ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Love me ครั้งที่ 13

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 22 พ.ย. 2559 19:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Love me ครั้งที่ 13
แบบอักษร

 

 

 

ปรี๊นนนนนนนๆ

ครืดดดด

เมื่อประตูเปิดออกผมขับรถเข้าไปจอดในโรงรถปรากฏว่ามีรถของพี่โซนจอดอยู่ด้วย ก็ดีแฮะจะได้แนะนำให้รู้จักกันให้หมดเลย

“ลงมาเร็ว” ผมลงจากรถแล้วเรียกเซนให้ลงมาด้วย

“บ้านแม่ใหญ่จังเลยนะฮะ” ร่างเล็กกวาดตามองไปรอบๆบ้าน หน้าตาทั้งดูตื่นเต้นและดีใจ ผมยิ้มหางตาก็เห็นจินมองสำรวจอยู่เหมือนกัน ผมจูงมือเล็กเข้าไปในบ้านโดยมีร่างสูงเดินตามเข้ามาด้วย

“กลับมาแล้วเหรอเจ้าตัวดี” เสียงทุ้มที่แหบน้อยๆบ่งบอกถึงอายุคนพูดดังขึ้น ผมหันไปมองก่อนจะเห็นป๊ายืนอยู่ที่บันไดขั้นสุดท้าย ผมยกมือไหว้วิ่งไปกอดพร้อมกับหอมแก้มทั้งสองข้าง

“คิดถึงป๊าจัง” ผมกอดซุกหน้าไว้ที่หน้าอกป๊า มือใหญ่ยกขึ้นมาลูบหัวผมก่อนจะดีดที่หน้าผากไม่แรงมากนัก

“โอ๊ย ป๊าดีดผมทำไมเนี่ย” ผมโอดครวญอย่างโอเวอร์ก่อนจะโดนดีดหน้าผากอีกรอบซึ่งคราวนี้เจ็บจริง

“สมน้ำหน้า แล้วจะไม่แนะนำให้รู้จักหน่อยหรือไงนั่น” ป๊าพยักเพยิดหน้าไปที่สองคนข้างหลัง

“สวัสดีครับ/ฮะ” สองเสียงพูดพร้อมกัน

“ไปนั่งที่ห้องนั่งเล่นดีกว่าป๊าจะได้ไม่เมื่อย” ผมเดินนำไปที่ห้องนั่งเล่น นั่งลงที่โซฟาตัวใหญ่มือก็กวักเรียกเซนให้มานั่งข้างๆกันโดยมีจินมานั่งขนาบอีกข้าง ป๊าเดินไปนั่งที่โซฟาตัวใหญ่อีกตัวเมื่อนั่งกันเรียบร้อยผมจึงเริ่มพูด

“นี่คือเซนนะป๊า เป็นเด็กที่ผมรับมาอยู่ด้วย” ผมชี้นิ้วไปที่เซนโดยมีเจ้าตัวยิ้มรับท่าทางดูเกร็งๆ

“ไหนมาให้ป๊าดูใกล้ๆหน่อยซิ” ป๊าเรียกร่างเล็กให้ไปดูใกล้ๆแต่เจ้าตัวดูเหมือนไม่แน่ใจจึงหันหน้ามาหาผม ผมเลยพยักหน้าให้ เซนลุกเดินไปยืนอยู่ข้างหน้าป๊า มือใหญ่จับไหล่เล็กทั้งสองข้างหมุนไปมา

“น่ารักเหมือนกันนะเนี่ย ไม่ต้องกลัวป๊าเนอะป๊าใจดี”

“คิๆๆๆ” ผมหัวเราะคิกคักชอบใจเมื่อได้ยินประโยคที่ป๊าพูด

“คุณตาคือคุณตาไม่ใช่ป๊า” เสียงเซนที่พูดขึ้นทำเอาผมหยุดหัวเราะแทบไม่ทันยิ่งเนื้อความประโยคแล้วด้วย

“หือ?” ป๊าหันมาทำหน้าสงสัยใส่แต่ป๊าเป็นคนฉลาดดังนั้นมันจึงหมายความว่าเรามีเรื่องต้องคุยกันนอกรอบ ผมเลยทำหน้าเหี่ยวแห้ง

“โอเคคุณตาก็คุณตา งั้นหนูชื่ออะไรอายุเท่าไหร่แล้วครับ” ป๊าทำหน้าใจดีพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

“ชื่อเซน อายุ 9 ขวบแล้วฮะ” เซนเริ่มหายเกร็งตอบด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเหมือนปกติ ป๊าจึงดึงตัวไปนั่งข้างๆพอดีกับที่แม่บ้านเอาน้ำกับขนมมาเสิร์ฟเซนจึงหันไปสนใจขนมแทน ป๊ามองก่อนจะหันมาถามจินต่อ

“แล้วเธอล่ะเป็นใครทำไมถึงมากับลูกของฉัน เพื่อน?” ผมมองหน้าจินหวังว่าจะไม่ตอบอะไรแปลกๆหรอกนะ สายตาคมเหลือบมองผมเล็กน้อยก่อนจะตอบป๊า

“เป็นสามีครับ” โอ๊ยยยยยย ผมจะเป็นลม!

“ว่าไงนะ!” เสียงผู้มาใหม่ร้องอย่างตกใจแต่ผมไม่มีสติพอที่จะหันไปมองได้แต่นั่งตัวแข็งทื่อ

“แกว่าแกเป็นอะไรกับน้องชั้นนะ” ผมพยายามนับ1-10ให้ใจเย็นและมีสติก่อนจะค่อยๆหันไปมองพี่โซนที่ทำหน้าตกใจยืนอยู่ไม่ไกลนัก

“เป็นสามีครับ” จินยังคงตอบชัดถ้อยชัดคำจนผมอยากจะร้องไห้ T_T

“อิ่ม เข้ามานี่หน่อย” ป๊าตะโกนเรียกแม่บ้านให้เข้ามา

“คะ? คุณผู้ชาย”

“เธอพาสองคนนี้ไปเดินเล่นรอบบ้านก่อนป่ะ” ป๊าชี้ไปที่เซนกับจิน

“ค่ะ เชิญค่ะ” เธอตอบรับก่อนจะผายมือเป็นเชิงให้ทั้งสองคนตามเธอไป ร่างสูงลุกจากโซฟาเดินไปจูงมือเซนเดินตามแม่บ้านออกไป พี่โซนจึงเดินมานั่งข้างผมแทน

“อธิบายมาซิ” ป๊าถามด้วยสีหน้านิ่งเรียบไม่แสดงความรู้สึกใดๆ ไอ้ผมที่ไม่อยากโกหกจึงได้แต่เล่าความจริงทั้งหมดออกไป

“คืองี้นะป๊า บลาๆๆๆๆๆ”

 

 

“แกไม่คิดจะบอกป๊าบ้างเหรอ ถ้าไอ้พวกนั้นมันมาเล่นงานแกด้วยแกจะทำยังไง” เมื่อผมเล่าจบป๊าก็ถามทันที ผมทำหน้ารู้สึกผิด

“ไม่มีใครทำอะไรผมได้หรอกน่าป๊า” ผมตอบเสียงอ่อยไม่สบตากับใคร

“เฮ้ออออออออ แกก็เป็นแบบนี้ทุกที คราวหลังมีเรื่องอะไรให้บอกรู้มั้ยจะได้ช่วยกันแก้ปัญหา” ป๊าถอนหายใจเฮือกใหญ่น้ำเสียงดูอ่อนลงกว่าเมื่อครู่

“ครับ” ผมตอบรับ

“แล้วไอ้เรื่องสามีนี่ล่ะว่าไง” พี่โซนที่นั่งเงียบอยู่นานถามบ้าง

“ก็...ผมอยากให้เซนมีความสุขนี่”

“แล้วความรู้สึกของเราล่ะที่มีต่อผู้ชายคนนั้นล่ะ”

“ผม.. ไม่รู้”

 

 

__________________________

 

ต่อละนะ    ถ้ามีคำผิดก็ขอโทษน้าาาาาาาาาา

ความคิดเห็น