ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Why 4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 27 พ.ย. 2559 15:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Why 4
แบบอักษร

ตอนที่ 4

...............

 

 

 

 

Tumcial’s Part

เหมือนว่าช่วงนี้จะเป็นช่วงเวลาของผม  จะทำอะไรมันก็ดีไปหมดซะทุกอย่าง

 

อย่างน้อยก็ได้ช่วยกันถือกระเป๋า  แล้วไปๆมาๆยังได้สอนกีต้าร์กันอีก ไลน์น้องมันผมก็ได้มาแล้ว

ถึงแม้ว่าวิธีมันจะแปลกๆไปหน่อยก็เถอะ แต่ถ้าจะให้พูดไปตรงๆก็คงไม่คูล

ทุกอย่างมันเหมือนไปเองโดยอัตโนมัติ พอเห็นน้องแบกกระเป๋าใบใหญ่อยู่บนไหล่เล็กๆนั่นก็อยากจะแย่งมาถือซะเอง

 

ตอนเห็นไอ้โน่สอนกีต้าร์น้องเค้านี่อยากจะพุ่งเข้าไปแยกเลย แต่วิถีคนคูลเราต้องนิ่งไว้ครับ ต้องรอจังหวะ

ซึ่งพอผมเห็นว่าน้องริทเหมือนจะไม่ค่อยพอใจกับการสอนกีต้าร์ของไอ้โน่เท่าไหร่ ก็เลยเอารื่องนี้มาอ้าง แค่นี้ก็เรียบร้อย หึหึ

 

เรื่องทานผัก อันนี้คือจริงๆผมงงนะ ทั้งริททั้งกันไม่ทานผักเลยแต่ซื้อผัดผักมาทานครับ แล้วกันก็เหมือนจะไม่ค่อยทานอะไรเลยด้วย ผมอยากให้น้องได้ทานอะไรที่มีประโยชน์จะได้โตๆบ้าง ตัวเล็กๆผอมๆแบบนี้เดี๋ยวก็มีคนนู้นคนนี้มาชอบหรอก แค่นี้ผมก็ไม่รู้จะเริ่มยังไงเลย อย่าให้มีคู่แข่งเลย

 

เรื่องขอไลน์นี่คิดไว้ว่ารอให้สนิทกันมากกว่านี้ผมก็จะค่อยลองขอดูแต่พอเห็นน้องมันบอกให้ไอ้โน่ไลน์บอกตอนถึงบ้านก็อดไม่ได้ที่จะพูดออกไป แล้วผมก็ได้ไลน์น้องมันมาแบบมึนๆ

 

 

 

ผมเพิ่งถึงบ้านเมื่อซักพัก  คือบ้านกันกับบ้านไอ้โน่นี่ทางเดียวกันครับ ไม่ไกลกันเท่าไหร่ แต่บ้านผมนี่อยู่อีกทางเลย

เหนื่อยครับ แต่ถ้าได้เห็นหน้ากันก็คุ้มอยู่ ว่าแล้วก็ขอทักไลน์ไปบอกน้องมันซะหน่อย

Tumcial : เตี้ย กูถึงบ้านแล้วนะ

รออยู่ไม่นานมันก็อ่านครับ และตอบผมกลับมาว่า

ATp : ครับ           

ห้ะ! เดี๋ยวดิ มึงจะตอบกูแค่นี้จริงดิ  ไม่ได้ดิ  ต้องหาเรื่องคุยก่อนครับ ได้ไลน์มาทั้งที

Tumcial : มึงทำอะไรอยู่อ่ะ

ATp : นั่งเล่นครับ พี่หล่ะ?

ATp : ส่งสติ๊กเกอร์

แล้วก็ตามด้วยสติ๊กเกอร์หมีบารวน์ทำหน้าสงสัย

หือออ ตะมุตะมิยันสติ๊กเกอร์ไลน์

Tumcial : เสือก!

อีกแล้ววว มือผมมักไปก่อนความคิดเสมอเลย

ATp : เอ้า ก็พี่ถามกันก่อนอ่ะ55555

ATp : เอ้อออ จริงๆพี่ไม่ต้องสอนกันก็ได้นะ เราแค่ไปนั่งเล่นกันก็ได้ถ้าพี่โตโน่เค้าอยากรอพี่ริทอ่ะ

ATp : กันก็ไม่ได้อยากเรียนอะไรขนาดนั้นหรอก

ATp : เอ้าพี่ อ่านแล้วไม่ตอบ หยิ่งเหรอ

Tumcial : เออๆช่างเถอะ พรุ่งนี้เจอกันนะ

Tumcial : ฝันดีนะไอ้เตี้ย

ATp : เอ้า อะไรของพี่เนี่ย บทจะไปก็ไปงี้เลย

Tumcial : มันเป็นสไตล์คนคูลเว้ย มึงไม่เข้าใจหรอก

ATp : โอ้ยๆ ช่างพี่เถอะ5555

ATp : ฝันดีครับ

ATp : ส่งสติ๊กเกอร์

 

จะให้ผมตอบได้ไง เมื่อกี้ผมช็อคอยู่ น้องแทนตัวเองกับผมว่า กัน’ จากที่คุยกันวันนี้น้องยังแทนตัวเองว่า ผม อยู่เลย

มันเหมือนว่าอย่างน้อยน้องก็ให้ความสนิทผมขึ้นมาขั้นนึงแล้ว แค่นี้ผมก็ดีใจแล้วหล่ะ

 

 

 

 

-โรงเรียน-

 

วันนี้ดูเหมือนจะไม่ค่อยมีอะไรน่าตื่นเต้น  ก็ได้เจอกันบ้างตอนพักกลางวันแต่ก็ไม่ได้คุยอะไรกันมาก  ก็แค่นัดกันว่าหลังเลิกเรียนให้น้องมาหาที่สนามบอลก็ได้ เผื่อว่าน้องเลิกเรียนแล้วแต่พวกผมจะเล่นบอลเพลิน

ซึ่งตอนนี้พวกผมก็เลิกเรียนแล้ว เป็นปกติที่ม.6จะเลิกเรียนก่อนชาวบ้านเค้าเพราะอาจารย์ก็ไม่ค่อยจะสอนอะไรมากมาย ชอบปล่อยให้อ่านหนังสือ แต่พวกผมเหรอจะอ่าน เล่นบอลนี่แหละครับสนุกสุด

 

พี่ออฟ พี่โตโน่ครับ’ เสียงตะโกนเรียกชื่อพวกผม2คนมาจากข้างสนามทำให้ผมต้องหยุดเล่นหันไปมอง

กันมายืนอยู่ข้างสนามพร้อมกับขวดน้ำ2ขวด แล้วก็กวักมือเรียกให้พวกผมออกไปหา

มานานรึยัง’ ไอ้โน่ถามน้องพลางรับน้ำที่น้องมันยื่นให้ไปเปิดดื่ม

จริงๆมาแล้วรอบนึงครับ แต่เห็นพวกพี่เล่นบอลกันน่าจะเหนื่อย ก็เลยไปซื้อน้ำมาให้ น้องหันไปบอกมัน แล้วก็หันกลับมายื่นน้ำให้ผม

เปิดให้หน่อยดิ  มือกูมีแต่เหงื่อเปิดไม่ออกหรอก’ ขอสำออยหน่อยครับ ไอ้โน่ก็หันมามองผมงงๆ

อ่ะ นี่ครับ’ กันเปิดน้ำ เอาหลอดใส่ให้เสร็จก็ยื่นมาให้ผม  ผมไม่ได้รับมา แต่ยื่นหน้าลงไปงับหลอดแทน ทำให้ดูเหมือนว่ากันกำลังป้อนน้ำผมอยู่

พี่ถือเองไม่ได้รึไง เป็นง่อยเหรอ

ลามปามไอ้สัส’ แหมมม สนิทกันไวเหลือเกินครับ

 

เห้ยยย ไอ้ออฟอะไรวะ เดี๋ยวนี้มีหนุ่มน้อยหน้าหวานมายื่นป้อนน้ำข้างสนามเลยอ่อวะ’ เสียงไอ้พวกเพื่อนผมที่อยู่ในสนามตะโกนออกมา คือถ้ามีใครมาค่อยส่งน้ำ ป้อนน้ำนี่ไอ้พวกนี้มันจะรู้ครับว่านี่คือการเปิดตัว

ตอนนี้ยังไม่ใช่โว้ยยย แต่อีกไม่นานหรอก

เห้ยยย ไม่ใช่นะ ผมซื้อมาให้พวกพี่เค้าเฉยๆ’ กันรีบตะโกนตอบกลับไป

อย่าไปสนใจพวกมันเลย  รีบไปเถอะ’ ผมหันไปบอกกัน แล้วก็หันไปเก็บของใส่กระเป๋า

 

 

เอากระเป๋ามึงมาดิ กูถือให้ มึงนี่ก็แบกอะไรหนักๆมาทุกวัน’ ผมหันไปพูดกับกันตอนที่เดินออกมาจากสนามบอล

น้องก็ปลดกระเป๋าแล้วส่งมาให้ผม มองหน้าผมแล้วก็อมยิ้ม

ยิ้มอะไรของมึงห้ะเตี้ย

ก็พี่ออฟอ่ะ เหมือนพ่อกันเลย ดูดุๆอ่ะ ชอบบังคับไรงี้ แต่จริงๆก็ใจดี ใช่มั้ยหล่ะ’ มันหันมาบอกผม  ไอ้โน่ยังหลุดหัวเราะตอนกันตอบกลับมาแบบนั้น

งั้นมึงก็เรียกกูว่าพ่อเลยมั้ยหล่ะแหมม’ พ่อทูนหัวนะจ๊ะ

พ่ อ’ กันหันมาพูดแบบไม่มีเสียงใส่ผม เอิ่มมม กูว่ามันดูไม่ใช่พ่อเท่าไหร่

ฮ่าๆๆๆๆ กันเรียกพี่ออฟว่าป่าปี๊ก็ได้ พ่อมันดูแก่ๆอ่ะ ฮ่าๆๆๆๆ’ มันหัวเราะออกมาแล้วก็พูดต่อ พูดไปหัวเราะไป

หืมมม มีฉายาใช้เรียกด้วย น้องมันแอบชอบผมป่าววะ

เออๆ ตามใจมึงเถอะ กูเรียกมึงไอ้เตี้ยนี่แหละง่ายดี

 

 

 

 

ป่าปี๊ ช้าๆดิ กันจำไม่ได้

 

ไอ้เตี้ย มึงช่วยตั้งใจหน่อยได้ม่ะ มึงจะมองไอ้ห่าโน่ทำไมนักหนา หน้ามันก็ลิงเหมือนเดิมนั่นแหละ

 

ป่าปี๊ กันหิวแล้ววว พักก่อน

 

เตี้ยยย มึงกินจนขนมจะหมดบ้านแล้ว มึงจะกลับมาเรียนต่อได้ยัง

 

ครับบบ ตั้งแต่เริ่มเรียนจนถึงตอนนี้ ไม่ได้อะไรเลยครับ ไอ้ตัวเล็กเอาแต่งอแงบอกว่าไม่ต้องเรียนพี่ริทก็ไม่รู้หรอก พอให้เรียนไปสักพักก็บ่นหิว ให้ไปพักก็เห็นกินขนมไปหลายอย่างแต่ก็ไม่มีวี่แววจะอิ่มซักที

ป่าปี๊ กันว่าวันนี้พอแล้วแหละ เรารอพี่ริทกลับทานข้าวเย็นเถอะ’ ไอ้ตัวเล็กช้อนสายตาขึ้นมาบอกผมทั้งๆที่กล่องนมยังคาปากอยู่ แล้วยังส่งสีหน้าอ้อนๆมาอีก

พอแล้วกัน แค่นี้ใจกูก็อ่อนยวบแล้ว

นี่ยังกินไหวอีกเหรอ’ ผมถามกลับไป  ก็คงไม่สอนต่อแล้วแหละครับ เจอสายตาอ้อนๆเข้าไปใครจะไปทนได้

หืออ อันนี้กันกินขนมไง เดี๋ยวพี่ริทกลับมากันก็กินข้าว คนละอย่างกันนี่’ ไอ้ตัวเล็กบอกผม

อ่า กินเก่งจริงๆ จะเลี้ยงไหวมั้ยเนี่ย

 

 

กลับมาแล้วครับ’ ริทเปิดประตูเข้ามาพร้อมถุงจากซูเปอร์มาร์เก็ตมาเต็ม2มือ  ไอ้โน่ที่นั่งอยู่ที่โซฟาเลยรีบลุกไปช่วยถือเข้าครัวไป

เดี๋ยวพวกพี่นั่งเล่นกันไปก่อนก็ได้นะ พอดีวันนี้ริทว่าจะทำอาหารเอง คงต้องรอนิดนึง กันพาพี่ๆเค้าไปนั่งเล่นในสวนก่อนก็ได้นะ’ ริทหันมามาบอกผม ก่อนจะหันไปพูดกับกัน

เดี๋ยวพี่ช่วยก็ได้ ออฟมึงเอากีต้าร์ไปเล่นกับกันในสวนก่อนก็ได้’ ไอ้โน่ที่เดินออกมาจากครัวหันมาบอกริท ก่อนจะหันมาบอกผมอีกที

แหมมม ไอ้ลิงเอ้ย พูดซะเหมือนบ้านตัวเอง ทำเป็นบอกให้กูเอากีต้าร์ไปเล่นในสวน จะทำคะแนนก็บอก

แต่ก็ดีเหมือนกัน ผมจะได้อยู่กับกันต่อ

ไปเตี้ย ไปนั่งเล่นในสวนกัน ไหนๆก็มีคนเค้าอาสาทำกับข้าวให้กินแล้ว’ ผมหันไปกระตุกๆแขนกันนิดหน่อยเพราะเหมือนนน้องจะยืนเหม่อๆไป

เป็นอะไรอีกนะ

 

 

จริงๆผมสงสัยตั้งแต่เมื่อวานแล้ว เรื่องที่น้องถามผม มันไม่ใช่เรื่องที่อยู่ๆก็จะยกขึ้นมาถามกัน มันเหมือนน้องกำลังรู้สึกแบบนั้น เจอเรื่องแบบนั้น แต่ผมไม่รู้ว่าน้องชอบใคร วันๆก็เห็นอยู่แต่กับไอ้จูเนียร์ หรือไม่ก็อยู่คนเดียว แล้วตอนเย็นก็กลับบ้าน

เตี้ย มึงเป็นอะไรรึป่าว เหม่ออะไรของมึง’  ผมหันไปถามกัน เมื่อเห็นว่าน้องยังเหม่อๆอยู่

ป่าปี๊ว่าพี่โตโน่กับริทเค้าเหมาะสมกับมั้ย น้องหันมามองหน้าผม ในตาคลอด้วยน้ำใสๆ

 

 

 

ไอ้โน่เหรอ ทำไมต้องเป็นมันหล่ะ

 

มึงเป็นอะไรเล่าให้กูฟังได้นะ’ ของฟังจากน้องก่อนแล้วกัน เพื่อบางทีน้องมันอาจจะแค่หวงพี่ชายก็ได้

กัน.. กันชอบพี่โตโน่ แต่พี่โตโน่มาให้กันช่วยจีบพี่ริท กันตอบตกลงช่วยเพราะพี่ริทเคยบอกกันว่ากันน่ารัก ใครๆได้อยู่ใกล้กันเค้าก็รักกันทั้งนั้น....

ใช่กัน ใครได้อยู่ใกล้มึงก็รักมึงทั้งนั้น กูไง มึงมองมาบ้างสิ

 

.....แต่กันไม่เห็นว่าพี่โตโน่เค้าจะละสายตาจากพี่ริทเลยมามองกันเลย ป่าปี๊ว่ากันควรจะทำยังไงดี

 

ผมเคยบอกใช่มั้ยว่าถ้าคนที่ผมชอบเค้าไม่ได้ชอบผมก็คงต้องทำใจ สงสัยต้องเริ่มทำใจแล้วมั้ง

ไม่ชอบผมไม่พอ ยังมาปรึกษาผมเรื่องผู้ชายคนอื่นอีก ก็เจ็บหน่อยๆแฮะ

แต่ในเมื่อผมคูลพอ ผมก็จะช่วยให้คนที่ผมชอบได้มีความสุขแล้วกัน

รอยยิ้มของกันหน่ะ สวยกว่าน้ำตาเป็นไหนๆเลย

 

มึงไม่คูลเลยไอ้เตี้ย!’ ผมหันไปยิ้มให้กันแล้วดึงน้องเข้ามาล็อคคอ

 

นี่แหละมั้งวิถีของคนคูลๆ คงไม่สามารถเศร้าให้ใครเห็นได้

 

มึงสู้รึยังวะ นี่มันเพิ่งจะ2วันเอง มึงสู้หน่อยดิ

น้องมันเงยหน้าขึ้นมามองผมเพราะส่วนสูงที่ต่างกัน

กันสู้ได้จริงๆเหรอ

กูก็ตอบมึงไม่ได้หรอก เพราะมึงยังไม่ได้ลองใช่มั้ยหล่ะ แต่กูสัญญาว่าถ้ามึงสู้แล้วมึงแพ้ กูก็อยู่ปลอบใจมึงตรงนี้แหละ’ ผมตอบน้องกลับไปแล้วขยี้หัวมันไปด้วย

