ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 13

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.9k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 07 พ.ย. 2559 12:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 13
แบบอักษร

“อุแว๊ๆๆๆ” เสียงเด็กน้อยร้องดังขึ้นมา ทุกคนที่ยืนรออยู่หน้าห้องต่างยิ้มเบิกบาน

“ยินดีด้วยเพคะเจ้าชาย เจ้าชายอาร์โนลล์ประสูติพระโอรสปลอดภัยทั้งสองพระองค์เพคะ” พยาบาลที่ทำคลอดให้เดินออกมาแจ้งให้เจ้าชายและคนอื่นๆได้รับรู้

“ระเราขอเข้าไปหาชายาของเราได้หรือไม่” เจ้าชายลูเธอร์กล่าว

“รอให้เจ้าชายอาร์โนลล์ฟื้นก่อนเพคะ เราจะย้ายไปที่ห้องพักสำหรับพระองค์ ส่วนพระโอรสจะตามไปทีหลังเพคะ” ไม่นานเจ้าชายอารโนลล์ ได้ย้ายไปยังของส่วนของพระองค์

“อาร์โนลล์” เสียงเจ้าชายลูเธอร์เรียกชายาตนเบาๆ รอยยิ้มบางๆผุดขึ้นบนใบหน้าร่างบาง

“ลูกของเราล่ะพะยะค่ะ”

“หมอกำลังตรวจ เดี๋ยวก็ได้เจอแล้วล่ะ เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”

“เจ็บแต่ทนได้” บาดแผลจากการผ่าตัดทำให้ร่างบางเคลื่อนตัวได้ลำบาก สักพักพยาบาลลากแปลนอนสำหรับทารกเข้ามา ทุกคนในห้องต่างสนใจกับทารกตัวน้อย พยาบาลอุ้มขึ้นมาและวางไว้ข้างๆของผู้เป็นมารดา

“น่าชังเชียว” เจ้าชายอาร์โนลล์ลูบเส้นเกศาของเด็กน้อยและยิ้มเบิกบานใจ

“ตอนหลับนี่เหมือนเจ้าเลยนะอาร์โนลล์” ร่างสูงกล่าว 

“ลองอุ้มสิ” พระมารดาของเจ้าชายอาร์โนลล์กล่าว

“กระหม่อมอุ้มไม่เป็นพะยะค่ะท่านแม่” ร่างสูงไม่รู้จักการอุ้มหรือการเลี้ยงดูส่วนใหญ่เจ้าชายอาร์โนลล์จะเป็นคนไปเรียนและฝึกคนเดียว ส่วนตนมัวแต่ทำงาน

“มานี่สิ ทำมือแบบนี้ แล้วจับไว้แบบนี้” พระมารดาของเจ้าชายลูเธอร์จับตัวพระโอรสขึ้นมาแล้วช่วยกันกับพระมารดาของร่างบางจัดท่าทางของเจ้าชายเพื่อจะอุ้มพระโอรส 

“ฮ่ะๆ ยากจังเลยพะยะค่ะ” 

“ใหม่ๆก็แบบนี้แหละ เดี๋ยวเจ้าก็จะเป็นเอง” ร่างบางมองสวามีตนอุ้มโอรสอย่างมีความสุข 

“คาเรน เจ้าลองอุ้มดูไหม” เจ้าชายอาร์โนลล์กล่าว คาเรนก็เหมือนกับคนในครอบครัว เลี้ยงร่างบางมาตั้งแต่เด็กๆเขาจึงอยากให้คาเรนมีส่วนร่วมบ้าง

“ไม่พะยะค่ะแค่มองเฉยๆกระหม่อมก็ดีใจแล้ว กระหม่อมขอตัว” คาเรนยิ้มให้แล้วเดินออกจากห้องไป สร้างความงุนงงให้ทุกคนที่อยู่ในห้อง

“เจ้าไปทำอะไรให้เขาไม่พอใจหรือเปล่า” เจ้าชายลูเธอร์ถามพระสหายของตน

“เปล่านี่ ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลย” แม้แต่เจ้าชายเฟรดริคก็งงไม่แพ้คนอื่นๆ

“เฟรดริค ฉันขอคุยกับเธอเป็นการส้วนตัวได้หรือไม่” พระมารดาของเจ้าชายอาร์โนลล์กล่าว และเรียกให้ไปคุยที่นอกระเบียง พวกเขาทั้งหมดไม่รู้ว่าคุยอะไรกันแต่สีหน้าเคร่งเครียดมาก 

“ท่านพ่อ ท่านรู้หรือเปล่า ทำไมท่านแม่ถึงเรียกเจ้าชายเฟรดริคไปคุย” เจ้าชายอาร์โนลล์หันไปถามผู้เป็นบิดา

“กฎที่ยากจะหยั่งถึง เหมือนเขาวงกตที่วกวน คงจะช่วยชี้ทางออกให้ละมั้ง” ยิ่งฟังก็ยิ่งไม่เข้าใจมากขึ้นไปอีก พระบิดาของร่างบางยิ้มเบาๆและลูบหนวดตัวเองไปมา

“อ๊ะ! ฉี่แล้ว” เข้าชายลูเธอร์รู้สึกถึงน้ำอุ่นๆที่ไหลออกมา พยาบาลที่ยืนเฝ้าพระโอรสอยู่เดินเข้ามาอุ้มแล้วเปลี่ยนผ้าผืนใหม่ให้

“ขอตัวเจ้าชายไปพักที่ห้องประสูติก่อนนะเพคะ ระยะนี้เจ้าชายอาร์โนลล์อาจจะยังขยับตัวให้นมพระโอรสได้แต่จะให้พยาบาลมาปั๊มให้แทนนะเพคะ” นางพยาบาลแจ้ง

“เจ้ามีน้ำนมด้วยเหรอ?” 

“ก่อนจะคลอดมันเคยไหลออกมา-///-” ร่างบางลำบากใจที่จะตอบคำถามของพระสวามีนิดหน่อย เพราพจำนวนคนที่อยู่ในห้องก็เยอะพอสมควร นางพบาลเข็นแปลสำหรับทารกพาพระโอรสกลับไปยังห้องพัก

“เจ้านี่ไม่สนใจชายาเลยนะอาร์โนลล์หรือว่าพ่อเจ้ายื่นงานให้หนักเกินไป” พระมารดาของร่างสูงกล่าวและเหน็บแนมสวามีของตนที่ยืนอยู่ข้างๆไปด้วย

“เราเปล่านะ” พระราชากล่าว

“ไม่ใช่พะยะค่ะท่านแม่ ลูกเพียงอย่างเร่งทำงานให้เสร็จแล้วจะได้ดูแลชายาของลูกกับโอรสได้เต็มที่” เจ้าชายลูเธอร์กล่าว

“เร่งทำมันก็ดีแต่เจ้าก็ควรดูแลชายาเจ้าด้วยสิ” พระมารดาของร่างสูงกล่าว ร่างสูงจึงทำการกล่าวขอโทษมารดา

“พะยะค่ะท่านแม่”

“โอ้! คุยเสร็จแล้วเหรอ” บิดาของร่างบางกล่าว ทุกคนหันไปสนใจกันหมด

“ท่านแม่ท่านคุยอะไรกับเจ้าชายเฟรดริคเหรอ?” ร่างบางถาม พระมารดาทรงยิ้มให้เพียงเล็กน้อย

“แม่เเค่ชวนเจ้าชายเฟรดริคไปเยี่ยมเยียนอาณาจักรเรา จะได้ปฏิสัมพันธ์ระหว่างสองอาณาจักร:)” 

“กระหม่อมขอตัวกลับไปบอกท่านพ่อท่านแม่ของกระหม่อมก่อนนะพะยะค่ะ” เจ้าชายเฟรดริคกล่าวลาทุกคนภายในห้องแล้วรีบเดินออกไป

“ท่านแม่ บอกลูกได้ไหมทำไมชอบทำตัวแปลกๆ” 

“พอลูกหายดีเมื่อไหร่ก็จะรู้เองนั่นแหละ แม่จะอยู่กับลูกจนกว่าลูกจะหายดี พวกเราปล่อยให้ลูกๆของเราอยู่กันตามประสาคนรักดีกว่านะเพคะ ส่วนพวกเราทั้งหมด ดิฉันมีเรื่องจะปรึกษาพวกท่าน:)” พระมารดาของร่างสูงกล่าวกับลูกชายและหันไปพูดกับกษัตริย์ และราชินี

“นั่นน่ะสิ พวกเราอยู่ที่นี่นานๆคงไม่ดี พรุ่งนี้เจ้าก็จะกลับไปพักผ่อนที่ตำหนักแล้ว พวกเราจะไปเยี่ยมใหม่นะ” ทั้งหมดเดินออกจากห้องไปเหลือเพียงแค่เจ้าชายทั้งสอง ห้องเงียบขึ้นมาในบันดล

“เจ้าอยากทานอะไรหรือเปล่า” ร่างสูงถาม

“ไม่พะยะค่ะ แค่ได้เห็นหน้าท่านข้าก็ดีใจแล้ว” ร่างบางเอื้อมมือไปลูบใบหน้าหยาบกร้าน หนวดเขียวโผล่ออกมารำไร

“หายดีแล้วมีคนที่สองต่อไหม” 

“ท่านคิดเป็นแต่เรื่องเดียวหรืองอย่างไร คนแรกก็เลี้ยงให้ได้ก่อนสิพะยะค่ะ”  

“พอโตขึ้นมาแม่นมก็ต้องเป็นคนเลี้ยงอยู่ดี ตอนนั้นเราก็อยู่กันสองต่อสองเหมือนเดิม เจ้าไม่คิดว่ามันดีเหรอลูกชายของเราก็จะไม่เหงาด้วยนะ” ร่างบางถึงกับหน้าแดง ไม่นึกว่าเจ้าชายลูเธอร์จะคิดไปไกลถึงขนาดนั้นแล้ว

“ถ้าท่านต้องการ ข้าก็ไม่มีอะไรจะขัดอยู่แล้วพะยะค่ะ^^” 

“ข้ารักเจ้านะอาร์โนลล์”

“ข้าเองก็รักท่านเช่นกัน” ริมฝีปากหน้ากระกบลงริมฝีปากบางอย่างนุ่มนวล ร่างสูงสอดลิ้นเข้าไปสำรวจเล็กน้อยก่อนจะถอนออกเพราะกลัวว่าร่างบางจะขาดอากาศหายใจ เขาทำเช่นนั้นไปเรื่อยๆไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเอาง่ายๆ

“ถ้าเจ้าหายแล้วให้ข้ากินนมบ้างนะ”

“เจ้าชาย!!!>//<” ร่างบางตะโกนเสียงดัง ไม่นึกไม่ฝันเลยว่าร่างสูงจะหื่นได้ขนาดนี้ ข้าเป็นชายาของท่านอยู่แล้วแค่นี้ทำไมจะไม่ได้ล่ะ 

*********************************************จบ*********************************************

ขอบคุณที่ติดตามค่ะ หลังจากนี้จะเป็นคู่รองอีกประมาณสองสามตอนก็จะจบเช่นเดียวกัน เร็วไปหน่อยเพราะศัพท์ยากๆไรท์ไม่ค่อยถนัด ผิดถูกบ้างก็ทำใจอ่านเอานะคะToT

ความคิดเห็น