ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่17 เป็นห่วง

ชื่อตอน : ตอนที่17 เป็นห่วง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 17 มิ.ย. 2562 05:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่17 เป็นห่วง
แบบอักษร

17

แผนผังบ้านทั้ง13นะครับ

 

พวกมึงไปกันก่อนเลยนะ แล้วเดี๋ยวเจอกันที่โต๊ะ 

 

 

มึงจะไปไหน 

?” 

 

ไปโทรศัพท์หน่ะ 

 

 

อ่อเค เจอกัน 

 

ปึ้งงงง! 

 

โทรศัพท์อยู่ไหนน้าาา...อ๊ะ เจอละ 

 

ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูแบตเตอรี่ ยืมสายชาร์ตเพื่อนมันครับ พอเห็นว่าแบตเต็มแล้วก็ถอดออกแล้วกดหมายเลขที่ผมจำได้ขึ้นใจ 

ตู๊ดดดดดด 

~ 

ตู๊ดดดดดด 

~ 

 

สวัสดีจ้า ลูกใครเอ่ย 

 

 

แม่ คิดถึงจังเลย! 

 

ผมพูดกับคนปลายสายไปพลางนั่งลงบนเตียงของตนเอง 

 

ปึกก 

 

 

จ้า แม่ก็คิดถึงลูก 

 

 

แล้วแม่เจอพ่อยังครับ.. 

?” 

“.......” 

 

ฮัลโหลลล ใครพูดถึงพ่อเอ่ยยยย 

?” 

 

ฮ่าๆๆๆ แสดงว่าพ่อไปหาแม่จริงๆด้วย งั้นผมไม่รบกวนเวลาสวีทของคนแก่ดีกว่า 

 

 

ใครแก่กัน เดี๋ยวเถอะวา 

! 

ว่าแต่ ไม่ไปค่ายโรมันจริงหรอลูก พ่อเขาพาเราไปได้นะ จะได้ไม่อึดอัด 

 

 

ไม่เป็นไรครับแม่ ผมไหวน่า 

 

 

แหมมม ไม่ไหวได้ไง! ก็ลูกเราชอบคนในค่ายนั้นนี่! 

 

เสียงพ่อตะโกนเข้ามาในสาย แม่มมมม -///- 

 

พ่อ!! พอเลย! แค่นี้นะครับแม่เดี๋ยวผมไปกินข้าวก่อน ไว้เดี๋ยวจะโทรหาอีกนะครับ" 

 

จ้า แม่รักลูกนะ แล้วก็...พาเขามาหาแม่บ้างนะ 

 

 

แม่!!..... 

 

ติ้ดดด!! 

แม่อะ 

! 

พูดเสร็จก็วางสายใส่ผมเลยอะ ใครจะพาไปหากัน ไม่ได้ชอบแบบผัวๆเมียๆสักหน่อยแค่ชอบเพราะหล่อดีเฉยๆหรอก 

ผมคิดอย่างหงุดหงิดที่โดนล้อพลางเอาโทรศัพท์วางไว้ใต้หมอน ดีนะมารัสกับอาร์เจนทัมไปกับพวกอีตุ่นแล้ว ถ้ามีใครได้ยินที่พ่อพูดนะ ผมอายแย่เลย… 

 

เห้ย!!!!! 

 

 

อะไรของนาย 

?” 

 

ก็พี่มาโผล่ในบ้านผมได้ยังไงอ่ะ!! 

?” 

“......” 

 

มาขโมยอะไรปะเนี่ย!!!! 

 

 

อย่าเสียงดังสิ่! 

 

พี่เขาดุผมพลางวิ่งมาปิดปากผม 

 

อื้ออ!!... อ่อย! 

 

แม่ง ใครไม่เสียงดังบ้างละ พอผมเก็บโทรศัพท์เสร็จก็หันกลับมาจะลงจากเตียงเพื่อเดินออกไปกินข้าว แต่พอหันกลับมาดันเจอพี่คิงยืนเงียบๆอยู่ปลายเตียง แวบแรกที่ร้องเพราะคิดว่าผีหลอกอะจริงๆ ใครบ้ามายืนเงียบๆกันงี้วะ! 

 

ไม่ปล่อยเว้ย เงียบก่อนดิ่! 

 

 

อ่อย!! ไอ้เอี้ยบเอ้ย! อ่อยยยยยย!! 

”( 

ปล่อย ไม่เงียบเว้ย ปล่อยยย 

) 

ผมพยายามพูดพลางดิ้นให้หลุดออกจากมือพี่เขา เราตลุมบอนกันอยู่พักนึงบนเตียงจนพี่เขาพูดออกมาว่า.. 

 

ไม่เงียบชั้นจูบ!! 

 

กึก!.. 

“........” 

ไม่ใช่กลัวพี่เขาจูบนะ แค่เหวอมากกว่า ไม่คิดว่าเขาจะพูดอะไรแบบนี้ 

 

 

เงียบได้ก็ดี 

 

แล้วพี่เขาก็ปล่อยมือออกจากปากผม เอ่อ.. ท่านี้แม่งแลดูกูแรดมากอะ เหมือนผมเอนหลังซบไหล่พี่เขา แต่จริงๆคือผมดิ้นพยายามออกมาจากการจับกุมของพี่เขาจนพี่เขาล้มลงบนเตียงแล้วก็ตะลุมบอนกันจนมาหยุดในท่านี้ ท่าที่ผมรู้สึกเขินแปลกๆ.. คือเราทั้งสองนั่งอยู่เตียงแต่ผมหันหลังอยู่กลางหว่างขาพี่เขา แล้วพี่เขาก็เอามือมาปิดปากล็อคคอผมไว้ทำให้หัวผมไปซบอยู่ที่ไหล่ด้านซ้ายของพี่เขา 

 

เอ่อ... ลุกได้แล้วมั้ง 

 

ผมพูดพลางเฉมองไปทางอื่น เขินง่ะ 

 

ธันแหละลุก ธันนั่งพิงพี่อยู่นะ 

 

พรึ่บ!! 

