ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 6 อาฆาต!!

ชื่อตอน : ตอนที่ 6 อาฆาต!!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย สยองขวัญ,สั่นประสาท

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ม.ค. 2560 16:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 6 อาฆาต!!
แบบอักษร

ตอนที่ 6 อาฆาต!

 

 

 

 

 

 

      หลังจากเหตุการณ์ครั้งนั้นและเป็นเหตุการณ์ที่แสนจะเลวร้าย สำหรับครอบครัวของพาย และมันก็เลวร้ายมากสำหรับผมเช่นกัน ทุกสิ่งทุกอย่างตอนนี้มันเกิดขึ้นเร็วมากจนไม่รู้ว่า ผมจะทำยังไงต่อไป แม้แต่ตัวพายเอง ณ ตอนนี้ผมก็ยังหาไม่เจอ และไม่รู้ว่าตอนนี้พายหายไปอยู่ที่ไหนกันแน่.... คงไม่ใช่อย่างที่ผมคิดใช่ไหม?

     "พาย....พาย!! ถ้าเธออยู่ในห้องนี้ เธอช่วยส่งเสียงหรืออะไรก็ได้ ทำยังไงก็ได้เพื่อที่ฉันจะได้หาตัวเธอให้เจอ.." ผมพยายามเรียกพาย และทำทุกวิถีทางต่างๆนานา เพื่อที่จะหาตัวพาย แน่นอนว่า ครั้งนี้ ผมก็ต้องพึ่งสัมผัสพิเศษของผมด้วย เพราะเรื่องนี้มันแปลกๆชอบกล

 

     โคร่มม!!!

 

     "พาย!" เสียงเมื่อกี้ ดังมาจากทางตู้เสื้อผ้าหลังนั้น  

 

      ตัวผมมั่นใจว่าต้องเป็นพายแน่ๆที่เป็นคนส่งสัญญาณให้ผม ผมรีบไปที่ตู้เสื้อผ้าหลังนั้น และเปิดเข้าไปดูอย่างรวดเร็ว

 

 พอผมเปิดเข้าไปก็พบว่า ตัวพายอยู่ในสภาพที่เหมือนถูกใครบางคนจับเธอมัดเอาไว้ที่ข้อเท้าถูกมัดเข้าด้วยกัน ที่ข้อมือก็ถูกมัดแล้วเอามือไขว้หลัง และสิ่งที่ทำให้ผมกลัวมากที่สุดคือ ที่คอของเธอถูกคล้องด้วยเชือกที่ทำเป็นห่วงเอาไว้มีกลไกที่ซับซ้อน ถ้าเธอเผลอขยับละก็....ผมไม่อยากจะคิดเลยนะว่ามันจะเป็นยังไง

 

            แต่ผมก็ไม่มัวรอช้าหรือยืนอึ้งหรอกนะครับ และรีบเข้าไปแกะเชือกแล้วเอาตัวพายออกมาจากตรงนั้น

 

            “แคช!  ”   หมับบ!! พอเธอออกมาจากตรงนั้นได้ พายก็เข้ามาโผล่กอดผมเอาไว้แน่นพร้อมกับน้ำสีใสที่ไหลเอ่อล้นออกมา  โดยไม่มีทีท่าจะหยุด “แคช.....อึก   ฉะ  ฉันกลัวมากเลยรู้ไหม” เธอรีบบอกกับผมทั้งน้ำตา ผมรู้ถ้าใครเจอแบบนี้ก็คงไม่ต่างอะไรกับคนที่ใกล้จะตาย แม้แต่พายเอง ถึงพายจะมีสัมผัสพอเศษก็ตาม แต่มันก็รุนแรงเกินไปไหม?

