ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่9 เลี้ยงฉลองสายรหัส

ชื่อตอน : ตอนที่9 เลี้ยงฉลองสายรหัส

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ย. 2559 22:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่9 เลี้ยงฉลองสายรหัส
แบบอักษร

9

 

     “น้องๆที่มาสายมารวมกันด้านหน้าด้วยครับ!!!

 

พรึ่บ!

 

สิ้นเสียงพี่แผ่นดินคนทั้งลานในรุ่นผมแม่งมองมาที่พวกผมหมด เป็นปืนไรเฟิลนี่พวกผมคงเป็นรูพรุนไปละอะ มองแรงเกิ๊นนนน บ่นไปเดินไปครับได้แต่คอตกเดินไปหาพี่เขา รด.อุตส่าห์จบแล้วยังต้องมาเจออะไรแบบนี้อีก เซ็ง!

     “ไปทำอะไรกันมา!! เพื่อนคุณในรุ่นเขานั่งตากแดดรอน้องๆ ‘แค่สี่คน’!!!

พอผมเงยหน้าไป เจอเพื่อนผู้หญิงและเพือนผู้ชายในรุ่นนั่งเหงื่อเปียกชุ่มไปทั้งตัวเอาซะผมสำนึกเลยครับ เราขอโทษนะเพื่อนๆ

     “หาผัว...

เดี๋ยวๆอีตุ่นนนน มึงยังไม่เข็ดหรออีห่านนนนน

     “ดังๆ!!!!

     “ไปหาผัวมาครับ!!!!!”  Holy shit!!

     “......” พี่เขาเงียบไปช่วงหนึ่ง

 

สิ้นเสียงของอีตุ่นเงียบกันทั้งลานจามจุรีเลยครับ

 

     “ปากดีนักนะมึง...

เสียงพี่แผ่นดินครับ ขบกรามแน่นเชียว..

 

     “ไปวิ่งรอบสนาม10รอบ ปฏิบัติ!!!!

 

     “ครับ!!!!

พวกผมสี่คนตะโกนออกไปพร้อมกัน

 

     “เดี๋ยว!!!  น้องธัน!! แยกออกไปหาพี่คิง!

 

     “ครับ!!?”

ผมขานรับพร้อมทำหน้าประมาณว่าแบบ เมื่อกี้ได้ยินถูกใช่ไหม

แล้วพี่แผ่นดินก็พยักหน้ามาให้หนึ่งรอบ ผมเลยต้องเดินไปหาพี่คิงที่อยู่ใต้ต้นไม้เล็กๆด้านหลังพี่แผ่นดิน

     “เจอกันที่หอเลยก็ได้มึง... ท่าทางน่าจะยาว

     “เออ/เค/ได้

ผมหันหลังไปบอกพวกมันก่อนเดินแยกออกมาไปหาพี่คิง

     “มีไรปะครับพี่คิง?”

ผมมายืนประจันหน้าพี่คิงใต้ต้นไม้ที่อยู่ด้านหน้าเพื่อนในรุ่นที่นั่งฟังพี่เขาอบรมกันอยู่

     “ไปไหนมา?” เขาถามผมเสียงห้วน

     “ห้ะ.. ก็กลับจากห้างก็มามหาลัยนี่ไง

     “แล้วกลับกับใคร?”

     “ห้ะ? อะไรของพี่เนี่ย! ผมโตละเหอะ

     “ถามว่ากลับกับใคร!!

เชี่ย! ตกใจ สะดุ้งสุดตัว ขนลุกขนชันนนน~

จู่ๆทั้งลานก็เงียบ สายตาทุกคนจ้องมาที่ผมกับพี่เขา พี่คิงเลยหันไปมองคนในรุ่นอย่างประมาณว่า หันกลับไปทุกคนก็หันกลับไปที่เดิม แอบน่ากลัวอ่ะ

     “เอ่อออ ผมว่าไปคุยที่อื่น...

     “ใคร!!?”

     “คะ..คือออ พะ..พี่โชนคณะพะ..แพทย์ครับ

ผมก้มหน้าพูดไปเสี่ยงสั่นไป กลัวครับบอกเลย จะเสียงดังทำไมวะเนี่ยยย

 

     "เห้ย! ไอ้คิง มึงปล่อยน้องมาได้แล้ว จะถึงเวลาแล้ว"

พอพี่แผ่นดินพูดจบผมก็รีบวิ่งไปหาพี่แผ่นดิน ที่ตอนนี้ยังดูปลอดภัยกว่าพี่คิงอีก

 

     “เห้ย!!!! ส่วนไอ้สามตัวกลางสนาม!!! กลับมารวม!!!

 

ผมรีบวิ่งไปนั่งหลังสุดครับพอรู้ว่าเพื่อนกำลังวิ่งมา

 

     “แม่งงง เมื่อยสาดนี่แค่5รอบ มึงวิ่งกันไปได้ไงวะคราวนั้น...

เสียงไอ้ภูมิมันบ่นครับ ตอนนั้นผมกับอิตุ่นวิ่งกันไปได้ไงวะ? สงสัยช่วงนั้นไฟแรง

 

     “เอาละค้าาาา พี่จะให้เวลาน้องๆ5นาที ภายในเวลา5นาทีนี้ ให้น้องๆวิ่งไปหาพี่รหัสตัวเองค้าาา ถ้าพี่เขายอมรับก็นั่งลงได้ค้าาาา

สิ้นเสียงประกาศพี่ผู้หญิงเพื่อนๆในรุ่นผมหลายสิบชีวิตก็วิ่งกันให้วุ่นส่วนผมกับเพื่อนหน่ะหรอ นั่งรอครับว่าพี่คนไหนว่าง อิอิ เทคนิคผมเจ๋งปะล้าาา ผมบอกพวกมันเองแหละ

พอผ่านไปได้ 3นาที... เริ่มมีบางคู่พี่น้องรหัสนั่งลงเยอะพอสมควรละครับ มองไปด้านหน้าเจอ พี่คิง พี่แผ่นดิน พี่ไออุ่น พี่พีระ ยืนเรียงหน้ากระดานเลยครับ

