facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

7 กูไม่ให้ 100% rewrite

ชื่อตอน : 7 กูไม่ให้ 100% rewrite

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 52.5k

ความคิดเห็น : 62

ปรับปรุงล่าสุด : 10 พ.ค. 2560 20:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
7 กูไม่ให้ 100% rewrite
แบบอักษร

เตชินทร์

ผมโคตรอารมณ์เสียอ่ะที่ต้องเจอแบบนี้ แต่ก็โชคดีที่แพมมีไอ่กระเทยพากลับ ไม่ใช่ผู้ชายคนอื่น ผมกับไอ่มิกเซอร์เรายืนจ้องหน้ากัน ไม่มีใครละสายตาออกจากกัน ทั้งเพื่อนผมและเพื่อนมันต่างก็กวาดสายตามองดูเชิงกัน และแล้วก็ผมที่เริ่มขึ้น

"มองหน้าหาแม่มึงหรอ?"

"ถ้าแม่ของลูกกูก็พี่งกลับไปเมื่อกี๊วะ"

"สัสเอ้ย!! มึงจะเอาใช่ป่ะ"

ผมทนคำพูดมันไม่ไหว รู้ๆกันอยู่ว่ามันจงใจหมายถึงแพม ทั้งๆที่ผมกับแพมเป็นแฟนกัน มันก็วอนโดนตีน ไอ่บาสสายกระทืบคนแบบผมก็พูดขึ้นมา

"บวกแม่งเลยมั้ยมึง"

มีผมกับไอ่บาสที่เลือดขึ้นหน้า ไอ่โนมันก็นิ่งๆผมก็ไม่รู้ว่ามันคิดอะไรอยู่ แล้วก็มีเพื่อนฝั่งไอ่เหี้ยมิกที่ดูเหมือนจะไม่พอใจไอ่บาสเหมือนกัน แต่คนอื่นก็ยังนิ่งๆกันอยู่ ผมเลยจะเข้าไปกระชากคอเสื้อและต่อยหน้าไอ่เหี้ยมิกนั้นส่ะ แต่แล้วก็มีเสียงพวกไอ่โนเพื่อนผมและเพื่อนมันห้าม พร้อมกับจับพวกผมแยกกัน

"เฮ้ยๆๆๆๆ/เห้ย!/ไอ้เหี้ยมึงทำไรวะ"

"เห้ยเตมึงใจเย็นก่อนนะ มีไรค่อยๆพูดดิ"

ไอ่โนคนที่มีสติและนิ่งที่สุดเป็นคนกำหมัดผมไว้ไม่ให้ต่อยไอ้เวรนั่น

"มึงก็ดูแม่งดิ พูดจากวนส้นตีนสัส"

"เหอะ กูว่าอย่าพาลเลย มาคุยกันดีๆให้จบๆไปเหอะ"

คุยกันดีๆ เหอะ ไอ่มิกเซอร์มันพูดกับผม ที่แม่งให้แพมนั่งตักมันท่าแบบไหน ดีมั้ยละมึง!!! ผมอยากจะซัดแม่งคว่ำจริงๆถ้าไม่ติดว่าไอ่โนห้ามไว้นะ

"?"

"เคลียกันสองคน คนอื่นไม่เกี่ยว ว่าไง"

มันพูดมาอีก ทั้งเพื่อนผมและเพื่อนมันก็มองหน้ากันเหมือนว่าจะรอดไหม ผมสองคนจะต่อยจนใครตายไปข้างอะไรแบบนั้นหรือป่าว ผมเลยตอบแม่งกลับไปว่า

"เออ คุยให้เคลีย ถ้ามึงไม่กวนส้นตีน กูก็จะไม่ใช้กำลัง"

"เออ"

แล้วคนที่เหลือก็รู้หน้าที่หลบไปแต่ก็ยังมองสถานการณ์ แต่ด้วยระยะห่างก็คงไม่รู้ว่าพวกผมสองคนคุยอะไรกัน ผมเลยเริ่มพูดเปิดก่อนตามนิสัยใจร้อนของผม

"ของกู มึงห้ามยุ่ง จบไหม?"

"มึงพูดใหม่ไหม มึงเลิกกับแพมแล้ว มึงไม่มีสิทธิ์"

"สัส!! กูก็แค่ทะเลาะกันเดี๋ยวก็ดี มึงอย่ามาเสี้ยมแพม"

"หรอวะ แต่แพมเป็นคนบอกกูเองว่าผู้ชายอย่างมึงไม่น่าเสียเวลา นั่นเท่ากับว่าแพมไม่ได้เป็นของมึงนะ ดังนั้นกูก็มีสิทธิ์"

"ถุ้ย!! สุดท้ายมึงก็เผยมาแล้วสินะว่ามึงจ้องจะแดกแพมอ่ะ"

"ก็ในเมื่อมึงดูแลแพมไม่ดี กูจะดูแลเค้าเอง"

ผมอยากจะต่อยแม่งนะ แต่ก็คุมอารมณ์ไว้ได้แต่ชี้หน้ามัน

"มึงนี่แม่ง!!!"

"อย่างน้อยกูก็พร้อมดูแลแพม ไม่เหมือนมึงหรอก กลับไปใช้ชีวิตแบบที่มึงชอบเถอะ คนแบบมึงไม่เหมาะกับแพมหรอก"

ผมโคตรรู้สึกอารมณ์เสียหนักกว่าเดิมที่คุยกับมันอีก ผมเลยบอกมันชัดๆทีละคำว่า

"กู-ไม่-ให้!"

"กู-จะ-เอา!"

"เออได้ ในเมื่อมึงกล้า เราก็มาดูกันว่าแพมจะเลือกคนที่แพมรักแบบกู หรือแค่เพื่อนสนิทอย่างมึง!!"

"เออ แล้วกูจะทำให้มึงรู้ว่าคนอย่างมึงไม่คู่ควรกับแพม!"

ผมถีบเก้าอี้ที่ผมนั่งแล้วผมก็ลุกออกมาด้วยความหงุดหงิด และผมรีบโทรหาแพมเพื่อจะได้รู้ว่าเธอปลอดภัยไหม สร่างเมาหรือยัง??

"ฮัลโหลค่ะ"

"ฮัลโหล แพมอยู่ไหน ถึงห้องยัง อยู่กับใคร แล้วนี่โอเคไหม"

"ใจเย็นๆนะคะพี่เต นี่เบลล่า เบลพามันมาคอนโดแล้วค่ะ"

"แล้วคืนนี้แพมนอนกับใคร อย่าบอกนะว่ากับมึงอ่ะ"

"ก็ถ้าไม่ใช่เบล แล้วจะเป็นใครละค๊าา"

"ไม่ได้!! มึงห้ามนอนกับแพม"

"เอ้า แล้วชะนีแพมจะให้มันนอนคนเดียวแบบนี่หรอคะ"

"เดี๋ยวพี่เข้าไปดูแพมเอง"

"เอ่ออ แต่พี่เตกับแพมเล."

"หุบปาก!! กูเข้าไปนอนกับแพมเอง จบนะ"

เตชินทร์

พูดมากจริงๆ ผมขัดใจเวลาใครบอกว่าผมกับแพมเลิกกัน ผมตัดสายเบลล่านี่ทิ้ง คือมันเป็นกระเทยก็จริง แต่ใครจะไปรู้ว่ามันอาจจะเปลี่ยนใจก็ได้ รูปร่างแม่งก็เหมือนผมทำได้เหมือนกันนั่นแหละ ไว้ใจแค่ไหนผมก็ไม่ยอมให้นอนกับแพมหรอก ผมรีบขับรถตามไปคอนโดแพมทันทีโดยที่ผมก็ไม่ลืมกำจัดพวกเสี้ยนหนามผมหรอก เพราะผมรู้ว่าเป้าหมายเดียวกับผมก็คือคอนโดแพม คนที่ผมจะกำจัดก็เป็นใครไม่ได้ นอกจากไอ่มิกเซอร์ ผมออกมาก่อนมัน ผมเลยบอกให้ไอ่บาสเพื่อนรักผมให้จัดการไปปล่อยลมยางรถมัน มันจะได้ไม่ไปทันพอดีที่ผมไปหาแพม

@คอนโดแพม

กริ้ง

ผมกดกริ่งห้องแพม แต่เป็นเบลล่ามาเปิดประตูห้องแทน

"พพี่เตคะ"

"แพมอ่ะ"

"ขขข้างในค่ะ แต่เบลว่าพี่เตอย่าเข้าไปเลยค่ะ"

"ทำไม หลีกดิ้"

ผมไม่ได้ฟังมันห้ามผม ผมผลักให้มันออกจากทางประตูห้องและผมก็เดินเข้าไปห้องแพม สำรวจทุกที่จนได้ยินเสียงคนอ้วกในห้องน้ำ

"แอว้ะะ อ้วกกก เบลฉันขอทิชชูหน่อย"

"แพม!"

ผมเห็นแพมยืนเกาะอ่างอ้วกอยู่ ผมรีบเดินเข้าไปจับหลังแพมค่อยๆลูบหลังแพมให้เธออ้วกออกมาให้หมด เพราะมันจะได้ไม่ทรมานและสร่างเมา ผมเอาน้ำลูบหน้าเธอและยื่นทิชชูให้เธอ

"ขอบคุณแก"

แต่สิ่งที่ผมไม่คาดคิด เธอหันมารับทิชชูจากผม แต่พอเธอเห็นว่าเป็นผมไม่ใช่เบลล่า เธอก็สะบัดมือผมออกและหันมามองหน้าผม

"ออกไป!! เบลอยู่ไหน แค่กๆๆ"

"อเอ่ออแกฉันอยู่นี่ชะนี"

"แก แฮ่กๆๆ ปล่อยใหัมันเข้ามาได้ไงวะ"

"แพม!! ไหวไหม พี่เป็นห่วงเรานะ"

"ไม่ต้องเสือก เหม็น ออกไป!"

แล้วแพมก็ผลักผมออกมาให้พ้นจากตัวเธอ แล้วเธอก็เดินไอเข้าห้องนอนและล็อคประตูห้องใส่หน้าผม ผมเคาะเรียกแพม

ปั้งๆๆๆ

"แพม ออกมาคุยกับพี่หน่อย"

"ฮัชชิ่วว"

ปั้งๆๆ

"แพมเปิดเดี๋ยวนี้นะ"

"แฮ่กๆๆ"

"แพมออกมาคุยกันให้รู้เรื่องก่อน"

"..."

"ไอ่มิกเซอร์นี้มันอะไรยังไง? ผัวใหม่หรอวะ?"

"แค่กๆๆ ออกไป! เหม็นบุหรี่!"

จริงด้วยผมลืมไปได้ไงว่าแพมแพ้บุหรี่ ผมพึ่งสูบมาอย่างหนัก ที่เธอจามและไอแบบนี้คงเป็นเพราะผม...

"พี่เตคะ เบลว่ากลับไปเถอะค่ะ"

"แต่มึงจะนอนกับแพมไม่ได้!!"

