ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Love me ครั้งที่ 10

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 07 พ.ย. 2559 19:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Love me ครั้งที่ 10
แบบอักษร

 

 

 

“เดี๋ยวตอนเย็นพิ่ ..แม่มารับนะ อ้อ นี่โทรศัพท์ถ้ามีคนโทรมาก็รับ กดรับเป็นใช่มั้ย” ผมยื่นโทรศัพท์ให้เซน

“ฮะ เอ่อ เซนถามอะไรหน่อยได้มั้ยฮะ” ผมพยักหน้า

“ได้สิ ว่ามา”

“รอยแดงที่คอเป็นอะไรเหรอฮะ ไปหาหมอมั้ยฮะ” ห๊ะ? รอย? รอยอะไรวะ ผมยกมือจับที่คอฉับพลันเหตุการณ์เมื่อเช้าก็ลอยขึ้นมาในหัว

ฉ่าาาา~

“ร่ะ รอยยุงกัดน่ะลูกไม่เป็นอะไรหรอก ไปเรียนไป” เซนทำหน้างงแต่ก็ยอมลงไป

“สวัสดีฮะ ..ที่บ้านมียุงด้วยเหรอทำไมไม่เคยเจอนะ” ประโยคแรกก็พูดดังอยู่หรอกแต่ประโยคหลังนั่นถึงพึมพำก็ได้ยินอยู่ดีนะลูกกกก โฮ~~~~ เชื่อๆไปเถอะ

 ผมพยายามไล่เรื่องพวกนั้นออกจากหัว คิดว่าตอนเช้าจะกินอะไรดีคิดไปคิดมาก็มาจบที่ร้านโจ๊กข้างคอนโด

“โจ๊กพิเศษสองถุงครับ” ผมยืนรอซักพักก็ได้โจ๊กมา เดินเลยไปอีกหน่อยก็เจอร้านเบเกอรี่

กรุ๊ง~ กริ๊ง~

“ยินดีต้อนรับค่ะ รับอะไรดีคะ” ผมเลือกเค้กนมสดปอนด์พอได้ของจ่ายเงินไปก็เดินกลับคอนโด

เมื่อถึงห้องผมเอากล่องเค้กเข้าตู้เย็น แล้วหันมาจัดการแกะโจ๊กใส่ชาม

ผมสะดุ้งเมื่อมีมือสอดเข้ามากอดเอวจากด้านหลัง จะหันไปมองจมูกก็ชนเข้ากับแก้มสากผมรีบหันหน้ากลับ ร่างสูงเอาคางแข็งๆเกยไหล่บาง

 “อยากหอมแก้มก็ไม่บอก”  เสียงทุ้มดังอยู่ข้างหู เสียงหัวใจที่อยู่ในอกมันดังจนผมกลัวว่าคนด้านหลังจะได้ยินจึงรีบพูดกลบเกลื่อน

“ใครเค้าอยากจะหอมแก้มคุณกัน หลงตัวเองจังนะ” ผมย่นจมูกใส่

“ใจร้ายจัง เมื่อเช้านายก็ชิ่งหนีออกไปปล่อยให้ฉันช่วยตัวเองอยู่คนเดียว ดีนะฉันจำหน้านายได้ก็เลยใช้ช่ะ..”

“หยุดพูดนะ!” โอ๊ยย พูดออกมาได้ยังไงเนี่ยว่าใช้...  อ๊ากกกกกก อยากจะบ้า!

ผมพยายามแกะมือจินออกแต่มันก็ไม่หลุด นี่มือคนหรือหนวดปลาหมึกเนี่ย!

 ร่างสูงพลิกตัวผมให้หันเข้าหากันแทน การยืนแบบนี้ทำให้ผมต้องเงยหน้ามองอีกฝ่าย

“หึหึ เขินเหรอ” ผมก้มหน้าซ่อนสายตาเจ้าเล่ห์นั่นแต่ก็ไม่พ้นเมื่อจินใช้นิ้วเชยคางผมขึ้น

“หน้าแดงเชียว”

ฟอดดดดด

ปลายจมูกสวยกดลงบนแก้มเนียนแรงๆหอมเข้าไปฟอดใหญ่เหมือนหมั่นเขี้ยว

“อะ คุณ! เลิกลวนลามผมซักทีได้มั้ย” ผมยกมือจับแก้มข้างที่โดนหอมแล้วโวยวาย

“เราเป็นผัวเมียกัน เค้าไม่เรียกว่าลวนลามนะ ที่รัก~” ผมอ้าปากค้างกับคำว่า ผัวเมีย มันมีผลต่อจิตใจแรงมาก

“อ้าปากแบบนี้อยากให้จูบเหรอ จัดให้ได้นะ” ใบหน้าที่เคลื่อนเข้ามาใกล้อย่างรวดเร็วนั้นทำให้ผมยกมือมาดันใบหน้าหล่อนั่นไว้ก่อนที่ริมฝีปากนั่นจะโดนปากตัวเองอย่างเฉียดฉิว

โอ๊ยยยย ทำไมตาบ้านี่มันไวแบบนี้เนี่ย!

ผมเอื้อมมือไปดึงแก้มสากข้างหนึ่ง บีบแรงๆจนร่างสูงร้อง

“โอ๊ยย ยอมแล้วๆ” จินยกมือสองข้างยอมแพ้ ดวงตาก็หลับปี๋ ท่าทางนั่นดูตลกจนผมเผลอหัวเราะออกมา เอื้อมมือที่เหลือไปดึงแก้มสากอีกข้างดึงให้มันยืด

“ดูหน้าคุณสิ ฮ่าๆๆๆ” มือใหญ่จับมือผมไว้  ผมหยุดหัวเราะมองเห็นอีกฝ่ายลืมตาสบกับผม นัยน์ตาสีฟ้านั่นดูอ่อนโยนจนหัวใจเริ่มสั่นอีกครั้ง ผมหลบสายตาออกแรงดึงแก้มสากแรงๆอีกครั้งเพื่อหนีสถานการณ์ตรงหน้า

“คุณไปรอที่โต๊ะเถอะ เดี๋ยวผมยกออกไปให้” ผมปล่อยมือออกแต่จินกลับฉวยโอกาสนี้โน้มหน้าลงมากดริมฝีปากหนาเข้าที่มุมปากของผมแล้วรีบผละเดินออกไปจากครัวอย่างรวดเร็วพร้อมหัวเราะอย่างอารมณ์ดี

“เฮ้อออออ” ผมถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่พลางคิดว่าตัวเองเปลืองตัวไปเท่าไหร่แล้วที่มีจินมาอยู่ด้วยแบบนี้ อืมมม นับไม่ถ้วนแฮะ =_=

พอเริ่มปลงเลยหันมาแกะโจ๊กต่อ เสร็จแล้วก็ยกออกไปวางบนโต๊ะจินลงมือกินทันที ผมนั่งลงฝั่งตรงข้ามกินไปก็มองหน้าอีกคนไปด้วย มันคุ้นจริงๆนะแต่ก็คงไปแปลกในเมื่ออีกฝ่ายเป็นนักธุรกิจคงจะเคยเห็นหน้าตามข่าวบ้าง

“ชอบฉันเหรอ” คิ้วเข้มเลิกขึ้นนิดๆ

“ชอบคุณเนี่ยนะ? เฮอะ ฝันไปเถอะ” ผมเบ้ปาก จินหัวเราะชอบใจ

“แล้วคุณจะอยู่ที่นี่จนถึงเมื่อไหร่เนี่ย”

“..เบื่อสามีแล้วเหรอ” ร่างสูงทำตาปริบๆ

“คุณไม่ใช่สามีผม แล้วเลิกทำหน้าแบบนั้นเถอะมันไม่ได้ดูน่ารักเลยนะ”

“แล้วทำแบบไหมนายถึงจะรักล่ะ”

ห๊ะ?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

____________________________

ต่อแล้วนะ

 

                ................^

ความคิดเห็น