 

            “พาย.....ไม่ร้องนะ   ไม้ร้อง ฉันอยู่ตรงนี้แล้ว เธอไม่ต้องกลัวนะ” ขณะที่เธอทั้งสั่นทั้งกลัว ตัวผมเองก็ไม่รู้จะทำยังไง ก็ได้แค่ปลอบเธอไปเท่านั้นเอง   

 

 

            พอเธอค่อยๆเริ่มหายจากอาการสั่นและกลัว ผมเลยพยุงตัวเธอขึ้นยืนและก้าวออกไปจากที่บ้าๆตรงนี้

 

 

            “แคช..เดี๋ยวก่อน”  จู่ๆ พายก็พูดขึ้น ขาผมที่กำลังจะก้าวก็ต้องหยุดลง

 

            “มีอะไรหรอพาย?” ผมตอบกลับอย่างสงสัย

 

            “ฉันว่า...เขาคงไม่จะ.....   ปั๊ง!!”  พายยังพูดไม่จบประโยคด้วยซ้ำ ประตูห้องดันปิดเองอัตโนมัติอย่างกะทันหัน

 

            ภายในห้องมืดสนิท แต่ยังคงมีแสงสลัวๆที่ยังส่องผ่านมาตามรอยแยกของผ้าม่านทางหน้าต่าง และความเงียบงัน  ก็ผันแปรมาเป็นความกดดันแปลกๆที่แทรกซึมเข้ามาในจิตใจของแคชกับพาย  ทั้งๆที่แคชและพายพวกเขาก็เจอกับสิ่งเหล่านี้มาบ้างแล้ว แต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนกับที่ผ่านๆมา

 

            “พาย เธอรู้สึกเหมือนกับที่ฉันรู้สึกไหม?” หลังจากความเงียบเข้ามาถึง ผมก็เปิดประเด็นถามพายก่อน

 

            “รู้สึกสิ รู้สึกถึงความกดดันแปลกๆ ชอบกล ว่าไหมแคช” ใช่จริงๆด้วย แม้แต่พายยังรู้สึกได้ถึงความกดดัน

 

ตึ๊ง!!   ปั๊ง!!  ๆๆ

 

            เสียงดังอึกกระทึกคึกโครมก้องกังวาน ไม่ทั่วทั้งห้อง เสียงดังต่อเนื่องทั้งประตูหน้าต่าง   ต่างก็เปิดปิด ดัง  ตึงตังๆๆ   ผมกับพายรีบเรียกสติของตัวเองให้กลับคืนมาก่อนที่มันจะเตลิดไปมากกว่านี้

 

            “แน่จริงก็โผล่หัวออกมาสิวะ!” กูท้ามึงแล้วนะเว้ย......(ล้อเล่นนะ) คือตอนนี้ผมรู้สึกหงุดหงิดเอามากๆ  ไหนวะ!  ออกมาดิ อยากจะรู้ว่าว่าใครทำไมถึงทำให้พวกกูกลัวได้ถึงขนาดนี้ ไม่นานเสียงดัง ตึงตังๆ! ก็หยุดลงเหลือไว้เพียงแต่ความเงียบ และเย็นเยือก.....  คงกูแล้ววิ่งหนีไปงั้นสิ ฮ่าๆๆๆ

 

            ส่วยพายเองก็ไม่ต่างอะไรกับผม  ชอบ ท้าทาย  หรือว่าเมื่อกี้ยังไม่เข็ดอีกหรือไงพาย

 

            “พาย....อย่าเดินออกห่างจากฉันให้มากนัก เดี๋ยวก็โดนอีกหรอก” ผมรีบเตือนพาย

 

            “นี่เตือน หรือ แช่ง กันย๊ะ” เธอหันมาตอบกลับแถมทำหน้าดุใส่ผมอีก

 

 

จากที่เธอทำหน้าดุใส่ผมได้ไม่นาน สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไป เหมือนกันตอนที่ผมเจอเธอในตู้เสื้อผ้า เหอะๆคงกลัวล่ะสิ

 

 

            “แคช......ขะ   ข้างหลังนาย” กลัวมากล่ะถึงได้ปากสั่นขนาดนี้ นั่นใช่ภาษาคนรึเปล่า

 

            “อะไรพาย  กลัวขนาดนั้นเลยหรือไง” ผมบอกเธอไป

 

            เธอไม่ได้สนใจคำพูดของผมเลยสักนิด แต่เธอกลับยืนนิ่งปากพูดแต่พูดออกเสียงไม่ได้ เพราะเธอตอนนี้เหมือนกับตอนนั้นเลย ผมเห็นอย่างนั้นเลยอดที่จะขำไม่ได้ เลยก้มหน้าแอบบขำ คริคริ  เอะ  เงาใครวะ ....  ตอนที่ผมก้มหน้าไปที่พื้นก็เห็นเงาของใครอีกคนที่ทอดยาวมาจากข้างหลังผม และจุดที่ผมยืนอยู่นั้นคือบริเวณหน้าต่างที่มีแสงส่องผ่านมาทางหน้าตางจึงมีแสงที่พอจะสะท้อนให้เห็นเงาได้  เอ่อ..นี่เงาผม  และอีกเงาหล่ะ....  เชี่ย...โกหกกูใช่ไหม?

___________________________________________________________________________________

 ผมสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่ กลืนน้ำลายพลางไปด้วย จากนั้นผมก็ค่อยๆหันไปดูช้าๆ และก็ ช้าๆ และก็...........

            เชี่ยทิว!!

 

            เงาที่อยู่ข้างหลังผม มันคือไอ้ทิวครับแต่ทำไมมันถึงได้มาอยู่ที่นี้....  จริงอยู่ที่มันเป็นเพื่อนผม แต่มัน....

 

            “ไอ้ทิว! มึงมาที่นี่ได้ไงวะ  มึงตายไปแล้วไม่ใช่หรือไง”

 

 

            “เออ...กูตายแล้ว ทำไมวะ”

 

            “แคช!!  ถอยออกมา..” ผมหันหน้าไปตามเสียงพายที่เรียกผม และหันกลับมาทางทิวอีกที พอผมหันกลับมาก็พบว่าลักษณะของไอ้ทิวเปลี่ยนไป กลายเป็นความน่ากลัว หน้าซีดเขียวช้ำตาถลนมองไม่เห็นแม้แต่เลนส์ตาสีดำ.....

 

            หมับบ!!

 

 

            “ไอ้......ทะ  ทิว.... ปล่อยกูนะเว้ย” พอผมหันมามันก็เข้ามาบีบคอผมอย่างรวดเร็ว ยังไม่ทันตั้งเลยครับ  แต่ผมก็ทำตามสัญชาตญาณ โดยการขัดขืนทุกวิถีทาง แต่ก็ไม่สำเร็จ แมร่ง..ตายไปแล้วก็ยังแรงเยอะนะมึง....

 

            “เชี่ยแคช...มึงรู้ว่าวันนั้นกูต้องเจอกับอะไร ทำไมมึงไม่ช่วยกูวะ ทำไม!!  ทั้งๆที่มึง....อึก!” ยิ่งมันพล่ามมันก็ยิ่งบีบคอผมแรงขึ้น แรงขึ้นเรื่อยๆ “ไอ้...ทิว.....ปล่อยกู!!” ผมยังพยายามขัดขืนมันอยู่

 

            “มึงรู้ไหม? ว่ากูเจ็บปวดมากแค่ไหน ในวันนั้น?

 

 

            “เจ็บ ไร  วะ” ตอนนี้ผมแทบพูดไม่เป็นภาษา

 

            “กูเจ็บใจ...กูเจ็บใจทำไมต้องเป็นกูที่ตายคนเดี๋ยว...ทั้งๆที่พวกมึงก็เล่นเหมือนกับกูในวันนั้น” มันพูดเค้นเสียง

 

            “กะ  กู ไม่รู้” มันไม่พูดเปล่าแต่รัดมือให้แน่ขึ้น จนขาของผมเริ่มลอยขึ้นจากพื้น ตัวผมเองก็เริ่มหายใจติดๆขัดๆ เชี่ย...ไม่ไหวแล้วโว๊ยย

 

            ตอนนี้ เวลานี้ ผมเองก็มีสติอยู่บ้าง ผมจึงกวาดสายตาไปรอบๆห้อง ผมเห็นพายกำลังหาอะไรบ้างอย่าง ก่อนที่เธอจะค่อยเดินอ้อมมาข้างหลังไอ้ทิว

 

            ดูเหมือนว่าไอ้ทิวจะไม่ค่อยสนใจพายเลยสักนิด

 

อัก!!   พรึ๊บบบ

 

            จู่มันก็เหวี่ยงผมที่ไถลไปกับพื้นราบของห้อง ก่อนที่ไอ้ทิว มันจะหันไปเล่นงานพายที่เข้ามาทางด้านหลัง หมับบ!!!

 

            “พาย....” ผมเรียกชื่อเธอด้วยความตกใจ สงสัยที่มันหันไปเล่นงานพายอาจเป็นว่ามันรู้อยู่แล้วว่าพายจะทำอะไรกับมัน แป๊ก!!  มีบางอย่างลอยมาอยู่ตรงหน้าของผม และผมก็ก้มมองดูก็พบว่า........

 

            “ไอ้ทิวมึงปล่อยพายเดี๋ยวนี้นะเว้ย” ผมพูดออกไป แล้วมันก็หันมาทางผม

 

            “กูไม่ปล่อย!” มันไม่ยอมปล่อยแถมรัดมือให้แน่ขึ้นอีก

 

            “ไอ้ทิว กูบอกให้มึงปล่อยพายเดี๋ยวนี้ ถ้ามึงมีปัญหากับกู ก็มาทำกับกู!” ตอนนี้ของขึ้นแบบสุดขีด แล้วครับ

 

            “ได้...............”  พรึ๊บบบ  มันปล่อยพายลงอย่างง่ายดาย ก่อนจะหันมาเล่นงานผม “มึงตายสะ!! เชี่ยยยแคช...” แล้วมันก็เอือมมือมารัดที่คอของผม อึก...  อ๊ากกกก!!!  ผมคล้องสิ่งที่ผมได้มาตอนนั้นใส่ที่คอของไอ้ทิว เสียงกรีดร้องของความเจ็บปวด เมื่อโดนกับสิ่งๆนี้

 

            ดูๆไปก็น่าสงสารไอ้ทิวมัน แต่ถ้าไม่ทำอย่างนี้มัคงไม่ยอมหยุดง่ายๆแน่

 

            “เชี่ยทิว กูขอโทษว่ะ กูไม่มีทางเลือก....ถ้ากูไม่ทำแบบนี้มึงคงไม่หยุดง่ายๆแน่”

 

อ๊ากกกกกก!!

 

            เสียงกรีดร้องของทิวยังคงดังต่อเนื่อง

 

            “มึงรู้ไหม...ตอนที่มึงหายตัวไปพวกกูออกตามหา ไม่ใช่ว่าพวกกูไม่ตามหาทั้งเรียกพวกผู้ใหญ่มาช่วยกันตามหามึง หาทั้งคืนก็ยังไม่พบ พอรุ่งเช้าก็รีบตื่นแต่เช้ากับคนอื่นๆมาตามหา ก็พบว่ามึง.......ตายแล้ว...ตอนนั้นกูโคตรเสียใจที่ช่วยมึงไม่ได้....อึก....มึง  กะ กู...”

 

            “พอเถอะมึง...”  ทิวพูดขึ้น เพราะเห็นอีกฝ่ายพูดตัดพ้อตัวเอง

 

            “มึง คงโกรธพวกกูมากสินะ ถึงได้มาแก้แค้นพวกกู”

 

            “มึง.............”

 

            “ว่า.......”

 

            “กูเสียใจหว่ะ ถ้ากูรู้ตอนนั้นที่พวกมึงตามหาตัวกู กูคงไม่....”

 

            “เอ้ยย  ไม่เป็นไรกูเข้าใจ  ...”

 

            “กู.....”

 

            “งั้นพรุ่งนี้เดี๋ยวพวกกูไปทำบุญให้มึง   โอเคป่ะ”

 

            “อื้ม.......” รอยยิ้มส่งท้ายที่ดูเหมือนว่าทิวจะเข้าใจแล้วร่างกายของเขาก็ค่อยๆจางและเลือนหายไปในที่สุด

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เฮ้อออ~~ ที่ไรท์หายไป ก็ไม่มีอะไรมากนะคะ  ไรท์ลงพื้นที่ไปหาข้อมูลเพื่อนำมาเป็นแนวทางในการเขียนเรื่องนี้  เพื่อเพิ่มอรรถรส..... #อย่าเพิ่งทิ้งกันน๊าาาา   ตอนนี้ต่อไป กำลังพิมพ์........  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว