ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 5 พายผู้หายไป?

ชื่อตอน : ตอนที่ 5 พายผู้หายไป?

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย สยองขวัญ,สั่นประสาท

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 08 พ.ย. 2559 15:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5 พายผู้หายไป?
แบบอักษร

ตอนที่ 5 พายผู้หายไป

 

 

 

 

พาย...........................................

 

 

 

            กริ๊ดดด!!  เสียงหอบหายใจแทบจะไม่ทั่วท้องของพาย หลังจากที่เธอตื่นจากฝันร้ายอันน่ากลัวอย่างสยดสยอง  แม้ในห้องจะเปิดแอร์ แต่มันก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย บนตัวพายก็ชุ่มไปด้วยเหงื่อบนหน้าฝากก็มีเม็ดเหงื่อฝุดออกมาเต็มไปหมด  ขณะที่เธอกำลังหอบจากฝันร้าย ก็มีบางสิ่งบางอย่างทำให้เธอตกใจอีกครั้ง.....

 

 

            ปั๊ง ๆ  ๆ  ๆ  !!!   เสียงเคาะประงั้นหรอ?  ไม่สิ...คนบ้าที่ไหนจะมาทำแบบนี้ที่หน้าห้องฉัน นอกสะจาก.........  ฉันพยามเรียกสติตัวเองกลับมา ก่อนจะตัดสินใจลุกขึ้นและก้าวเท้าลงจากที่นอนพร้อมก้าวเดินไปยังประตูที่มีเสียงเคาะที่ดังอย่างกระหน่ำ แบบนี้มันไม่ใช่คนแน่ๆยังไงสะฉันไม่กลัวแกหรอก แค่จะไปถามตรงๆว่าต้องการอะไรจากฉัน?

           

            แกร๊ก!!   แอ๊ดดด........  กริ๊ดดดด !!!      อั๊กกก!   ปั๊ง!!!!

           

ออม................................

 

            “พาย เป็นอไรขอแกอีกเนี้ย....ฝันร้ายอีกแล้วหรอ..” แม้ปากจะพูดอยู่แต่เปลือกตาฉันก็ยังไม่เปิด สำหรับฉันที่นอนอยู่หอกลับพายตอนเรียนที่มหาลัย ฉันก็พอจะรู้ว่าพายชอบฝันร้ายบ่อยๆ เอาเป็นว่าฉันอาจจะชินแล้วมั้ง......แต่ยังไงสะฉันก็ต้องลืมตาขึ้นมาดูพายตามเคย...เห้อออ..

 

            ฉันลืมตาขึ้นและพลิกตัวหันหน้าหาพาย แต่ฉันก็ต้องเจอกับความว่างเปล่า คนี่นอนอยู่ข้างๆฉันเขาหายไปไหนกัน หรือว่าพายเขาจะเข้าห้องน้ำ... แต่บรรยากาศทำไมถึงน่ากลัวแบบนี้ ฉันเด้งตัวขึ้นนั่งแล้วมองไปรอบๆห้อง แต่ก็ไม่เจอใคร

 

            “พาย! พาย!ฉันพยายามเรียกพาย หวังว่าเธอจะอยู่แถวๆนี้ นะ อะไรกันทำไมเงียบแบบนี้ “พาย! พาย! ......พายเธออยู่ไหน ตอบฉันหน่อย ฉันกลัวนะ....  โฮ่ง! โฮ่ง!เสียงสนัขหน้าบ้านนิ่ มันเห่าอะไร?  ฉันก้าวลงจากเตียงและเดินตรงไปยังหน้าตาง เพราะหน้าต่างบานนั้นจะสามารถมองเห็นหน้าบ้านด้านล่างได้...

 

            ฉันพยายามก้าวไปให้ถึงหน้าต่างเพราะตอนนี้ขาฉันมันสั่นไปหมด ก้าวขาแถบจะไม่ออกด้วยซ้ำ ณ เวลานี้มันก็ดึกมากแล้วส่วนพายก็ไม่รู้หายไปไหน แถมยังมีเสียงสุนัขมาเห่าๆ หอนๆ แถวหน้าบ้านอีก   ฉันไม่รู้ว่าฉันก้าวมาแล้วกี่ก้าวแต่ตอนนี้ฉันยืนอยู่ตรงหน้าต่างที่มีม่านปกปิดทางด้านในของห้อง พร้อมกับแสงไฟหน้าบ้านที่สาดส่องเข้ามา...

 

            ฉันยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ถอนหายใจเข้าๆออกๆอยู่หลายละรอบ  ก็คนมันกลัวนิ่! ก่อนจะเอื้อมมือไปจับที่ผ้าม่านพร้อมที่จะเปิดออกดูได้ทุกเมื่อ ฉันค่อยๆโน้มตัวเข้าไปพร้อมๆกับเปิดม่าน....พรื๊บบบบ!!    กรี๊ดดดดด!!!!     

 

 

            กรี๊ดดดด  หลังจากที่ฉันเปิดม่านออก ฉันก็เจอกับอะไรก็ไม่รู้ และรีบหมุนตัวกลับพร้อมจะวิ่งไปที่ประตูห้อง แต่ยังไม่วายมีบางอย่างจับขาฉัน......พรึ๊บบ!!!..............

 

 เช้าวันรุ่งขึ้น.........................

 

            “พาย....พาย...  ก๊อกๆ  พายออกมาทานข้าวได้แล้วลูก” เป็นแม่ของพายที่กำลังเรียกพาย

 

            “..............”  ผ่านไปสองสามนาทีแล้วก็ยังไม่มีใครตอบเธอ เธอจึงพยายามที่จะเรียกอีกครั้ง แต่ก็ถูกอีกคนห้ามเอาไว้ “พอได้แล้วแม่  ปล่อยให้พายมันพักผ่อนหน่อย...เมื่อวานก็เพิ่งกลับจากการเดินทางคงจะยังเหนื่อยอยู่ ปล่อยไว้อย่างนั้นและ” พ่อของพายพยายามพูดอย่างเข้าอกเข้าใจ อาจจะคิดว่าลูกตัวเองเดินทางมาเหนื่อยๆ เลยบอกเหตุผลให้ผู้เป็นภรรยาฟัง

 

            เสียงถอดหายใจละรอบใหญ่ของผู้เป็นแม่ที่ไม่รู้จะพูดยังไง เมื่อได้ฟังเหตุผล “ก็จริงอย่างที่พ่อพูด  งั้นเราก็ไปทานข้าวกันก่อนเถอะคะ”

 

 

 

 

แคช...............................

 

            วันนี้บรรยากาศดูอึมครึมๆไม่สบอารมณ์ผมเลยครับ เห้อออ ไปบ้านยัยพายขี้เหล่หน่อยดีกว่า ป่านนี้คงจะกำลังนอนอยู่แหงๆ ฮ่าๆๆๆๆ  ว่าไปนั้น ยัยคนนี้เคยตื่นสายสะที่ไหนกัน?

 

            “ลุง สวัสดีครับ  ป้า สวัสดีครับ” พอผมก้าวเข้ามาที่บ้านพายก็เห็นคุณลุงกับคุณป้ากำลังนั่งทานข้าว แล้วยัยขี้เหล่กับอ้อมหล่ะไม่มาทานข้าวเช้าหรอ?