"โอ้ยพี่เตคะ!!! เห็นแบบนี้ก็เลือกค่ะ เบลล่าไม่ชอบเสียบค่ะ ชอบเป็นคนรอเสียบ วางใจได้เลยค่ะ ไม่นิยมชะนีนะคะ ถ้าเป็นพี่เตยังว่าไปอย่าง"

"แม่งเอ้ยย"

"ไว้วันอื่นค่อยคุยกันนะคะ พี่ยิ่งอยู่แพมมันจะตายเอานะคะ"

"แต่พี่เป็นห่วงแพม แล้วนี้ก็ไม่รู้หายเมาหรือยัง"

"เดี๋ยวเบลอยู่กับแพมเอง เพราะพี่มีแต่กลิ่นบุหรี่เนี่ย มันจะหายใจไม่ออกแล้วค่ะ"

"..."

ผมลดมือลงที่จะเคาะเรียกแพม และผมก็พูดกับเธอผ่านประตูห้องนอนเธอ

"แพม...พี่ขอโทษ"

"พี่ฝากแพมด้วยนะ ถ้ามีอะไรโทรหาพี่ได้เลย"

"ค่ะ

พอผมฝากแพมไว้กับเบลล่า ผมก็เดินออกจากห้องแพมกับหัวสมองที่โล่งโพลน ไม่รู้ว่าผมควรจะคิดหรือทำอะไร ขนาดผมจะดูแลเธอก็ยังทำไม่ได้ กลับทำให้เธอแย่ลงกว่าเดิม หรือจริงๆแล้วผมมันไม่คู่ควรกับเธอกันแน่..

.

.

.

@คอนโดเตชินทร์

ผมขับรถกลับมาถึงคอนโดของผม  ผมส่งกุญแจรถให้ลูกน้องเอารถไปเก็บและเดินผ่านประตูกับยามและพนักงานที่ก้มโค้งให้ แล้วพนักงานสาวคนนึงก็บอกผมว่า

"วันนี้คุณเตกลับเร็วนะคะ จะรับอะไรเพิ่มไหมคะ

"ไม่"

ผมขึ้นลิฟต์ไปที่ห้องของผมและเข้าห้องน้ำไปเปิดน้ำลงอ่างให้เต็ม สายน้ำที่ไหลออกมาจากท่อที่สัมผัสร่างกายของผมอยู่ตลอดกับความคิดทุกอย่างเรื่องของแพมก็เข้ามาในสมองของผม ผมแช่ตัวลงในอ่างและคิดทุกอย่าง ขณะที่ที่อยู่ตรงนี้ ผมเห็นเป็นภาพผมกับแพมที่เรามีความสุขอยู่ด้วยกัน เธอสระผมให้ตอนผมอาบน้ำ เราสองคนเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ

ผมลดตัวลงอ่างให้ร่างและหัวของผมอยู่ใต้น้ำ ผมหลับตาลงและคิดถึงเรื่องราวทั้งหมดของผมกับเธอ พร้อมกับคำพูดของเพื่อนๆผมที่เกี่ยวกับแพม

"กูถามจริง มึงรักแพมบ้างป่าววะ"

"ไอ่เต มึงคบกับแพมมานานสัส ยังไม่ได้กันอีกหรอวะ"

"แพมมีอะไรดีวะ sexก็ไม่ใช่ ทำไมมึงถึงอยู่กับเค้าได้นานขนาดนี้"

"ถ้าวันนึงมึงได้แพม แล้วมึงจะเบื่อและทิ้งเหมือนผู้หญิงคนอื่นๆไหมวะเต"

.

.

.

นี่แม่งเรื่องเหี้ยไรกันวะ ทำไมแพมถึงมีอิทธิพลกับผมอย่างนี้วะ ชีวิตนี้ผมไม่เคยโดนบอกเลิก เมื่อก่อนผมเคยคบผู้หญิงมาเยอะแยะ แต่คบแบบนั้นอาจจะไม่เหมือนแบบแพม แต่ไม่เคยมีใครบอกเลิกผมก่อน มีแต่ผมที่เบื่อแล้วบอกเลิก นี่เป็นครั้งแรกที่ผมโดนบอกเลิก

กริ้งงง

เสียงโทรศัพท์ของผมดังขึ้น ผมดันตัวเองจากที่นอนในน้ำขึ้นมาเพื่อดูว่าใคร อาจจะเป็นแพมก็ได้ เธออาจจะให้อภัยผม แต่พอดูหน้าจอก็ทำให้ผมถอนหายใจ เพราะเป็นไอ่นาโนแทนที่จะเป็นแพม รับหน่อยก็ได้ไหนๆตอนนี้มันก็ไม่มีอะไรจะเสียแล้วหนิ เผื่อมันอาจจะมีวิธีที่ดีๆหรือทางออกช่วยผมได้

"ว่า"

"เสียงมึงดูเบื่อโลกนะ"

"เมียไล่ออกจากคอนโด ให้กูรู้สึกยังไงหล่ะ"

"มึงยังไม่ตายก็ดีละ"

"มึงไม่เข้าใจกูหรอก"

"เออกูไม่เข้าใจ เพราะกูกับเกวรักกันดี"

"สัส!"

"กูขอโทษลืมตัวไปนิด"

"สรุปที่มึงโทรมา ธุระ?"

"ก็ไม่มีไรมาก ให้กูพูดก็เขินวะ 5555"

"ไอ่เหี้ยลีลา ไม่มีไรกูจะวางละนะ"

"มึงเพื่อนพวกกูไหมครับ จะปล่อยให้มึงตายก็คงไม่ใช่ มึงอยากให้พวกกูไปอยู่ด้วยไหม"

"ไม่อ่ะ กูอยากอยู่คนเดียววะ"

"อย่าแดกเหล้าและดูดบุหรี่จนตายคาห้องละกัน กูยังไม่อยากไปงานศพมึง"

"เออ.."

"เออแค่นี้แหละ"

"เห้ยเดี๋ยวๆ"

"ว่า"

"เอ่ออ"

"ไอ่เหี้ยนี้ มึงจะลีลาทำไม พูดมาสักทีสิวะ"

"คือมึง...ไม่มีวิธีช่วยกูหน่อยหรอวะไอ่โน"

"โถวว ก็ปรึกษานี่เองพ่อเสือ"

"เออหน่า มึงมีความคิดดีสุดละ ไอ้บาสก็คงไม่ได้เรื่อง"

"อืมมงั้นมึงถามตัวเองก่อนว่ามึงเป็นแบบนี้เพราะมึงรักแพมหรือแค่เสียดาย หรือเสียหน้าที่แพมบอกเลิกมึง ถ้ามันไม่ใช่อย่างแรกมึงก็หาคนใหม่และก็กระแทกกูว่ามึงก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม แต่ถ้ามันเป็นเหตุผลแรก กูเชื่อว่ามึงยอมทำทุกอย่างแลกให้เค้ากลับมาหามึงให้ได้"

"..."

"นี่มึงฟังกูเทศอยู่ หรือมึงหลับครับไอ่เหี้ยเต เงียบเชียวสัส"

"ฟังอยู่.."

"เออตอบตัวเองให้ได้ไวๆกันมึง แล้วพรุ่งนี้มึงไปราวน์วอร์ดไหม"

"กูบอกมึงพรุ่งนี้ได้ไหมวะ"

"สัส กูจะนอนกกเกว ไม่ต้องโทรมาขัดความสุข บอกกูพรุ่งนี้ กูไม่ไปแทนมึงนะครับ"

"เออๆ ไอ่เหี้ยเพื่อนกันเมียก็สำคัญกว่าแหละวะ"

"ก็เหมือนมึงนั่นแหละสัส ถ้ามึงไม่ไป โทรให้ไอ่บาสไปราวน์แทนมึงละกัน"

"เออๆ ขอบใจมึง"

"เค แค่นี้มึง อย่าแดกเหล้าตายละกันสัส"

"เออ!"

ผมวางโทรศัพท์ลงข้างอ่าง จากที่ไอ่โนบอกให้ผมคิดหรือผมควรถามตัวเองว่า จริงๆแล้วผมรักแพมที่เป็นแพม หรือหวังอะไรบางอย่างจากเธอแต่ผมยังไม่ได้ ผมเลยงุ่นง่านและรู้สึกทรมานใจแบบนี้กันแน่

มิกเซอร์

เหี้ยแม่งผมรู้เลยว่าใครมาปล่อยลมยางรถผม ไอ่หน้าตัวเมีย แม่งเล่นไม่ซื่อชิบหาย ผมให้เพื่อนเข้าไปดูไอ่เตชินทร์แต่แม่งเสือกกลับไปแล้ว เหอะ จะเป็นใครไปได้นอกจากแม่ง ผมเลยให้เพื่อนผมพวกที่ผมเจอเมื่อกี๊นั่นแหละ โทรหาคนให้มาเปลี่ยนยางรถ

"แม่งเล่นงี้กับมึงเลยหรอวะ"

"ตัดสายเบรกแม่งเลยไหมมึง"

"รุมกระทืบไหมสัส กูหาพวกได้"

ดูพวกเพื่อนผมแต่ละคนนะ เอาจริงผมแม่งเป็นคนน่ารักสุดในพวกกลุ่มนี้ละ

"ไอ้สัสกูยังไม่อยากติดคุก"

"แล้วแม่งเรื่องเหี้ยไรวะ แพมคนสวยของกูนั่นเป็นเมียไอ่นั่นหรอ"

"พูดดีๆไอ่เหี้ย แพมไม่ใช่ของมึง แล้วก็ไม่ได้เป็นเมียมันด้วย"

"หื้มกูมองตามึงแวบเดียวก็รู้แล้ว ว่ามึงกับแพมอ่ะมากกว่าเพื่อน"

"สัส"

"แต่เค้ามีผัวแล้วมึงก็ไม่ควรแย่งนะเว้ย"

"แย่งเลยมึง กูเชียร์"

"ใจถึงๆดิมึงไอ่มิก"

"โว้ยย พวกมึงนี่แม่ง"

"แทงใจดำหรอวะ5555"

"สรุปคือเค้าเป็นผัวเมียกันไหมวะ55"

"สัส กูไม่รู้"

"เอ้า ไอ่เหี้ยแล้วมึงไปคุยกับเค้านี่นะ"

"เออ"

"เหี้ยมิก กูงง"

"ก็เลิกกันแล้วป่ะวะ กูก็มีสิทธิ์"

"แต่กูว่าดูแม่งเอาเรื่องอยู่นะ ดูมันไม่อยากเลิกกับแพม แล้วมึงจะไหวหรอวะ"

"หึ กูไม่ยอมให้มันทำแพมเจ็บหรอก"

"คือมึงจะทำให้เค้าเจ็บเอง"

"?? ไรของมึงกูไม่เข้าใจ"

"แบบร้องครางบนเตียงเองว่างั้น โอ้ยมิกแพมเจ็บ ขอแรงกว่านี้หน่อย"

"สัส ไอ่เหี้ย"

"55555ขำๆมึง กูไม่อยากให้มึงเครียด"

ไอ่พวกเวรนี่ก็คิดแต่เรื่องพวกนี้ แล้วเพื่อนผมอีกคนก็แทรกขึ้นมาว่า

"เดี๋ยวนะ คือกูเรียบเรียงเหตุการณ์แล้วแสดงว่าตอนที่เค้าเป็นผัวเมียกัน มึงชอบเมียเค้า"

"เออก็ประมานนั้นแหละ"

"เหี้ยย เอาเรื่องสัสเพื่อนกู เค้ามีไรดีวะ"

"กูชอบเค้าตั้งนานแล้ว แค่ไม่กล้าบอก พอรู้ว่าแม่งมาจีบกูก็เลยเป็นเพื่อนดีกว่า"

"เชี่ยยมิกกูไม่รู้จะด่ามึงยังไงเลยวะ"

"ไมวะ"

"มึงชอบ ไมไม่จีบหรือบอกเค้าไปวะ รอจนให้คนอื่นคาบไปแดก กูมีเพื่อนหรือมีควายวะเนี่ย"

"...."

"งั้นก็นี่โอกาสมึงละ มึงเสียบแม่งเลย คะแนนมึงนำมันแน่ๆตอนนี้"

"ไอ่เหี้ย เปลี่ยนความรู้สึกของผู้หญิงจากเพื่อนให้มากกว่านั่นแม่งยากนะเว้ย"

"ไม่ยากหรอกสัส ไอ้มิกแม่งก็เพอร์เฟคจะตายห่า ผู้หญิงที่ไหนจะไม่ชอบ"

"ไอ่เหี้ยก็เพื่อนป่ะวะ แล้วมึงดูที่แพมคุยกับแม่ง กูนึกว่าเป็นเพื่อนผู้ชายอีกคน"

"เอาจริง มึงทำแบบนี้ ถ้ากูเป็นผู้หญิง กูว่ากูดูออกนะว่ามึงชอบ แพมน่าจะรู้"

"..."

"เห้อออ"

"เอ้ามึงลุยย"

"เอาให้ได้สัส"

"เออ กูไปดูรถก่อนสัส ขอบใจพวกมึงมาก"

พอผมคุยกับเพื่อนเสร็จ นึกขึ้นได้ว่าจะโทรหาแพม แต่แพมก็ไม่รับโทรศัพท์ ผมเลยโทรหาเบลล่าแทน แล้วก็รู้ว่าแพมหลับไปแล้ว ที่สำคัญไอ่เตชินทร์แม่งตามแพมไปที่คอนโด ถุ้ยพอจะเสียแพมไป พึ่งจะรู้สึกตัว

เช้าวันต่อมา

เตชินทร์

ผมควรง้อแพมไงดีวะเนี่ย แม่งโคตรคิดหนัก เรียนยังไม่ยากเท่าวิธีที่ทำให้แพมคืนดีกับผมเลย ก่อนอื่นผมต้องบอกไอ่บาสให้ไปราวน์วอร์ดแทนผมก่อน

"ฮัลโหลมึง"

"ว่าไงครับเพื่อนเต"

"วันนี้แทนเวรกูหน่อยดิ"

"กูว่าแล้ว55555 ไปหาแพมใช่ไหมมึง"

"เออดิ แต่ไม่รู้เลยวะว่าจะทำไง"

"ก็ถ้ายากนัก ก็จับปล้ำเลยมึง555"

"สัส ขอสาระ"

"ถ้าเป็นกู ง้อแบบน่ารักแบบที่มึงตอแหลบ่อยๆ แต่ถ้าสุดท้ายไม่ได้จริงๆกูก็โหดแล้วเสกเด็กแม่ง!"

"นี่มึงจริงจังแล้วชะ?"

"เออจริงจังดินี่วิธีกูเลยย"

"เออ แค่นี้แหละ บายมึง"

"เออบาย"

นี่ผมก็ชักไม่แน่ใจที่มันพูดมาคือสิ่งที่ควรทำหรือมันแค่กวนส้นตีนผม ผมตัดสินใจอาบน้ำแต่งตัวชำระร่างกายและกลิ่นเหล้าบุหรี่ ผมขับรถออกจากคอนโดและแวะร้านดอกไม้เพื่อให้เค้าจัดดอกไม้ช่อใหญ่แทนคำขอโทษของผม แล้วผมก็ขับรถตรงไปที่คณะของแพม

นี่ก็อีกชั่วโมงนึงกว่าแพมจะเลิกเรียน จะอยู่บนรถก็กระไรอยู่ แล้วดอกไม้นี่ก็ดอกไม้สดไว้บนรถคงเหี่ยวแย่ ผมเลยลงจากรถเพื่อไปหาร้านนั่งชิวๆแถวคณะแพมพร้อมกับถือดอกไม้ช่อโตลงมาทำให้หลายสายตาจับจ้องมาที่ผม ไม่รู้ว่าจะมองทำไมก็แค่คนหน้าตาดีแต่งตัวดีลงจากรถหรูพร้อมดอกไม้ช่อโต นี่กูไม่ได้มาผิดตีมใช่ไหมครับ5555 ดูดีขนาดนี้ สาวต้องใจอ่อนละว้า ใครจะยอมทิ้งคนเพอร์เฟคอย่างกูไปได้จริงป่ะ! แม่งมองเลย ยิ่งมองผมก็ยิ่งมีความมั่นใจอ่ะ

ผมเดินไปนั่งร้านกาแฟข้างๆตึกคณะเรียนของแพม ในร้านเป็นร้านกระจกทำให้มองเห็นข้างนอกได้ ผมนั่งรอเวลา พร้อมกับสั่งกาแฟร้อนมาดื่ม สาวๆในร้านก็มองผมกันเป็นตาประกาย แต่โทษทีนะครับพอดีวันนี้พี่มาง้อแฟน หยุดแหงนหน้ามามองพี่แบบจะกลืนกินอย่างนั้น

1ชม.ผ่านไป~~

ผมเห็นกลุ่มนักศึกษาเดินลงมาก็น่าจะเป็นห้องที่แพมเรียน ผมกวาดสายตาไปเพื่อหาคนที่ผมอยากเจอ แล้วผมก็สะดุดตากับคนๆนั้นนั่นก็คือแพมที่กำลังยืนคุยอยู่กับเพื่อนๆ ผมเลยเดินออกจากร้านพร้อมกับช่อดอกไม้ช่อนั่นและตรงดิ่งไปที่ร่างบางที่โดดเด่นในหมู่คน

