ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 28 ลูกชิ้นทอด (100%)

ชื่อตอน : ตอนที่ 28 ลูกชิ้นทอด (100%)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 09 พ.ย. 2559 10:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 28 ลูกชิ้นทอด (100%)
แบบอักษร

              จัมป์สูทเกาะอกสีม่วงอ่อนที่แต่งแต้มด้วยลูกไม้กำลังเคลื่อนที่มาด้วยการนำพาของเรือนร่างทรงสง่า คิ้วโก่งสวยที่ได้ระดับรับกับเส้นคมของอายไลเนอร์สีดำสนิททำให้ดวงตาคู่สวยดูโดดเด่น ความสวยกำลังพุ่งตรงมาพร้อมการเดินที่กระฉับกระเฉง เปล่า...นี่ไม่ใช่แคตวอล์กแต่อย่างใด แต่ที่นี่คือ...โรงพยาบาล 

          เกล็ดดาวเดินจ้ำอ้าวไปยังเป้าหมายพร้อมด้วยถุงกระดาษใบใหญ่ที่ข้างในเต็มไปด้วยกล่องพลาสติกมากมาย ซึ่งถูกใช้บรรจุ...อาหาร 

         ถ้ากำลังคิดว่าคนอย่างเกล็ดดาวจะรีบลุกขึ้นมาทำกับข้าวแล้วหอบมาส่งให้ผู้ชายที่เพิ่งฟาดงวงฟาดงาใส่เธอละก็ ยังจ้ะ ยังไม่ถึงเวลาเปย์ขนาดนั้น เดี๋ยวอาตี๋ก็ได้ใจกันพอดี สวยขนาดนี้ก็ต้องเล่นตัวบ้างสิ จริงไหม

          ถ้าจะถามถึงเหตุผลที่เย็นขนาดนี้แล้วเธอยังต้องหอบหิ้วของกินมาส่งให้พ่อสามีตัวดีถึงที่แล้วละก็ หึ...ก็คงหนีไม่พ้น...ฝนไงล่ะ แม่กระต่ายตื่นตูมจอมคาบข่าวรีบวิ่งแจ้นไปรายงานสดเรื่องสงครามกลางบ้านให้คุณย่ารู้ เร็วยิ่งกว่า บีบีซี เวิลด์ นิวส์ เสียอีก แม้เกล็ดดาวจะยืนยันว่าไฟกลางบ้านมอดลงแล้วก็ตาม แต่คุณย่าก็ยังอยากแน่ใจอยู่ดีว่าไฟกองเดิมจะไม่ลุกขึ้นมาอีก 

          นางแบบสาวเดินมาหยุดที่หน้าเคาน์เตอร์พยาบาลอันเป็นจุดมุ่งหมายของเธอ แทนที่จะเป็นห้องส่วนตัวของหมอธัช เพราะจากที่เขาบอกเธอว่าเวรบ่ายคือเข้าสี่โมง ออกเที่ยงคืน นั่นก็แปลว่าเวลานี้เขาน่าจะยังทำงานอยู่ ไปที่ห้องก็คงไม่เจอ ฝากพยาบาลไว้แทนละกัน

          “อ้าว สวัสดีค่ะคุณเกล็ดดาว มาหาหมอธัชเหรอคะ” พยาบาลที่เคาน์เตอร์เป็นฝ่ายเอ่ยทักก่อน ด้วยอาชีพทำให้เกล็ดดาวเป็นเหมือนบุคคลสาธารณะ เธอจึงมักถูกทักทายอย่างสนิทสนมจากคนไม่รู้จักเสมอ และแน่นอนว่าเธอก็ยินดีที่จะยิ้มรับไมตรีนั้นเช่นกัน

          “ค่ะ ดาวฝากนี่ให้หมอธัชหน่อยได้ไหมคะ” นางแบบสาวยื่นถุงใส่กล่องอาหารที่คุณย่าวานให้เธอนำมาให้หลานชายคนโปรด

          “อ้าว แล้วคุณดาวไม่เข้าไปพบคุณหมอเหรอคะ คุณหมออยู่ในห้องนะคะ”

          “อยู่เหรอคะ นึกว่าไปตรวจคนไข้แล้ว”

          “ยังค่ะ น่าจะอีกสักครึ่งชั่วโมงถึงจะขึ้นวอร์ดน่ะค่ะ คุณดาวจะเอาไปให้เองไหมคะ”

          “อืม งั้นดาวเอาไปให้เองก็ได้ค่ะ” เกล็ดดาวยิ้มส่งปิดท้ายแทนคำขอบคุณให้คุณพยาบาลเวรอีกครั้ง ก่อนจะเดินแยกออกมา 

โชคดีจัง มาได้จังหวะพอดี นางแบบสาวเดินตรงไปยังห้องทำงานของคุณสา...ด้ายใบหน้าเปื้อนยิ้ม แต่เดี๋ยว! ขาเรียวยาวใต้จัมป์สูทหยุดกึกทันที ตามด้วยการชะโงกดูเงาตัวเองในกระจกสีดำบานใหญ่...นี่สวยรึยังอ้ะ! และเพราะความไม่ชัดเจนของเงาที่สะท้อนจากกระจกสีดำ ทิศทางของเธอจึงถูกเปลี่ยนกะทันหันไปที่...ห้องน้ำทันที 

          ใบหน้าสวยมองสำรวจคอมพลีตลุคของตัวเองจากเงาในกระจกตรงหน้า ถุงกระดาษถูกวางไว้ข้างๆ อ่างล้างหน้า มือขาวสวยควานหาของในกระเป๋าคู่ใจ ก่อนจะคว้าสิ่งที่ต้องการได้ในเวลาไม่กี่วินาที 

          ลิปกลอสสีชมพูอ่อนสวยใสแวววาวถูกบรรจงทาทับลงบนริมฝีปากบาง สีลิปไม่สดจนเกินงามและเข้ากันดีกับเสื้อผ้าหน้าผมของเธอ ความวาววับของเนื้อกลอสทำให้เรียวปากของเธอดูมีมิติ

เกล็ดดาวถอยห่างจากกระจกเล็กน้อยเพื่อดูภาพรวมของเธออีกครั้ง ก่อนจะยิ้มให้ตัวเองอย่างพึงพอใจ

          “อาซาว่า สปริงซัมเมอร์คอลเล็กชันกับความแวววาวที่เลอค่าของดิออร์ แอดดิค ฟลูอิดสติค เหย...ย เข้ากันมาก...ก เขาต้องพูดว่าฉันสวย เขาต้องพูดว่าฉันสะกด เขาต้องพูดว่าฉันฉ่ำ ที่สุดอ้ะ”

          นางแบบสาวซึ่งพกความมั่นใจมาเต็มกระเป๋าก้าวเท้าฉับๆ ไปหาคนที่เธออยากเจอที่สุดตอนนี้ทันที เธอเคาะประตูก่อนจะเปิดเข้าไปโดยไม่รอฟังคำอนุญาตจากเจ้าของห้อง

          “อ้าวคุณ มาได้ไง” คนในห้องเอ่ยทักเหมือนจะตกใจเล็กน้อย

หญิงสาวชูถุงกระดาษในมือขึ้น “ดูท่าคุณย่าจะกลัวหลานชายสุดที่รักอดตาย เลยให้เอาส่วยมาส่งค่ะ” 

ธัชรับถุงกระดาษนั้นไปก่อนจะวางลงข้างๆ ถุงขนมอีกมากมายบนโต๊ะเล็กข้างๆ โต๊ะทำงานของเขา 

หญิงสาวเดินเข้าไปสำรวจคร่าวๆ ก่อนจะเบ้ปาก “ที่จริงๆ คุณย่าไม่น่าจะต้องเป็นห่วงคุณเลยนะ มีส่วยเยอะขนาดนี้ ฮอตไม่เบาเหมือนกันนะคุณเนี่ย” 

เมื่อไร้เสียงตอบรับจากอีกฝ่าย เกล็ดดาวจึงหันกลับไปหาเขา แล้วก็พบว่าชายหนุ่มกำลังมองเธออยู่ไม่วางตา เอ๊ะหรือว่า...สิ่งที่เธอทำกำลังจะออกฤทธิ์ หึ เขาต้องกำลังถูกสะกดด้วยความสวยของเธอแน่ๆ

          เกล็ดดาวเลิกคิ้ว “คุณ...มีอะไรรึเปล่า” 

หญิงสาวทำทีจัดทรงผมพร้อมเอียงคองามระหงในองศาที่พอเหมาะ ก่อนหยอดยิ้มอ่อนๆ ให้เขาเป็นกระสุนนัดสุดท้าย ‘พูดมาสิหมอธัช พูดมาสิว่าฉันสวย’

          “คุณ...คุณไปทานลูกชิ้นทอดมาเหรอ ปากถึงมันแบบนั้น” 

ยิ้มอ่อนหุบฉับอย่างรวดเร็วแถมกลบทับด้วยการเม้มปากทันที หน้าชายิ่งกว่าโดนตีแสกหน้า ลูกชิ้นทอดบ้าบออะไร นี่ถ้าไม่ติดว่าเป็นสามีนะ ซื้อลิปสติกทั้งห้างมาทุ่มใส่หน้าให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย

          เกล็ดดาวสูดหายใจลึกเพื่อตั้งหลัก และก็ได้ข้อสรุปว่าหลังจากความมั่นใจมหาศาลถูกทำลายลงด้วยลูกชิ้นทอด วันนี้เธอควรถอยกลับไปก่อนดีกว่า เพราะถ้าอยู่ต่อคงมีเรื่องให้น่าตกใจมากกว่านี้แน่ๆ

          “งั้นฉันกลับเลยนะคุณ อย่าลืมทานล่ะ เดี๋ยวคุณย่าจะงอนเอา”

          “ครับ ขอบคุณมากครับ”

          หญิงสาวยิ้มส่งท้ายด้วยเรียวปากลูกชิ้นทอด แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้เปิดประตูออกไป แขกอีกคนก็ผลักเข้ามาพอดี เกล็ดดาวมองหน้าแขกคนล่าสุดด้วยความคิดที่ว่า ‘ยายนี่มันมาบ่อยแค่ไหนเนี่ย’

          “อ้าว พี่ดาวก็อยู่เหรอคะ คือพอดีไลลาผ่านมาก็เลยแวะซื้อบะหมี่เจ้าอร่อยมาฝากพี่หมอน่ะค่ะ โทร. มาถามแล้วเขาบอกว่าวันนี้พี่หมอเข้าเวรบ่าย”

นางแบบสาวจือปากเบาๆ ใส่...ถุงบะหมี่ ถุงบะหมี่จริงๆ เชื่อสิ

          “ขอบคุณครับไลลา” แล้วผู้ชายหน้าซื่อก็รับบะหมี่อ่อยนั้นมาแต่โดยดี 

เกล็ดดาวหันไปตวัดสายตาใส่หมอหนุ่มที่ตอนนี้เดินมายืนอยู่ข้างๆ ‘ตี๋! ถ้ากินนะ ฉันจะขอให้ท้องผูก อยากกินเข้าไปดีนักก็ให้มันอยู่ในนั้นนานๆ ไปเลย!’

          “งั้นคุณก็ทานบะหมี่ของไลลาดีกว่านะคะ ไม่ต้องทานกับข้าวของคุณย่าหรอก ฉันรับรองว่าจะไม่บอกคุณย่าค่ะ” เป็นคนดีไหมล่ะ แต่เดี๋ยวจะบอกฝน

          “ฉันกลับก่อนนะคุณ เดี๋ยวเจอกันที่บ้าน” เธอเน้นเสียงตรงคำว่า ‘บ้าน’ เพื่อตอกย้ำสถานะใส่ผู้ร่วมวงอีกคน ก่อนจะหันไปส่งยิ้มหวานให้เขาอีกครั้ง แล้วหันกลับไปหาสาวน้อยตรงหน้า “ไม่อยากรบกวนเวลาทำงานน่ะ...พี่ไปนะไลลา” ว่าแล้วก็เดินออกจากห้องมาโดยไม่รอฟังคำตอบรับใดๆ 

          แล้วก็เป็นอย่างที่เธอคิด ไม่นานนักยายจิ้งจอกสองหน้าก็เดินตามมา แน่ละ เพราะถ้ายังอยู่ต่อแปลว่า...รบกวนเวลาทำงาน...เข้าใจไหมลูก

          เสียงฝีเท้าของคนที่เดินตามเธออยู่ห่างๆ ดังอยู่ข้างหลัง จนกระทั่งเลี้ยวผ่านโซนห้องพักแพทย์ คนข้างหลังก็เร่งฝีเท้าขึ้นมาแล้วปาดหน้านางแบบสาวทันที แววตาฉุนเฉียวของไลลาบอกได้ดีถึงอารมณ์ของเธอ หญิงสาวเบ้ปากใส่คนตรงหน้า 

          “อย่าคิดนะว่าอยู่บ้านเดียวกันแล้วจะใกล้ชิดเขาได้มากกว่าฉัน ฉันกับพี่หมอเราคบกันมาตั้งสี่ห้าปี เธอควรจะรู้เอาไว้นะว่าต่อให้เราเลิกกันแล้ว แต่ความใกล้ชิดสนิทสนมของเราก็ตัดกันไม่ขาดหรอก ฉันรู้จักทุกคนในบ้านนั้น ฉันเป็นเหมือนญาติสนิท เป็นเหมือนคนในครอบครัวเขาไปแล้ว ยอมรับเถอะว่าฉันรู้ใจเขา...มากกว่าเธอ!” 

          “หูวว...ว คบกับหมอธัชมาตั้งสี่ห้าปีเชียวเหรอ นานจังเลย ฉันรู้จักเขาไม่ถึงสองเดือน...ฉันก็ได้กิน...เขาละ! แล้วสินสอดร้อยล้าน คงไม่ต้องให้อธิบายซ้ำมั้งว่าเขาอยากได้ฉันจนตัวสั่น...แค่ไหน เพราะฉะนั้นคนในครอบครัวอย่างเธอก็คงไม่สู้คนในห้องนอนอย่างฉัน” เกล็ดดาวส่งยิ้มเย้ยหยันใส่แววตารุ่มร้อนของอีกฝ่าย ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาแล้วเอ่ยต่อ 

          “แล้วฉันก็ไม่สนใจหรอกนะว่าเธอจะคบกับเขามานานแค่ไหน ฉันจะสนใจอดีตให้เสียเวลาทำไม ในเมื่อถ้ามันดีจริง เขาคงไม่ทิ้งมันมา...ซบอกฉันหรอก!”

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว