ขอขอบคุณนักอ่านทุกคนนะคะ : ) แล้วเราจะกลับมาพบกันใหม่.

ชื่อตอน : เสียงกระซิบ

คำค้น : แฟนตาซี,นิยายแฟนตาซี,ปีศาจ,นิยายรักโรแมนติก,โรแมนติก,ครอบครัว,พจญภัย

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 324

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 16 พ.ค. 2563 17:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เสียงกระซิบ
แบบอักษร

.....หลายเดือนต่อมา ฉันเริ่มทำใจได้ ฉันจะแสร้งทำเป็นหลับทุกครั้งที่ยัยแอนนาเอาถาดอาหารมาให้ ยัยนั่นฆ่าฉันไม่ได้ เพราะมันต้องใช้เลือดฉันทุกๆ 3 เดือน และทุกๆเดือน มันต้องใช้เส้นผมของฉันไปปรุงยา เพื่อให้ตัวมันยังสาว ยังสวย เลยเป็นเหตุให้มันต้องดูแลฉันอย่างดี ถึงแม้จะจำใจก็ตาม อย่างไรก็ตาม ฉันก็ยังไม่ปักใจเชื่อเลยว่ายัยแอนนาจะเก็บฉันไว้หลังจากที่มันได้แต่งงานกับจัสตินแล้ว

ช่วงนี้สองแม่ลูกพยายามไม่ให้จัสตินออกไปไหน พวกนั้นพยายามหลอกให้เขาอยู่ที่นี่ ฉันเฝ้ามองเขาทุกวัน พยายามส่งเสียงเรียกเขา แต่ก็ไม่เป็นผล เพราะเราอยู่ห่างกันเหลือเกิน

คืนหนึ่ง ขณะที่ฉันกำลังหลับๆ ตื่นๆ ฉันก็ได้ยินเสียงสองแม่ลูกคุยกัน

"แม่คะ ทำไงดี จัสตินเริ่มสงสัยกลิ่นของหนูทุกครั้งที่เขากอดหนู ทำไงดีคะ จะไปหายาที่ไหนก็ไม่มีเลย แม่ต้องช่วยหนูนะคะ นะคะ"

"แน่นอนจ๊ะลูกรัก แม่จะช่วยหนู แต่ต้องใช้เวลาหน่อยนะ ขอแม่หาดูก่อนว่ามีวิธีอื่นไหม"

"สัญญานะคะแม่"

"แน่นอนจ๊ะ เรารีบลงไปกันเถอะ เดี๋ยวลูกเขยแม่จะสงสัย"

"แม่อ่ะ เขินนะแม่"

ฉันได้ยินแบบนั้นก็ชื้นใจขึ้นมาบ้างที่เขายังไม่ปักใจเชื่อนางแม่มดปีศาจนั่น ฉันนั่งมองอาหารและยาบำรุงที่ยัยนั่นเอามาให้ฉันเมื่อเช้า มีแต่ของดีๆ ราคาแพงๆทั้งนั้น

ถึงฉันไม่อยากกินแต่ก็ต้องกินเพื่อให้มีแรงคิดหาทางออก แล้วฉันก็กลับสู่ความมืดอีกครั้ง...

"เรวดี เรวดี"

เสียงเรียกที่แทบจะกระซิบ ลอยมาจากผนังกำแพงอีกด้านหนึ่ง ฉันค่อยๆลืมตา พอได้สติ ฉันก็สังเกตเห็นรูเล็กๆที่อยู่ข้างผนังกำแพง เสียงนั่นทำให้ฉันมั่นใจว่า

"แม่!"

ฉันรีบวิ่งตรงไปยังกำแพงนั่น อีกนิดเดียวก็จะถึงแล้วแต่ติดตรงที่ว่า โซ่ตรวนที่คล้องอยู่ที่ข้อเท้า มันสั้นไป เลยทำให้ฉันไปไม่ถึงกำแพง ฉันพยายามขยับเข้าไปให้ใกล้ที่สุด เมื่อฉันมองเห็นดวงตาของแม่ น้ำตาของฉันก็ไหลออกมาอย่างไม่ขาดสาย เราสองแม่ลูกคร่ำครวญกันอยู่นาน แล้วแม่ก็ตะกุกตะกักพูดว่า

"เรวดีลูกรัก ไม่ว่ายังไงลูกก็อย่าไว้ใจสองแม่ลูกนั่นเด็ดขาด พวก..พวกมัน...พวกมันไม่ใช่คน ทุกๆคืนเดือนแรมมันจะคืนร่างอันน่ารังเกียจ แม่เห็น..แม่..แม่รู้ พวกมันมีนัยน์ตาสีเขียว ทั่วเรือนร่างเต็มไปด้วยเลือด จิตใจพวกมันหยาบช้าอำมหิต ที่แม่ถูกขังอยู่ในนี้ก็เพราะแม่ดันไปเห็นการปรุงยาที่สุดแสนจะเลือดเย็น มันเอาเลือดของสาวสวยบริสุทธิ์ไปปรุงยา ถ้าหญิงผู้นั้นยิ่งสวยแลบริสุทธิ์มากเพียงใด อนุภาคของพลังแห่งความงามก็จะยิ่งทรงพลังมากเท่านั้น พวกมันว่างั้น จากนั้นมันก็ดื่มด่ำกันอย่างบ้าคลั่ง ตอนนั้นโชคไม่ดีที่แม่ถอยหลังไปเหยียบกระจกเข้า มันเลย..มัน....มันเลยขังแม่ไว้"

น้ำเสียงแม่ดูเปลี่ยนไปมาก ฟังแล้วมีแต่ความเศร้าโศก แต่เปี่ยมไปด้วยความจริงใจและห่วงใย ฉันมองเห็นเพียงดวงตาของแม่ ฉันอยากกอดเธอจนใจจะขาด แต่ก็ทำไม่ได้ ฉันอยากจะพังทลายกำแพงบ้านี่แล้วช่วยเธอออกมา ฉันถามว่าเธอสบายดีไหม เธอก็พร่ำตอบเพียงว่า

"ใช่ ดี แต่อย่าไว้ใจพวกมัน"

ความคิดเห็น