 

            หลังจากที่ผมเดินเข้ามาในบ้านโดยที่ไม่กดกริ่งหรืออะไรสักอย่าง แล้วยังกล่าวสวัสดีคุณลุงกับคุณป้าที่กำลังทานข้าวอย่าเอร็ดอร่อย จนท่านทั้งเงยหน้าขึ้นมามองผม อย่างอึ้งๆ“อ้าว!  หนูแคช” เห้ออ  นึกว่าจะโดนด่าสะอีก “ครับ” ผมรีบตอบป้าไป

 

 

            “มาหาพายหรอลูก ทานข้าวมารึยัง ถ้ายังมานั่งทานด้วยกันก่อนก็ได้นะหนูแคช” เอาสะยาวเหยียดเลยนะครับป้า

 

 

            “ไม่เป็นครับ ผมทานมาแล้ว ว่าแต่พายอยู่มั้ยครับ ทำไมไม่เห็นมาทานข้าวข้าวเช้าเลย” สงสัยยังไม่ตื่นชัวร์ “รายนั้นหน่ะ ยังไม่ตื่นเลยเลยหนูแคช ป้าขึ้นไปเรียกก็ไม่ตื่นกัน สงสัยคงจะเหนื่อยเอามาก” ยัยขี้เหล่ สายป่านนี้แล้วยังไม่ตื่นเนี้ยนะ จะนอนชิงแชมป์โลกหรือไง?

 

            “แคช” คราวนี้เป็นคุณลุงครับที่เรียกผม

 

 

            “ครับลุง?

 

 

            “ลุงอยากให้หนูขึ้นไปปลุกยัยพายให้หน่อย” เอาจริงๆหรอลุง ยัยขี้เหล่ฆ่าผมตายแน่ๆ

 

            “พ่อ...มันจะดีหรอ ..” ป้ายังพูดไม่จบประโยคด้วยซ้ำ ลุงเขาก็พูดห้ามก่อน “ไม่เป็นไรหรอกแม่ หนูแคชก็ไม่ใช่คนอื่นคนไกล ก็เห็นมาตั้งแต่เด็กๆแม่ก็น่าจะรู้ดี..”

 

 

            “แต่ว่า......”

 

 

            “แม่......”  จะพ่อแง่แม่งอนกันอีกนานมั้ยครับ ผมอยู่ตรงนี้สนใจผมบ้าง?

 

            “หนูแคช ลุงฝากด้วยนะ”

 

 

            “เอาจริงหรอครับ”

 

            “จริง ยัยพายจะรู้สะบ้างการนอนตื่นสายมันเป็นยังไง  ฮ่าๆๆๆ”  ผมไม่เกรงใจละนะ

 

 

            จากที่ได้คำสั่งจากคุณลุงผมก็เดินมาชั้นสองของบ้านและก้าวขาเดินตรงมายังห้องของพาย ไม่ต้องถามนะครับว่าผมรู้ได้ไง ก็บ้านของพวกเราอยู่ติดกันสะขนาดนี้และห้องนอนของพวกเราก็ระเบียงพร้องกับหน้าต่างที่จะสามารถเจอหน้ากันได้ตลอด

 

            ก๊อกๆ ๆ ๆ !!! 

 

 

            “พาย......พาย......” ผมขึ้นมาได้สักพักแล้วหล่ะครับก่อนจะเคาะประตู เพราะผมมัวแต่คิดแผนเด็ดๆเอาไว้แกล้งยัยพายตอนมาเปิดประตูแล้วมาหน้าผม ถึงกับแอบขำ คริๆ ในใจเลยครับ... ผมเคาะและก็เรียกอยู่สักสามสี่รอบและครับ แต่ก็ยังไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับมาเลย หรือว่าจะยังนอนอยู่ บ้าไปแล้วจะ สิบโมงแล้วนะ ยัยนี่ไม่เคยตื่นสายสักหน่อย

 

            “พาย!   พาย!” ครั้งนี้ผมเริ่มเคาะประตูหน้าถี่ขึ้นและเรียกชื่อของเธอพร้อมกัน ขณะที่ผมกำลังเรียกพายอยู่นั้นก็มี อีกคนที่เดินขึ้นมาแล้วเรียกผม

 

            “หนูแคช..” เป็นคูณป้าเองครับ และท่านก็เดินมาหาผมที่ยื่นอยู่หน้าห้องพายตอนนี้

 

            “ครับป้า” ผมรีบตอบป้าไป

 

            “พายยังไม่ตื่นอีกหรอ” แล้วคุณป้าก็ถามผมมาอย่างนั้น พร้อมกับสีหน้าที่ดูกังวล  ผมก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรนักหรอกครับ พลางเอื้อมมือไปยังลูกบิดประตู   แกร๊ก!!

 

            “ป้าครับ  ห้องไม่ล็อก!” ผมรีบป้าแก ด้วยความตื่นเต้น “ป้าครับ ผมขอเปิดเข้าไปได้ไหมครับ” เรื่องแบบนี้มันก็ต้องขออนุญาตก่อนใช่ไหม?

 

            “เอาเลยหนูแคช” ส่วนป้าแกก็ไม่ได้พูดพลั่มเพื่อรีบบอกให้ผมเปิดเข้าไป แอ๊ดดดดด......... พอผมเปิดประตูเท่านั้นแหละ แจ๊คพ็อต เลยครับ ผมสตันไปทีนึง ก่อนจะดึงสติกลับมาได้ เพราะในห้องที่เปิดเข้าไป ผมเห็นออมที่นอนกองอยู่กับพื้นพร้อมทั้งเลือดเต็มไปหมด ส่วนป้าแกก็คงไม่ต่างกับผม   ผมรีบวิ่งตรงเข้าไปหาออมที่นอนกองอยู่กับเลือด

 

            “เฮ้ยย!!   ออม! ออม!” ผมพลิกตัวเธอให้นอนหงายพร้อมกับประหัวของเธอเอาไว้ แน่นอนว่าเธอยังหายใจอยู่และเลือดที่ไหลออกมานั้นก็หยุดไหลแล้ว ดูดีๆแล้วเธอแค่ล้มหัวฟาดพื้นเฉยๆ แต่ก็อาการหนักพอดู ผมใช้มืออีกข้างตบหน้าอีกข้างเบาๆเพื่อปลุกเธอให้ตื่น

 

            และแล้วมันก็เป็นผล ออม เธอรู้สึกตัวแล้ว “แคช........” เสียงที่เปล่งเพื่อเรียกผมนั้น แทบจะไม่ได้ยิน “ออม ตอนนี้พายอยู่ไหน!” หลังจากที่ออมได้สติผมก็รีบถามหาพาย ตั้งแต่เข้ามาผมยังไม่เจอพายเลย “ฉันไม่รู้....”

 

            สักพักคุณลุงก็วิ่งเข้ามาในห้องอย่างหน้าตาตื่น... “ออม ยัยพายอยู่ไหนลูก” พอมาถึงแกก็เริ่มถามทันที “หนูไม่รู้ค่ะ....ออม! ออม!พอพูดจบประโยคเท่านั้นและเธอก็หมดสติไปอีกครั้ง ส่วนคุณลุงก็พยุงตัวออมขึ้นแล้วอ้มลงไปด้านล่าง เพื่อจะส่งตัวไปหาหมอ ส่วนคุณป้าก็ยังยืนอยู่ที่หน้าประตู พลางกับร้องไห้ออกมา จากที่ผมนั่งอยู่กับพื้น และผมก็ยืนขึ้นมองไปรอบๆห้อง เพื่อจะหาตัวพาย......แต่ทำไมเธอไม่อยู่ในห้อง  เธอหายไปไหน........  

 

 

 

 

            “พาย!!!!!  เธออยู่ไหนพาย!

 

 

 

 

 

 

 

#เรื่องนี้จะไม่ติดเหรียญนะคะเค้าเห็นใจทุกคน สำหรับเรื่องนี้ ใครอยากจะสนับสนุนก็สนับสนุน ส่วนอื่นๆก็ไม่เป็นไร เผื่อจะได้ค่าเน็ตบ้าง....คริๆ  ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ

 

 

 

           

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว