ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 31 ฉลามวาฬ (100%)

ชื่อตอน : ตอนที่ 31 ฉลามวาฬ (100%)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.1k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 17 พ.ย. 2559 19:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 31 ฉลามวาฬ (100%)
แบบอักษร

               เปลือกตาบางกระตุกเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ เปิดขึ้นอย่างช้าๆ ดวงตาคู่สวยปรับให้ชินกับแสงสว่างที่ส่องลอดเข้ามาทางหน้าต่าง สายแล้วหรือเนี่ย มือเรียวยกขึ้นป้องปากปกปิดหาวที่ยังคงไม่ยอมปลดปล่อยให้เธอได้ตื่นเต็มตาเสียที 

          ร่างบางพลิกตัวตะแคงข้างหมายจะมองหาสามีตัวเล็กที่นอนเป็นเพื่อนเธอเมื่อคืนนี้ แต่ก็ต้องตกใจเมื่อภาพที่เห็นคือสามีตัวเล็กนอนคุดคู้อยู่ในอ้อมกอดของ...สามีตัวโต ดวงตาของคนมองเบิกขึ้นเล็กน้อยเพราะภาพที่ไม่คิดว่าจะได้เห็น ก่อนความตกใจนั้นจะเปลี่ยนเป็นยิ้มแรกของวันนี้ไปโดยไม่รู้ตัว

          เมื่อคืนเธอเข้านอนพร้อมอดัมเพราะอย่างที่เขาบอกนั่นละ งานของเขาทำให้เขายังกลับบ้านไม่ได้ แล้วภรรยาคุณหมออย่างเธอจะทำอย่างไรได้ล่ะ ก็นอนคนเดียวไปสิ เกล็ดดาวยอมรับว่าเมื่อคืนนี้เธอรู้สึกโหวงๆ ในใจแปลกๆ ที่ต้องทำใจยอมรับว่าคนที่นอนข้างๆ เธอจำต้องแบ่งเวลาส่วนตัวของเขาไปให้คนอื่น ซึ่งนั่นก็หมายรวมถึง...เวลาของเธอกับเขาด้วย 

          ความน้อยใจก่อตัวขึ้นเล็กๆ แต่ก็แค่ชั่วเวลาหนึ่งเท่านั้น เพราะเมื่อเธอลืมตาตื่นขึ้นมา ภาพของเช้าวันนี้ทำให้เธอยิ้มหน้าบานจนหุบไม่ลงเลยทีเดียวเชียว การถูกทักทายด้วยภาพที่เธอไม่คิดว่าจะได้เห็น การคิดว่าต้องเข้านอนอย่างเดียวดาย แต่ตื่นขึ้นมากลับพบว่าค่ำคืนที่โดดเดี่ยวนั้น แท้จริงแล้วมีใครอีกคนอยู่ข้างๆ เสมอ ช่างเป็นความอบอุ่นใจที่อธิบายให้ใครฟังไม่ถูกเลยจริงๆ 

         เกล็ดดาวเอี้ยวตัวไปคว้าสมาร์ตโฟนที่วางอยู่ข้างเตียงขึ้นมา องค์ประกอบภาพดีขนาดนี้ ไม่ลั่นชัตเตอร์เก็บไว้ก็บ้าแล้ว...คงเป็นเพราะดวงตาพริ้มหลับบนใบหน้าขาวนั่น หรือคงเป็นเพราะเส้นผมสีดำสนิทที่ปรกหน้าอย่างไม่เป็นทิศเป็นทางนั้น หรืออาจเป็นเพราะ... แสงแดดอ่อนๆ ที่ลอดเข้ามาทางหน้าต่างละมั้ง ที่ปลุกก้อนเนื้อในอกซ้ายของเธอลุกขึ้นมาออกกำลังกายยามเช้าอย่างหนักหน่วงขนาดนี้ 

          แล้วภาพอบอุ่นที่สามีทั้งสองของเธอนอนกอดกันก็ถูกเก็บเอาไว้เป็นความทรงจำในเมมโมรีของโทรศัพท์อัจฉริยะเครื่องนี้ พร้อมๆ  กับที่บันทึกความทรงจำลงในเมมโมรีของหัวใจดวงนี้เช่นกัน

          ‘อดัม นี่ถ้าไม่ใช่เธอ ฉันไม่มีวันให้ยืมที่ตรงนั้นหรอกนะ’ เรียวปากบางอมยิ้มเมื่อคิดอะไรบางอย่างขึ้นได้ ไหนๆ ก็ไหนๆ ละ อยากนอนกอดกันจนลืมเธอดีนัก แกล้งซะหน่อยละกัน

         เกล็ดดาวทำทีหลับตาลงอีกครั้ง ก่อนจะส่งเสียงปลุกใครบางคนให้ตื่น “อื๊ออ...อ...อ”

ดูเหมือนความเหนื่อยล้าจากงานจะไม่ยอมปลดปล่อยธัชออกจากห้วงนิทราง่ายๆ 

นางแบบจอมก่อกวนแอบหรี่ตาขึ้นมองปฏิกิริยาตอบโต้ของคนข้างๆ แต่ก็ต้องพบว่ายังคง...นิ่งสนิท ถ้าอย่างนั้นก็...เพิ่มไปอีกเลเวลเลยละกัน

          “อื๊อ...อ...อ...อ” เสียงละเมอดังยาวขึ้น และแขนเรียวยังพาดไปเกี่ยวท่อนแขนหนาของคนขี้เซา การสัมผัสอย่างไม่ทันได้ตั้งตัวนั้น ทำให้คนหลับไหลสะดุ้งเบาๆ ก่อนจะเปิดเปลือกตาขึ้นทันที 

          คนแกล้งหลับรับรู้ถึงการขยับของร่างสูงข้างๆ เพราะเตียงสั่นไหวเบาๆ เธอกัดฟันแน่น กลั้นทั้งยิ้มและการหัวเราะที่พร้อมจะหลุดออกมาทุกเมื่อ ก่อนที่จู่ๆ สัมผัสจากมือหนาที่ท่อนแขนเรียวบางของเธอจะพาความรู้สึกแปลกๆ แล่นเข้าจู่โจมหัวใจอย่างไม่มีทางขัดขืนได้เลย

          ธัชถูกปลุกขึ้นมากะทันหันเพราะตัวยุ่งข้างๆ สะบัดแขนมาโดน เขาลืมตาตื่นขึ้นมองภาพคนตรงหน้า นางเงือกคนสวยของเขาคงกำลังท่องมหาสมุทรกว้างที่ไหนสักแห่งอยู่ แล้วคนงัวเงียก็ผลิยิ้ม เขาไม่รู้เลยว่าคนที่ใครๆ ก็ชอบบอกว่าเป็นเจ้าชายเย็นชาคนนี้กลายเป็นคนยิ้มเก่งแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไร

          มือหนาจับท่อนแขนเรียวบางเจ้าปัญหาเข้ากลับซุกไว้ใต้ผ้าห่ม นอนซนขนาดนี้ไม่รู้ว่าฝันหวานไปถึงไหน อย่าให้รู้นะว่าแอบไปแหวกว่ายใกล้ปลาน้อยปลาใหญ่ตัวไหน จะจับตีให้ก้นลายเลยคอยดู ร่างสูงเอี้ยวตัวขึ้นกระชับผ้าห่มให้หญิงสาว ก่อนจะเอื้อมมือปัดเรือนผมเงางามของเธอที่หล่นลงมาปรกหน้าอย่างเบามือ

          แม้ว่าการสัมผัสแสนละมุนกับความห่วงใยในยามเธอหลับที่เขาแสดงออกนั้นจะทำให้จิตใจสั่นไหวมากขนาดไหนก็ตาม เงือกสาวจอมป่วนก็ยังคงแกล้งหลับตาพริ้ม โดยไม่รู้เลยว่าคลื่นทะเลที่เขย่าหัวใจของเธอยังไม่จบลงแค่นั้น เพราะจู่ๆ เจ้าของใบหน้าสวยก็รู้สึกถึงการเคลื่อนไหวของนิ้วที่เลื่อนเข้ามาเกลี่ยปอยผมเกะกะบนใบหน้าเธอออกอย่างแผ่วเบา

‘อ๊าก...กก...ก นั่นไม่ใช่ขาแกใช่ไหมอดัม’

          เกล็ดดาวพยายามสะกดอัตราการเต้นของหัวใจเอาไว้ กลัวว่าฉลามวาฬที่เคลื่อนที่เข้ามาใกล้จะรู้สึกถึงแรงสั่นไหวของคลื่นหัวใจของเธอเสียก่อน แล้วไม่นานนักเมื่อการเคลื่อนไหวของใครบางคนหยุดนิ่งลง หญิงสาวจึงแอบหรี่ตามองและพบว่าปลาฉลามตัวใหญ่ได้กลับเข้าสู่ห้วงนิทราใต้ท้องทะเลลึกเรียบร้อยแล้ว 

          ร่างบางไล่สายตามองคนตรงหน้าอีกครั้ง ฉลามวาฬ...ยักษ์ใหญ่ใจดีแห่งท้องทะเลลึก ปลาตัวโตที่เคลื่อนที่ช้าที่สุด แต่ในทุกการเคลื่อนไหวจะก่อให้เกิดคลื่นน้ำพลังมหาศาล ซึ่งเขย่าหัวใจเงือกสาวคนนี้ให้ไหวตามแรงนั้นอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้เสมอ 

          เกล็ดดาวอมยิ้มแล้วจำต้องตัดใจลุกขึ้นจากเตียง ก่อนที่ความต้องการที่ร่ำร้องอยู่ภายในจะทำให้เธอห้ามใจไม่อยู่ เฮ้อ...นี่ตั้งใจจะแกล้งเขาหรือแกล้งตัวเองกันแน่เนี่ย

          หญิงสาวล้างหน้าแปรงฟันเสร็จแล้วหยิบเสื้อคลุมตัวเก่งขึ้นสวม ก่อนจะเดินไปเปิดประตูห้องนอน เป้าหมายต่อไปของเธอคือห้องครัว นางแบบสาวเดินออกจากห้องแล้วแง้มประตูห้องทิ้งไว้ ก่อนจะกอดอกพร้อมอมยิ้ม...ใครมันจะยอมหวั่นไหวคนเดียวล่ะ ขอเช็กเรตติงหน่อยละกัน

 

               “น้อย มีกับข้าวจากตึกใหญ่มารึเปล่า” เกล็ดดาวเอ่ยถามเด็กสาวคนสนิทที่กำลังวุ่นวายอยู่กับสรรพสิ่งในครัว 

คนถูกเรียกเงยหน้าขึ้นมอง แล้วก็ต้องแปลกใจเล็กน้อยที่เจ้านายของเธอเดินลงมารับอาหารเช้าทั้งที่ยังอยู่ในชุดนอน แต่แล้วก็ตัดสินใจปล่อยผ่านความสงสัยนั้นไป เพื่อตอบคำถามของคนตรงหน้าแทน

          “มีกับข้าวสองอย่างกับขนมหวานค่ะ” 

          “ไหน ขอดูหน่อยสิ” เกล็ดดาวเปิดตู้เก็บอาหารดูกับข้าวสองอย่างที่ได้รับมาจากครัวฝั่งบ้านคุณย่า เธอเลือกหยิบจานหมูหวานออกมา ก่อนจะใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีอุ่นจนหอมฟุ้งไปทั่วทั้งห้องครัว แม่ครัวจานด่วนส่งอาหารร้อนๆ ให้ผู้ช่วยข้างกาย

          “น้อย ถือจานนี่แล้วไปเดินวนหน้าห้องนอนสัก...สามสี่รอบแล้วค่อยเอาลงมานะ”

คนรับคำสั่งขมวดคิ้วอย่างสงสัย

          “ไม่ต้องงง บอกให้ทำก็ทำเถอะน่ะ”

          “แต่กลิ่นมันจะฟุ้งไปทั่วบ้านรึเปล่าคะ” แม้ว่าน้อยจะทักท้วง แต่การกดสายตาส่งกลับมานั้นทำให้เด็กสาวรับรู้ได้ทันทีว่าเธอควรจะทำอย่างไร

          “ค่ะ น้อยจะไปเดี๋ยวนี้ค่ะคุณดาว” 

เกล็ดดาวพยักหน้าให้ผู้ช่วยของเธอที่กำลังจะเดินออกจากครัวไป แล้วคนเจ้าแผนการก็ยกมุมปากขึ้น “ตามกลิ่นหอมๆ มาสิคะที่รัก”

          น่าแปลก...ทำไมวันนี้กลิ่นกับข้าวหอมขึ้นมาถึงบนห้องนอนได้  ชายร่างสูงในชุดนอนที่ถูกก่อกวนโสตประสาทด้วยกลิ่นหอมของอาหาร กำลังหอบเอาความสงสัยตามกลิ่นนั้นไปที่ห้องครัว 

          หญิงสาวในชุดคลุมผ้าซาตินสีชมพูอ่อน มวยผมยาวสวยขึ้นอย่างลวกๆ กำลังง่วนอยู่กับการเตรียมอาหารเช้าบนเตา เป็นเพราะเธอเป็นนางแบบรึเปล่านะ ผู้หญิงคนนี้ถึงได้ดูเซ็กซี่ไม่ว่าจะอยู่ในชุดไหน ชายหนุ่มกอดอกยืนพิงขอบประตูครัวมองสาวเจ้าเสน่ห์ตรงหน้าเขาด้วยแววตาหยาดเยิ้ม...อาหารเช้ามื้อนี้ต้องอร่อยมากแน่ๆ

          แม่ครัวมื้อเช้ากำลังมือเป็นระวิงกับการเตรียมกับข้าวที่ทำเพิ่มเติมสำหรับเช้านี้ พอหญิงสาวได้ยินเสียงฝีเท้าของใครบางคนที่เดินเข้ามาในครัว เรียวปากบางก็เม้มเข้าหากันเพื่อกลั้นยิ้ม ‘ได้เวลาเงือกสาวเอาคืนแล้วนะคะ คุณฉลามวาฬ’

          เกล็ดดาวมองเงาของแขกผู้มาเยือนที่สะท้อนกับแผ่นกระเบื้องผนังครัว มือเรียวเลื่อนไปหรี่ไฟบนเตาลงเพราะตอนนี้เธอต้องจดจ่ออยู่กับสิ่งอื่นมากกว่าอาหารบนเตา ตาคู่สวยชำเลืองมาเงาที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ...เรื่อยๆ...จังหวะนี้ละ! 

เกล็ดดาวหมุนตัวกลับอย่างรวดเร็ว และก็เป็นอย่างที่เธอตั้งใจไว้ ร่างบางชนกับคนตัวสูงที่เดินเข้ามาทางข้างหลังเข้าอย่างจัง

          “อุ๊ยคุณ! ตกใจหมดเลย มาไม่ให้สุ้มให้เสียง” หญิงสาวว่าพร้อมดันแผ่นอกของคนที่เข้ามาประคองเธอเอาไว้ ‘หึ...นางเอกช่องไหนก็สู้เกล็ดดาวไม่ได้หรอกค่ะ’

          ธัชคลายวงแขนออกเบาๆ ก่อนจะเอี้ยวตัวเข้าไปหาเตาจนคนที่ซ้อนอยู่ข้างในต้องเอนหลังตาม มือหนากดสวิตช์หยุดการทำงานของเตาไฟ “ปิดไฟด้วยนะครับ มันอันตราย”

เสียงกดต่ำของเขาทำเอาหญิงสาวขนลุกซู่ไปทั้งตัว บอกแล้วไง ถ้าฉลามวาฬได้เคลื่อนไหวจะเกิดคลื่นลูกใหญ่เสมอ

          “เช้านี้มีอะไรทานบ้าง” คนตรงหน้าถามขึ้น 

คนโดนถามเพิ่งจะรู้สึกตัวว่าเธอถูกท่อนแขนที่ยันไว้กับเตาไฟกั้นเอาไว้ไม่ให้หนีไปไหนได้ “ก็มีหมูหวาน ต้มจืด เป็นกับข้าวสำหรับมื้อเที่ยงที่เอามาจากตึกใหญ่ ฉันก็เลยทำไข่กระทะเพิ่มสำหรับเช้านี้ หรือคุณจะรับเป็นมื้อเที่ยงไปเลยคะ เพราะนี่ก็สายแล้ว”

          “อืม...งั้นทำไข่กระทะเผื่อผมอีกอันได้ไหม” 

แม่ครัวยิ้ม เรตติงยังดีอยู่นะ

          “ได้ค่ะ งั้นคุณไปอาบน้ำก่อนนะคะแล้วค่อยลงมาทาน” 

หมอหนุ่มมองเรียวปากแดงระรื่อที่ขยับไปมาขมุบขมิบของภรรยาในนามของเขา ให้ตายเหอะ! จู่ๆ ใจก็เต้นเป็นบ้าเป็นหลังขึ้นมาเสียอย่างนั้น

          “กินเลยได้ไหม” คำถามมาพร้อมกับใบหน้าอมยิ้ม จนคนฟังถึงกับเกิดคำถามในใจ

‘กินอะไรยะ’

          “ทำไม หิวมากรึไง”

          คนตาหยีกดมุมปากลงเบาๆ ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนเกือบจะชนแก้มใสของหญิงสาว “เปล่าครับ หอมมากต่างหาก” 

          แล้วความเขินอายก็พุ่งทะยานทะลุเพดาน เกล็ดดาวรีบเบือนสายตาหนี ก่อนที่ดวงตาอันเป็นหน้าต่างของหัวใจจะบอกอาตี๋ตรงหน้าว่าเธอแทบบ้าเพราะเขามากแค่ไหน 

          “ไปอาบน้ำก่อนเถอะค่ะ บ่ายนี้ไม่ต้องไปทำงานหรือไง” เธอรีบตัดบทก่อนที่อะไรๆ จะเลยเถิดไปกว่านี้ 

คนตัวสูงกลับไม่ให้ความร่วมมือ เขารวบแขนขึ้นกอดอกแล้วหรี่ตามองกลับมาเมื่อสังเกตเห็นบางอย่าง “ทำไมคุณชอบใส่ชุดนอนแบบนี้ ชุดคลุมนี่ด้วย” 

หมอธัชเริ่มจับผิดการแต่งกายของเธออีกครั้ง ชุดนอนสายเดี่ยวผ้าซาตินมันวาวสุดเซ็กซี่ กับชุดคลุมที่เข้าเซตกัน นี่ไม่รู้เสียแล้วว่ามันเติมเต็มฝันของผู้หญิงอย่างเธอขนาดไหน

          “นี่มันชุดนอนของวิคตอเรีย ซีเคร็ท แบบเดียวกับที่ เบฮาตี พรินส์ลู ผู้หญิงที่ได้ อดัม เลอวีน ไปกินใส่ตอนเดินแฟนชั่นโชว์ แล้วมันดียังไงรู้ไหมคะคุณหมอ มันดีตรงที่เวลาฉันใส่ ฉันก็รู้สึกเหมือนได้เป็นเมียอดัมเลยอ้ะ” 

ขณะที่คนหนึ่งกำลังอยู่ในวิมานแห่งความฝัน อีกคนกลับมองตอบด้วยสีหน้านิ่ง

          “แต่คุณเป็นเมียผม...” เขาพูดทิ้งท้ายก่อนจะหันหลังและเดินออกจากครัวไป

          หญิงสาวเบิกตาโพลงเพราะคำพูดที่ไม่คาดฝัน เมื่อกี้ว่าอะไรนะ! ตี๋ กลับมาก่อน เมื่อกี้ว่าอะไรนะ เอาอีกทีได้ไหม ความเขินระดับทำลายล้างพุ่งแทรกจนสะท้านไปทั้งร่าง ใจอยากจะกรี๊ดออกมาให้รู้แล้วรู้รอดไป แต่ก็ต้องเก็บอาการเอาไว้ อ่อยไปนิดเดียว ต้องเล่นกลับเบอร์นี้เลยเหรอ มือบางยกขึ้นแนบสองแก้มที่ร้อนผ่าวก่อนจะพูดพึมพำออกมา

 

               “รีบอาบน้ำนะคะ...เมียรออยู่ คิกๆ”

 
ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว