ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

บทนำ

บทนำ 

โดย แยมขนมปัง 

 

 

เคยได้ยินไหมครับว่าเด็กผู้ชายกับฟุตบอลเป็นของคู่กัน… 

นั่นเลยทำให้ผม เด็กชายโปรดปราน กันตพัฒน์ ต้องตากแดดเปรี้ยง กลางสนามพลางวิ่งเตะไอ้ลูกกลมๆ ส่งให้เพื่อนที่อยู่ฝ่ายเดียวกัน หากคนที่ไม่ชอบกีฬาประเภทนี้มาเห็น คงจะคิดว่าพวกผมบ้ามากๆ ที่ยอมทนแดดร้อนๆ เพียงเพื่อวิ่งเตะลูกบอลไปมา เมื่อก่อนผมเองก็ไม่เข้าใจ จนได้มาลงเล่นเองเท่านั้นแหละ ก็แทบไม่กลับบ้านกลับช่อง เอาแต่จะเล่นฟุตบอลกับเพื่อนท่าเดียว ก็นะ เด็กผู้ชายทุกคนก็ต้องชอบเล่นบอลกันทั้งนั้นแหละ 

แต่เอ๊ะ… 

จะว่าไปมันก็ไม่ใช่ทุกคนหรอก… 

ขณะที่กำลังวิ่งไล่บอลในสนาม สายตาของผมก็หันไปมองข้างสนาม ซึ่งในยามนี้มีเด็กน้อยน่ารัก ที่หากมองผิวเผินคงจะคิดว่าเป็นเด็กผู้หญิง ทั้งๆ ที่ความจริงแล้ว น้องเขาเป็นเด็กผู้ชาย…เด็กผู้ชายที่โคตรน่ารัก กำลังนั่งส่งยิ้มมาให้ผม จนผมถึงกับยิ้มตาม 

“ไอ้โปรดรับ!” เสียงตะโกนเรียกนั้น ทำให้ผมต้องละสายตาจากเด็กน้อยเพื่อหันไปทางต้นเสียง ก่อนจะจัดการรับช่วงต่อลูกบอลที่เพื่อนส่งมา เลี้ยงบอลไปยังฝ่ายตรงข้ามอย่างคล่องแคล่วว่องไว แทบไม่ปล่อยจังหวะให้ใครมาแย่งลูกบอลไปจากผมได้จนกระทั่ง… 

ฟุ่บ! 

“เย้!!!” เสียงร้องเฮลั่นด้วยความดีใจของทางฝั่งผมดังขึ้นระงม หลังจากที่ผมทำประตูได้อีกครั้ง ก่อนที่พวกเพื่อนๆ จะพากันเข้ามายกตัวผมโยนขึ้นลอยกลางอากาศ เห็นดีใจกันเว่อร์วังแบบนี้ ขอบอกก่อนเลยนะว่านี่ไม่ใช่การแข่งขันระดับชาติ แต่เป็นเพียงแค่การแข่งขันของเด็กโรงเรียนประถมเท่านั้น 

“โปรด วันหลังนายไปเป็นกรรมการเลยนะ ไม่ต้องลงแข่งแล้ว นายลงทีไรห้องเราแพ้ทุกที” กานต์ เด็กห้องป.6/2 เดินมาบ่นด้วยสีหน้าบ่งบอกถึงความเซ็ง 

“อย่ามาขี้แพ้ชวนตีสิเพื่อนนนน ไว้นัดหน้าถ้าห้อง 2 อยากลงแข่งอีกก็มาบอกนะ พวกเราห้องหนึ่งพร้อมเสมอครับบบ” ความปากเก่งไม่มีใครเอาชนะลีโอเพื่อนผมได้จริงๆ 

ผมเลิกสนใจพวกมัน แล้วเดินมาตรงข้างสนาม ที่ยังคงมีเด็กน้อยของผมนั่งรออยู่เหมือนอย่างทุกๆ วัน 

“รอนานไหม” 

“ไม่นานฮะ” อีกฝ่ายตอบเสียงสดใสไม่ต่างจากใบหน้า เล่นเอาผมอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปขยี้หัวน้องเบาๆ 

เด็กน้อยที่อยู่ตรงหน้าผม ชื่อว่าน้องเป…น้องเขาเป็นรุ่นน้อง ป.4 โรงเรียนเดียวกับผม บ้านของเราสองคนอยู่ติดกัน เรียกได้ว่าแทบจะใช้รั้วบ้านเดียวกันเลยก็ว่าได้ อีกทั้งพ่อแม่ของเราก็สนิทกันมาก เลยทำให้พวกเราสนิทกันไปด้วย 

ผมกับเปมาโรงเรียนพร้อมกัน และกลับบ้านพร้อมกันทุกวัน แต่เพราะหลังเลิกเรียน ผมมักจะมาเล่นบอลกับเพื่อน น้องเปเลยต้องมานั่งรอผม แรกๆ ผมก็เคยชวนน้องมาเล่นด้วย ซึ่งเปก็ส่ายหน้าปฏิเสธ ถึงน้องจะเป็นเด็กผู้ชาย แต่ก็เป็นเด็กผู้ชายที่บอบบางเกินกว่าจะมาตากแดดอาบเหงื่อวิ่งเตะบอลเหมือนอย่างผม 

“งั้นเรากลับบ้านกันเถอะ” 

เด็กน้อยพยักหน้ารับ ก่อนจะขมวดคิ้วมองผม 

“กระเป๋าของพี่คนโปรดล่ะฮะ” 

“จริงด้วย พี่ลืมเอาลงมา ยังอยู่บนห้องอยู่เลย ดีนะเนี่ยที่น้องเปเตือนพี่” ผมลูบแก้มคนตัวเล็กเบาๆ “งั้นเดี๋ยวพี่มานะ น้องเปนั่งรอพี่ตรงนี้นะครับ” 

“ได้ฮะ” 

ผมยิ้มให้น้อง ก่อนจะวิ่งขึ้นมาที่ห้องเรียน ซึ่งอยู่ใกล้ๆ กับสนามฟุตบอล พอหยิบกระเป๋าของตัวเองเรียบร้อย ผมก็วิ่งกลับลงมาเพื่อไปหาคนน่ารักที่รอผมอยู่ 

พลั่ก! 

“นายไม่ต้องมาโกหก พวกเรารู้ว่านายไปฟ้องคุณครู เรื่องที่พวกเราขังนายไว้ในห้องน้ำ” 

“ฮึ่ก…เราเปล่านะ…ฮึ่ก…เราไม่ได้ฟ้องคุณครู” 

“ถ้านายไม่ฟ้อง แล้วคุณครูจะรู้ได้ไง!” 

“เราไม่ได้ฟ้องจริง ๆ นะ ฮึ่ก…ฮื้อ” 

เสียงโหวกเหวกโวยวายดังแว่วเข้ามาในตึกเรียน จนผมต้องเร่งฝีเท้าจ้ำอ้าวลงมา ก่อนจะชะงักขมวดคิ้วกับสิ่งที่เห็น เด็กน้อยที่ผมทะนุทนอม ในตอนนี้ได้ลงไปนั่งกองอยู่กับพื้นสนามหญ้า โดยที่มีเด็กผู้ชายสามคนที่คงจะรุ่นราวคราวเดียวกันกำลังยืนล้อมน้องอยู่ 

“เฮ้ยทำอะไรกันน่ะ!” 

ผมไม่รอช้า วิ่งเข้าไปหาเด็กกลุ่มนั้นทันที พวกมันที่เห็นผมก็ตาโตตกใจ พากันวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว 

“จะหนีไปไหนฮะ!!” ตั้งท่าจะวิ่งตามไปจับตัวมาเบิร์ดกะโหลกสักคนละป๊าบสองป๊าบ โทษฐานที่มารังแกน้องเป ทว่าไม่ทันได้ตามไป ชายเสื้อของผมก็ถูกมือเรียวเล็กของคนที่นั่งกองอยู่กับพื้นหญ้ายื้อตัวผมเอาไว้ ให้ผมได้หันไปมองน้อง 

ภาพตรงหน้าทำให้ผมใจหล่นวูบ ใบหน้าสวยที่มักจะมีรอยยิ้มให้ผมเสมอ ในยามนี้กลับเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา 

ผมกัดฟันกรอดสองมือกำหมัดแน่นด้วยความโกรธ ไม่ใช่แค่โกรธไอ้พวกที่มารังแกน้อง แต่ผมยังโกรธตัวเองที่ปกป้องน้องไม่ได้ 

“พี่คนโปรด อย่าตามพวกนั้นไปเลยฮะ เปขอร้อง…ฮึ่ก” 

“แต่พวกนั้นรังแกน้องเปนะ” 

“เปไม่เป็นอะไรฮะ…ฮึ่ก” 

ริมฝีปากเล็กสั่นระริกไม่ต่างจากมือที่กำชายเสื้อนักเรียนของผมเอาไว้แน่น จนผมอ่อนใจ ก่อนจะย่อตัวนั่งลงเสมอน้อง พลางเอื้อมมือข้างหนึ่งไปเกลี่ยน้ำใสๆ ที่อาบสองข้างแก้มเนียน 

“หยุดร้องได้แล้ว ถ้ากลับบ้านไปสภาพนี้ น้านาคงตกใจ ส่วนแม่พี่ก็คงตีพี่ก้นลายแน่” ขอบอกไว้ก่อนเลยว่าแม่ผมน่ะ รักน้องเปมากกว่าผมที่เป็นลูกชายแท้ๆ ซะอีก ขืนเห็นว่าน้องน้ำตาอาบแก้มกลับบ้านไปแบบนี้ ชะตาผมขาดแน่นอน 

“พี่…ฮึ่ก…อย่าบอกแม่นะ ว่าเปโดนเพื่อนแกล้ง” 

“งั้นน้องเปจะให้พี่ทำยังไง ถ้าน้องเปไม่ให้พี่บอกน้านา แล้วน้องเปจะยอมให้เพื่อนรังแกอยู่แบบนี้เหรอ” 

คนตัวเล็กก้มหน้าเม้มปาก แลดูน่าสงสารจับใจ 

“เปผิดเอง เปอ่อนแอ…ฮึ่ก…เปดูแลตัวเองไม่ได้…ฮึ่ก…เปไม่เก่ง” 

ยิ่งพูดก็ยิ่งน่าสงสาร อีกทั้งน้ำตาก็ไหลนองหน้าหนักยิ่งกว่าเดิม ผมไม่รู้ว่าไอ้ความรู้สึกที่ผมรู้สึกในตอนนี้มันคืออะไร ผมรู้แค่ว่าผมไม่ชอบเลยที่เห็นน้องเปร้องไห้แบบนี้ 

ไม่ชอบเลยจริงๆ 

ผมควรทำยังไงถึงจะทำให้น้องเปไม่ต้องเสียน้ำตาอีกกันนะ ผมต้องทำยังไงถึงจะสามารถดูแลปกป้องน้องเปได้ตลอดไป 

หมับ 

มือเล็กทั้งสองข้างของเด็กน้อยถูกรวบด้วยฝ่ามือของผม จนอีกฝ่ายเงยหน้าที่เปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาขึ้นมาสบตากัน 

น้องเป ถ้าน้องเปโตขึ้น…น้องเปมาเป็นเจ้าสาวของพี่นะ 

“…..” เด็กน้อยเอียงคอมองผม ด้วยดวงตาที่ยังคลอไปด้วยน้ำใสๆ ราวกับไม่เข้าใจในสิ่งที่ผมพูด 

“พี่จะได้ดูแลปกป้องน้องเปตลอดไปไง เหมือนที่พ่อดูแลแม่” 

คนตัวเล็กคลี่ยิ้มกว้าง คล้ายจะเข้าใจในสิ่งที่ผมพูดยกตัวอย่าง 

“ได้ฮะ เปจะแต่งงานกับพี่คนโปรดฮะ” 

เราต่างยิ้มให้กัน ก่อนจะหัวเราะออกมาแทนเสียงสะอื้นไห้ของเด็กน้อย แค่เห็นน้องยิ้มได้ แค่นี้ผมก็มีความสุขแล้ว 

  . 

. 

. 

สวัสดีค่ะ~ หลังจากที่ปล่อยให้ทุกท่านรอนาน แยมขนมปังคนนี้ก็กลับมาแล้วจ้า พร้อมพาพี่โปรดกับเปเปอร์มาประเดิมกันด้วยบทนำนะคะ เรื่องนี้เป็นแนว feel good เบาสมอง ไม่ดราม่าน้ำตาท่วมจอแน่นอน ยังไงแจมก็ขอฝากลูก ๆ ทั้งสองคนไว้ในอ้อมอกอ้อมใจคุณนักอ่านทุกท่านด้วยน้าาา 

ใครชอบสายเมะลูกหมาขี้อ้อนหนักมาก ปะทะเคะหล่อขั้นเทพ มารวมกันทางนี้จ้า 

ระดับความเผ็ด ---> แซ่บซู๊ดดปาก 

ลง6/7/65 

ยินดีต้อนรับนักอ่านทุกคนนะคะ ^^ 

นามปากกา แยมขนมปัง 

ขอสงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ (ฉบับเพิ่มเติม) พ.ศ.2558 

ผลงานทุกเรื่องที่นักเขียนแต่ง เป็นทรัพย์สินทางปัญญานะจ๊ะ :) 

--------------- 

สามารถ ติดต่อ พูดคุย ติดตามแจมได้ที่ 

Twitter : @AngelsKiss1234 

IG : yamkhanompang 

Facebook Fanpage :แยมขนมปัง 

--------------------- 

ขอขอบคุณทุกแรงสนับสนุน ทุกการคอมเมนต์มากๆนะคะ 

ถึงจะเป็นนักเขียนหน้าใหม่ ไม่ได้เก่งอะไรมากนัก แต่จะพยายามพัฒนาฝีมือตัวเองให้ดีขึ้นค่ะ 

 

แต่งนิยายครั้งแรก : 5 กันยายน 2562 

แสดงเพิ่มเติม
แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น