเหยี่ยวดำนั่นมาจากไหนทั้งๆที่เมื่อก่อนไม่เคยมี กลับมาจากญี่ปุ่นก็มีเลยผมต้องรู้ให้ได้ว่าพี่จ๊ะจ๋าไปทำอะไรที่ญี่ปุ่นกันแน่ แล้วไปหาพ่อจริงรึป่าวที่ผมสงสัยเพราะพี่จ๊ะจ๋าไม่ติดต่อผมกลับมาเลยไง โทรไปก็ไม่เคยรับด้วย สงสัยได้แต่ไม่พูดเดี๋ยวไก่ตื่นหาข้อแก้ตัวมาอ้างเพื่อปิดบังผมอีก

 

 

“แล้วมึงจะเอาไงต่อว่ะไอ้แทน” ไอ้มี่พูด

 

 

“ตามเกมส์ไปก่อนพวกมึงอย่าบอกนะว่ากูรู้แล้ว”

 

 

“เออๆ” ไอ้เซธกับไอ้มี่พยักหน้าพร้อมกัน ไม่นานพี่นินจากับพี่จ๊ะจ๋าก็เดินกลับมา

 

 

“รอนานมั๊ย โทษทีนะพอดีปวดท้องนะเลยลงไปเข้าห้องน้ำกันมา” พี่นินจาพูด

 

 

“ไม่นานหรอกครับ” ไอ้เซธพูด

 

 

“พี่จ๋ามานั่งกับผมสิ” ผมเรียกให้พี่จ๊ะจ๋ามานั่งกับผมอีกครั้งเพื่อต้องการดูรอยสักเหยี่ยวดำให้ชัดๆว่ามันเป็นของจริงหรือทำขึ้นมาเพื่อแฟชั่น

 

 

“ได้สิจ๊ะ” พี่จ๊ะจ๋ายิ้มแล้วเดินไปนั่งที่ตักผม

 

 

“ไปคุยอะไรกันมาพี่บอกผมมานะ แล้วรูปเหยี่ยวดำหลังใบหูอีก พี่ไปทำอะไรมาที่ญี่ปุ่น” ผมกระซิบถามพี่จ๊ะจ๋า

 

 

“ก็คุยเรื่องฉันจะฆ่านายนั่นแหละ ยัยนินมันไม่รู้ว่าฉันไม่ได้ฆ่านายแล้ว ส่วนไปทำอะไรมาที่ญี่ปุ่นก็ไปหาพ่อมาไง”

 

 

“แล้วรูปเหยี่ยวหลังใบหูล่ะ ตอบผมมาไม่งั้นพี่เจ็บหนักแน่”

 

 

“เหอะ! ไม่เจอกันตั้ง 1 เดือนแทนที่จะถามว่าเป็นยังไง มาถามเรื่องรูปเหยี่ยวไรสาระอยู่ได้” พี่จ๊ะจ๋าลุกขึ้นแล้วหันมาหาผม

 

 

“พี่ขอตัวกลับก่อนนะจ๊ะสุดหล่อ ฉันกลับก่อนนะนิน” ไม่ยอมตอบไม่พอจะหนีกลับอีก คนแก่เอาใจยากชะมัดผมมองพี่จ๊ะจ๋าที่คุยกับพี่นินเป็นภาษาญี่ปุ่นผมฟังออกนะแต่ไม่ได้สนใจอะไร ที่สนใจตอนนี้คือรูปเหยี่ยวสำดำหลังใบหูพี่จ๊ะจ๋าต่างหาก เมื่อผมเห็นพี่จ๊ะจ๋าเดินออกไปผมก็ถามพี่นินจาทันที

 

 

“พี่นินผมขอถามอะไรพี่หน่อยสิ”

 

 

“ได้สิ”

 

 

“ไอ้สัญลักษณ์รูปเหยี่ยวสีดำคืออะไรหรอครับ”

 

 

“ไม่รู้สิ พี่ไม่เคยเห็น” พี่นินทำหน้าเหมือนไม่เคยเห็นจริงๆ ผมคิดว่าพี่นินจารู้แต่ไม่อยากบอกผมต่างหาก

 

 

โอเคไม่อยากรู้แล้วก็ได้ เดี๋ยวไปเค้นถามเจ้าตัวเอง

 

 

“แทน พี่วานให้นายตามจ๋าไปหน่อยได้มั๊ย?”

 

 

“ทำไมหรอครับ” ผมทำหน้างงๆเมื่ออยู่ดีดีพี่นินจาก็ให้ผมตามพี่จ๊ะจ๋าออกไป

 

 

“พี่ขอร้องนะ ตามจ๋าไปหน่อยพี่คิดว่าจ๋ากำลังถูกปองร้าย”

 

 

“ทำไมพี่ถึงคิดแบบนั้นละ” ผมถามเสียงนิ่ง ใครที่ป้องร้ายพี่จ๊ะจ๋ากัน พวกพี่เค้ามีอะไรปิดบังผมวะ ผู้แก่พวกนี้มีความลับเยอะจริงๆ

 

 

“ไม่เป็นไรเดี๋ยวพี่ตามจ๋าไปเองก็ได้” เมื่อผมไม่ยอมลุกพี่นินจาก็ทำท่าจะตามพี่จ๊ะจ๋าเอง

 

 

“ผมไปเองครับ” ผมพูดจบก็วิ่งตามพี่จ๊ะจ๋าออกไปทันที

 

 

พอวิ่งออกมานอกผับก็เห็นพี่จ๊ะจ๋ากำลังเดินไปที่รถ

 

 

"พี่จ๋า”

 

 

“อะไร!? ตามมาเพื่อ?”

 

 

“ตามเมียมันผิดรึ...เฮ้ย!พี่จ๋าระวัง!” ผมเบิกตากว้างเมื่อเห็นแสงเรเซอร์เล็งมาทางพี่จ๊ะจ๋า พี่จ๊ะจ๋าไม่รู้หรอกเพราะยืนหันหน้ามาทางผม ผมรีบวิ่งเข้าไปหาพี่จ๊ะจ๋าแต่ก็ดูเหมือนจะช้าเกินไป

 

 

ปัง!

 

 

"อะ"

 

 

ปัง!

 

 

"อึก"

 

 

พึ่บ!

 

 

"พี่จ๋าาาา!!" พี่ตะโกนเรียกชื่อพี่จ๊ะจ๋าเสียงดังเมื่อเห็นพี่จ๊ะจ๋าล้มลงต่อหน้า ผมรีบวิ่งเข้าไปช้อนตัวพี่จ๊ะจ๋าที่นอนสลบเลือดอาบหัว

 

 

ผมเห็นรถยนต์คันหนึ่งที่จอดอยู่ข้างถนนขับออกไปอย่างรวดเร็ว คนในรถมันกระตุกยิ้มให้ผมทำให้ผมเห็นสัญญาลักษณ์เหยี่ยวดำที่แขนของมัน แต่เรื่องนั้นช่างมันก่อนผมค่อยตามล้างแค้นมันทีหลัง กล้าดียังไงมายิงเมียกู

 

 

"พี่จ๋าลืมตาสิ พี่จ๋า พี่อย่าเป็นอะไรนะผมกำลังจะพาพี่ไปหาหมอ" ผมเขย่าตัวพี่จ๊ะจ๋าอย่างกับคนเสียสติ น้ำตาผมไหลออกมาเป็นสายเมื่อเห็นพี่จ๊ะจ๋านอนหลับตานิ่ง ผมอุ้มพี่จ๊ะจ๋าขึ้นรถพาไปที่โรงพยาบาลและกดต่อสายหาไอ้เซธทันที  

 

 

@โรงพยาบาล

 

 

“แทน จ๋าละ” พี่นินจา ไอ้เซธและไอ้มี่ วิ่งมาหาผมที่ยืนอยู่หน้าห้อง ICU

 

 

“อยู่ในห้อง ICU ครับ”

 

 

“จ๋า...ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ”

 

 

“พี่เป็นอะไรทำไมพี่ต้องขอโทษด้วยละ” ไอ้เซธถามพี่นินจา

 

 

“ฉันเป็นคนทำให้จ๋าถูกยิง”

 

 

“อะไร? ทำไมพี่ถึงเป็นคนให้พี่จ๋าโดนยิงละ” ไอ้เซธยังคงพี่นินไม่หยุด

 

 

“ฉันขอโทษนะ ฉันบอกไม่ได้จริงๆ”

 

 