 

     “เอาล่ะค่ะ นี่5นาทีแล้ววว ใครยังไม่มีพี่รหัส ออกมาด้านหน้าเลยค้าาาา

 

เฮ้อออ สิ้นเสียงพี่เขาพวกผมทั้ง4ก็ลุกขึ้นไปด้านหน้าครับ อ้าว มีอีกคนครับ เป็นผู้หญิง แสดงว่าหาไม่เจอหนึ่งคนกับไม่หาสี่คน อิอิ

 

     “พี่ๆจะให้โอกาสพวกน้องทั้งห้านะคะ เดาเลยค่ะว่าคนไหนคือพี่รหัสของตนตามคำใบ้ที่ได้ไป

เสียงเชียร์ของเพื่อนๆในรุ่นดังกระหึ่มเลยครับ พี่ดินบ้างล่ะ พี่พีบ้างล่ะ เฮ้อออ พี่คนประกาศก็ดูสนุกสนานเหลือเกิ๊นนนน

อิตุ่นเอาละครับเดินไปหาพี่แผ่นดิน โอ้ม้ายยยย อีตุ่นนนนน มึงกล้ามากกกก พวกภัทรภูมิก็เดินไปหาพี่ไออุ่นกับพี่พีระตามลำดับ เอ๋? เหลือแต่ผมกับผู้หญิงอีกคนครับ พี่ที่เหลือก็พี่คิงกับพี่ผู้ชายอีกคน ผมมองป้ายชื่อพี่เขา เขาเขียนว่า พี่ข้าวปั้น ชื่อน่ารักดีแหะ ผมกำลังจะเดินไปหาพี่คิง แต่ผู้หญิงคนนั้นเดินตัดหน้าผมไปก่อน งั้นผมคงต้องไปหาพี่ข้าวปั้นแทนละมั้ง เฮ้อออ ขอให้ถูกด้วยเทอญ...

     “มั่นใจหรอครับ?”

     “อย่าสิ่พี่ ผมยิ่งกลัวๆอยู่ ผมตอบพี่ข้าวปั้นไป ยิ่งพี่เขาพูดแบบนี้ผมยิ่งใจสั่น ลมหายใจเข้า ลมหายใจออก

     “พี่คิงใช่ไหมคะ? หนูชื่อใบเฟิร์นนะคะ เรียกเฟิร์นก็ได้ค่ะ

เอ่อออ ถ้าคุณเธอจะยืนบิดแอ่นหน้าอกเสนอขนาดนั้น ผมว่าถ้าเป็นพี่รหัสกันจริงคงมีซั่มกัน เอ้ย ซัมติงกันแน่ๆเลย

     “ครับ ชื่อคิงครับ หะ อะไรอ่ะพูดเพราะเชียว ทีกับผมนี่มาอืมบ้างหล่ะ อือบางหล่ะ แม่งมีอยู่สองคำ ลำเอียงสุด เห็นเป็นผู้หญิงหน่อยนี่พูดจาไพเราะเสนาะหูมาก

 

     “เอาละค่ะ ในเมื่อเลือกได้แล้ว ดิฉันจะให้สัญญาณนะคะ ถ้าใช่น้องรหัสตัวเองให้พี่คนนั้นยกมือเลยนะค้าาา นับ

 

      “หนึ่ง...”

     “สอง....

     “สาม....

 เสียงคนทั้งรุ่นช่วยกันนับดังกระหึ่มลานกว้าง ยิ่งเป็นคณะวิศวะเสียงย่อมหนักแน่นเป็นธรรมดา แต่ตอนนี้หูผมอื้อมากครับ จ้องพี่ข้าวปั้นไม่กระพริบตา ผ่านไปนานพี่เขาก็ไม่ยกมือ พอหันไปมองพวกเพื่อนๆผมด้านขวาพี่แผ่นดินพี่ไออุ่นพี่พีระก็ยกมือกันหมด แสดงว่าเหลือผม พอหันไปทางซ้ายก็เห็นพี่คิงยังไม่ยกมือ งั้นก็แสดงว่า...

     “อ้าวววว มีการสลับคู่กันค้าาาาาาาา เอาละค่ะ งั้นเชิญพี่ข้าวปั้นกับพี่คิงเฉลยคำใบ้ของตัวเองที่ให้น้องรหัสหน่อยค่ะ

พอพี่ผู้หญิงคนนั้นพูดจบก็ส่งไมค์สองตัวให้กับพี่ข้าวปั้นกับพี่คิงครับ

     ‘สูงยาวเกรดสี่ครับ

     “แหม่ พี่ข้าวปั้นนี่กะให้น้องไปค้นใบ ปพ. เลยหรอคะเนี่ยฮ่าๆพี่คิงละคะว่าไง?”

     “ไม่ได้เขียนอะไรลงไปครับสิ้นคำพูดทุกคนในคณะดูอึ้งๆ

     “……”

     อ่า...พี่คิงนี่เองที่ใส่กระดาษเปล่า ไม่แปลกใจทำไมน้องๆถึงเลือกผิด เอาละค่ะ น้องธันวาน้องใบเฟิร์นเอาใบคำใบ้ออกมาเลยค่ะ เพื่อยืนยัน

     “เอ่ออออ ของหนูอยู่ในเป๋าเพื่อนอะค่ะ รอแปปนะคะ

พอคุณเธอวิ่งไปหาเพื่อนของตนที่นั่งอยู่ผมก็ล้วงหาคำใบ้ของตนเองครับ หือออ หายไปไหนวะ

     “เชี่ยละ!....

นี่ไม่ใช่กางเกงเรานี่หว่า แม่งเอ้ยยยย อุตส่าห์พกติดตัวตลอด

     “นี่ค่ะ กระดาษเปล่า

ห้ะ!! เดี๋ยวนะ พี่คิงคือพี่รหัสเราไม่ใช่อ่อวะ ไหงใบเฟิร์นถึงมีใบคำใบ้พี่คิงเหมือนเราเลยอ่ะ

หรือว่า..ที่หายไปเมือกี้ไปแอบไปชีกกระดาษแล้วแอบอ้างว่าเป็นคำใบ้มาวะ?

     “น้องธันวาละคะว่าไง?" พอพี่ผู้หญิงที่เป็นคนประกาศถามผมมาผมก็ไม่รู้จะเอาไงดี

     “เอ่ออออ ก็ใบเฟิร์นยืนยันแล้วหนิครับ ว่าพี่รหัสเขาคือพี่คิง พี่รหัสผมก็ต้องพี่ข้าวปั้นสิ่ครับ ไม่เห็นยากเลย แฮะๆ

ผมได้แต่หัวเราะแห้งๆ ไม่กล้าบอกว่าทำใบหาย

     “พี่คะ ไม่ถูกนะคะ ก็ในเมื่อตอนยืนกันห้าคน พี่ข้าวปั้นกับพี่คิงก็บอกว่าน้องที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่น้องรหัสตัวเอง งั้นใบเฟิร์นจะเป็นน้องรหัสพี่คิงได้ไง?”

      “เออวะ? เชี่ยกูลืมคิดเลยนะเนี่ย

     “ใช่แก ฉันว่าละมันแปลกๆ...
เป็นเสียงซุบซิบนินทาอีกมากมายก่ายกองจากคนในรุ่นที่ยังงงๆกับเหตุการณ์นี้

     “เอาละค่ะ เงียบๆกันก่อนนะคะ น้องธันว่าไงคะเอาใบมายืนยันเลยค่ะ เพราะเราจะตัดสินกันที่ใบคำใบ้ตรงหรือเปล่าค่ะ

สิ้นคำพี่ผู้หญิงที่ดำเนินเกมพี่รหัสวันนี้พูดจบ ผมก็ได้แต่ยืนเกาท้ายทอย จะให้ทำไงได้ละก็มันหายอะอยู่ในเกงคนละตัวนี่นา เลยมองไปหาเพื่อนๆครับที่นั่งอยู่ด้านข้างกับพวกพี่ๆ

     ‘เอาออกมาสิ่อิตุ่นมันทำปากขมุบขมิบครับ

     ‘อยู่ในกางเกงอีกตัว!พอผมพูดไม่มีเสียงกลับไปตุ่นทำหน้าตายเบะปากมองบ่นใส่ผม

     ‘ควาย!!โหยยยตุ่นอ่ะ ก็คนมันลืมนี่หว่าทำไงได้

 

     “เอ่ออออ ใบผมหายอะครับ แต่ผมจำได้นะ ผมได้คำใบ้ว่า สูงยาวเกรดสี่ครับ ผมแถไปเรื่อยตามประสาของผมครับแต่…

พี่คิงเฮียแกทำท่าอึ้งๆ ปนโมโหครับ อะไรของแกวะ เป็นบ้าอ้อ

 

     “งั้นก็เป็นอันสรุปค่ะ น้องธันวาเป็นน้องรหัสพี่ข้าวปั้น น้องใบเฟิร์นน้องรหัสพี่คิงค้า ค่ะแล้ววันนี้พี่ๆคณะวิศวกรรมศาสตร์ขอจบการรับน้องเพียงเท่านี้ ค้าาาาาาาาาาส่วนเรื่องบทลงโทษให้พี่รหัสน้องรหัสห้าคู่เขาตกลงกันเองดีกว่านะคะ ฮ่าๆๆ

แต่ทุกคนในรุ่นก็ยังทำท่างงกับเหตุการณ์นี้อยู่ดี แต่พวกเขาคงคิดว่า เรื่องของมึงเถอะ พี่รหัสพวกมึงนิ

     “เอาละค่ะ ปีนี้ขอจบกิจกรรมการรับน้องเพียงเท่านี้ ไว้เจอกันในคณะนะค้า บายยยยย

พอพี่เขาพูดจบทุกคนในคณะก็เริ่มแยกตัวบ้าง ยืนคุยกับพี่รหัสตัวเองบ้าง แต่พอผมหันไปหาพี่คิงอีกทีก็ไม่เห็นเฮียแกแล้ว ไวชิบหายเลย...

จะว่าไปเพื่อนผมทั้งสามคนก็ยืนคุยกับพี่รหัสตัวเองอยู่ สงสัยเรื่องบทลงโทษมั่ง ก็ดูพวกมันทั้งสามทำหน้าเง้างอขนาดนั้น มีก็แต่อิตุ่น ทำหน้าเชิดอยู่ได้ คิดว่าเต้นหลีดอยู่รึไงกัน...

 

     “ธัน ทำไมถึงตอบพี่เขาไปงั้นละว่าได้คำใบ้พี่ เสียงพี่ข้าวปั้นถามผมอย่างสงสัย

     “โถ่! พี่ข้าวปั้น พี่ก็เห็นอ่ะ ใบเฟิร์นพยายามสร้างใบคำใบ้ใหม่ขนาดนั้น ผมเห็นใจเขาต่างหากหล่ะ อิอิ ผมตอบพี่ปั้นกลับไป

     “หึๆ แอบร้ายนะเรา

     “ฮ่าๆผมจะถือว่าเป็นคำชมละกันครับ งั้นผมไปก่อนนะพี่ข้าวปั้น เดี๋ยวไปหาเพื่อนๆล่ะ

     “ได้ๆ เจอกัน เอ้ยเดี๋ยว! ขอไลน์หน่อยดิ่

     “ครับๆไอดี....

    “งั้นผมไปจริงๆละนะพี่ บาย

พอบอกไลน์บอกลาพี่รหัสคนใหม่ของผมเสร็จก็เดินแยกออกมาหาเพื่อนๆผมครับ มันรวมกลุ่มกันยืนรอผมเดินไปครับ สงสัยคุยกับพี่รหัสตนเองเสร็จแล้ว

     “มึงเล่ามาเลย ทำไมมึงถึงทำแบบนั้น?”