หลายคนหันมามองผม แต่ผมก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร เดินไปที่แพมทันที พอเธอหันมาเห็นผม ผมเลยยิ้มให้กับเธอ แต่เธอกันเมินหน้าหนีและเดินเร็วออกจากผมไป อ่าวเห้ยไมเป็นงี้วะ อะไรคือการเดินหนีคนหล่ออย่างผมวะ ผมเลยรีบจ้ำเดินตามเธอออกมาจากฝูงชน ด้วยความที่ผมขายาวกว่าเลยก้าวทันแพมและคว้าข้อมือเธอไว้ เธอพยายามจะสะบัดมือผมทิ้ง แต่ก็ไม่ได้ดิ้นหลุดจากการจับของผมแต่ยังทำให้ผมประชิดตัวเธอมากขึ้นอีก

"จะเดินหนีทำไม"

"ปล่อย!"

แพมยังคงดิ้นและขัดขืนผมอยู่ แม่งถ้าเป็นคนอื่นผมคงรำคาญและเตะให้หยุดดิ้นไปละ นี่ติดว่าเป็นเมีย...

"หยุดดิ้นแล้วคุยกันดีๆก่อนแพม"

"ไม่คุย ไม่มีอะไรต้องคุย"

"ถ้าดิ้นอีกพี่จะจูบละนะ"

ผมต้องใช้คำพูดบอกเธอ เพราะมือข้างนึงผมยังถือช่อดอกไม้อยู่ ผมอาจจะไม่สามารถจับแพมให้ผมอยู่กับเธอได้

"โอ้ยยย"

"สมน้ำหน้า"

ผมโดนแพมกัดเข้าที่แขน มันเป็นเขี้ยวที่ไม่ได้กัดขำๆแต่กัดแรงเพื่อให้คนถูกกัดเจ็บและปล่อยเธอจากพันธนาการ ผมเลยยอมทิ้งดอกไม้ลงและใช้มืออีกข้างคว้าแพมไว้แล้วมือของผมก็ประคองเอวแพมไว้เพื่อให้หันหน้ามามองผม ส่วนมืออีกข้างก็จับข้อมือแพมทั้งสองข้างไว้

"ปล่อยนะ"

"ทำไมคุยกันดีๆไม่ได้หรอ"

"ไม่เห็นมีอะไรต้องคุย ทุกอย่างก็ชัดเจนแล้ว"

"แต่พี่ไม่อยากเสียแพมไป นี่พี่มาง้อนะ"

น้ำเสียงประโยคหลังผมพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ผมพูดและมองหน้าเธอ แต่เหมือนเธอไม่อยากจะมองหน้าผมเสียเท่าไหร่ ผมพูดใกล้เธอขนาดนี้ เธอยังเบือนหน้าไม่สบสายตาที่จะพูดกับผม

"เหอะ มาง้อหรือมาบังคับกันแน่!"

"คืนดีกับเตนะครับแพม"

"..."

"นะครับคนดี"

"ปล่อยแพมก่อน แล้วแพมจะบอก"

ผมลังเลนะว่าผมควรปล่อยเธอไหม เพราะเธออาจจะวิ่งหนีผมอีก แต่ด้วยที่ผมต้องยอมมันก็คงทำอะไรไม่ได้หนิ ผมเลยปล่อยแพมให้ออกจากการพันธนาการของผม สิ่งที่ผมเห็นคือ... เธอก้มลงไปเก็บช่อดอกไม้ที่ผมทำมันหล่นตอนที่ผมหันไปคว้าแขนเธอ

ผมรู้สึกดียังไงไม่รู้กับการกระทำนี้ที่เธอลงไปเก็บช่อดอกไม้ของผม เธอคงชอบดอกไม้ที่ผมซื้อมา บวกกับใจอ่อนให้อภัยผม แต่แล้วผมก็ต้องชะงักเมื่อเธอพูดว่า

"ไปตายที่ไหนก็ไปส่ะ!!!"

นอกจากคำพูดที่ทำให้ผมตกใจก็ช่อดอกไม้ใหญ่ที่แพมขว้างมาใส่ที่หน้าของผม ผมหันหน้าหนีไปตามแรงของดอกไม้ที่ถูกเขวี้ยงมาใส่ผม ดอกไม้บางส่วนหลุดกระจายออกมาจากช่อ แล้วเธอก็เดินจากผมไป ผมไม่ได้เดินตามเธอไปเพราะผมก็ทำอะไรไม่ถูก ปกติแพมไม่เคยเป็นแบบนี้กับผม แววตาเมื่อกี๊ผมไม่เคยได้รับจากแพม หลายคนในระแวกนั้นต่างหันมามองผม ผมไม่ได้รู้สึกอายหรืออะไร บางคนยังเอาโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่าย แต่ความรู้สึกที่ผมจะด่าคนพวกนั้นก็ไม่สำคัญเท่ากับคนที่เค้าเพิ่งเขวี้ยงช่อดอกไม้ใส่ผมหรอก....

"โถ่เว้ย!!"

ผมเตะช่อดอกไม้ที่คนรับเค้าไม่เห็นความสำคัญของมันด้วยอารมณ์หัวเสียของผม ผมเดินมาจากที่ตรงนั้นและขับรถไปที่โรงพยาบาล ผมนึกอะไรไม่ออก ว่าจะไปหาไอ่โนไอ่บาส ความรู้สึกที่แม่งเฟลเหี้ยๆ ผมว่าจะไปง้อแต่ไหนผลลัพธ์กลับเปนแบบนี้วะ ไม่ไกลนักจากมหาวิทยาลัยมาโรงพยาบาล ผมโทรบอกพวกเพื่อนผมไปว่าเจอกันที่ห้องอาหารของโรงพยาบาล

ไม่นานนักไอ่บาสที่มันมาเข้าเวรแทนผมก็เดินมาพร้อมเสื้อกาวน์คลุมทับ มันเอาเสตปหรือหูฟังหมอที่คล้องคอมันวางลงที่โต๊ะ

"เดาจากสีหน้ามึงแล้ว ไม่สำเร็จ"

ผมไม่ได้พูดแต่เชิดหน้าเป็นเชิงบอกว่าตามที่มันพูดนั้นแหละ

"แล้วจะต้องลำบากกูถึงเมื่อไหร่ให้มาเวรแทนมึงเนี่ย"

"ไม่รู้"

"เอ้านี่มึงอกหักหรือกวนตีนกู"

"..."

"เห้อ นี่ไอ่โนมายังวะ"

"คงติดเมียอยู่"

ผมตอบมันด้วยอารมณ์ที่นอยๆหน่อย แล้วไอ่โนจู่ๆก็โผล่มาทันที

"ตายยากสัส พูดถึงก็มาเลยครับ"

"กูนี่ไม่อยากจะลุกจากเตียง ไอ่เหี้ยเตมึงอะทำให้กูพลาดนัดสำคัญตอนเช้าเลยสัส"

"เมื่อเช้ามีบอลหรอวะไอ่โน"

"ป่าว นัดยิงเข้าประตูเกว กูกับเกวกำลังได้ที่เลยสัสเอ้ย ไอ้สัสเตโทรมาขัดแท้ๆ"

"กูขอโทษ มึงกลับไปก็ได้นะ ถ้าลำบากเวลามึง"

"อู่ยย ดราม่า"

"สัสเต อย่าดราม่าเรื่องกูครับ กูขอโทษ เอาเรื่องมึงกับแพมหน่ะดีแล้ว"

"...แพมไม่ยกโทษให้กูวะ"

"แล้วเค้าไม่มีทีท่าว่าจะใจอ่อนหรอวะ"

"ใจอ่อนเหี้ยไรละ ยังบอกให้กูไปตายที่ไหนก็ไปและเขวี้ยงดอกไม้ที่กูซื้อให้ใส่อีก"

"เด็ดสัส!"

"หูว"

"เชี่ยแม่ง เอาไงดีวะ"

"กูว่าแม่งต้องใช้เวลาวะแบบนี้ มึงพึ่งทะเลาะกับเค้าเมื่อวาน ให้เค้าเย็นลงหน่อยแล้วมึงค่อยง้อก็ได้"

"เออถูกของไอ่บาส"

แพม

อารมณ์เสียเป็นบ้า เหม็นขี้หน้ามันแล้วยังจะมาเจออีกนะ คนอะไรมาง้อแม่งอย่างกับมาปล้น บ้าป่ะ! มึงผิด ไม่ใช่กูผิด ยังมาขึ้นเสียงใส่ที่กูไม่ให้อภัย แม่งนี่ใช้สมองหรือแก้มก้นคิดก่อนพูดใส่กูกันแน่

"ชะนีแกไม่ทำแรงไปหรอ เป็นอีพี่เตฉันคงเสียหน้ามากๆเลยนะแก แกเล่นปากช่ดอกนี่ใส่เค้าอ่ะ เค้าก็ดังๆอยู่ด้วย"

"หนิ นี่แกเพื่อนใครกันแน่คะ ฉันหรือมัน!!"

"ก็เพื่อนแกสิ"

"มันยังไม่สาสมที่มันทำไว้กับฉันหรอก"

"หูวชะนีเกลียดฝังใจป่ะเนี่ย"

"รักมาก...ก็เกลียดมาก!"

"แหะๆ ใจเย็นน้ากินน้ำดับร้อนก่อนแก"

"ว่าไงครับสาวๆ"

แล้วเสียงมิกเซอร์ก็โผล่มา มันเซคเรียนไม่ตรงกับพวกฉัน มันเรียนตอนบ่าย แต่พวกเราก็กินข้าวด้วยกัน

"แพม เมื่อวานมึงถึงห้องชะ"

"? ไม่ถึงห้องแล้วให้กูไปไหนวะ"

"กูหมายถึงว่า ไอ่กระเทยนี้ดูแลมึงดีใช่ไหม"

"ก็ดีมั้งจำไม่ค่อยได้วะ จำได้ว่า ไอ่เตมันมา แล้วกูก็ไล่มันกลับ อิเบลมึงอ่ะให้มันเข้ามาห้องกูทำไมก็ไม่รู้"

"โหว ชะนี ฉันเป็นผู้หญิงตัวเล็กๆ จะสู้แรงชายชาตรีอย่างพี่เตได้ยังไง ถ้าฉันขัดขืน เค้าอาจจะปล้ำฉันนะชะนี!"

"หืออ แรด!!/แรด!"

มิกเซอร์

พอผมได้ฟังแพมบอก ผมก็รู้สึกตะหงิดๆ แม่งตามตื้อไม่เลิกจริงๆ ที่มันปล่อยลมยางผมก็เพราะไม่ให้ผมไปหาแพมนี่เอง แต่ผมก็กลัวว่ามันจะพูดอะไรไปที่ทำให้แพมรู้ว่าผมคิดกับแพมไกลเกินเพื่อน...

"มันไปหามึงที่ห้องหรอ"

"อือ"

"แล้วมันบอกไรมึงป้ะ"

"บอกไรวะ?"

"ไม่ได้พูดไรกับมึงเลย?"

"ก็พูด"

"พูดว่า"

"หนิมิกซ์ มึงอยากรู้อย่างกับเป็นเมียมัน มึงก็รู้ว่ากูไม่อยากพูดถึง จะถามถึงแม่งทำไมวะ!"

"แหะๆ กูขอโทษ"

"อ้อ กูจำได้ว่า แม่งพูดถึงมึงด้วย อะไรสักอย่าง ประมาณว่ากูกับมึง"

ชิบหายแล้ว......

"???"

"...อะไรก็ไม่รู้ กูจำไม่ได้ละ"

เชี่ย ทำผมใจหาย ดีนะที่แม่งเมาๆเลยจำอะไรไม่ได้มากอ่ะ

"แล้วมึงตอบมันไปว่าไร"

"ไม่ได้ตอบมั้ง ตอนนั้นกูจะตายละ กลิ่นบุหรี่แทบจะครองปอดกูตาย..."

"..."

"ทำไมวะ มึงถามเพื่อ?"

"ป๊าวว"

"มึงถามอย่างกับมึงเป็นเกย์ชอบมันอ่ะ"

"มันไม่ได้ชอบเค้า มันชอบมึงค่ะชะนี"

"ห้ะว่าไงนะเบล"

ไอ่เชี่ยกระเทย มึงพูดเบาแต่แพมก็รู้ว่ามึงพูด ยังดีที่แพมเหม่อๆเลยฟังไม่ทัน แต่ยังไงมึงก็ไม่ควรพูดสัส!! ผมหันไปจ้องหน้าแม่งด้วยสาตาพิฆาต อย่าพูดออกมาเชียวนะมึง

"เอ่อออ กู.."

"เมื่อกี๊มึงพูดไรเบ๊าเบา กูฟังไม่ทันอ่ะเบล"

"เอ่อ ชะนี กู...แค่บอกว่า มันไม่ได้ชอบพี่เตหรอก ฉันเองชะนีที่ชอบพี่เต55555"

"…."

ดีนะมันคิดทัน ไม่งั้นคงมีคลิปผมกระทืบกระเทยตาย!!

ติ้ง

โทรศัพท์ผมก็มีข้อความเข้า จากกลุ่มไลน์เพื่อนในคณะที่มีแต่ผู้ชายที่นัดไว้กินเหล้ากัน

'แพมแม่งโคตรโหด เห็นน่ารักๆแบนี้กูไม่คิดเลยว่าโกรธแล้วจะน่ากลัวแบบนี้สัส'

กับชื่อคลิปที่ว่า

'จุดจบผู้ชายสายแข็ง'

ผมเปิดคลิปดูก็เห็นเหตุการณ์ที่เตชินทร์มันยืนประชิดแพมและดูถกเถียงกันแปปนึงพอมันปล่อยแพม แพมก็หยิบช่อดอกไม้ขึ้นมาฟาดหน้าและด่ามัน

"เห้ยมิก มึงดูไรวะ"

"ก็คลิปไอ่แพม"

"เชี่ยยย ชะนีฉันชอบชื่อคลิปอ่ะ จุดจบผู้ชายสายแข็ง5555"

"นี่เมื่อเช้ามันมาหามึงอีกหรอวะ"

"อือ ก็ตามที่มึงเห็น"

"เออดีละ บอกมันไปแบบนี้ มันจะได้ไม่มายุ่งกับมึง"

แล้วข้อความถัดมาก็ถูกส่งมาว่า

'มิกซ์มึงอ่ะ ชอบมัน ไม่กลัวหรอวะ5555'

ไม่ต้องตกใจหรอกครับ เพราะเวลาพวกวงเหล้าก็มักจะเล่าเรื่องตัวเองกัน มันเป็นความเชื่อใจกันนะครับ เพราะไม่มีใครเอาเรื่องที่คุยกันในวงไปบอกคนอื่นต่อ แต่เราจะคุยกันแค่ในวง ผมเลยตอบกลับไปว่า

'สัสดีแล้ว จะได้ไม่มีใครกล้ามายุ่ง5555'

'ให้กูปล่อยข่าวให้ไหม มิกซ์แพม เดี๋ยวแซวไปแซวมาก็ได้กัน5555'

'ไม่ต้องเสือกเลยมึงอ่ะ!!'

3วันถัดมา

แพม

เห้อ ทำไมชีวิตมันเแปลกๆจัง ฉันโกรธก็โกรธนะ แต่ถ้าเป็นไปได้ฉันคงไม่อยากให้เตชินทร์เป็นคนแบบนี้เลย เอาจริงๆฉันก็คิดถึงมันนะ แต่พอมีเรืองผู้หญิงบนเตียงกูหงุดหงิดขึ้นมา เค้าว่าคนอกหักให้เจอเพื่อนเยอะๆ แต่เพื่อนสนิทฉันก็มีอยู่สองคน คนนึงเบลล่ามันก็ติดผู้อย่างกะอะไรดี จะว่าได้ไงละตอนฉันมีแฟน ทุกอย่างก็ลงตัว เบลล่าก็โสดๆคบๆเลิกๆแต่มันก็ไม่เคยมาตอแยฉันขนาดให้ฉันอยู่กับมันตอนเลิกไง ส่วนอีมิกเซอร์ก็มีกลุ่มเพื่อนผู้ชายมัน แม้ว่าตอนนี้มันก็ดูจะอยู่กับฉันมากขึ้นกว่าเดิมนะ แต่มันก็รู้สึกไม่ชินอยู่ดีแหละ

ถ้าถามถึงเต คิดว่าสามวันมานี้เค้าทำอะไรให้ฉันต่อจากวันที่ฉันปาดอกไม้ใส่หน้าเค้าแล้วไล่ให้เค้าไปตายนะหรอ...

ความคิดเห็น