ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่11 ที่พักใหม่

ชื่อตอน : ตอนที่11 ที่พักใหม่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 17 มิ.ย. 2562 05:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่11 ที่พักใหม่
แบบอักษร

11

 

เอี๊ยดดดดดดดดดด! 

 

อะไรกัน เผลอหลับไปแปปเดียวพี่คิงแม่งดริฟกลางถนนแบบนี้เลยหรอว่ะ? 

 

โอ้ววว... นั่นมันตัวห่าอะไรวะหน่ะ! 

 

ผมได้คำตอบละครับ ว่าทำไมเฮียแกถึงขับรถแบบนี้ ก็ตรงถนนด้านหน้าตอนนี้มันมีตัวบ้าอะไรก็ไม่รู้ เหมือนหมา แต่ดันมีสามหัว นี่มันหลุดมาจากแฮรี่ปะวะ เฝ้าศิลาก็ดีอยู่แล้วปะ! 

? 

แต่หางของมันเป็นงูชูคอขู่ฟ่อๆ ผมว่าคงไม่ใช่ตัวเดียวกันกับในแฮรี่ละแหละ 

 

เซอร์เบรัส... 

 

เฮียแกดูอึ้งๆกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้ารถ 

 

อะไร! อาจารย์เซเวอร์รัส สเนปในแฮรี่เกี่ยวไรด้วย!! 

?"” 

 

ไม่ใช่! เจ้าหมาสามหัวตรงหน้านี้มันคือ เซอร์!-เบ!-รัส!! 

 

 

อ๋อ... 

 

ถึงบางอ้อเลยครับ เขินเลย ก็ว่าเกี่ยวอะไรกับสเนป ในแฮรี่ 

แต่เอ๊ะ 

? 

โลกมนุษย์มีหมาแบบนี้อยู่ด้วย 

? 

 

บรู๋ววววว 

~” 

 

เพล้ง!! เพล้ง!! เพล้ง!!! 

 

 

อื้ออออออ! แสบหู!! 

 

เสียงหอนของเจ้าเซอร์เบรัสมันทรงพลังมาก กระจกในรถแตกเป็นเสี่ยงๆ ดีที่ผมปิดหูได้ทัน ไม่งั้นป่านนี้คงสมองแตกตายไปแล้วแน่ๆ 

 

ลงไปจากรถ! เร็ว!! 

 

 

ฟึ่บ ฟึ่บ! ฟึ่บ!! 

 

หลังจากพี่คิงพูดจบเฮียแกก็กระชากผมออกจากรถ พอหันไปทางนั้นเจอไอ้หมาสามหัวกำลังวิ่งมาทางพวกเราพอดี 

 

วิ่ง!! เร็ววิ่ง!!! 

 

ผมตะโกนบอกพี่คิง พอเราหันหลังกลับไปก็ไปเจอกับรถตู้ของพวกเพื่อนๆพี่ๆผม ที่ตอนนี้กระจกแตกไปแล้วเหมือนกัน ทุกคนออกมายืนเหวอมองไอ้หมาสามหัว แหงละ เจอจังจังแบบนี้ใครไม่ตกใจบ้างละ 

 

ใช่ 

! 

ป่า! พาพวกน้องๆไปทางประตูที่สอง 

! 

เร็ว!! 

 

สิ้นคำของพี่คิงทุกคนวิ่งเข้าไปในป่าข้างทาง แยกกันไปเป็นคู่ๆ ผมกับพี่คิง ภัทรกับพี่ไออุ่น ภูมิกับพี่พีระ และ พี่แผ่นดินที่ฉุดกระชากลากอีตุ่นเข้าไปในป่า ทุกคนวิ่งอย่างสุดฝีเท้า พี่คิงจับมือผมแน่น ตอนนี้เราไม่มีเวลาคิดอะไรอีกแล้ว เจ้าเซอร์เบรัสมันวิ่งเข้ามาในป่า ตามพวกผมมาอย่างไม่เหน็ดไม่เหนื่อยเลย 

 

บ้าเอ้ย! ตามมาอยู่ได้!! 

 

 

พี่ผมทนไม่ไหวแล้วนะเว้ย! 