ไอ้ภัทรครับพอผมเดินถึงกลุ่มก็ถามซะเสียงดัง ผมเลยลากพวกมันให้เดินกลับหอไปคุยไป

     “เอ้า ก็กูเอาไว้ในกางเกงกูเองอะ แต่นี่กางเกงในห้องพี่เขา แถมใบเฟิร์นก็แลพยายามหามายืนยัน กูเลยตามน้ำไปอ่ะ ขี้เกียจมีเรื่องกัน

     “แหม่ นายเอกไปอีก ควัยยยย

นายเอกอะไรของมันวะ?

     “เอ้าอิตุ่น ก็เขาเป็นผู้หญิงอะ ถ้ากูบอกว่ากูได้คำใบ้พี่เขา ใบเฟิร์นคงอายที่เลือกผิด

     “บทจะโง่มึงก็โง่ ไม่ควรได้ท็อปฟิสิกส์ตอนม.ปลาย

ไอ้ภูมิท่าจะบ้า ฟิสิกส์กับเรื่องพี่รหัสมันเกี่ยวกันตรงไหน? ตอบ!

     “เออมึง กูว่าพวกมึงไปรอกูที่หอเลยดีกว่า กูไปเอาเสื้อผ้าของกูที่หอพี่เขาก่อน

ผมบอกกับเพื่อนๆ เพิ่งคิดได้เรื่องเสื้อผ้า ป่านนี้คงซักเสร็จได้ละแหละ..

     “เออๆได้ๆ ให้ไปเป็นเพื่อนเปล่า?”

ไอ้ภัทรถามผมขึ้นมา คงกลัวผมไปหลงละมั้งฮ่าๆๆ

     "เอ้ย ไม่เป็นไรๆ จะรีบไปรีบกลับ"

     “เอ่อ น้องธัน...

     “อ้าว พี่ข้าวปั้น มีไรเปล่าครับเนี่ย?

นึกว่าพี่เขากลับไปแล้วนะเนี่ย..ก็จู่ๆแกก็วิ่งมาเรียกผมแล้วถามผมว่า

     “เอ่อ... ว่างเปล่าเย็นนี้ ไปกินเลี้ยงสายรหัสกันปะ?

     “เอ่อ... ก็ได้นะครับ

ผมตอบรับพี่เขาไป เพราะลองคิดๆดูแล้ว กินเสร็จจะได้ไปที่คอนโดพี่คิงคงพอดีกับพี่เขากลับมานอนแหละมั้ง จะได้ไม่ต้องไปนั่งรอหน้าห้องอะไรแบบนี้ เผื่อได้กินของฟรีนี่แหละประเด็นหลัก อิอิ

     “อย่าดื่มมากนะมึง ดูแลตัวเองดีดี

ไอ้ภัทรมันพูดบอกผมครับ ไม่ใช่เด็กละเหอะ

     “จ้าคุณแม่... งั้นกูไปก่อนนะ เดี๋ยวถ้ามีเหตุด่วนจะไลน์บอกละกัน แจกันนาจา

     “อืม/อย่าไปเอ๋อหละ/ระวังตัวด้วยแก

เสียงมันสามคนบอกผมก่อนที่ผมจะเดินออกไปพร้อมกับพี่ข้าวปั้น

ตอนนี้เราอยู่กันที่ร้านเหล้าหลังมหาลัยครับ

แหล่งเลยอะแถวนี้มีร้านเยอะแยะตั้งแต่อุปกรณ์การเรียนยันเครื่องนอน เว่อร์ไปงั้น

พี่ข้าวปั้นเดินนำผมมายังโซนบรรเลงเพลงสดครับ ก็ได้บรรยากาศดีเหมือนกัน สบายๆอากาศกำลังดี

     “นี้พี่ฉุยฉาย ปี3 กับ พี่นัทปี4เสียงพี่ข้าวปั้นแนะนำพี่ๆสองคนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะๆนึง นี่คงเป็นสายรหัสผมแหละมั้ง

     “สวัสดีครับ สวัสดีครับผมยกมือไหว้พี่ๆทั้งสอง

     “โง้ยยยยยย ข้าว หลานรหัสน่ารักอ๊าแกรรรร

     “พอเลยพี่ๆๆ อย่าทำร้ายร่างกายน้องเขา

พี่ข้าวปั้นเดินมากันพี่ฉุยฉายออกไปเพราะนางจะเดินมากอดผม ฮ่าๆ

     “แล้วชื่ออะไรหล่ะเรา?

เสียงพี่นัทถามผมขึ้นมาครับหลังจากฟังพี่ฉุยฉายพูดจบ

     “ชื่อธันวาครับ เรียกธันก็ได้

     “อื้ม งั้นนั่งลงก่อนสิธันจะได้กินกัน พี่หิวละเนี่ยยย

ฮ่าๆ นึกว่าจะโหดก็เล่นไว้ผมยาวมีหนวดปิดบังหน้าตา แต่ก็มีเสน่ห์ไปอีกแบบนะครับพี่นัทเนี่ย

ตอนนี้ผมนั่งลงบนเก้าอี้ ด้านขวาคือพี่ฉุยฉายซ้ายคือพี่ข้าวปั้น ด้านตรงข้ามคือพี่นัท ถ้าให้ผมเดา พี่ฉุยฉายนี่เป็นป้ารหัสผม ส่วนพี่นัทเป็นปู่แหละ อิอิ

     “แต่ผมไม่ดื่มนะครับ เดี๋ยวอีกสักครึ่งชั่วโมงต้องไปที่อื่นต่อ

ผมดักทางไว้ก่อน กลัวโดนมอม 5555555

     “ว้า... แผนล่มเลยอะพี่นัท เสียงพี่ฉุยฉายพูดพลางหันหน้าเง้างอไปทางพี่นัท

     “วันหลังยังมี อย่าคิดว่าจะรอดเชียวไอ้ธัน...พี่นัทชี้คาดโทษผม

     “พี่นัท อย่าไปแกล้งน้องเขาสิ่ครับ 555555

พี่ข้าวปั้น ปกป้องผมมากเลยมั้งเนี่ยมีหัวเราะตบท้ายอีก

 