ผลัก! พอประตูห้อง ICU พี่นินจารีบเดินเข้าไปหาหมอทันที

 

 

“หมอค่ะเพื่อนฉันเป็นยังไงบ้าง” พี่นินจาเอ่ยถามหมอ

 

 

“คนไข้ถูกยิงแต่ไม่ถูกจุดสำคัญครับ แต่....” ผมยืนฟังหมอนิ่ง พี่อย่าเป็นอะไรนะพี่จ๊ะจ๋า ผมขอร้อง

 

 

“แต่อะไรค่ะหมอหมอพูดมาสิ”

 

 

“คนไข้อาจะสมองเสื่อมครับ อาจจะเป็นตอนที่คนไข้ถูกยิงแล้วหัวไปกระแทกกับของแข็งอะไรบ้างอย่าง แต่คนไข้ปลอดภัยแล้วครับ” ผมยืนอึ้งไปชั่วขณะเมื่อได้ยินผลตรวจที่หมอพูด พี่จ๊ะจ๋าความจำเสื่อม เธอจำผมไม่ได้ ไม่จริงอะ พี่จ๊ะจ๋าไม่ได้เป็นหนักขนาดนั้นสิ ผมถอยหลังเดินมานั่งที่เก้าอี้อย่างหมดแรง ถ้าพี่จำผมไม่ได้ผมอยู่คงไม่ได้แน่

 

 

“ขอบคุณนะค่ะหมอ”

 

 

“เป็นหน้าที่ของหมออยู่แล้วครับ”

 

 

“แทนนายเห็นรึป่าวว่าพวกมันเป็นใคร” พี่นินจาเดินมาถามผม

 

 

“คนขององค์กรนักฆ่าครับ”

 

 

“อะไรนะ! นี่คุณลุงเล่นแรงไปรึป่าวจ๋าเป็นลูกนะทำไมถึงได้ทำขนาดนี้ละ” 

 

 

“อะไรใครลูกพี่จ๊ะจ๋าเป็นใครกันแน่ พี่บอกผมได้มั๊ย?”

 

 

“ฉันฝากจ๋าไว้กับนายก่อนนะแทนเพื่อความปลอดภัย ฉันเชื่อว่านายดูแลจ๋าได้” เฉไฉเหมือนกันไม่มีผิด

 

 

“ครับ” 

 

 

Rrrrr

 

 

“พี่นินโทรศัพท์พี่จ๋าดัง ผมอ่านไม่ออกมันเป็นภาษาญี่ปุ่น” ผมแกล้งพูดเพื่อให้พี่นินจารับสายและแอบฟัง

 

 

“เดี๋ยวพี่รับเอง สวัสดีค่ะ”

 

 

“หนูไม่ใช่จ๋าค่ะ หนูนินจาเองค่ะคุณลุง”

 

 

“จ๋าถูกยิงบาดเจ็บสาหัสค่ะตอนนี้อยู่ในห้อง ICU คุณลุงส่งคนมาฆ่าจ๋าทำไมคะ”

 

 

“หนูไม่รู้ หนูไม่รู้ จ๋าบอกว่าได้รับคำสั่งให้มาฆ่าเหยื่อแต่หนูขอให้จ๋าหยุดจ๋าเลยหยุด แล้วหลังจากนั้นจ๋าก็ถูกยิง”

 

 

“เพื่อนหนูบอกว่าเป็นคนขององค์กรค่ะ”

 

 

“นอกจากอะไรค่ะคุณลุง”

 

 

“ค่ะ”

 

 

ผมไม่รู้ว่าในสายพ่อพี่จ๊ะจ๋าคุยอะไรกับพี่นินจา แต่ดูจากสีหน้าแล้วคงไม่ใช่เรื่องดีแน่

 

 

และที่สงสัยคือ...มีส่งคนมาฆ่าพี่จ๊ะจ๋างั้นเหรอ? ไม่ได้การผมต้องสืบด่วน

 

 

“พี่พูดอะไรอ่ะ แปลให้พวกผมฟังหน่อยสิ” ไอ้เซธพูด

 

 

“พ่อจ๋าโทรมาถามหาจ๋านะพี่เลยบอกว่าจ๋าถูกยิง คุณลุงเลยฝากให้พี่ดูแลจ๋านะ”

 

 

“ทำไมพวกมันต้องฆ่าพี่จ๋าด้วยละครับ” ผมถาม

 

 

“พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน”

 

 

“พี่ไม่มีอะไรปิดบังพวกผมใช่มั๊ย?” ผมถามย้ำพี่นินจาอีกครั้ง

 

 

 “ไม่มี” พี่นินจาก็ยังส่ายหัวให้ผมเหมือนเดิม

 

 

ระหว่างที่พวกเราจะเดินไปที่หาพี่จ๊ะจ๋าที่ห้องพักฟื้นเสียงโทรศัพท์พี่นินจาก็ดังขึ้น ผมไม่ได้สนใจเดินตรงไปหาพี่จ๊ะจ๋าที่อยู่ในห้องพักฟื้นอย่างเดียว พี่นินจาที่เดินคุยกับไอ้เซธ ไอ้มี่เดินตามมา พอมาถึงห้องพักพี่นินจาก็หันมาพูดกับผมที่ยืนมองพี่จ๊ะจ๋าด้วยความห่วงใย

 

 

“พี่ฝากจ๋าด้วยนะแทน ดูแลเพื่อนพี่ให้ดีดีแล้วอีกอย่าห้ามทำอะไรเพื่อนพี่เด็ดขาด” 

 

 

“ฮึ ครับ”  ผมพยักหน้าให้พี่นินจาไป 

 

 

ผมจะดูแลพี่จ๊ะจ๋าให้ดี ส่วนที่ห้ามทำอะไรคงไม่ได้อะ คิดถึงแทบแย่มันก็ต้องมีบ้าง

 

 

กลับมาไม่บอก โทรไปก็ไม่รับ ไปญี่ปุ่นตั้ง 1 เดือน พี่จ๊ะจ๋ากลับมาก็มีรอยสักเหยี่ยวดำ ผมรู้มันคืออะไรแต่ผมไม่รู้ว่าทำไมพี่จ๊ะจ๋าต้องมี มันไม่ได้อยู่ในตำแหน่งที่ลูกน้อง ลูกน้องแก๊งเหยี่ยวดำมันจะสักอยู่ที่แขนแต่ของพี่จ๊ะจ๋าตำแหน่งมันอยู่ที่หลังใบหูข้างซ้าย ผมต้องรู้ให้ได้ว่าพี่จ๊ะจ๋าไปญี่ปุ่นไปทำอะไรมาบ้าง ทำไมถึงได้ทั้งรอยสักรูปเหยี่ยวและได้ถูกตามฆ่าแบบนี้

 

 

ผมกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่คอนโดก็รีบกลับมาหาพี่จ๊ะจ๋าทันที เพราะไม่มีคนเฝ้า

 

 

"อะ...อืออ...ปวดหัวจัง" 

 

 

"พี่จ๋า พี่เป็นยังไงบ้าง?" ผมถามพี่จ๊ะจ๋าที่นอนกระพริบตาเพื่อปรับแสงให้เข้ากับดวงตา เธอกวาดสายตามองทั่วห้อง จนมาจบด้วยการมองหน้าผม

 

 

"..." พี่จ๊ะจ๋าไม่พูดอะไรได้แต่มองผมด้วยสายตานิ่ง จนผมอดไม่ได้จะขอร้องให้เธอพูด

 

 

"พี่จ๋า พูดกับผมหน่อยนะครับ" ผมพูดและเอื้อมมือไปจับที่มือสวยของพี่จ๊ะจ๋า พี่จ๊ะจ๋าขมวดคิ้วให้ผมและดึงมือตัวเองออก

 

 

"นะ...นายเป็นใคร? เข้ามาได้ยังไง?" ผมถึงกับไปไม่เป็นเมื่อได้ยินพี่จ๊ะจ๋าถาม หมอบอกแล้วว่าความจำเสื่อมแต่ไม่คิดว่าจะจำอะไรเกี่ยวกับผมไม่ได้เลย

 

 

"ผมแทน แฟนพี่ไงครับ เราสองคนรักกันมะ..." ผมพูดให้พี่จ๊ะจ๋าแต่ยังพูดไม่ทันจบพี่จ๊ะจ๋าก็พูดแทรกขึ้นมาซะก่อน

 

 

"ฉันจำไม่ได้ว่าเคยรู้จักนาย"