มันเงยหน้าขึ้นมาขมวดคิ้วใส่ผม แล้วก็พูดออกมา

ป่าปี๊จะรออยู่ตรงนี้แล้วยุงจะไม่กัดตายเหรอ

 

ไปเลยกัน มึงจะไปสู้กับลิงที่ไหนก็ไปเลยไอ้ห่า กูอุส่าห์บิ๊วมาซะดิบดี

 

 

 

 

 

Rit’s Part

 

วันนี้ผมกลับบ้านเร็วเพราะต้องมาแวะซุปเปอร์มาเก็ตก่อนกลับบ้าน ตั้งใจไว้ว่าจะทำอาหารเย็นทานเอง จริงๆก็เป็นห่วงน้องด้วย ถึงจะมีคนมาอยู่เป็นเพื่อนแล้วแต่ก็ไม่รู้ว่าพี่2คนนั้นไว้ใจได้มากแค่ไหน

 

 

กลับมาแล้วครับ’ กลับมาถึงบ้านก็เห็นทั้ง3คนนั่งกันอยู่ที่โซฟา สงสัยจะพักทานขนมกันเพราะถุงขนมกับกล่องนมยังวางอยู่บนโต๊ะ พี่โตโน่ลุกมาช่วยรับถุงของในมือผมเข้าครัวไป

เดี๋ยวพวกพี่นั่งเล่นกันไปก่อนก็ได้นะ พอดีวันนี้ริทว่าจะทำอาหารเอง คงต้องรอนิดนึง กันพาพี่ๆเค้าไปนั่งเล่นในสวนก่อนก็ได้นะ’ ผมเลยหันมาบอก2คนที่เหลือ

เดี๋ยวพี่ช่วยก็ได้ ออฟมึงเอากีต้าร์ไปเล่นกับกันในสวนก่อนก็ได้’ เสียงพี่โตโน่ดังมาจากด้านหลังผม เรียกให้พี่ออฟหันไปมองแล้วขมวดคิ้วให้เพื่อน แต่ก็หันไปชวนกันออกไปนั่งเล่นที่สวน

 

พี่ทำกับข้าวเป็นด้วยเหรอครับ’ ผมหันไปถามพี่โตโน่เมื่อเห็นว่าพี่ออฟกับกันออกไปแล้ว

เอ้า! หน้าพี่มันแปะไว้เหรอ ว่าพี่ทำกับข้าวไม่เป็น พี่เค้าย้อนถามผม

เปล่าครับ แต่ก็ไม่ได้แปะไว้นะ ว่าทำกับข้าวเป็นหน่ะ ฮ่าๆๆๆ’ ผมเลยย้อนพี่เค้ากลับไปแล้วก็หันเดินเข้าครัว

 

 

พี่ช่วยผมทอดไก่หน่อยแล้วกัน เดี๋ยวผมทำต้มจืดเอง ฮ่าๆๆๆ’ ผมหันไปบอกพี่เค้าหลังจากที่เราสองคนอยู่ในชุดกันเปื้อนเรียบร้อย

ตลกครับ พี่โตโน่ ใส่ชุดกันเปื้อนสีชมพู แล้วมันก็ไม่ได้ตัวใหญ่มาก เหมือนเค้ายืมน้องมากใส่ ฮ่าๆๆๆ แต่ช่วยไม่ได้ ที่บ้านผมมีแค่นี้จริงๆ

ขำอะไรเล่า พี่บอกให้เราแลกกันเนี่ย เอาสีฟ้าให้พี่เถอะ’ พี่เค้าทำหน้าเหมือนงอนใส่ผมซึ่งนั่นทำให้เค้ายิ่งตลกเข้าไปใหญ่ ฮ่าๆๆๆๆ

พี่ใส่สีนั้นแหละครับ น่ารักแล้ว ตั้งใจทำอาหารได้แล้ว เดี๋ยวเสร็จช้ากันจะหิว’ ผมรีบเบี่ยงประเด็นก่อนที่พี่เค้าจะโวยวายจนไม่ได้ทำอาหาร เดี๋ยวกันจะหิวซะก่อน

 

พี่โตโน่ พี่โตโน่ครับ เฮนโหลล ผมหันไปโบกมือตรงหน้าเค้าเมื่อ เห็นเค้านิ่งไป เอาแต่จ้องผม

อะ..เอ่ออ ทำกับข้าวสิ มาดูพี่ทำไม’ พอเหมือนจะได้สติพี่เค้าก็หันมาไล่ผม

อะไรของเค้า

 

ผมเลิกสนใจพี่โตโน่แล้วหันมาเตรียมของทำต้มจืดต่อ วันนี้ตั้งใจว่าจะทำอาหารซัก 3 อย่างครับน่าจะพอสำหรับ4คน ไหนๆก็มีแขกมาบ้านก็ต้องตั้งใจหน่อย จะให้เสียชื่อลูกเจ้าของร้านอาหารไม่ได้

 

โอ้ย!’ ชิบหาย มีดบาด

เห้ย เป็นอะไรริท’ พี่โตโน่รีบเข้ามาดึงมือผมไปดู แล้วรีบลากผมไปล้างมือที่ซิงค์

 

อะ..โอ้ย เจ็บนะพี่ เบาๆดิ เลือดหยุดไหลยังอ่ะ ผมถามพี่เค้าออกไปตอนที่พี่เค้าเอาพาเช็ดหน้าขึ้นมากดตรงนิ้วที่โดนมีดบาด

ยังอ่ะ แผลลึกนิดหน่อย’ พี่เค้าเงยหน้าขึ้นมาตอบผม

งะ..งั้นพี่อย่าเพิ่งเอาพาเช็ดหน้าออกนะ ผมตอบออกไปเสียงสั่น เรียกให้พี่โตโน่เงยหน้าขึ้นมามองอีกรอบ

หืมมม ว่าที่คุณหมอกลัวเลือดเหรอครับ’ พี่เค้าถามออกมายิ้มๆเหมือนล้อ

ไม่ได้กลัวก็แค่ไม่ชอบ’ ผมอ้อมแอ้มตอบกลับไป ทำให้พี่โตโน่ดึงผ้าเช็ดหน้าออกแล้วดันนิ้วขึ้นมาตรงหน้าผม

หือออออออออออ’ ผมร้องออกมาแล้วรีบซุกหน้าไปที่ไหล่พี่เค้าหลับตาปี๋

คือเข้าใจมั้ยครับว่าคนมันไม่ชอบก็ไม่อยากเห็น ต่อให้ผมจะอยากเป็นหมอก็เถอะ ขอเวลาผมทำใจก่อน

........

.....

....

ทำไมเงียบแปลกๆ.....

ผมรีบเงยหน้าขึ้นมาทันทีที่เริ่มรู้สึกได้ว่าบรรยากาศมันเงียบไป

อะ....เอ่ออ ริทขอโทษ ไม่ได้ตั้งใจนะ ก็พี่แกล้งริทก่อนทำไมหล่ะ ผมรีบขอโทษพี่เค้าออกไปทันที เพราะตอนเงยหน้าขึ้นมาเห็นพี่เค้าจ้องผมอยู่

ก็ไม่ได้ว่าอะไรซักหน่อย’ พี่เค้าพูดออกมาเบาๆ ก่อนจะลากผมออกไปที่โซฟา

 

มีชุดทำแผลรึเปล่า’ แหมมม ถามไม่คิดเลยครับว่านี่ว่าที่คุณหมอนะ

มีครับ เดี๋ยวผมไปหยิบมาให้’ ผมบอกพี่เค้า แล้วก็เตรียมจะลุกไปหยิบ แต่โดนพี่เค้าดึงแขนไว้ก่อน

นั่งอยู่นี่แหละ อยู่ตรงไหน เดี๋ยวพี่ไปหยิบเอง’ พี่เค้าบอกผม ทำให้ผมต้องนั่งลงและบอกที่เก็บชุดทำแผลไป

แต่ก่อนจะเดินไปหยิบชุดทำแผลพี่เค้าหันกลับมาแล้วบอกผมว่า

แทนตัวเองว่าริทก็ดีนะ น่ารักดี

อ่าาา หมายความว่าไงนะ…..

.......

.....

หืมมม กลิ่นแปลกๆอะไรนะ เหมือนอะไรนะ

กลิ่นไหม้เหรอ เห้ย!

พี่โตโน่ ไก่ไหม้แล้ววววววว

 

เหตุการณ์หลังจากที่ผมตะโกนออกไป ไม่ใช่แค่พี่โตโน่หรอกครับ แต่ทั้งพี่ออฟและกันยังรีบวิ่งเข้ามาดู

คือพี่โตโน่เค้าตกใจที่ผมโดนมีดบาดจนลืมปิดเตา แล้วเราก็ไม่มีใครสนใจ

สุดท้ายเมนูอาหารเย็นวันนี้เลยต้องลำบากพี่โตโน่กับพี่ออฟปั่นจักรยานออกไปซื้อที่หน้าปากซอยมาให้

เพราะพี่โตโน่ก็ไม่ยอมให้ผมทำอาหารแล้ว ระหว่างรอก็ให้กันทำแผลให้ผม

 

 

 

 

 

Tono’s Part

พี่ใส่สีนั้นแหละครับ น่ารักแล้ว ตั้งใจทำอาหารได้แล้ว เดี๋ยวเสร็จช้ากันจะหิว

 

พี่ใส่สีนั้นแหละครับ น่ารักแล้ว

 

น่ารักแล้ว

 

อ้ากกกกกกกก ไอ้โน่จะเป็นบ้าแล้วครับ ประโยคนี้ดังวนไม่รู้กี่ครั้งอยู่ในหัวผม แล้วในจะภาพที่ริทใส่ภาพกันเปื้อนสีฟ้าอ่อนนั่นอีก แล้วยังการแทนตัวเองว่าริทอีก

แม่จ๋า มาขอให้โน่หน่อยยยย

 

ไงมึง จีบกันท่าไหนหล่ะ ไก่ไหม้เลยไอ้ห่า’ ไอ้ออฟถามขึ้นมาตอนกำลังปั่นจักรยานออกมาซื้ออาหารเย็น

ขนลุกมากครับ ผู้ชาย2คนบนจักรยานคันเดียวกัน แต่ทำอะไรไม่ได้ รถมีคันเดียว

มึงก็เห็นว่าริทโดนมีดบาด กูตกใจก็เลยลืมปิดเตา ก็แค่นั้น’ ผมตอบมันกลับไป ไอ้นี่ยิ่งคิดอะไรไม่ค่อยเหมือนชาวบ้านอยู่

 

 

ไอ้โน่ ถ้าตอนนี้มีคนเข้ามาจีบมึง มึงจะหวั่นไหวจากริทมั้ยวะ’ หลังจากที่มันเงียบไป มันก็ถามคำถามนี้ขึ้นมา

มึงก็รู้ว่ากูชอบของกูมาเป็นปี กูไม่มีทางหวั่นไหวไปกับคนอื่นง่ายๆหรอกครับเพื่อน’ ผมตอบมันออกไป ผมมั่นใจจริงๆว่าผมชอบริทมากๆ ยิ่งได้มาอยู่ใกล้ก็ยิ่งมั่นใจ จนคิดว่าบางทีอาจจะรักริทแล้วด้วยซ้ำ

อืมม กูขอให้มันเป็นอย่างนั้นจริงๆแล้วกัน’ ไอ้ออฟตอบกลับมาแค่นั้นแล้วก็ตั้งใจปั่นจักรยานต่อ

อะไรวะไอ้นี่

 

 

 

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารวันนี้ดูเหมือนจะมีแค่ผมกับริทที่คุยเล่นกัน ไอ้ออฟกับกันดูจะเงียบๆไป

เป็นอะไรกัน เมื่อเย็นยังเห็นปกติกันทั้งคู่อยู่เลย

กันเป็นอะไรรึป่าว อาหารไม่อร่อยเหรอ’ เหมือนว่าริทก็จะสักเกตได้ ถึงได้ถามกันออกไป

ป่าวครับ พอดีกันจำคอร์ดกีต้าร์ที่พี่ออฟสอนไม่ได้หน่ะ เลยเครียดๆนิดหน่อย’ น้องเงยหน้าขึ้นมาตอบ แล้วก็ก้มลงไปเขี่ยข้าวอีก

อ๋อออ พยายามนะ น้องพี่เก่งอยู่แล้ว เดี๋ยวก็ทำได้เนอะ’ ริทคงเห็นว่าน้องดูเครียดจริงๆเลยให้กำลังใจน้องออกไป

พยายามแล้วครับ แต่ก็ยังไม่ได้ซักที หรือบางทีกันอาจจะทำไม่ได้เลยก็ได้ครับ’ น้องเงยหน้าขึ้นมาพูด แต่พอน้องพูดจบก็รวบช้อนส้อมแล้วลุกขึ้น

ขอตัวนะครับ’ น้องพูดแค่นั้นแล้วก็เดินขึ้นห้องไปทันที

……..

……

….

ไอ้ออฟ มึงแกล้งน้องรึป่าว’ ผมถามไอ้ออฟออกมา หลังจากที่โต๊ะอาหารเงียบไปหลายนาที

เหมือนว่าริทเองก็งงๆที่อยู่ๆกันก็ลุกออกไป

ป่าว น้องมันคงเครียดจริงๆนั่นแหละ น้องมันมาบอกกูอยู่’ ไอ้ออฟพูดออกมานิ่งๆ แล้วก้มลงทานข้าวต่อ

ผมกับริทก็เลยทานข้าวต่อ ไม่ได้ติดใจอะไร

 

 

พวกพี่กลับกันดีๆนะครับ วันนี้ขอโทษด้วยที่ทำให้ต้องลำบาก’ ริทออกมาส่งพวกผม2คนที่หน้าบ้านหลังจากทานอาหารและล้างจานเสร็จเรียบร้อย

ไม่เป็นไรหรอก เราก็ทำแผลด้วยหล่ะ’ ผมบอกกลับไปอย่างเป็นห่วง

โอเคครับ เดี๋ยวพี่เอาไลน์ริทไปแล้วกัน ถึงบ้านก็ไลน์บอกด้วย วันนี้กันคงไม่อยากตอบไลน์

หืมมมมม แจกไลน์ง่ายขนาดนี้ได้ยังไง พี่หวงนะ

ไอ้ออฟ โทรศัพท์มึงแบตหมดใช่มั้ย เดี๋ยวมึงถึงบ้านแล้วโทรบอกกูก็ได้เดี๋ยวกูบอกริทให้’ ผมให้ไปหาไอ้ออฟแล้วส่งซิกให้มันรู้

ไม่ได้ครับ เป็นเพื่อนผม ผมก็หวง

อะ...เออออ เพิ่งหมดเมื่อกี้เลยเพื่อน หึหึ’ มันหันมารับมุกผม ดีมากเพื่อนนนน

อ่ออ ยังงั้นก็ได้ครับ เอาโทรศัพท์พี่โตโน่มาสิครับ’ ริทพยักหน้ารับและหันมาขอโทรศัพท์จากผม ผมก็เลยปลดล็อคแล้วส่งไปให้ ริทกดๆอยู่ซักพักแล้วส่งคืนมาให้ หน้าจอขึ้นเป็นไลน์ริท

อือหือออ น่ารักยันดิสไลน์

 

โอเค งั้นพวกพี่ฝากลากันด้วยนะ แล้วพรุ่งนี้เจอกัน’ ผมเงยหน้าขึ้นมาบอกริท แล้วเตรียมจะกลับ

มึงจะฝากทำไม ก็บอกมันเองเลย ไอ้เตี้ยยยยย พวกกูกลับแล้วนะ อย่าคิดมากนะมึง’ ไอ้ออฟพูดจบก็ตะโกนออกมา ชุดใหญ่ไฟกระพริบมากเพื่อน ข้างบ้านเค้าจะด่ามั้ยหล่ะT.T

ไอ้ห่า ตะโกนทำไม เดี๋ยวข้างบ้านเค้าก็ด่าหรอก พี่ไปแล้วนะ บ๊ายบาย’  ผมหันไปด่ามันก่อนจะหันไปล่าริทอีกรอบแล้วรีบลากมันออกมาก่อนที่ข้างบ้านจะออกมาด่า

 

พอแล้วแหละครับชีวิตวันนึงของผม แค่ได้มาเจอหน้ามาอยู่ใกล้ๆ แค่นี้ก็ทำให้วันๆนึงของผมมีความหมายแล้ว

 

แต่ไลน์ริทนี่ถือว่าเป็นกำไรครับครับ ฮ่าๆๆๆๆ

 

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

ครบแล้ววว น้ำตาจิไหล555555 อัพให้2ตอนเบยย

จะพยายามเพื่อทุกคนนะครัช  ถ้าว่างก็เข้าไปพูดคุยกันได้ในแท็กเด้ออ  #ฟิคคนคูล

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว