ขอขอบคุณนักอ่านทุกคนนะคะ : ) แล้วเราจะกลับมาพบกันใหม่.

แผนการชั่วร้ายของยัยแอนนา

ชื่อตอน : แผนการชั่วร้ายของยัยแอนนา

คำค้น : แฟนตาซี,นิยายแฟนตาซี,ปีศาจ,นิยายรักโรแมนติก,โรแมนติก,ครอบครัว,พจญภัย

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 338

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 16 พ.ค. 2563 17:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แผนการชั่วร้ายของยัยแอนนา
แบบอักษร

"แม่เธอเหรอจ๊ะ อุ้ยตายแล้ว! ฉันควรจะปล่อยแม่ของหนูไป แล้วจับหนูไว้สินะ"  

อลิซพูดพร้อมแสยะยิ้ม 

"คุณเอาแม่ของฉันไปไว้ที่ไหน ฉันขอล่ะนะ ให้ฉันทำอะไรฉันก็ยอม แต่ปล่อยแม่ฉันเถอะนะ ฉันขอร้อง"

ฉันอ้อนวอน น้ำตาไหลพราก

"ถ้าเป็นแบบนี้ก็ดีสิ แต่ต้องขอโทษด้วยนะ แม่ของแกยังมีประโยชน์กับฉันอีกเยอะเลยล่ะ"

อลิซพูดพร้อมส่งเสียงหัวเราะอันน่าสะพรึงกลัว

"เอาล่ะ เพื่อไม่ให้เสียเวลา จริงๆเราสองคนแม่ลูกว่าจะให้แกเข้าร่วมกับเรา แต่แกดันพาพ่อหนุ่มน้อยคนนั้นมา ฉันก็เลยเปลี่ยนใจว่า ฉันจะจับแกไว้ปรุงยา ส่วนฉันก็จะมีความสุขกับพ่อรูปหล่อคนนั้น ด้วยใบหน้าของแกไงล่ะ"

ยัยแอนนาพูดด้วยใบหน้าอิ่มเอิบ แล้วสองแม่ลูกก็ส่งเสียงหัวเราะอันน่าสยดสยอง

ฉันทำอะไรไม่ได้ แม้แต่จะขยับก็ยังทำไม่ได้ ฉันรู้สึกถึงความร้อนผ่าวบนใบหน้าและดวงตา ฉันแค้นมากจนแทบจะทุบกำแพงให้พังได้ น้ำตาของฉันมันไม่หยุดไหล จนกระทั่งฉันเพลอพูดไปโดยไม่รู้ตัว

"ได้เลย! ยังไงพวกแกก็ไม่ยอมปล่อยแม่ฉันอยู่แล้ว จะทำอะไรก็ทำเลย แต่ฉันขอบอกไว้อย่างล่ะนะ แกอาจจะได้หน้าของฉัน แต่กลิ่นอายของความโสโครกบนตัวแกน่ะ ทำยังไงมันก็ไม่มีวันจางหายไปได้หรอก"

"อีบ้า! แกพูดยังงี้หมายความว่าไง ฮ้ะ!"

ยัยแอนนาเริ่มร้อนรน

"ฉันก็หมายความว่า เลือดของความต่ำช้าเลวทรามของพวกแกน่ะ ทำยังไงมันก็ไม่มีวันหายไปได้หรอก"

"ผัวะ!"

"ตบสิ! จะตบกี่ที มันก็ไม่ช่วยให้แกเป็นคนดีได้เลยสักนิด"

"กรี๊ด!"

ยัยแอนนากรีดร้องด้วยความโกรธแค้น เสียงนั่นแทบจะทำให้แก้วหูแตกได้ ถึงฉันจะเอามืออุดหูแล้วก็ตาม

"แกกล้าดียังไงมาว่าลูกสาวฉัน"

หล่อนเอามือเหี่ยวๆชี้หน้าฉัน แล้วหล่อนก็ใช้เล็บอันคมกริบจิกเข้าที่คอ แล้วกำสุดแรง แววตาโกรธแค้นพร้อมที่จะฆ่าคนคนหนึ่งได้เลย

"หยุดนะแม่ ถ้าแม่ฆ่ามัน แล้วหนูจะได้ยาจากไหนล่ะ"

แล้วหล่อนก็ปล่อยฉันลง

ฉันรู้สึกถึงเลือดที่ไหลอาบทั่วคอ พวกมันไม่รีรอ รีบหยิบมีดปาดเอาน้ำเลือดที่ไหลอาบ ฉันพยายามดิ้นหนี แต่ก็ไม่มีพละกำลังเหลืออยู่เลย ฉันทำได้แค่นั่งพิงกำแพง มองดูพวกมันเก็บเอาเลือดอย่างบ้าคลั่ง แขนทั้งสองข้างของฉันหมดเรี่ยวแรง เหมือนทุกอย่างในร่างกายหลับใหล ไม่รับรู้ถึงความรู้สึกใดๆ มีเพียงดวงตาเท่านั้นที่มองเห็นภาพอันน่าสยดสยองของสองแม่ลูกนั่น ไม่นานมันก็จากไป ทิ้งให้ฉันนั่งรอความตายท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามา...

ความคิดเห็น