 

 

"!!!" มะไม่เคยรู้จักงั้นเหรอ ทะทำไม ผมเมมปากตัวเองอย่างรู้สึกเจ็บ หัวใจผมแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นท่าทีห่างเหินของพี่จ๊ะจ๋าที่มีให้กับผม

 

 

"แล้วอีกอย่างฉันก็มีคนที่รักอยู่แล้ว" ผมมองพี่จ๊ะจ๋าด้วยสายตาสั่นไหว ขอร้องอย่าจำอะไรเกี่ยวกับผมไม่ได้อีกเลย

 

 

"ผมไง ผมไงที่เป็นคนรักของพี่" ผมบอกพี่จ๊ะจ๋าอีกครั้งเพื่อให้พี่จ๊ะจ๋ารู้สึก แต่พี่จ๊ะจ๋ากลับส่ายหัวให้ผมด้วยสายตาว่างเปล่า

 

 

"ไม่ใช่"

 

 

"..."

 

 

"นายไม่ใช่แฟนฉัน แฟนฉันชื่อมิโน ไม่ได้หน้าตาแบบนี้"

 

 

ผมอึ้งไปพักใหญ่เมื่อได้ยินคำตอบ พี่จ๊ะจ๋าจำผมไม่ได้ ความจำเสื่อมมันน่าจะรู้สึกถึงความรักที่เรามีให้กันบ้าง มีเล็กน้อยก็ยังดี

 

 

“แฟนพี่คือผม ส่วนมิโนคือพี่ชาย...”

 

 

แอดดดด...

 

 

“เป็นไงบ้างจ๋าพี่ออกไปซื้อเค้กมาให้แล้วนะ” มันบอกว่าออกไปซื้อเค้กมาให้แล้วงั้นเหรอ แสดงว่าตอนที่ผมไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่คอนโดพี่จ๊ะจ๋าก็ฟื้น แถมยังเห็นหน้าไอ้บ้ามิโนคนแรกอีก พูดแล้วเจ็บใจชะมัด แถมยังต้องมาได้ยินเมียตัวเองเรียกชื่อผู้ชายอื่นอย่างสนิท แต่กลับลืมผัวตัวเอง

 

 

“พี่มิโน คนนี้เค้าบอกว่าเค้าเป็นแฟนจ๋า มันคืออะไรจ๋างงไปหมดแล้ว” พี่จ๊ะจ๋าขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ผมก็สงสัยว่าตอนพี่จ๊ะจ๋าฟื้นมันไปพูดอะไรใส่ ทำไมพี่จ๊ะจ๋าถึงคิดว่ามันเป็นแฟนทั้งๆคนที่เป็นแฟนตัวจริงมันคือผม

 

 

“มึงไปพูดอะไรกับพี่จ๋าตอนพี่จ๋าฟื้น!” ผมกระชากคอไอ้มิโนถาม มันกระตุกยิ้มที่มุมปากให้ผมอย่างคนชนะ ผมจ้องเข้าไปในตามัน ตามันบอกผมว่ามันคือตัวอันตราย 

 

 

พี่ชายที่แสนดีของพี่จ๊ะจ๋ามันคือตัวร้ายที่กำลังแสดงสันดานตัวเอง ผมคงต้องสืบประวัติมันอย่างละเอียดซะแล้วสิ 

 

 

'ไอ้มิโน ไอ้มโน'

 

 

“กูก็แค่บอกกับจ๋าว่า กูกับจ๋าเราคบกันแค่นั้นเอง” มันว่าพรางยักไหล่ใส่ผม

 

 

“แต่พี่จ๋าเป็นเมียกูมึงก็รู้!” ผมตะคอกใส่มันเสียงพร้อมกำคอเสื้อมันให้แน่นขึ้น จนทำให้คอมันแดงเป็นรอยคอเสื้อบาดคอ

 

 

“แต่ตอนนี้จ๋าจำมึงไม่ได้นี่ เพราะฉะนั้นกูมีสิทธิ์”

 

 

“ไอ้เหี้ย!” ผมง้างหมัดจะต่อยเข้าหน้าของไอ้มิโน แต่ก็ถูกพี่จ๊ะจ๋าห้ามซะก่อน

 

 

“หยุดนะแทน! ทำไมนายชอบใช้แต่กำลังนะ! หัดใจเย็นมั่งสิ!” คำพูดห้ามของพี่จ๊ะจ๋าทำให้ผมชะงัก คำพูดเหมือนพี่จ๊ะจ๋าคนเดิมที่คอยห้ามผมเวลาผมใจร้อน

 

 

“พี่จำผมได้แล้วใช่มั๊ย? พี่จ๋า” ผมถามพี่จ๋าอย่างมีความหวัง

 

 

“ฉันจำไม่ได้ ฉันไม่รู้อยู่ดีดีก็อยากพูดออกไป ฉันว่านายกลับไปซะเถอะนะ ฉันมีพี่มิโนดูแลแล้ว”

 

 

“คงไม่ได้เพราะพี่นินจาเพื่อนพี่ฝากให้ผมดูแลพี่” ผมพูดพรางเหล่ตาไปทางไอ้มิโน

 

 

“นินจาเหรอ?”

 

 

“ใช่! เพราะฉะนั้นคนที่ดูแลพี่คือผม ส่วนไอ้แฟนขี้มโนพี่ก็ไล่มันกลับไปซะ!”

 

 

“กูไม่ไป!” 

 

 

“กูไม่ยอมให้มึงมายุ่งกับเมียกูแน่!”

 

 

"ปกป้องให้ทันก็แล้วกัน ระวังจะไม่แค่สมองเสื่อม ฮึๆ"

 

 

Jaja Part

 

 

ฉันจะทำยังไงดี แทนมันกำลังบ้าหึงฉันและกำลังอาละวาทใส่พี่มิโนยกใหญ่  จริงๆฉันไม่ได้ความจำเสื่อมอะไรหรอก ส่วนที่ถูกยิงก็ไม่ได้มีแผลอะไรมากมายคือฉันใส่เสื้อเกาะน่ะ แต่ที่สลบคือหัวกระแทกกับพื้นหรืออะไรซักอย่างแข็งๆ แค่หัวแตกเองไม่สาหัส ฉันให้หมอช่วยโกหกว่าตัวเองสมองเสื่อม เพราะฉันกำลังจับผิดพี่มิโนอยู่นะสิ

 

 

ตั้งแต่กลับญี่ปุ่นไป พี่มิโนแปลกไปมากรวมทั้งยูริด้วย ยัยเด็กนั่นไม่ค่อยเข้าใกล้พี่มิโนแล้ว แต่พยายามเข้าใกล้ฉันแทน ยูริพูดเตือนฉันว่า ให้ฉันระวังพี่มิโนไว้ นั่นคือเหตุผลว่าทำไมฉันถึงใส่เสื้อเกาะ คนที่ใกล้ตัวที่สุดคือผู้ร้ายนั่นคือสิ่งที่ฉันคิด แล้วไอ้ความสงสัยของฉันและแกล้งสมองเสื่อมมันทำให้ฉันเห็นอีกด้านของพี่มิโน รอยยิ้มที่น่ากลัวถูกส่งไปเยาะเย้ยแทน ดวงตาจากที่อ่อนโยนเปลี่ยนเป็นแววตาน่ากลัวเมื่อคุยกับแทน

 

 

ฉันสังเกตตั้งแต่ฟื้นมาแล้วเห็นพี่มิโนแล้ว ทำไมเค้าถึงรู้ว่าฉันอยู่ไหน แล้วทำไมเค้าถึงมาหาฉันตอนที่ไม่มีใครอยู่ นั่นคือข้อสงสัยที่ฉันต้องหาสาเหตุต่อไป และต้องแกล้งสมองเสื่อมต่อไปเพื่อตัวฉันเอง และเพื่อรอยสักเหยี่ยวดำที่แทนอยากรู้

 

 

ฉันกลับมาอยู่ที่บ้านแทนตามเดิม ก็พยายามเล่นละครว่าตัวเองจำแทนไม่ได้ แต่จะทำไงแทนมันเป็นคนจับผิดเก่ง สงสัยทุกอย่าง แม้กระทั่งคำพูดของฉันที่ฉันเคยดุเคยด่ามัน มันเอามาพูดดักคอฉันทุกทาง โอ้ย จะหลอกแทนได้ซักกี่น้ำเนี่ย หลอกพี่มิโนว่ายากแล้วหลอกผัวเด็กยากกว่าอีก

 

 

“พี่จ๋าผมซื้อเค้กรสโปรดของพี่มาให้” แทนวางเค้กให้ฉัน แต่มันไม่ใช่เค้กรสโปรดของฉัน ทำไมแค่นี้ลืมห๊า! 

 

 

“นายก็รู้ฉันชอบเค้กช็อกโกแลตไม่ใช่เค้กส้ม! อุ๊บ!” ฉันรีบเอามือปิดปากตัวเองทันที ปากไวฉิบยัยจ๋าเอ้ย

 

 

ฉันยิ้มแหย่ๆใส่แทน แต่แทนมันทำหน้านิ่งและกระตุกยิ้มที่มุมปากให้ฉันเหมือนรู้ว่าฉันแกล้งความจำเสื่อม

 

 

“ฮึ สนุกได้สนุกไปนะ ถ้าจับได้ว่าแกล้งเมื่อไหร่พี่ตายแน่!”

 

 

"นายพูดอะไร ฉันไม่เข้าใจ" ฉันทำหน้าใสซื่อใส่แทน

 

 

เอาวะ! ความใสซื่อคือความปลอดภัย ^^

 

 

"ถ้าพี่อยากเข้าใจก็แก้ผ้าสิ แล้วผมอธิบายให้ฟัง" O.O 

 

 

"อะ...ไอ้บ้า!" >///<

 

 

"เพิ่งรู้ว่าเวลาคนแก่เขินตีนกาเยอะเหมือนกันนะ"

 

 

"ฉันไม่มีตีนกานะยะไอ้ผัวเด็ก!"

 

 

"อ่าาา...รู้สึกว่าผมจะจับ 18 มงกุฎได้แล้วนะ 'ไอ้ผัวเด็ก' มันคือคำที่พี่ชอบพูดก่อนที่จะความจำเสื่อมนิ"

 

 

"..." ไม่จริง ฉันอุตส่าห์แอ๊บสมองเสื่อมเลยนะ แสดงทีเหมื๊อนเหมือน จะมาถูกจับง่ายๆแบบนี้ไม่ได้

 

 

"พี่รู้รึป่าวคนโกหกต้องโดนทำโทษนะ ของยิ่งขาดอยู่ด้วย" แทนพูดพร้อมขยับหน้าเข้ามาใกล้ฉันแล้วลากสายตามองเรือนร่างฉัน จนมาหยุดที่หน้าอก

 

 

หมับ! ฉันยกมือปิดหน้าอกตัวเองไว้ 

 

 

แต่ทว่า...ผัวเด็ก

 

 

"ขอดูดนมหน่อยสิ พี่รู้รึป่าวว่าก่อนที่พี่จะสมองเสื่อมอะ พี่ให้ผมดูดนมก่อนไปเรียนทุกเช้าเลยนะ พี่ไม่เคยขัดผมเลยซักครั้งด้วย แต่ตอนที่พี่ไปญี่ปุ่นอะ ผมเหงาแล้วพี่ครีมก็มาหาผมที่บ้านทุกวัน เอานมมาให้ผมดูด นมนุ่มลิ้นสุดๆเลย" ฉันกัดฟันกรอด จ้องหน้าแทนอย่างเอาเรื่อง เมียไม่อยู่กล้าไปดูดนมผู้หญิงอื่นเหรอ!

 

 

"อืม เหรอ" ฉันฝืนยิ้มให้แทน

 

 

แต่แทนมันไม่หยุดไง

 

 

"พี่บอกว่าพี่มีแฟนชื่อมิโน ถ้างั้นผมก็อกหักน่ะสิ เฮ้อ...ผมก็คงต้องกลับไปหาพี่ครีมสินะ" 

 

 

"ก็ลองกลับไปสิ ตายแน่!!"

 

 

"ผมหรือพี่ หืม?"

 

 

ว๊ากกก

 

 

"อะ...เอ่อ..." คนสวยพลาดแล้ว (ㄒoㄒ)

 

 

 

 

 

 

#จบตอนแล้วนะคะ

มาอัพช้าเลย พอดีไรท์เพิ่งเคลียร์งานเสร็จจ้า 😁😁

 

*ยังไม่ได้ตรวจคำผิดนะคะ

ความคิดเห็น