 

ผมพูดอย่างหอบๆ เราวิ่งเข้ามาในป่ากันลึกขึ้นเรื่อยๆ 

 

แยกกันไป! พาน้องเข้าไปในค่ายให้ได้!! 

 

สิ้นเสียงพี่คิง ทุกคู่ก็แยกกันไปซ้ายบ้างขวาบ้าง แต่ผมกับพี่คิงยังคงวิ่งจับมือกันตรงไปข้างหน้า 

 

อะไรวะ! ตามพวกกูมาทำไมเนี่ย!! 

 

ผมสบถออกมาอย่างหัวเสียหลังหันหลังไปมอง หมาสามหัวมันยังคงวิ่งตามมา ถึงตัวมันจะดำเมี่ยมแต่ตามันสีแดงฉาน ซึ่งเหมือนลูกไฟลอยได้มากในเวลาดึกขนาดนี้ ด้านหลังตามทางที่มันวิ่งมามีแต่ต้นไม้ล้มระเนระนาด 

 

โฮ่ง!! โฮ่ง!!! บรู๋ววววว” 

 

อ๊ากกกกกก 

 

ผมกับพี่คิงปิดหูตัวเองไว้ไม่ทันเพราะมือของเรายังจับกันอยู่พากันวิ่งไปข้างหน้าอย่างทรมาน ผมรู้สึกว่ามีน้ำออกมาจากหู แก้วหูผมคงแตกแล้วแหละครับ ความถี่สูงขนาดนั้น 

 

ธัน! อีกนิดเดียว เร็วเข้า!! 

 

ตอนนี้ผมล้ามากครับ พอพี่เขาบอกอีกนิดเดียวผมก็เงยหน้าขึ้นไปมอง มีซุ้มใหญ่ๆอยู่ซุ้มนึงครับ ตัวอักษรแปลกตาน่าจะเป็นภาษากรีกโบราณ แต่ผมดันอ่านเข้าใจอย่างไม่ต้องคิดอะไรเลย 

‘Half Blood’ 

ผมเห็นเพื่อนๆผมแต่ละคู่ที่แยกกันไป วิ่งเข้าไปในซุ้มนั้นกันหมดแล้วครับ นั่นคงเป็นเป้าหมายของเราสิ่นะ.. 

 

กึก!!.. 

 

 

โอ๊ยยยยย!! 

 

ผมมัวแต่สนใจทางข้างหน้าจนลืมมองพื้น ขาผมดันไปสะดุดกับรากไม้เข้า 

 

ธัน!! เป็นอะไรรึเปล่า!!! 

?” 

พี่คิงเขาก้มตัวลงมานั่งถามผม 

 

บรู๋วววววววว 

~!!!” 

 

ฟ่ออออออ!!! 

 

 

ไม่ๆ พี่วิ่งไปก่อนเลย! เร็ว!! มันจะมาแล้ว!!! 

 

 

ไม่มีทาง 

!!” 

!!!!!!!!! 

 

ครืนนนน 

 

สิ้นคำของพี่คิง เขาก็ยืนขึ้น หันหน้าเตรียมปะทะกับหมาสามหัวเรียกหมาก็คงไม่ได้ มันสูงเกือบๆสามเมตรได้ 

แต่ตอนนี้แผ่นดินกำลังขยับออกจากกันเป็นรอยแยกยาวจากใต้เท้าพี่เขาแล้วกว้างแผ่ออกไปข้างหน้ามุ่งสู่หมาสามหัวตัวนั้น 

มันเกิดขึ้นได้ยังไงกัน! 

? 

ผมมองอย่างตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า 

 

จงกลับไปที่ที่แกอยู่ซะ!! 

 

สิ้นคำพี่คิง ก็มีมือโครงกระดูกเยอะแยะไปหมดพุ่งขึ้นจากรอยแยกหมายจะคว้าขาหมาสามหัวนั้นไว้ ให้จมลงสู่รอยแยกของพื้นพิภพ 

 

บรู๋ววววววว 

~” 

แต่ผิดคาด มันกระโดดข้ามรอยแยกมาได้ แล้วมันกระโดดมาลงที่ด้านหลังของผมและพี่คิง 

!!!!!!! 