ผมรีบเด้งตัวลุกออกมาจากตัวพี่เขาที่นั่งอยู่บนเตียงลงมายืนที่พื้นห้องโอ๊ยลืมมมม แม่งงง ไม่กล้าหันไปมองหน้าเลย... 

 

เฮ้ 

! 

ไม่หันมาคุยกันหน่อยรึไง 

?” 

 

ไม่!! 

 

 

ทำตัวเป็นสาวน้อยไปได้... 

 

 

พูดงี้นี่พี่จะเอายังไงไม่ทราบ! เข้ามาทำไมหะ! หรือว่าว่างอ่อเลยมากวน ออกไปเลยไป...ไม่ออกช้ะ! ผมออกเอง!! 

 

ผมหันหลังกลับไปคุยกับพี่เขาอย่างโมโห ว่าใครสาวน้อยกัน! 

แม่ง!! ออกไปเองก็ได้วะ คิดพลางหันกลับไปจะเดินออกไปทางประตู 

 

ก็เป็นห่วง... 

 

กึก... 

กูได้ยินถูกใช่ไหมวะ 

??? 

 

ไม่เห็นที่โต๊ะเลยมาดู นึกว่าไม่สบาย... 

 

ตึกๆ ตึกๆ ตึกๆ 

อย่าเต้นแรงสิ่วะเดี๋ยวพี่เขาได้ยินหรอก! เอาไงดีวะ พูดไรดีพูดไรดี... 

 

เอ่อ.... คือ ผมสบายดี ไปละนะ!! 

 

ปึ้ง!!! 

แม่งงงง พอผมปิดประตูออกมาได้ก็มายืนพิงกำแพงหน้าบ้านเพื่อหยุดพัก แม่งหัวใจเต้นแรงไปปะ อย่างกับไปวิ่งมาราธอนมา มาพูดกันโต้งๆแบบนี้ตั้งตัวไม่ทันโว้ยยยย หูร้อนหมดละเนี่ย.. 

เฮ้อ... 

ก็นึกว่ามาหาเรื่องเลยวีนแตกไป แม่ง.. ไม่บอกแต่แรกล่ะฟะ 

ผมคิดพลางเดินไปที่โรงอาหารรวม 

 

ทำไรนอกจากโทรศัพท์มาวะไอ้ธัน เสื้อผ้ายับหมด... 

 

 

เอ่อ... คือกูล้มอะ 

 

ผมโกหกไอ้ภัทรไปขี้เกียจเล่าอะว่าพี่คิงมาหา เขิน ถุยเถอะ มันยาว 

55555 

 

อีธันตอแหล! ใครล้มละนั่งยิ้มกันแบบนี้หะ!! 

 

 

อะไรใครยิ้ม 

? 

กูยิ้มอยู่อ่อ... 

 

ผมรีบหุบยิ้มทันที นี่ผมยิ้มหรอวะ.. ลืม. สงสัยอากาศดีแหละ อิอิ 

 

อย่าสนใจกูน่า แดกๆๆ กูหิวละเนี่ยยยย 

 

ผมพยายามพูดเบี่ยงเบนประเด็น ซึ่งก็ได้ผลเพราะพวกเราทั้งสี่คนก็นั่งกินข้าวบนโต๊ะอาหารกันตามปกติ... 

 

มารัสกับอาร์เจนทัมละวะ 

?” 

ผมถามพวกมันไป เพราะไม่เห็นมากินด้วยเลย... 

 

อ๋อ ไปกินกับอาจารย์อิคหน่ะ 

 

ไอ้ภูมิที่กินข้าวอยู่มันเงยหน้ามาตอบผม 

 

อะแฮ่ม 

! 

ขอขัดจังหวะการรับประทานอาหารหน่อยนะ ใครหิวก็เชิญกินต่อได้เลย.. ผลการแข่งขันก็ออกมาแล้วหล่ะนะ ก็อย่างที่ทุกคนเห็น เด็กใหม่ทั้งสี่คนเป็นผู้ชนะในงานประลองครั้งนี้ 

!” 

 

จริงหรอวะ 

!” 

 

กูว่าโกงแหงอะ 

 

 

พี่แผ่นดินเนี่ยนะจะแพ้... 

 

พออาจารย์พูดจบทุกคนในโรงอาหารแห่งนี้ก็เริ่มพูดคุยซุบซิบนินทากัน บางคนก็ยิ้มยินดีกับพวกเราบางกลุ่มก็มองอาฆาตใส่พวกเรา คือแค่กูชนะไหมอะ ไม่ได้ไปตบพวกเมิ้งงงงงง.. 

 

เอาละทุกคนเงียบก่อน ขอเชิญผู้ชนะและมารัสกับอาร์เจนทัมขึ้นมาบนเวทีด้วย 

!” 

 

เอ่อ... เราต้องไปหรอแก 

?” 

อีตุ่นหันหน้ามาถามผม 

 

ไปเถอะ เดี๋ยวจะเสียมารยาท 

 

ตึก.. ตึก.. ตึก 

“….” 

เงียบไปปะวะเนี่ย เหมือนกูเดินเข้าเรือนจำอะบรรยากาศแบบนี้ วังเวงเกิ้นน 

 

ฮ่าๆ มีตุ๊ดด้วยวะ ตลกชะมัด 

 

 

เออ แม่งเป็นกันทั้งแกงค์ชัวร์มึง 

 

 

เสียดายของว่ะแก หน้าตาก็ดีนะ 

 

กรรรรรรรรรรรรรรรรรรซ์!!!!!!!!! 

“……” 

“……” 

 

อย่าไปสนใจมันเลยนะตุ่น 

 

 

ค่ะ อาร์เจนทัมชั้นไม่สนใจหรอกค่ะ เสียงนกเสียงกา 

!’ 

เงียบเลย ว้ายยยยยยย เอาสิ่ ด่าอีกสิ่ หึ พวกปัญญาอ่อน! 

 

เอาละๆ... มากันครบแล้ว เชิญแนะนำตัวอีกรอบเลย 

 

 

เอ่อ... ผมภูมิครับ 

 

 

ผมภัทรครับ 

 

 

ชั้นตัวตุ่นค่ะ 

 

 

ผมธันวาครับ ส่วนนี่มารัสกับอาร์เจนทัมครับ... 

 

แปะ แปะ แปะ... 

ถ้าลำบากก็อย่าเลยเถอะ ผมทำหน้าเบื่อหน่ายพลางคิดในใจ 

 

อาจารย์คะ แล้วแบบนี้สิงโตสองตัวนั้นต้องอยู่กับพวกสี่คนนั้นหรอคะ 

?” 

 

ถูกต้อง เขาชนะการประลอง เขามีสิทธิ์ 

 

 

ใช่หรอคะ 

? 

เขาไม่ได้เป็นคนในค่ายเรานี่คะ ไม่มีสังกัดบ้านด้วย 

 

 

อ้อ ชั้นคงลืมบอกสิ่นะ ต่อไปนี้ นายภูมิจะอยู่บ้านซุส เข้าใจนะหัวหน้าบ้านซุสฝากดูแลด้วย 

 

 

ได้เสมอครับ ยินดีต้อนรับนะ 

 

มีผู้ชายคนนึงยืนขึ้นมาแล้วพูดกับอาจารย์อิคนิวพลางส่งยิ้มมาให้ไอ้ภูมิมัน.. ท่าทีดูนิ่งๆแต่มีอำนาจแปลกๆ ว่าแต่ชอบกันปะวะนั่น อิอิ 

 

ส่วนนายภัทร จะอยู่บ้านโพไซดอน ดูแลด้วยนัวหน้าบ้านโพไซดอน 

 

 

ครับ! แล้วมาสนุกด้วยกันนะนาย 

!” 

โห.. หัวหน้าบ้านนี้เฟลนลี่สุดอะ อิจฉาไอ้ภัทรเลยง้ะ 

 

ส่วนตัวตุ่น ต่อไปนี้จะอยู่บ้านอะโฟรไดท์นะ อย่าทะเลาะกันล่ะเข้าใจไหมหัวหน้าบ้าน 

!” 

 

ค่ะ... 

 

หัวหน้าบ้านนี้เป็นผู้หญิงแหะ.. ดูหยิ่งมากอะ ลุกขึ้นมาพูดแค่ 

 

ค่ะ 

 

แล้วก็นั่งลงที่เดิมไม่กล่าวอะไรกับอีตุ่นเลย ผมว่าอีตุ่นคงเจอศึกหนักแน่งานนี้… 

 

ส่วนนาย ธันวา 

 

 

ครับได้ครับ 

 

 

ชั้นยังไม่ได้พูด! 

 

 

อ้าววว... แฮะๆ 

 

ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ!! 

ก็ผมเหม่ออยู่อะมัวแต่วิจารณ์หัวหน้าบ้านของเพื่อนๆ พอได้ยินคนเรียกชื่อเลยขานไปซะงั้น หัวเราะกันแทบทุกโต๊ะเลยอ้ะ เขินนะโว้ยยยย 

 

นายธันวาจะอยู่บ้าน...ฮาเดส 

 

 

เฮ!!!!!! 

 

เสียงคนในบ้านร้อง เฮ ลั่นโรงอาหารเลยครับ 

 

อะแฮ่ม! เก็บอาการหน่อยลูกบ้านฮาเดส หัวหน้าบ้านดูแลเขาด้วยหล่ะ... 

 

 

ครับ จะดูแลไม่ห่างเลยครับ 

 

อะไร.. ไม่ต้องมามองผมแบบนั้นเลยนะโว้ยไอ้พี่คิง.. ว่าแต่พี่คิงเป็นหัวหน้าบ้านนี้หรอวะ แย่แน่เลยกู... 

 

เอ่อ... อาจารย์อิคครับ แล้วมารัสกับอาร์เจนทัมหล่ะครับ 

?” 

 

ว่าไงมารัสอาร์เจนทัม เลือกเลย 

!” 

 

ข้าขออยู่กับตัวตุ่นละกัน 

 

อาร์เจนทัมพูดกับอาจารย์อิค 

 

ได้สิ่ แล้วนายล่ะมารัส 

?” 

 

ข้าขออยู่กับธันวา 

 

 

เอาละ ทุกคนฟังให้ดี อาร์เจนทัมสิงโตสีขาวจะอยู่กับตัวตุ่นบ้านอะโฟรไดท์ ส่วนมารัสสิงโตสีดำจะอยู่กับนายธันวา บ้านฮาเดส 

 

 

โหยยย บ้านเราอดเลยอะ อยากอยู่กับสัตว์ในตำนานบ้างอ้ะ 

 

 

อดเลยอะ เท่ห์มากอะ นึกว่าจะอยู่กับนายภัทรซะอีกอาร์เจนทัมน่ะ 

 

 

เอาละทุกคนเงียบๆกันก่อน เชิญทุกคนรับประทานอาหารกันต่อได้ ส่วนเด็กใหม่ทั้งสี่ให้เข้าบ้านของตนได้ตั้งแต่วินาทีนี้... เชิญ 

 

อาจารย์อิคกล่าวจบก็หันมายิ้มให้พวกผมแล้วก็เดินลงเวที 

 

งั้นแยกกันเลยก็ได้ เจอกันที่บ้านหลังกินข้าวละกัน 

 

ทุกคนพยักหน้ารับคำตุ่นแล้วพากันเดินลงเวทีไปนั่งโต๊ะแต่ละบ้านของตนเอง มีแค่หัวหน้าบ้านของไอภูมิกับไอภัทรที่เดินมารับมันสองคน ส่วนผมไม่ 

Worry 

อยู่แล้วเดินไปเองดีกว่า ไม่เป็นจุดสนใจดี แต่ตุ่นนี่สิ่... 

 

มึงไหวนะเว้ย ดูท่าแม่นั่นคงหมั่นไส้มึงแน่เลยอะตุ่น 

 

ผมพูดพลางหันหน้าไปคุยกับมันเพราะโต๊ะเราอยู่ไม่ไกลกันมาก ซึ่งภัทรกับภูมิได้เดินแยกไปกับหัวหน้าบ้านของตนแล้ว 

 

ขอให้มาเถอะ อีกอย่างฉันมีอาร์เจนทัมอยู่ด้วย ไม่ต้องกลัวหรอก เนอะ 

 

มันว่าพลางหันไปขอแนวร่วมจากอาร์เจนทัมที่เดินตามขวามือมันมา 

 

ใช่ ธันไม่ต้องเป็นห่วงหรอก ข้าดูแลตุ่นเอง จะขย้ำแม่นั่นให้เละเลย! 

 

 

เดี๋ยวเถอะอาร์เจนทัม 

! 

ให้ดูแลไม่ใช่ไปทำร้ายคนอื่น 

 

ฮ่าๆๆๆ ตลกอะ ทะเลาะกันผ่านทางความคิด 

 

งั้นแยกกันเลยปะ โต๊ะแกซ้ายโต๊ะฉันขวา 

 

 

อื้อ แล้วเจอกัน 

 

ผมโบกมือบายอีตุ่นมันแล้วเดินไปที่โต๊ะบ้านฮาเดส มีธงปักอยู่กลางโต๊ะด้วยครับ สีดำแดง คงเป็นธงประจำบ้านสิ่นะ 

 

สวัสดีธันวา! เราดีใจอ่ะ นายคือคนแรกของปีนี้เลยนะเนี่ย! 

 

 

ฮ่าๆ ครับๆ 

 

ผมหัวเราะตอบผู้หญิงคนนึงไปที่จู่ๆคุณเธอก็ลุกขึ้นมาจับมือผมแล้วเขย่า ก็ดูเฟลนลี่ดี.. 

 

มานั่งข้างชั้น.... 

 

ผมไม่สนใจคำพูดของพี่คิง ก็ได้ยินนะ แต่ผมไม่ชอบให้ใครมาสั่งนี่หว่า.. 

 

แล้ว เธอชื่ออะไรหล่ะ 

?” 

 

อ๋อเราชื่อ.... 

 

 

ธันวา!! 

 

เชี่ย.. จะตะคอกทำไมวะ.. ไปก็ได้ 

 

เดี๋ยวค่อยคุยกันก็ได้ โทษทีนะ 

 

ผมบอกผู้หญิงคนนั้นพลางเดินทำหน้าไม่สบอารมณ์ไปนั่งข้างซ้ายมือของพี่คิง 

 

พอดีเลยเนอะ ยี่สิบห้าคนต่อโต๊ะ 

 

“....” 

พอผู้หญิงคนนั้นพูดจบทั้งโต๊ะก็เงียบต่างคนต่างก้มหน้าทานข้าว.. ผมว่าที่เงียบคงเพราะไอ้คนข้างๆผมเนี่ยแหละ รังสีวังเวงรอบๆตัวนี่คือระ!! 

? 

 

ไม่กินหรือไง 

?” 

 

ผมอิ่มแล้วหล่ะ 

 

 

งั้นไปเก็บของไป ชั้นจะเตรียมที่ไว้ให้... 

 

 

ขอบคุณครับ มารัสไปกันเถอะ 

!” 

ผมคุยกับพี่คิงจบก็ลุกออกจากเก้าอี้เพื่อเดินไปที่บ้านพักตัวเองตามที่นัดกับเพื่อนไว้... 

 

นี่ไงมันมาละ... 

 

 

หือออ อะไรวะ 

?” 

ผมเปิดเข้าบ้านมาไอภัทรก็พูดขึ้นทันที... 

 

แฮปปี้เบิดเดย์ 

~!!!!!!” 

ตกใจหมดเลย... 

 

มีความสุขมากๆน้ามึงงง 

 

เสียงไอ้ภัทรมันอวยพรผมเป็นคนแรก 

 

ขอให้มีชีวิตดีดีสมดังหวังทุกประการนะมึง 

 

เสียงไอ้ภูมิอวยพรตามมาติดๆ 

 

มีผัวเร็วๆนะค้าาาา 

 

อีตุ่น.. มึงนะมึง เฮ้ออออ 

 

พวกกูยุ่งๆอะมีเรื่องเยอะแยะให้คิดไปหมดเลย ไหนจะค่ายนี้ค่ายนั้น เลยวุ่นๆ มาช้าแต่มาชัวร์นะเว้ย 

 

เสียงไอ้ภูมิบอกผม คงกลัวผมน้อยใจพวกมันมั้งน่ะ 

 

กูเข้าใจน่า แค่พวกมึงอยู่กับกูตลอดกูก็ดีใจมากแล้ว 

 

ผมบอกพวกมันไป ของขวัญอะไรผมไม่ต้องการหรอกครับถ้ามีพวกมันอยู่ด้วย.. 

 

เป่าเค้กเร็วมึง อธิษฐานด้วยนะ! 

 

รู้แล้วน่าไอ้ภัทรเอ้ยยย.. อืม อธิฐานไรดีน้า.. 

 

ขอให้ทุกคนที่ผมรู้จักมีความสุขอยู่ด้วยกันกับผมไปนานๆด้วยเถิด.. 

 

ฟู่ว!! 

 

หยี๋!! อีธัน! น้ำลายอ๊ะ!!! 

 

 

ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ 

 

กูขอโทษอีตุ่น กูเป่าแรงไปหน่อยแต่มึงถือเค้กเองนะกูไม่ได้ขอ อิอิ 

 

ว่าแต่ มึงซื้อเค้กจากไหนวะเนี่ย 

?” 

ผมถามมันไป มันไปซื้อจากไหนกันมา ในค่ายไม่น่าจะมีนะ.. 

 

ตลาดในเมืองหน้าค่ายไงมึง... ง่าวจริงๆ 

 

 

เอ้าอีตุ่น... ละไปซื้อตอนไหนอ่ะ 

?" 

ผมก็ยังสงสัยมันอยู่กับผมด้วยกันตลอดเวลานี่หว่า.. 

 

ตอนมึงหลับไง ฮ้วย!! 

 

เคๆกูขอโทษละกันไอภัทรที่กูเด๋อ.. 

แล้วหลังจากนั้นพวกเราก็จัดการเค้กที่อยู่ตรงหน้าจนหมดเลย 

 

อืออ อิ่มชะมัด 

 

ไอ้ภูมิมันว่าพร้อมเอามือมาตบท้องแปะๆ 

 

มึงอาจลืมไปแล้วว่านี้คือเค้กของไอ้ธัน 

 

ภัทรมันแว้ดขึ้นมาแขวะภูมิมันครับ 

 

ฮ่าๆๆๆๆๆ 

 

 

ว่าแต่... บ้านที่ได้อยู่เป็นไงกันบ้างอะ บ้านไอ้ภัทรคงครื้นเครงน่าดู 

 

ผมถามทุกคนออกไป 

พร้อมรอฟังคำตอบ 

 

โอ้โห! อย่าให้กูพูดถึงยัยนั่นเลยเถอะ!! 

 

อะไรของอีตุ่นมันวะ ผมทำหน้าหมางงใส่ไอ้ภัทรไอ้ภูมิมัน 

 

อีตุ่นมันเจอฤทธิ์ยัยหัวหน้าบ้านอะโฟรไดท์มาหน่ะสิ่... 

 

ไอ้ภูมิพูดบอกผม 

 

เขาทำไรมึงวะอีตุ่น 

?” 

 

หึ่ย! นึกละหงุดหงิด ยัยนั่นนะทำมาเป็นเชิ่ดใส่ ไล่กูไปกินข้าวไกลๆ เพราะโต๊ะนั้นของนางน่ะมีแต่แกงค์ของตน แบ่งแยกสุดๆอะ แต่ยัยนั่นทำมาเป็นแอ๊บอะบอกอาร์เจนทัมว่า.. ถ้าไม่รังเกียจขอเชิญท่านร่วมรับประทานอาหารด้วยกันสักมื้อนะคะ... รู้ปะอาร์เจนทัมตอบว่าไง บอกทุกคนไปสิ่อาร์เจนทัม คึคึ 

 

 

ข้าก็แค่บอกว่า 

 

ไม่หล่ะ...ข้ารังเกียจ 

’ ” 

 

กร๊ากกกกกกกกกกก ตลกมากอะ ยัยนั่นเหวอไปเลยอะ ละอาร์เจนทัมก็เชิดใส่กลับเดินตามฉันมาที่อีกโต๊ะ 

 

โหหหห อาร์เจนทัมนี่ก็ไม่เบานะ... 

 

ละมึงจะทำไงต่อกับแม่นั่น กูว่าในบ้านนั้นแกต้องเจอมหันตภัยเลวร้ายแน่ๆ 

 

เสียงไอ้ภัทรคุยกับอีตุ่น แต่ผมก็เห็นด้วยกับมันนะ อีตุ่นเจอศึกหนักแน่อะ 

 

กูว่าจะชิงตำแหน่งหัวหน้าบ้านมา 

 

 

ห้ะ!! 

 

ผมทั้งสามคนพูดออกมาพร้อมกัน มันจะบ้าไปแล้วหรวะเนี่ยยยย 

 

พวกมึงจะเสียงดังกันทำไมเนี่ย! ก็ตามนั้นแหละ กูคงต้องหาวิธีก่อน.. 

 

 

เฮ้ออออ ห้ามมึงมึงก็คงไม่ฟัง งั้นทำอะไรก็คิดดีดีนะเว้ย นี่ไม่ใช่ค่ายเรา 

 

เสียงไอ้ภูมิบอกกล่าวอีตุ่น 

 

จ้า...อาร์เจนทัมเอาเตียงตัวเองไปไหม 

?” 

 

ตุ่นแบกไปให้ข้าหน่อยสิ่ นะ... 

 

 

ก็ได้ เห็นแก่ช่วยตอกหน้ายัยนั่นนะ... คิคิๆ 

 

ผมว่าสองคน เอ้ย หนึ่งคนกับอีกหนึ่งตัวเข้าขากันแล้วหล่ะครับ.. 

 

มารัสหล่ะ 

? 

คุณอย่าอ้อนผมนะ ผมขนลุก.. 

 

 

ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!! 

 

 

เหอะ... ทำเป็นพูดนะธันวา นายคิงอ้อนคงยอมหล่ะสิ่.. 

.” 

มารัสสสสสส ทำไมพูดตรงนี้ ฮืออออ... 

 

อะไร เกี่ยวไรกับพี่คิง มีซัมติงไรกัน บอกมา! 

 

 

ข้าไปลากเตียงมารอละกัน... 

 

ไรอะมารัส ทิ้งระเบิดแล้วเดินสะบัดตูดไปเฉย... 

 

คือ... มารัสพูดไปงั้นแหละ ไม่มีไรหรอก... 

 

 

อย่าให้พวกกูจับได้นะไอ้ธัน 

!” 

ไอ้ภัทรพูดพลางมองจับพิรุธผม 

 

เออๆ รีบๆเก็บของเหอะ 

 

ผมว่าพลางเดินไปเก็บของตัวเองบ้าง ส่วนใหญ่ก็อยู่ในเป๋าหมดแล้วหล่ะ... แหงละ ฟื้นมาไม่กี่วันเองนี่.. 

 

มึง... ใจหายเหมือนกันเนอะ ต้องแยกกันนอนแล้วอะ... 

 

“.........” 

“.........” 

หลังจากอีตุ่นพูดจบพวกเราทั้งห้องก็หยุดทำทุกอย่างที่ทำอยู่แล้วก้มหน้าเงียบ.. 

 

อื้อ... ยังไงเราก็ได้เจอกันอยู่แหละ... 

 

เสียงไอ้ภูมิพูดขึ้นเสียงอู้อี้.. ผมจำเสียงมันได้ครับแม้ว่าตอนนี้ผมนั่งอยู่บนเตียงหันหลังให้พวกมันอยู่ก็ตาม ซึ่งพวกมันสามคนนั่งอยู่ที่โซฟา 

 

ก่อนนอนออกมาเจอกันก่อนได้ปะมึง... 

 

เสียงไอ้ภัทรพูดอย่างเศร้าๆ.. ก็นะ เราสนิทกันมากนี่ นอนด้วยกันก็ออกบ่อย อยู่ๆให้แยกจากกันแบบนี้ เร็วเกินไป ไม่ทันทำใจเลย... มันน่าใจหาย 

 

อื้อ ได้ดิ่ 

…” 

ผมหันไปตอบพวกมันพลางเดินไปนั่งที่โซฟาตัวเดียวที่เหลืออยู่.. 

“…….” 

“…….” 

 

มึง... ฮึก... ฮึก.. 

 

พรึ่บ!! 

 

อย่างอแงกันดิ่ว้ะ! 

 

เสียงไอ้ภูมิพูดแบบเสียงขึ้นจมูก.. ตอนนี้เรามานั่งกอดกันที่พื้นครับหลังจากได้ยินเสียงอีตุ่นสะอื้นออกมา มันน่าใจหายจริงๆ... 

 

ฮืออออ กูต้องละเมอถึงพวกมึงแน่ๆเลย ฮึก... ฮือออออ 

 

 

อีตุ่นอย่าร้องง ฮืออออ ฮึกก 

 

เสียงไอ้ภัทรพูดทั้งๆที่มันเองก็ร้องไห้ออกมาเหมือนกัน 

 

ฮ่าๆ พวกมึงแม่ง..ตลกหว่ะ ฮึก 

 

 

อย่าขี้แงกันดิ่ ฮึกกก... เราต้องเข้มแข็งนะเว้ย ฮือออ 

 

ผมว่าพลางบ่อน้ำตาแตก กั้นไม่ไหวจริงๆ ตอนนี้อารมณ์พวกผมมันดาวน์มากจริงๆ มันเหมือนเราต้องแยกจากกันไปไกล.. 

 

อื้อ ฮือออ กูขออยู่แบบนี้สักนาทีนะ ฮึก ฮืออออ.. 

 

เสียงอีตุ่นพูดพลางกระชับกอดแน่นขึ้น แล้วพวกเราสี่คนก็นั่งปล่อยโฮออกมากลางบ้านแห่งนี้.. 

 

ฮึก.. พะ.. พอแล้วมั้ง ฮึก... 

 

 

อื้อ.... 

 

ผมขานรับไอ้ภัทรมันพลางลุกขึ้นยืน 

 

โล่งแล้วแหละ เอาเป็นว่าไว้เราโทรหากันก็ได้ถ้าอยากเจอกันค่อยตกลงกันอีกที 

 

 

อื้อ/ได้/ตามนั้น 

 

ผมสามคนขานรับอีตุ่นมัน 

 

พร้อมรึยังธันวา... 

 

 

อื้อ มารัสหล่ะ มีแค่เตียงใช่ไหม 

?” 

 

อืม ฝากทีนะ 

 

 

งั้นมารัสคาบเป๋าผมแทนละกัน นี่... 

 

ผมพูดพลางหยิบเป๋าเป้ที่ใส่ของเตรียมไว้ให้มารัสคาบ มันไม่หนักหรอกครับ มีแค่ห้าหกชุดเอง 

 

งั้นไปเดินไปตรงบ้านพักกันเถอะ ค่อยแยกกันตรงกองไฟ 

 

ผมเสนอขึ้นมา พลางหอบที่นอนมารัสเดินออกไปข้างนอก.. ไม่หนักหรอกครับ เคยเห็นที่นอนสุนัขใช่ไหมละครับที่เป็นที่นอนกลมๆ นี่ก็แบบนั้นแหละ แค่ใหญ่ขึ้นตามขนาดตัวของมารัส.. 

แอ๊ด... ปึ้ง! 

 

หวีดดีพวกนาย เรานทีนะ 

 

พอเราปิดประตูล็อคบ้านเรียบร้อยก็เจอกับพ่อหนุ่มผมน้ำตาลหัวหน้าบ้านโพไซดอนมายืนรออยู่ก่อนแล้ว 

 

สวัสดี/เซฮายยย/ดีครับ 

 

ผมสามคนขานตอบรับยกเว้นไอ้ภัทรมัน.. 

 

กูลืมบอกอ่ะ บ้านกูอยู่อีกไกล นทีเลยมาช่วยถือของ กูคงแยกกับพวกมึงตรงนี้ 

..” 

 

โชคดีมึง 

 

ผมว่าพลางโบกมือบ๊ายบายใส่ไอ้ภัทรพร้อมส่งยิ้มให้นที.. ก็หล่ออ้ะ -////- 

 

ดูแลตัวเองด้วย 

 

 

อ้าว... ก็ได้ ไว้โทรหานะ 

 

 

อื้อ... 

 

อีตุ่นอำลาอาลัยกับไอ้ภัทรเสร็จ ไอ้ภัทรกับนทีก็เดินจากพวกเราไป.. 

 

เหลือเราสามคนกับสองตัวละ ไปกันเถอะ... 

 

ไอ้ภูมิพูดจบเราก็เดินไปตามทางเพื่อไปบ้านพักแห่งใหม่ที่รอเราอยู่กัน.. 

 

มึงว่ามันจะเวิร์คไหมวะ 

?” 

ผมพูดออกมาในขณะที่พวกเราเดินกันได้ครึ่งทาง 

 

กลัวอะไร มึงมีพี่คิงเป็นหัวหน้าบ้านนะเว้ย 

 

ก็นั่นแหละที่กูกังวลไอ้เชี่ยภูมิ.. 

 

นั่นดิ่ อย่าคิดมาก บ้านมึงกับไอ้ภูมิใกล้กันแค่เอื้อม... 

 

 

เว่อร์ละอีตุ่น บ้านพักไม่ใช่หอใน... 

 

ผมว่าพลางส่ายหัว ต๊องจริงๆ.. 

 

อย่าคิดมากน่า คิดซะว่ามึงเข้าโรงเรียนใหม่ละกัน เจอเพื่อนใหม่ด้วย 

 

 

ไม่อะไอ้ภูมิ คนในบ้านกูนะแลดูแปลกๆอะ อยู่ข้างนอกแลดูเงียบๆ แต่พอสังเกตดูดีดีทุกคนแลดูขี้เล่นอ่ะ กูงง หรือว่าบุตรแห่งฮาเดสทุกคนจะมีสองคนในหนึ่งร่างงี้อ่อ 

?" 

 

มึงแหละอีธันอย่าเวอร์ คิดไรต๊องๆ 

 

โหยอีตุ่นนนน -/ 

\- 

 

มารัสหล่ะคิดเห็นยังไงกับบ้านฮาเดส 

?” 

ผมหันหลังไปถามมารัสที่เดินคู่กับอาร์เจนทัม 

 

ข้าว่าพวกเขาถือตัวกับคนนอกบ้านมากกว่านะ 

 

 

อือ.. คงใช่แหละ เดี๋ยวเข้าไปอยู่ก็คงรู้ 

 

ผมพูดพลางทำตัวเองไม่ให้ตื่นเต้น.. 

เดี๋ยวไปเอ๋อในบ้านเขาอายแย่ 

ตอนนี้เราเดินมาถึงที่กองเพลิงที่ลุกสว่างโชติช่วงอยู่ตลอดเวลาตรงจุดศูนย์รวมบ้างพักของคนในค่ายนี้แล้วครับ แปลก ความรู้สึกของผมมันรู้สึกว่าเปลวเพลิงนี้ร้อนแค่อาบน้ำอุ่นเท่านั้นเอง มันไม่ได้ร้อนอะไรขนาดนั้นเลยถึงแม้จะมีขนาดใหญ่ก็ตาม ผมคิดพลางเดินเข้าไปหากองไฟกองนั้น.. 

 

อีธัน!! 

 

ตอนนี้ผมไม่ได้ยินเสียงอะไรเข้ามาในโสตประสาทของผมเลยครับ ใจผมมันมีแต่ไฟกองนี้ ร่างกายมันบอกให้ผมขยับไปหามันเรื่อยๆ.. เรื่อยๆ.. 

 

กรรรรรรรรรซ์!!!! 

 

 

ธันวา เจ้าจะทำอะไร!!! 

 

 

กรรรรรรรรรซ์!!! 

 

 

ถอยออกมานะธันวา!!! 

 

ตอนนี้บ้านทุกหลังได้มีคนออกมาดูจำนวนมากเพราะตกใจกับเสียงคำรามของสิงโตสองตัวนั้น. แต่ไม่มีใครกล้ามาช่วยธันวาหรือเข้าใกล้ไฟกองนี้แม้แต่คนเดียว.. 

 

มันจะร้อนเพียงใดกัน… 

 

ผมคิดพลางปล่อยตัวไปตามสัญชาตญาน ความรู้สึกของผมมันบอกว่าไฟกองนี้มันแปลก มันเหมือนมีอะไรสักอย่างกำลังเรียกหาผม ให้ผมเข้าไปหาเขา.. อะไรกันนะ.. 

กร๊อบ! กร๊อบ!! 

ผมเดินย่ำเท้าเข้าไปในกลองเพลิงที่มีฝืนที่มอดแล้วอยู่บ้างประปรายตามขอบรอบนอก 

มันไม่เห็นจะร้อนเลย.. 

ผมยังคงเดินอยู่ในกองเพลิงเรื่อยๆ แต่ผมขอสำรวจรอบนอกก่อนดีกว่า.. 

 

ธันวา!!!!!!!! 

 

 

ฮืออออ ธัน... ฮึก… 

 

 

กรรรรรรรรรซ์!!!! 

 

 

เกิดอะไรขึ้นภูมิ 

 

คิงชายหนุ่มที่เพิ่งฝ่าฝูงชนมากมายที่ยืนล้อมมองธันวาที่เข้าไปในกองเพลิงหันไปถามภูมิที่ยืนอยู่ๆข้างๆ 

 

ผม... ผมไม่รู้ อยู่ๆฮึก.. มัน.. มันก็เดินเข้าไป ฮึก.. ใกล้กองเพลิง.. บะ...แบบเหม่อลอย ฮึก. ฮือ.... ตุ่นนนนน" 

 

ฮืออออออ ภูมิ ธันทำอะไร ฮือออ 

 

เสียงภูมิและตัวตุ่นกอดกันร่ำไห้ปานจะขาดใจ.. เพราะคิดว่าเพื่อนของตนนั้น ได้เสียชีวิตไปแล้ว.. 

 

ตุ่น! ภูมิ! เกิดอะไรขึ้น!! ธันวาหล่ะ!!! 

?” 

บุตรแห่งเนปจูนที่วิ่งตื่นตระหนกมาทีหลังกว่าจะแหวกฝูงชนมาหาเพื่อนของตนได้ก็ไม่เห็นอะไรแล้ว ว่าเกิดเหตุอันใดขึ้น.. 

 

ฮืออออ ฮึก! ธะ..ธัน.. ธันตายแล้ว.. อ๊ากกก ฮือออออ! 

 

เสียงตุ่นกรี๊ดร้องอย่างเจ็บปวดหัวใจ ที่ไม่สามารถรั้งเพื่อนของตนไว้ได้ทัน.. 

 

ไม่จริงน่า!.. ต้องมีทาง... 

 

นายภัทรนั้นยังไม่อาจปักใจเชื่อได้ว่าเพื่อนของตนนั้นคิดอะไรบ้าๆและทำอะไรบ้าๆแบบนี้แท่ๆ.. 

เขาจึงรวบรวมพลังบังคับมวลน้ำมหาศาลที่อยู่ในทะเลสาบเบื้องหลังของบ้านพักลอยมาอย่างมากมาย แล้วพุ่งเข้าไปในกองเพลิงแห่งนั้น.. 

วึมมมม !!!! 

ซ่าาาาาาา!!! 

 

มะ... ไม่จริง... ฮึก... 

 

 

ภัทรรรร ฮือออออ 

 

 

ไม่ๆ ม้ายยยยยยย!!!! 

 

บุตรแห่งเนปจูนทรุดลงนั่งกับพื้นอย่างสิ้นหวังและตะโกนออกมาอย่างบ้าคลั่ง แม้ว่ามวลน้ำที่เขาจะบังคับมาเพื่อดับไฟกองนี้มากมายเพียงใด ไฟก็ไม่มีท่าทีจะดับลงเลย.. หนำซ้ำมันยังทำท่าจะร้อนแรงกว่าเดิมอีก 

ทุกคนต่างสงสารพวกเขาสามคนที่ร้องไห้แทบขาดใจ เห็นเพื่อนของตนตายไปต่อหน้าต่อตาแบบนี้.. 

 

ใกล้แล้วธันวา… 

 

 

ใครหน่ะ... 

 

อยู่ๆผมก็ได้ยินเสียงเด็กดังในหัวผม 

 

เราชื่อวิงค์.. เดินมาอีกสิ่ธันวา 

 

 

เดิน 

? 

นายอยู่ตรงไหนกันเนี่ย.. 

 

 

คิคิๆ ส่วนกลางกองเพลิง 

 

เดี๋ยว.. เด็กบ้าที่ไหนจะมาอยู่ในกองเพลิง!!! 

แต่ก็นะ เด็กบ้าแบบผมละหนึ่ง อิอิ 

ผมพยายามเดินเข้าไปตรงใจกลางของกองเพลิงนี้ แต่แปลก ไฟนี้มันไม่ได้ร้อนแรงแผดเผาร่างกายผมสักนิด แต่มันกลับทำให้ผมรู้สึกอบอุ่น.. เหมือนเปลวไฟมันโอบอุ้ม ประโลมผิวผมเฉยๆ.. 

 

ชั้นจะถึงแล้ว.. นายอยู่ไหน 

?” 

 

ตรงนี้ไง ก้มมาสิ่ธันวา.. 

 

 

หืออออ!!! 

?” 

อะไรกันนน ไข่บ้าไรเนี่ย ทำไมถึงใหญ่ขนาดนี้กัน ไข่นกกระจอกเทศเปล่าวะ 

?? 

 

นี่ไอ้หนู! อยู่ไหนกัน ออกมาหาพี่เร็ว... 

 

 

นี่! ก็บอกว่าอยู่นี่ไงเล่า! 

 

กึกๆๆ 

อยู่ๆไข่ใบนั้นก็กลิ้งมาโดนเท้าผมพร้อมกับเสียงเด็กปริศนาคนนั้น.. 

ไม่จริงน่า... ผมก้มตัวลงนั่งยองไปดูพินิจจ้องมองไข่ใบนั้นอีกที 

มันมีลักษณะ สีเขียวแก่ๆ มองเผินๆเหมือนก้อนหินที่มีมอส เฟิร์นขึ้นไรงี้เลยอะ ใหญ่ประมาณหัวคนได้.. 

ก๊อกๆ.. 

 

ทำบ้าไรเนี่ยนายธันวา! 

 

 

เห้ย!!! 

 

ผมลองเอามือไปเคาะไข่นั้นดูแล้วก็มีเสียงเด็กนั่นตอบกลับมาแบบโวยวาย 

 

นายอยู่ในไข่นี่หรอ 

??” 

ผมถามอย่างสงสัย.. 

 

อื้อ ใช่แล้วฮับ อย่าเพิ่งถามอะไรเลย ออกไปข้างนอกก่อนเถอะ เพื่อนนายป่านนี้ตกใจคิดว่านายตายไปแล้วแน่ๆ.. 

 

 

หือ ชั้นยังไม่ตายสักหน่อย... 

 

 

แล้วใครจะไปรู้เล่า!! นายเดินเข้ากองเพลิงมาเลยนะ!!! 

 

เออว่ะ.. ลืมไปเลย ก็อยู่ๆผมก็มีความรู้สึกว่ามันมีอะไรบางอย่างอยู่ด้านในนี้และดึงดูดผมเข้ามา ผมก็แค่เชื่อสัญชาตญานตนเองก็แค่นั้น 

 

โอเคๆ ชั้นไปละ ไว้เจอกัน 

 

ผมพูดพลางลุกขึ้นโบกมือลาเตรียมตัวจะเดินออกไป 

 

ตาบื้อ!! พาชั้นออกไปด้วยสิ่โว้ยยยย! ไม่งั้นชั้นจะเรียกหานายทำไม! 

 

 

เอ้า... ก็ไม่บอก ใครจะไปรู้หล่ะ 

 

ผมพูดพลางทำหน้าตายใส่ ไม่รู้หรอกว่าเด็กนั่นจะเห็นหรือเปล่า แต่ทำไว้ก่อน - 

3- 

 

เอ๋.. ก็ไม่หนักนี่.. เบาอย่างกับไข่ลมแหน่ะ 

 

 

หยุดพูดได้แล้วเฟ้ย ออกไปสักที ชั้นอยากจะสัมผัสโลกภายนอกเต็มแก่แล้ววว 

 

หืออออ ไอ้เด็กนี่พูดแปลกๆ.. แต่ช่างเหอะ ออกไปหาเพื่อนก่อนดีกว่า 

ว่าแต่ทางไหนกันวะที่เข้ามา... 

 

ดูนั่น!!... 

 

เสียงของอาจารย์อิคพูดขึ้นมาอย่างตกใจพลางชี้นิ้วไปในกองเพลิงทำให้พวกตุ่นภัทรภูมิมองตามมือที่ชี้ไปของอาจารย์อิค 

 

อะไรกันวะแก... 

 

 

ใครหน่ะ... 

 

เสียงพูดคุยดังกระหึ่มลานกว้างแห่งนี้ ภาพที่พวกเขาเห็นคือเป็นเงาตะคุ่มๆอยู่ด้านในกองเพลิงนั้น พลันสติของทั้งสามหนุ่มกลับมาอีกครั้งน้ำตาที่เคยไหลกลับเหือดแห้งไปโดยพลัน ทั้งสามรู้ได้ทันทีว่าเงานั่นต้องคือเพื่อนของเขาเป็นแน่แท้.. เขาปลักใจเชื่อเช่นนั้น 

 

ธันวา.. ใช่แกหรือเปล่า 

?” 

เสียงของตัวตุ่นพูดอย่างมีความหวังปนขอร้อง.. 

 

ไอ้ธัน.. มึงออกมาหาพวกกูสิ่วะ... 

 

เสียงของนายภูมิพูดอย่างหมดหวัง 

 

มึง.. ใช่มึงใช่ไหม.. ไอ้ธัน 

 

ภัทรพูดอย่างมีหวัง เขาหวังมากจริงๆว่านั่นต้องเป็นเพื่อนของเขา.. 

ความคิดเห็น