นี่ก็ผ่านไปสิบห้านาทีละ อิ่มละเนี่ย มีทั้งปลาเผา คอหมูย่าง ต้มยำกุ้ง ข้าวผัด ไก่เทอริยากิ ร้านนี้นี่มีทุกสไตล์จริงๆครับฟินสุดๆ

     “เอ่อออ ผมขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะครับพี่ๆ…

     “อื้อได้ ไปดีๆหละ ระวังโดนฉุด ฮิๆ

พี่ฉุยฉายพูดเตือนผมพลางมองอย่างเจ้าเล่ห์ นี่เตือนหรือแช่งวะเนี่ยยยยยย

 

ห้องน้ำของโซนนี้อยู่ด้านข้างขวาของเวทีที่มีวงดนตรีสดขึ้นไปเล่นกันครับ ด้านซ้ายจะทะลุไปโซนผับบาร์ไรงี้ครับเท่าที่ผมสังเกตเห็น

พอผมทำธุระส่วนตัวเสร็จก็กำลังจะเดินออกจากห้องน้ำ..

     “น้องครับ คือ... น้องร้องเพลงเป็นไหมครับ?

หือออ อยู่ๆหลังจากผมเปิดประตูห้องน้ำจะเดินออกไปที่โต๊ะก็เจอกับพี่คนนึงใส่หมวกสีดำมาถามคำถามแปลกๆเฉย

     “ร้องพอได้ครับ แต่อาจไม่เพราะเท่าไหร่ มีอะไรหรือเปล่าครับ?

ผมตอบออกไปอย่างสงสัย มาถามผมเรื่องแบบนี้ทำไมวะ?

     “คือ นักร้องนำวงพี่มันท้องเสียอยู่อะดิ อยากให้น้องมาช่วยพี่หน่อย นะครับน้อง...

พี่เขามองผมอย่างอ้อนวอน สงสัยคงจวนเจียนจริงๆ

     “เอ่อ... คือ...

     “นะครับน้อง ไม่มีใครแล้วจริงๆ นี่ก็ถึงคิวพี่แล้วด้วย ช่วยพี่ทีนะ... นะ

     “ก็ได้ครับ เพลงเดียวนะพี่ ผมต้องไปที่อื่นต่อ

ผมทนคนอ้อนได้ไม่นานครับ อย่าตื้อกันแบบนี้เส้...

     “งั้นน้องเตรียมตัวเลยครับ เอาเพลงอะไรดี?

พี่เขาพูดถามผมอย่างกระตือรือร้น

     “เอาเพลง...

     “ช่วงที่ดีที่สุดแล้วกันครับพี่

ผมเลือกเพลงนี้เพราะอะไรหน่ะหรอ คิดถึงแฟนเก่าผมมั้งครับ....

หลังจากตกลงกันได้สักพักพี่เขาก็พอผมขึ้นเวทีเลย ตื่นเต้นสุดๆอ่ะ คนเยอะมาก แอบเห็นบรรดาพี่รหัสของผมด้วย

     “สวัสดีค้าบบบบ ผมวงSmileนะครับ อยากฟังเพลงไหนมาขอได้เลยนะครับ!”

พี่เขาพูดใส่ไมค์เสียงทุ้มๆ แต่บรรยากาศแปลกๆนะ พี่เขาถือกีตาร์โปร่งตัวเดียวแล้วนั่งลงด้านขวา แล้วมีพี่อีกคนตีคาฮองครับนั่งฝั่งซ้าย เหลือที่นั่งตรงกลางไว้ วงพี่เขาดูเรียบง่ายดี ผมชอบแบบนี้มากกว่าวงดนตรีมันๆอีกครับ แบบนี้สิ่ถึงจะได้บรรยากาศ..

ผมรู้สึกประหม่ามากๆเลย อยู่ก็ต้องมาทำอะไรแบบนี้

    “แนะนำตัวเลยๆ เสียงพี่เขาเรียกสติผมครับ

     “สวัสดีครับทุกคน ผมธันวานะครับ เรามาฟังเพลงช่วงที่ดีที่สุดกันดีกว่าครับ ทุกๆคนเคยมีแฟนกันไหมครับ อ่า...ผมก็เคยมีครับ แต่เขาไม่อยู่กับผมแล้วแหละครับ เขาเจอคนที่ดีกว่า.. ใครร้องเพลงนี้ได้ช่วยผมร้องทีนะครับ

ฮิ้วววววว

“กรี๊ดดดด สายรหัสฉันเองค้า”

“เห้ยๆธันไปทำไรบนน้านนนน”

“วู้ววววววววอยากฟังจังเลย”

เสียงแรกคือเสียงพี่ฉุยฉาย และเสียงต่อไปคือพี่ข้าวปั้นกับพี่นัทตามลำดับครับ พวกพี่เขาดูตกใจแต่ความอยากฟังเพลงที่ผมร้องมากกว่าเลยไม่ได้ห้ามอะไร..สายรหัสผมน่าร้ากสุดอ่ะ

     “มึง! เพลงนี้แม่งใช่อะ ฮึก...

เสียงคนภายในร้านบ่นกันงึมงำเลยครับ

เดินจับมือกัน...ทุกข์สุขด้วยกัน...หัวเราะร้องไห้ด้วยกันมานานเท่าไหร่?

ฉันไม่เคยลืมจากใจ วันที่เรายิ้ม วันที่ทะเลาะ

ภาพวันและคืนเหล่านั้น จะยังงดงามไม่เคยเปลี่ยนไป

 

ยังคงเป็นดั่งเหมือนกับเมื่อวานอยู่ในส่วนลึกความทรงจำ

แต่ต่างกันแค่เพียง ในตอนนี้...

อ่า.. ภาพที่ผมเห็นคนในร้านตอนนี้เริ่มเบลอๆแล้วสิ่ครับ รอจบเพลงก่อนก็ไม่ได้ อย่ามาไหลตอนนี้นะเจ้าน้ำตา..

     “ฉันนั้นไม่ได้มีเธออยู่ข้างๆ.. เหมือนวันที่เราเคยเดินข้ามผ่าน

      ทุกๆสิ่ง ทุกๆอย่างมาด้วยกัน

     นับเป็นช่วงชีวิตที่ดีที่สุด แม้เป็นแค่เพียงเวลาสั้นๆ

      ที่เคยเกิดขึ้นกับฉัน.....

     “เพราะเธออ!!”

ทุกคนที่นั่งกินเหล้ากินเบียร์ทานอาหารอยู่ตอนนี้ต่างตะโกนแล้วหันมานั่งโยกหัวตามจังหวะเพลงของผมแล้วหละครับ บางคนก็กอดคอร้องไห้กับเพื่อน บางคนก็ฮัมเพลงตามผมเบา บางคนนี่ตะโกนร้องออกมา ก็นะ. ความรักมันไม่ได้สวยงามเสมอไป...

 

     “ครับ ขอบคุณทุกคนที่ร้องตามผมจนจบเพลง และขอบคุณที่ร้องไห้เป็นเพื่อนผมนะครับ แล้วเจอกันใหม่นะครับ

ผมรีบวิ่งลงจากเวทีออกจากร้านไป ไม่อยากให้ใครมาเห็นน้ำตาผมเลย.. ไหนๆก็ออกมาแล้ว ไลน์บอกพี่เขาหน่อยดีกว่า

     ‘ธันวา: พี่ครับขอโทษด้วยนะ ที่ออกมาแบบกะทันหัน พอดีผมต้องไปทำธุระต่ออะครับ

     ‘ข้าวปั้น: อื้ม ไม่เป็นไร โอเคนะ?

     ‘ธันวา: ครับ ผมโอเค ไว้วันหลังมานัดเจอกันใหม่นะครับ ฝากขอโทษพี่ฉุยฉายกับพี่นัทด้วยนะครับ

     ‘ข้าวปั้น: นี่พี่ฉายเองนะวา เพลงที่ร้องเพราะมากกินใจสุดๆ ส่วนเรื่องนั้นไม่เป็นไรนะน้องวา ไว้วันหลังก็ได้ พี่กับพี่นัทว่างเสมอ ดูแลตัวเองด้วยนะ พี่นัทฝากมาว่า รอบหน้าหนีไม่ได้แน่! อิอิ

ฮ่าๆ ผมหัวเราะกับตัวเองหลังอ่านข้อความจากพี่ฉายเสร็จก็เก็บโทรศัพท์ใส่เป๋าเกงไว้ นี่แค่เจอกันวันเดียวผมยังถูกชะตาพวกพี่ๆเขาขนาดนี้ รู้สึกดีจริงๆครับ เหมือนมีพี่เพิ่มมาสามคนพร้อมๆกัน เฮ้ออออ.. ไปเอาเสื้อผ้าเลยดีกว่ามั้ง ว่าแล้วผมก็มองหารถที่จะพาผมไปยังที่นั่นได้

อ้าวววว โชคดีชิบ มีวินมอเตอร์ไซค์ผ่านมา งี้ต้องโบกๆๆสะบัดแขนโบกๆๆ ซ้ายโบกๆๆขวาโบกโบ้กโบก

     ‘เอี๊ยดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด...โอ้ววว พี่วินมอไซค์ครับ fast & furious 7 ไปอีกอ่ะ

     “ขึ้นมาเลยน้อง ไปไหนเนี่ย?

     “ไปAnanda condoครับ

     “บรื้นนนน

มอไซค์นั่งมอไซค์ถึงไม่ถึงแต่ก็ไวทันใจ

 

     ‘เอี๊ยดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด...

แหมะ ถึงไวทันใจจริงๆ...

     “กี่บาทครับพี่?”

     “40 ครับน้อง

ทำไมแพงแบบนี้? ไม่ถึงหนึ่งกิโลด้วยซ้ำ จริงๆครับ มันใกล้มากๆ ถ้ารู้ว่าใกล้ขนาดนี้ผมเดินมาดีกว่า

     “หือ แพงจัง มาด้วยกันหารสอง 20พอ

ผมรีบยัดเงินใส่มือพี่เขาละวิ่งเข้าคอนโดเลยครับ กลัวโดนกระทืบได้ยินเสียงพี่เขาตะโกนตามมา แต่ฟังไม่ค่อยรู้เรื่องหรอกครับ

     “ไอ้เด็กเปรตตตตตตตตตตตตตต!!..........”

โอ้ย ก็ใครใช้ให้โกงกันเล่า!!

 

พอจ่ายเงินเสร็จก็เข้าไปในคอนโดครับ ดีนะไม่ได้เซฟถึงขนาดต้องมีบัตรถึงจะผ่านได้

พอเข้าไปในลิฟต์ก็กดชั้น7ครับ ห้อง704 ทั้งชั้นมีแค่4ห้อง

ติ๊ง!...

คิดอะไรเพลินๆก็ถึงละ ผมก็เดินไปหน้าห้อง704 ลองบิดประตูดู

 

 

อ้าวประตูปิดไม่สนิทแหะ..

 

ผมเลยเดินเข้าไปก็ไม่เห็นใคร สงสัยอยู่ในห้องนอน เลยลองเดินไปบิดประตูดู

 

     “อ๊าาา!~อ๊ะ! พี่คิงคะ...

!!!!!!!!!!!!!!

โอ้วววว นี่ตะวันยังไม่ตกดินเลยเถอะ ผมนี่ปิดประตูแทบไม่ทัน ดีนะแค่แง้ม ยังไม่ทันมอง หู้ววว!

 

ผมไม่กลับหรอกนะ เสียตังมาตั้ง20ไหนจะค่ากลับอีก เสียหลายบาทพอดีมาทั้งทีก็เอาของกลับไปเลยดีกว่า จะได้ไม่ต้องมาหลายรอบ

 

ผมเลยมานั่งตรงโซฟารอพี่เขาเสร็จกิจ

ครืดดดดด...

เสียงคนเปิดประตูทำให้ผมสะดุ้งตื่น นี่ผมเผลอหลับเหรอเนี่ยยยย ให้ตายเถอะกี่โมงละเนี่ย

.

.

.

ผ่านไปสามสิบนาทีแล้ว.. คงเสร็จละมั้ง ห้องดันเก็บเสียงด้วยสิ่

 

     “งั้นเฟิร์นไปก่อนนะคะ ไว้สนุกกันใหม่ค่ะ บายๆ

 

พรึ่บ!!

 

ผมรีบเด้งตัวขึ้นนั่งหลังตรง เฟิร์นไหนวะ อย่าบอกนะ...

 

ใบเฟิร์นเมื่อเย็นจริงๆด้วย โอ้แม่ย้อยยยย ไวไฟจริงๆ เห็นเงียบๆแต่ลีลาเด็ดเพียบแน่นอนคนนี้

 

     “กรี๊ดดดด! แกเข้ามาได้ยังไง!!”

‘ปึ้ง!!...’

     “ก็เดินเข้ามาไง ก็ประตูมันปิดไม่สนิทอะ”

     “พี่คิงคะ!! แจ้งความเลยค่ะ!

เฮ้อ โอเวอร์อีกคนละ นี่ดูท่าพี่คิงคงตกใจเสียงกรี๊ดจึงเปิดออกมาดูอีกแหง ผมว่าผมรีบเอาเสื้อผ้าของผมดีกว่า อยู่ใกล้พี่เขาทีไร โดนตบตลอด!ไม่อยากเสี่ยงจริงๆครับ..

 

     "ขอเสื้อผ้าผมคืนด้วยครับ"

ผมหันหน้าไปคุยกับพี่คิง

     “ส่งพรุ่งนี้เช้า

อะไรวะนานจัง.. หวังว่าคงไม่ตอแหลนะ.. เหอะ!

 

     “อะไรกันคะ รู้จักกันหรอ แล้วเสื้อผ้าอะไรกัน?”

     “งั้นเอาไปให้ที่มหาลัยด้วยละกัน

ผมทำเมินคำถามของใบเฟิร์นครับ ขี้เกียจอธิบาย ว่าจบผมก็เตรียมจะเดินออกจากห้อง

     “เฟิร์นกลับไปก่อนไป วาอยู่ก่อนเรามีเรื่องต้องคุยกัน

หือออ เสียงขรึมเชียว แต่ฝันเถอะ

     “ไม่อ่ะ พรุ่งนี้เช้าละกันพี่ เพื่อนรอผมอยู่

ผมหันไปพูดแต่มือบิดลูกบิดประตู

     “อ๊ะ!! เจ็บนะเว้ย! ก็อยู่ดีๆเฮียแกก็มาบีบแขนผมอ่ะดิ่

     “เฟิร์น ออกไป! ถ้าเรายังอยากสนุกกันอีก

     “ค่ะๆๆ...

แม่งอะไรวะ ใช้กำลังกับกูเฉย ทีกับผู้หญิงนะ แม่ง สองมาตรฐานอะ

     “ปล่อยก่อน! มันเจ็บ!!.. อึก!..

เหวี่ยงมาได้ หลังกระแทกโซฟาเลย เจ็บทั้งหลังทั้งแขน อยู่ด้วยละเจ็บตัวตลอดแม่มมม

 

     “ทำไมถึงเปลี่ยนพี่รหัส!!” อยู่ๆเฮียแกก็ตวาดผมขึ้นมา

     “ก็เพราะเป็นพี่ไงเลยเปลี่ยน อยู่ใกล้แล้วเจ็บตัวตลอด

ผมตอบกลับพี่เขาไป แม่งยืนค้ำหัวกูอีก นั่งข้างๆก็ได้ปะ กูก็นั่งอยู่เนี่ย

     “ไม่ใช่ว่าไอ้ข้าวมันหล่อหรอกเหรอ?”

หะ..?? คิดอะไรต่ำๆ ปัญญาอ่อน เบบี้มากอะความคิด นี่ถ้าเป็นแฟนกันผมจะคิดว่าหึงละ แต่นี่ไม่ไง แม่แต่พี่รหัสก็ไม่ใช่แล้ว

     “ก็มีส่วนนะ พี่น่าจะดีใจนะ เห็นมันส์กันน่าดูเมื่อกี้ แซ่บปะ!?” ผมทำหน้าตาอยากรู้ใส่พี่เขาครับ

 

     “อยากรู้?”

     “เอ่ออออ...

อึ้งครับ อยู่ๆหลังจากผมทำหน้ากวนตีน เฮียแกก็ลุกเดินมาเอามือวางตรงพนักโซฟา คล้ายๆขังผมไว้

     “ว่าไง?”

     “มะ...ไม่ๆ ไม่อยากรู้ละ

     “หึหึอะไรของเขาวะ?

     “ออกไปดิ้ อึดอัด

ผมว่าพลางผลักพี่เขาออกไป

     "แค่นี้ใช่ป่ะ? จะได้กลับ"

     "อือ"

อีกละ มาองมาอือ ทีกับผู้หญิงนี่คะขา ค่ะครับ เห่อะ!..

ผมคิดอย่างอารมณ์เสีย พอเปิดประตูเดินออกมาจากห้องพี่เขามารอลิฟต์ที่เดิม

ติ้ง!...

มาไวดีแหะ

     “ธัน..

     “หือออ??..เห้ย!! พี่โชน! อยู่ที่นี่หรอครับ?”

จริงๆก็ไม่ได้สนใจหรอกครับในหัวนี่มีแต่คำว่าหอ หอ หอ เลยไม่ได้สนใจคนในลิฟต์ที่อยู่ข้างในก่อนอยู่แล้ว

     “อื้ม ชั้น7นี่แหละ ธันละมาทำไร?”

     “อ๋อ มาเอาเสื้อผ้าห้องพี่คิงอะพี่ แต่นี่จะกลับละ

     “อ๋อออ ปะ เดี๋ยวเดินไปส่ง

 

ติ้ง!...

 

     “แค่นี้ก็พอพี่ อีกนิดจะหน้าประตูละ ผมเดินไปเองได้

     “ฮ่าๆๆโอเคครับ เจอกัน ระวังตัวดีดีละ ใกล้มืดแล้ว

     “ค้าบบบบคุณพ่อ

ผมพูดอย่างติดตลก แล้วก็เดินออกจากคอนโดออกมารอรถ แต่ไม่มีแม้กระทั่งแท็กซี่สักคันวิ่งผ่าน แปลกจัง เดินไปก่อนก็ได้วะ พอจำทางได้อยู่

แต่พอเดินมาเกือบถึงถนนใหญ่หน้าคอนโดก็เจอเข้ากับผู้หญิงคนนึง คุ้นเหลือเกิน ตั้งแต่หน้าตา ยันเสียงคราง...

     “อ้าว...

     “สวัสดีนายธันวา!”

นางคือใบเฟิร์นครับท่านผู้ชม มายืนรอเราเปล่าวะ หรือว่ามาค้างกับพี่คิง?

     “อื้อ...สวัสดี บาย ไปล่ะ

ผมขี้เกียจคุยด้วยนี่ครับ สวยแต่ง่าย ดูไม่แพงเลย

     “เดี๋ยวก่อน! จะรีบไปไหนไม่ทราบ!!”

     “โอ๊ยยย!!”

คือเรียกให้คุยด้วยเฉยๆก็ได้อ่ะ ไม่ต้องกระชากแขนละเอาเล็บจิกแขนขนาดนี้ก็ได้ป่ะ นี้คนหรือไก่อ่ะ ถึงได้จิกได้จิกดี หน้าก็จิกกูไปอีก แค้นไรกูเนี่ยยยย สุดหล่อไม่เข้าใจ

     “แล้วเฟิร์นมีอะไรกับเราหล่ะ?

ผมถามอย่างอารมณ์เสีย ก็อยู่ๆมากระชากแขนละจิกอีก ใครจะชอบวะ ไม่ได้SMนะ

     “ฉันขอถามอะไรอย่าง... ตอบความจริงด้วย!”

โอ้ยแม่คุณณณณณณ นี่เป็นหน่วยสืบสวนปะครับเนี่ย? 55555

     “ได้ดิ่ หลายอย่างก็ได้นะ เราสบายมาก

สบายห่าไรละ เลือดยังไหลซิบๆอยู่เลยเนี่ย บ้าเอ้ยยยย!! ยังดีที่คุณเธอปล่อยมือออกจากแขนผมแล้ว

แต่ประโยคต่อมาของแม่นางก็ทำให้ผมเหวอ...

 

     “นายกับพี่คิงรู้จักกันมาก่อน?

     “เปล่าอะ ไม่เคยคุยด้วยกันเกินสิบประโยคเลยด้วยซ้ำ

ทำไมวะ ถามแปลกๆ หึงพี่คิงชัวร์ เขาแค่วางไข่ทิ้งไว้เฉยๆ สำคัญตัวผิดแล้วเธ้อออออออ

 

     “แล้วทำไมถึงกล้าไปห้องพี่เขาละ?

     “เราลืมชุดนักศึกษาไว้อะ เลยมาเอา ทำไมหรอ?

     “ที่แท้ก็ร่านนี่เอง ถึงมาหาพี่คิงเขายันห้อง!!”

เฟิร์นพูดพลางแสยะยิ้มร้ายกาจออกมา นี่คุณเธอคิดไรปะเนี่ยยย? ยิ้มงี้คิดว่าสวยมั้งน่ะ สยอง!!

 

     “อ้อ โทษทีนะ รอบแรกเขาพาเรามาเอง แต่เขาเอาชุดเราไปซักให้อะ เลยต้อง... ใส่ชุดพี่เขาไปมหาลัย

ผมเว้นช่วงให้เธอได้ยินคำพูดหลังๆผมอย่างชัดเจน หน้าตางี้แดงก่ำเชียว เขินหรือโกรธวะนั่น5555555

     “แกไปอ่อยพี่เขามากกว่า คนอย่างพี่คิงไม่มีวันมายุ่งกับผู้ชายตัวดำใส่แว่นเอ๋อๆอย่างแกหรอก เหอะ!”

     “คือระ? นี่คือเรียกมาปะทะฝีปากเล่น? ว่างมาก? หรือเหงา? กลับบ้านไปไม่มีเพื่อนคุยหรอ?

ผมถามอย่างงงๆ ไร้สาระชะมัดยาก

     “เปล่าหรอก จริงๆเวลาฉันเป็นเงินเป็นทองที่มาคุยวันเนี้ยคือจะบอกให้รู้ไว้ว่า พี่คิงหน่ะ ของ ฉัน!!”

     “โหหห เวลาเป็นเงินเป็นทอง ขายตัวอ่อ? ส่วนพี่คิงอะ จะเอาก็เอาไปดิ่ หรือว่าเฟิร์นเห็นเราเป็นเจ้าของพี่คิงช่ะ? เลยมาขออนุญาต อืมๆ ได้ๆ เอาไปเลย เบื่อละเหมือนกัน..

     “กรี๊ดดดดดด!! นี่แก! ”

     “หยุดเลยนะ หัดมีมารยาทซะบ้าง น่ารำคาญ แค่นี้ใช่ไหม!? เราจะได้ไป บาย..

ผมพูดอย่างอารมณ์เสีย จะกลับหอทั้งที เจออะไรแบบนี้ แม่งเอ้ยยยยย อารมณ์เสียอ้ะ

ผมคิดพลางเดินตามทางเท้าที่สร้างไว้สำหรับไปรอรถหน้าคอนโด โดยที่ไม่รู้เลยว่า อะไรๆจะเปลี่ยนไปหลังจากนี้...

 

 

 

 

     "โผล่ออกมาสักทีนะ นายธันวา"

 

 

ความคิดเห็น