 

ฟู่ 

~!!!” 

งูที่หางของมันตั้งลำคอแผ่แม่เบี้ยออกมาพร้อมที่จะพ่นพิษเต็มที่แล้ว 

 

บรรพบุรุษที่สิงสถิตอยู่ ณ ที่แห่งนี้ บัดนี้มีสัตว์อสูรกาย หมายจะทำร้ายลูกหลานของท่าน ท่านจะนิ่งอยู่เฉยหรืออย่างไร 

?” 

สิ้นคำพูดของพี่คิงก็มีคนลอยออกมาจากผืนพิภพบ้าง ต้นไม้บ้าง เต็มไปหมด มันเป็นภาพคนรางๆ ผีหรอวะ ไม่.. อะไรกันวะเนี่ย!! 

 

อึก!!.. 

 

 

พี่คิง!! 

 

 

วิ่งไปที่ประตูเร็ว เข้าไปข้างในแล้วจะปลอดภัย!! 

 

 

ไม่เอา! พี่ก็ต้องไปด้วยกันดิ่วะ 

 

 

อึก!!.. 

 

อยู่ๆพี่คิงก็ทรุดตัวลงไปกับพื้น พร้อมกระอักเลือดออกมาจำนวนหนึ่ง.. เลือด.. ไม่..พี่... พี่จะตายตอนนี้ไม่ได้นะเว้ย!! 

 

ฟู่!! 

 

 

ฉึกกกก!! 

 

 

บรู๋ววววว!!!! 

 

 

ซ่าาาา!! 

 

 

เปรี้ยงงงง!! 

 

มีเสียงปะทะกันมากมายสลับกับเสียงหอนของเจ้าเซอร์เบรัสและเสียงขู่ของงูที่หางมัน แต่ดูท่าทางแล้วมันไม่ตายง่ายๆแน่ๆ 

ว่าแต่ดวงวิญญาณเหล่านี้มันอะไรกัน ทำไมบางตนถึงมีสายฟ้าอยู่ในมือ บางตนมีสายน้ำพุ่งออกจากมือ บางตนก็สร้างไฟได้ อะไรกัน.. นี่มันอะไรกัน? 

 

ธัน!! ไปเร็ว!!! 

 

 

บรู๋ววววง่ำ!! 

 

 

ฟู่!!!! ฉึก!! 

 

ไม่นะ... ผมยืนมองตาค้าง ก็ไอ้หมาสามหัวนั่นมันกลืนกินดวงวิญญาณของคนเหล่านั้นเข้าไปเรื่อยๆแถมหางที่เป็นงูของมันก็คอยฉกพ่นพิษใส่ดวงวิญญาณ ตอนนี้เสียงหอนของมันดังมากขึ้นกว่าเดิมอีก คงเพราะความเกรี้ยวโกรธของมันที่มีคนไปทำร้ายมัน แต่หูของผมตอนนี้มันคงชินไปแล้ว ไม่ก็พังไปแล้วแน่ๆ มันเจ็บมันปวดหัวไปหมด แต่ผมก็กัดฟันทน จะมาตายที่นี่ไม่ได้! แม่ยังรอผมอยู่!! 

ผมคิดได้ดังนั้นจึงฝืนลุกขึ้นเดินไปาหาไอ้เจ้าเซอร์เบรัสนั่นที่ตอนนี้มันหันหลังให้ผมอยู่พอดี 

 

ฟู่!!!!! 

 

ผมผงะถอยหลังออกมา ลืมไปเลยว่าด้านหลังมันมีหางเป็นงู 

พองูหันมาเจอผมเข้าเจ้าหมาสามหัวมันจึงรู้ตัวเข้าว่าตอนนี้มีคนเข้ามาใกล้มันแล้ว 

 

บรู๋วววววว!! 

~” 

 

ไปซะ... 

 

มันเงียบครับ แต่ขามันเดินเข้ามาใกล้ผมเรื่อยๆ ใจนึงก็กลัว แต่ตอนนี้ผมจะกลัวไม่ได้ แม่ยังคอยผมอยู่ เธอคือคนเดียวที่ผมยังอยากมีชีวิตอยู่ต่อเพื่อเธอ 

 

ฟึ่บ! ฟึ่บ!!.. 

 

มันวิ่งเข้ามาหาผมไวขึ้นเรื่อยๆ 

 

จงกลับไปที่ที่แกอยู่ซะ!!!!!!!! 

 

ผมตะโกนออกไปตามที่พี่คิงเคยพูดด้วยความกลัวสุดขีด 

 

ครืนนนนนนนนนนน!! 

 

จู่ๆแผ่นดินเบื่องหน้าของผมก็แยกออกจากกันเหมือนที่เกิดขึ้นกับพี่คิง แต่ครั้งนี้มันมีไม้สี่เหลี่ยมขนาดใหญ่สีดำสนิทสูงขึ้นเสียดฟ้า บดบังทัศนียภาพการมองเห็นของผม ทำให้ด้านหน้าผมตอนนี้มีเพียงสีดำที่เป็นไม้โผล่ออกมาจากรอยแยกแผ่นดินนี้ 

 

กึกๆ... กริ๊ก! วึ่มมมมมมมม 

~” 

เสียงเหมือนกลไกของมันทำงาน แล้วก็มีบานประตูเปิดออกมา แท้จริงแล้วมันคือประตูนี่เอง แต่ที่ผมมองไม่ออกเพราะตอนนี้ผมอยู่หลังประตูบ้านนั้น 

 

บรู๋วววววว 

~!!” 

เสียงเจ้าเซเบรัสมันยังคงตะโกนร้องอย่างหวยโหน 

 

ฟู่ววววว!!! 

 

 

เห้ยยยยย!! 

 

ผมตกใจจนเอามือขึ้นมาบังหน้า ก็พอประตูมันเปิดออกก็เหมือนมีแรงดูดอันมหาศาล ทั้งต้นไม้น้อยใหญ่ที่อยู่บริเวณใกล้เคียง ก็โดดดูดลอยเข้าไปในประตูบานนั้น ทำให้เกิดลมแรงผ่านมาด้านหลังประตู 

 

ฟึ่บบบ! 

 

จู่ๆพี่คิงได้ดึงเอวผมลงไปหาเขา ทำให้ตอนนี้ผมนั่งอยู่บนตักของเขา 

 

ปะ..ปิด ปิดมันได้แล้ว 

 

พี่คิงพูดบอกผมเสียงค่อยทั้งที่หัวเขายังคงซบกับไหล่ของผมอยู่ แต่ปิด 

? 

ปิดอะไร ประตูนี่หน่ะหรอ 

? 

 

บรู๋วววววววว 

~!!” 

 

ปิดอะไรพี่คิง!!! 

?” 

 

สั่งมันให้ปิด เร็ว มันดูดเซอร์เบรัสไปแล้ว ค่ายคงต้านแรงดูดนี้ได้ไม่นาน 

 

ตอนนี้เราต้องตะโกนคุยกันครับ เสียงลมมันดังมาก ว่าแต่ค่าย 

? 

ค่ายไรวะ แล้วให้ผมปิดประตูบานยักษ์เนี่ยนะ!! 

? 

เออ! ก็ได้วะ จะลองๆดู 

 

ปิดโว้ย! 

 

….. 

ประตูก็ยังคงอยู่แหะ ต้องพูดว่าไงวะเนี่ย 

 

ออกคำสั่งสิ่ธัน คิดว่าตัวเองเป็นเจ้านายของมัน 

 

พี่คิงบอกผม ผมจึงลุกขึ้นยืนออกจากตักพี่เขา 

ผมรวบรวมลมหายใจและความกล้าทั้งหมดที่มี เพื่อทำตามที่พี่คิงบอก 

 

ประตูแห่ง ‘ทาร์ทารัส’ เอ๋ย จงปิดและหายไปในบัดเดี๋ยวนี้!!!! 

 

ผมพูดอะไรออกไป 

? 

ไม่รู้ตัวอีกแล้ว 

สิ้นคำสั่งที่ผมตะโกนออกไป ทุกอย่างก็หยุดชะงัก และแน่นิ่ง ต้นไม้ที่กำลังลอยเข้าประตูไปก็กลับตกลงสู่พื้นตามแรงโน้มถ่วงของโลกตามปกติ ก้อนหินดินทราย ที่ลอยอยู่ก็ตกลงสู่พื้นเช่นกัน ดีที่แถวนี้ไม่มีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่ 

 

วึ่มมมมมม!! 

~ 

กริ้กๆ! กึก!! 

 

 

ครืนนนนนนนนนน!!!!!! 

 

แล้วประตูก็ค่อยๆเลื่อนปิด เสียงกลไกของมันทำงานอีกครั้ง แล้วแผ่นดินก็แยกขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันดูดประตูที่ตั้งสูงตระหง่านลงไปในผืนดิน ทำให้ตอนนี้เหลือเพียงลานโล่งๆด้านหน้าผม จากที่เคยมีต้นไม้ต้นหญ้า แต่บัดนี้มันกลายเป็นพื้นที่โล่งเตียง สักพักก็มีคนจำนวนมากออกมาจากซุ้มนั้น โดยมีเพื่อนผมกับเพื่อนพี่คิงเดินนำมา 

 

อึก!! 

 

ปวดขา ปวดหัว ปวดไปหมดจากที่สะดุดตอนวิ่งมากับพี่คิงไม่พอ แถมตอนนี้ยังมีอาการปวดหัวแบบเดียวกับที่เกิดขึ้นตอนที่เจอริวกับเห็นภาพผู้ชายปริศนาคนนั้นเลย 

 

อ๊ากกกกก!! 

 

ผมทรุดตัวลง ทรมาน ทรมานมาก ปวดไปหมด แล้วผมก็ทนความเจ็บปวดนี้ไม่ไหวอีกครั้ง สติพลันดับวูบลงไป.. 

“ธัน!!!” นั้นคือเสียงพี่คิง เสียงสุดท้ายที่ผมได้ยิน 

ศุกร์ 30พ.ย. 

18:15 

 

อื้อออออ.. ที่ไหนวะเนี่ยยย? 

 

ผมกระพริบตาปรับแสงให้เข้าที่ สิ่งที่ผมเห็นตอนนี้ไม่ใช่เพดานสีขาวแบบในหนังไทยหรอกนะ คนจำได้เยอะแล้ว.. ที่ผมเห็นตอนนี้คือเป็นคล้ายๆเต็นท์ แต่ใหญ่และกว้างกว่า หันไปซ้ายขวาก็มีแต่เตียงคนไข้เหมือนในโรงพยาบาลแหนะ 

 

โอ๊ยยย!! 

 

ผมพยายามจะลุกขึ้นเพื่อออกไปดูข้างนอกว่าที่นี่คือที่ไหน แต่มันปวดตัวไปหมด 

เพื่อนผมหายกันไปไหนหมดนะ.. จะว่าไป ก่อนหน้านี้เราจะมาเที่ยวนี่หว่า อ้ะ.. แล้วก็เจอเข้ากับหมาสามหัว มันชื่ออะไรนะ? อ่อ เจ้าเซอร์เบรัส หลังจากนั้นแล้วเราก็สลบไป หรือว่าเราแค่ฝันวะ 

? 

ไม่หรอก อาการปวดเมื่อยตามตัวนี่ยืนยันได้ดี ในเต็นท์นี้ไม่มีคนเลยแหะ 

 

อ้าว ฟื้นแล้วหรอธัน 

? 

พี่กำลังมาดูอาการพอดีเลย 

 

ผมหันไปตามเสียงก็เจอเข้ากับพี่โชนที่เพิ่งเดินเข้ามาด้านใน พี่โชนอยู่ที่นี่งั้นหรอ..? 

แล้วพี่เขามาที่นี้ได้ยังไง? 

 

ที่นี่คือ... 

 

 

ค่าย 

Half Blood 

หน่ะ ขอวัดไข้หน่อยนะ 

 

พี่เขาตอบผมเหมือนเป็นเรื่องดินฟ้าอากาศ แล้วก็เอาเครื่องวัดอุณหภูมิมาวัดผม 

 

อือออ ปกติดี ลุกไหวไหม 

?” 

พี่เขาพูดพร้อมกับพยายามช่วยผมให้ลุกขึ้นนั่ง 

 

อะ นี่ไม่เท้า 

 

 

โหพี่ ผมแค่ปวดเมื่อย ไม่ได้เข้าเฝือกนะ 

 

 

แล้วเดินไหวหรอ 

?” 

 

หึ แฮะๆ 

 

ผมรับไม้เท้ามาแล้วลองพยุงตัวเดินดู ก็ไม่ยากเท่าไหร่มั้ง สาเหตุคงมาจากที่เราสะดุดรากไม้นั่นมั้ง 

 

เพื่อนผมหล่ะพี่โชน 

?” 

 

อ้อออ วันนี้วันศุกร์ เขากำลังจะเริ่มประชุมกันหน่ะ สงสัยคงไปเตรียมตัวกัน 

 

 

วันศุกร์ 

? 

เดี๋ยวนะ ก็ผมมาตอนวันศุกร์มืด แล้ว.. 

 

 

ธันสลบไปเกือบๆ 

1 

อาทิตย์เลยหละ.. 

 

หืออออ นี่กูนอนหรือซ้อมตายวะ? 

 

ไม่ต้องทำตาโต ไปเร็วเพื่อนๆคงรวมตัวกันหมดแล้ว.. 

 

แล้วพี่ก็พาผมออกจากเต็นท์ไป ทุลักทุเลนิดหน่อยด้วยความไม่ชินกันไม้เท้า ผมหยิบแว่นที่วางอยู่ข้างๆเตียงมาสวม แล้วมองสำรวจรอบๆพื้นที่ รอบๆมีแต่สีเขียวครับ ใช้คบเพลิงจุดแทนหลอดไฟ โรแมนติกชะมัดเลยอะ มองไปไกลๆจะมีทะเลสาปครับ มีบ้านด้วยแหะ แต่ไกลชะมัด.. 

 

นี่พี่โชน เราจะไปไหนกันอะ 

?” 

 

ไปลานรวมพลหน่ะ เดินไปอีกไม่ไกลหรอก 

 

 

งั้นพี่เดินนำก็ได้ ผมเริ่มชินละ จะได้เร็วๆด้วย 

 

 

โอเคครับ 

 

ตลอดทางที่ผ่านมาผมไม่เจอคนสักคนเลย แต่ก็ได้คำตอบตอนที่มาถึงลานรวมพลนี่แหละ มันเป็นคล้ายๆลานรอบกองไฟหน่ะครับ มีที่นั่งเป็นรูปตัวยูหันหน้าเข้าหาเวที ที่นั่งจะมี 

5 

ชั้นด้วยกัน แต่ถ้าสังเกตุดีดีจะเหมือนมีช่องว่างเว้นไว้อยู่นะ เหมือนแบ่งเป็นกองลูกเสือเวลารอบกองไฟเลยแหะ ถ้านับๆดูก็มี 

13 

กองได้ 

อ้ะ.. เจอเพื่อนแล้ว นั่งกันอยู่สามคนพอดีเลย 

 

พี่โชน ผมไปหาเพื่อนนะ 

 

 

อื้ม เดี๋ยวพี่ไปส่ง... 

 

 

เซฮายกะหรี๊ 

 

 

ว่าไง อีธันนน ฟื้นนานยังเนี่ยยย?" 

 

คิดถึงใช่ม้าาาาา อิอิ 

 

 

พี่โชนสวัสดีครับ 

 

เป็นเสียงไอ้ภัทรกับไอ้ภูมิที่สวัสดีพี่โชน 

 

แหม พี่โชนเซอร์วิสอีธันดีจังนะ ไม่เห็นมาเทคแคร์ตุ่นคนนี้บ้างเลยยย” 

 

เอ่อออ.. พี่ไปบ้านพี่ก่อนนะ โชคดีธัน 

 

 

ครับพี่ 

 

บ้านไรวะ?  ก็เห็นๆอยู่ว่าไปนั่งข้างๆกับพี่ไออุ่น 

 

ขึ้นมานั่งสิ่ มองผู้ชายอยู่ได้! 

 

เอ้าไอ้ภัทร กูมองพี่โชนแมะ ไม่ใช่คนอื่นเลย โถ้ 

~ 

 

อะฮึ่ม! กล่าวสวัสดีตอนเย็นนะนักเรียนทุกคน วันนี้เราไม่ได้มีเรื่องใหญ่โตอะไรหรอก แต่เพียงวันนี้เราจะมาแนะนำบุคคลมาใหม่ทั้งสี่คนในสัปดาห์นี้กัน ขอเชิญขึ้นมาบนเวทีเลย... 

 

สิ้นเสียงของผู้ชายร่างกำยำ สายตาของทุกคนก็หันมามองที่เราสี่คน เอ่อออ คือ มองขนาดนี้ฆ่ากูเลยเถอะ อะไรจะมองแรงขนาดนี้อะ 

พวกผมได้แต่เดินไปที่เวทีด้านหน้าตามคำเชิญของผู้ชายคนนั้น 

 

อ้อ ลืมแนะนำตัว ชั้นชื่ออิคนิว คนในค่ายนี้ส่วนใหญ่เรียกว่าอาจารย์อิค แล้วพวกเธอหล่ะ 

?” 

 

ตัวตุ่นค่ะ / ภัทรครับ / ภูมิครับ / ธันวาครับ 

 

 

มึงคนนี้ปะที่ทำ... 

 

 

เห้ยแก คนนี่ใช่ปะที่ทำ... ฉันจำได้ 

 

 

ชื่อธันวาหรอ งั้นๆอะแก 

 

สิ้นเสียงแนะนำตัวของผมก็มีเสียงซุบซิบนินทาดังกระหึ่มลาน อะไรกันวะ..ผมไปทำอาร๊ายย 

 

อะแห่ม!! เงียบ!!! 

 

 

อาจารย์ครับ แล้วพวกเขาสี่คนจะอยู่บ้านไหนกันครับ 

?” 

อยู่ๆก็เด็กผู้ชายผมสีเงินลุกขึ้นยืนถามออกมา 

 

สี่คนนี้ยังไม่ถูกรับรองหน่ะ ให้พวกเขาอยู่หอกลางกันไปก่อน” 

 

ยังไม่ถูกรับรอง ไม่ใช่ว่าเป็นมนุษย์ธรรมดาๆหรอกเหรอครับ 

?” 

นายคนนั้นยังถามต่อ แต่คำถามมันแปลกๆนะ พวกผมก็ต้องเป็นมนุษย์ธรรมดาสิ่ 

จะเป็นอะไรหละ ถามโง่ๆ.. 

 

ชั้นว่า พวกเราทุกคนน่าจะเห็นเหตุการณ์คืนวันศุกร์ที่แล้วนั่นนะ ซึ่งไม่ใช่ฝีมือของคิง ถูกไหม 

?” 

 

ครับ 

 

เสียงพี่คิงที่นั่งอยู่ในลานตอบกลับมา หลังจากอาจารย์อิคนิวเอ่ยถาม 

 

ถ้างั้น คนที่ชื่อธันวาก็อยู่บ้านฮาเดสไม่ใช่หรอครับ 

? 

 

 

คนที่จะเข้าบ้านได้ ต้องได้รับการรับรองก่อนเท่านั้น!” 

 

ไม่ใช่ว่าเขาเป็นพวกเดียวกับเด็กผมทองที่จับมาได้คนนั้นนะครับ 

?” 

 

นั่งลงได้แล้วคุณทะเลหมอก 

! 

! 

 

ทำไมอาจารย์อิคนิวต้องโกรธขนาดนี้ด้วยนะ หรือเพราะเกี่ยวกับเด็กผมทองที่คนที่ชื่อทะเลหมอกคนนั้นเอ่ยถึง ใครกันนะ.. 

 

เอาละ! วันนี้เลิกประชุมเพียงเท่านี้ อ้อ! พรุ่งนี้เริ่มงานประลองชิงสัตว์ในตำนานนะ นักเรียนอย่าลืม.. 

 

สิ้นคำประกาศ ทุกคนในลานก็กระจายตัวกันออกไป.. 

 

ตุ่น ภัทร ภูมิ และธันวา มาหาอาจารย์ที... 

 

อาจารย์ว่าแล้วก็เดินไปด้านหลังของเวที 

 

ธันวาเธอมีพลังฮาเดสอย่างไม่ต้องสงสัย แล้วอีกสามคนที่เหลือหล่ะ 

?” 

อะไร ผมมีพลังฮาเดส 

? 

หันไปทางพวกเพื่อนผม พวกมันเงียบแล้วหันมามองหน้าผม แล้วมันก็หันไปมองหน้ากัน 

 

เอาวะ! วันนั้นคงมาถึงแล้ว 

 

เสียงไอ้ภูมิพูดขึ้นมา วันนั้นอะไรของมันวะ? 

 

ผมโพไซดอนครับ / ผมซุสครับ / ฉันอโฟรไดท์ค่ะ 

 

เสียงไอ้ภัทรไอ้ภูมิแล้วก็อีตุ่นตอบตามลำดับ แต่ชื่อที่มันพูดกันนี่ก็เทพกรีกไม่ใช่หรอวะ? ฮาเดสก็ด้วย ผมเคยอ่านในหนังสืออยู่นะเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้หน่ะ 

 

อื้มมม ไหนลองแสดงพลังให้ดูหน่อยสิ้ 

 

จู่ๆที่มือไอ้ภูมิก็มีสายฟ้าแลบออกมาสามสี่ครั้ง อะไรกันวะ ยังไม่พอ ไอ้ภัทรยังสามารถบังคับการไหลของน้ำให้ลอยออกมาจากท่อแถวนั้นได้อีก.. เห่ยยยย นี่มันอะไรกันวะ! 

 

เธอละ 

?” 

อาจารย์อิคนิวหันไปถามอิตุ่น มัยหล้บตาสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด 

 

ฉันว่าอาจารย์ไม่อยากเห็นหรอกค่ะ 

 

 

ฟรึ้บบ 

 

 

อื้อ ใช่ ชั้นไม่อยากเห็น... ไหนละ ไม่แสดงให้ดูหรอ 

?” 

 

เอ้า ไหนอาจารย์บอกไม่อยากเห็นไงครับ! 

?” 

ผมเอ่ยท้วงอาจารย์ออกไป ไหนบอกไม่อยากเห็นไง... 

 

ห้ะ ชั้นพูดหรอ?” อาจารย์อิคนิวถามเพื่อความแน่ใจว่าเขาได้พูดออกไปจริงๆ 

 

ใช่ค่ะ ฉันจะเพิ่งใช้ ‘มนต์มหาเสน่ห์’ ไป 

 

ท่าทางอิตุ่นมันแลดูภูมิใจกับพลังนี้มากกกกก 

 

งั้นเอาละ ไว้ชั้นจะเรียกพวกเธอมาคุยใหม่แล้วกัน ไปพักผ่อนกันก่อนเถอะ 

 

แล้วหลังจากนั้นอาจารย์อิคนิวก็เดินออกไป ทำให้เหลือเพียงพวกผมทั้งสี่คนที่ยืนกันอยู่ ผมมองหน้าพวกมันทีละคนหวังจะเอาคำตอบว่าเรื่องพวกนี้คืออะไร 

? 

แต่พวกมันกลับหลบหน้าผมกันครับ อิตุ่นมันมองไปที่พื้น ภูมิและภัทรพวกมันหลบหน้าผมไปทางซ้ายและขวา 

 

หึ... 

 

 

พวกมึงมีเรื่องต้องเคลียร์กับกู เดี๋ยวนี้!!! 

 

ผมว่าอย่างโมโห ผมดูก็รู้พวกมันสามคนรู้เรื่องนี้อยู่กันอยู่ก่อน 

แล้ว แถมพลังแปลกๆที่ไม่ใช่มนุษย์มนานี่อีก เรื่องนี้ยาวแน่!! 

ความคิดเห็น