ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 11 เฟรกริค x คาเรน (NCเบาๆ)

ชื่อตอน : ตอนที่ 11 เฟรกริค x คาเรน (NCเบาๆ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.7k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 06 พ.ย. 2559 16:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 11 เฟรกริค x คาเรน (NCเบาๆ)
แบบอักษร

เมื่อทั้งคู่มาถึงสนามบินของเมืองวิสต้า ผู้คนที่นี่ดูล้ำสมัยมากกว่าปัจจุบัน การแต่งตัวแฟชั่นแหวกแนวมีเอกลัหษณ์เป็นของตนเอง

“แบบนี้เราไม่โดนจับได้แน่หรือพะยะค่ะ เจ้าชาย” เมื่อถึงห้งพักคาเรนรู้สึกกังวลเพราะไม่มีองครักษ์ติดตามมาด้วยสักคน

“โดนจับได้แน่ถ้าเจ้ายังเรียกเราว่าเจ้าชาย:)” เฟรดริกกล่าวยิ้มให้กับคาเรน

“แล้วจะให้กระหม่อมทำเยี่ยงไร”

“เจ้าก็แค่เปลียนการเรียกชื่อเรา พูดเหมือนสามัญชนปกติ ลงท้ายด้วยครับไม่ใช่พะยะค่ะ และทำตัวเหมือนเราเป็นแค่คู่นักท่องเที่ยวธรรมดา” คาเรนขมวดคิ้วตนเอง เพราะในระหว่างที่พูดเจ้าชายเดินเข้ามาเรื่อยๆและจับมือเขาไว้

“พูดเฉยๆไม่ต้องเนียนมาจับมือหระหม่อมก็ได้พะยะค่ะ” คาเรนกล่าว

“ก็บอกแล้วว่าให้พูดเหมือนสามัญชนธรรมดา แทนตัวเองว่าผมหรือฉันก็ได้ และลงท้ายด้วยครับสิ”

“ขะขออภัยผะผมไม่ชินปาก_ _” คาเรนก้มหน้าลงกับพื้น ตั้งแต่ไหนแต่ไรเขาถูกเรียน ถูดสั่งสอนให้พูดแต่คำราชาศัพท์ไม่เคยได้พูดแบบสามัญชนทั่วไปแม้แต่กับพระบิดาและพระมารดาของตน

“ค่อยๆฝึกไป เราเองก็จะฝึกไปกับเจ้าด้วย” เจ้าชายนวดมือคาเรนเพื่อปลอบใจ คาเรนรู้สึกสบายใจเมื่อได้ยินคำพูดที่แสนอ่อนโยนนี่ทำให้ตัวเองเผลอตัวไปกับหัวใจที่เต้นรัว เมื่อกี้มันอะไรทำไมหัวใจข้าเต้นรัวล่ะ ข้ารับใช้ไม่ควรจะใจเต้นแรงกับนายผู้สูงศักดิ์ยิ่งเป็นเจ้าชายแล้วยิ่งไม่ควร ถ้าเขารู้เราอาจจะโดนไล่ออกนอกประเทศหรือไม่ข้าก็ควรจะโดนประหาร คาเรนนึกคิดอยู่คนเดียว

“คาเรน เจ้าเป็นอะไร?” ฝ่ามือหนากระทบลงบนใบหน้าเนียนนุ่ม เขาสะดุ้งตัวตื่นจากความคิดจนเผลอเสียมารยาทกับเจ้าชาย

“อย่ามาแตะ!!”

เพี๊ยะ! เขาปัดมือออกไปและตะคอกเสียงใส่อย่างแรง

“อะอภัยให้กระหม่อมด้วยพะยะค่ะ กระหม่อมไม่ได้ตั้งใจ” เขาพูดไปด้วยเนื้อตัวสั่นไปด้วย

“ไม่เป็นไร ค่อยๆเป็นค่อยๆไปก็ได้:) อีกหลายชั่วโมงกว่าจะค่ำเราออกไปเดินเล่นแถวนี้ดีไหมล่ะ” นอกจากเจ้าชายจะไม่ถือสาแล้วยังชวนเขาออกไปเที่ยวเล่นอีกตางหาก ทำไมท่านถึงใจดีกับกระหม่อม ทั้งที่ปกติแล้วต้องกวนประสาทอยู่ตลอด

“พะยะค่ะ” เขาไม่อยากปฏิเสธเจ้าชายเป็นรอบที่สอง การกระทำเมื่อกี้ก็สามารถบั่นหัวเขาขาดได้แล้ว

“เจ้านี่จะตื่นกลัวไปทำไมนักหนา ที่ข้าสอนเจ้าไม่เมื่อกี้ลืมไปหมดแล้วหรือไง” เจ้าชายเฟรดดริคแอบบ่น แต่คาเรนดันได้ยิน

“ผะผมจะพยายามมากกว่านี้” คาเรนจัดสภาพตัวเองให้เรียบร้อยและเดินตามหลังเจ้าชายไป เขาเอาแต่ก้มลงมองที่พื้นไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมาตรงๆจนไม่ทันระวัง

“อ๊ะ!!” เจ้าชายคว้าตัวคาเรนเข้ามาก่อนจะชนกับรถจักรยาน

เป็นอะไรไหมพ่อหนุ่ม นี่มันทางจักยาน.....” คนปั่นจักรยานพูดไม่จบประโยคเมื่อเห็นใบหน้าของเจ้าชาย เขายกมือขึ้นจุ๊ปากไม่ให้คนปั่นจักยานทำตัวแปลกๆ คาเรนที่อยู่ในอ้อมกอดของเจ้าชายไม่ตอบ หัวใจที่เต้นรัว เรี่ยวแรงแทบจะยืนไม่ไหว เพราะร่างกายแข็งแรงที่กำลังโอบกอดเขาอยู่ ทำไมเราถึงเป็นเยี่ยงนี้ มันไม่ใช่เรื่องปกติแล้ว ตอนที่อยู่เวิร์สข้าไม่เคยจะหลงไหลหรือใจเต้นเเรงกับเจ้าชายมาก่อน 

“เขาโอเคครับ ขอโทษแทนเขาด้วยนะครับคงเราพึ่งมาเมืองนี้ครั้งแรกเขาเลยประทับใจจนไม่ได้ดูทาง:)”

“ถะถ้างั้นก็ระวังๆหน่อยนะ” คุณลุงปั่นจักยานโค้งหัวให้กับเจ้าชายโดนที่คาเรนไม่เห็น เจ้าชายก้มลงมองคาเรนที่ตัวแข็งทื่อตาค้างไม่ยอมขยับตัวเหมือนตัวเขาได้กลายเป็นหุ่นปั้นไปแล้ว

“เจ้าเป็นอะไร เที่ยวกับเราไม่สนุกเหรอ” เข้าชายกระซิบถาม จับคาเรนเงยหน้าขึ้นมาสบตา

“ปะเปล่าพะยะค่ะ” คาเรนพยายามปฏิเสธแล้วยืนตัวตรง ใบหน้าที่ร้อนเผ่าเพราะเผลอสบตาเจ้าชายตรงๆ อายุปูนนี้แล้วยังมีความรู้สึกแบบนี้กับเขาด้วยหรือไร มันไม่ใช่ตัวข้าเลยสักนิด คาเรนคิด

“ถ้าเจ้าไม่อยากเที่ยวกับเราก็กลับไปพักผ่อนที่โรงแรมก็ได้นะ”

“ไม่พะยะค่ะ! กระหม่อมจะไปด้วย!กระหม่อมจะไม่ให้เจ้าชายไปคนเดียว” สติทุกอย่างของเขากลับมาเป็นปกติ เขาขยับแว่นตัวเองขึ้นเพราะถ้าเจ้าชายไปคนเดียวยิ่งอันตรายเข้าไปใหญ่ เพื่อความปลอดภัยของเจ้าชายเขาจะตามไปทุกที่

“เห้ออ เจ้านี่นะเวลาทำหน้าที่ก็ทำคาเรกเหมือนปกติ นี่เรามาเที่ยวกันนะ ผ่อนคลายบ้างสิ” เจ้าชายเดินเข้าไปจับหน้านวกคิ้วที่ขมวดของคาเรน

“พอได้แล้วพะยะค่ะ ถึงกระหม่อมจะด้อยศักดิ์หว่าแต่อายุของกระหม่อมมากกว่าเจ้าชายนะพะยะค่ะ” คาเรนจับมือเจ้าชายลง

“ไม่เห็นเป็นไร ถึงเจ้าอายุมากกว่าเราแต่ก็เตี้ยกว่าเรานะ อ๊ะ!เจ้าสามารถจับมือเราได้แล้วนี่:)” คาเรนสะดุ้งแล้วรีบปล่อยมือเจ้าชาย

“ขออภัย” เขาแกล้งขยับแว่นเพื่อปกติใบหน้าชมพูระเรื่อของเขา

“ถ้าอยากขอโทษจริงๆ ทำตัวปกติสิ” 

“พะยะค่ะ” คาเรนตอบ

“ครับสิ” เจ้าชายแก้คำให้พร้อมกับทำสีหน้า

“ครับ”  คาเรนไม่มีทางเลือก เขาเดินตามหลังเจ้าชายอีกครั้งจนคนข้างหน้ารู้สึกหงุดหงิด

“มาเดินข้างเรานี่ เดินตามหลังแบบนี้เดี๋ยวผู้คนที่นี่ก็หาว่าเจ้าเป็นโรคจิตแอบตามเรามาหรอก” เจ้าชายหันหลังมาพูดกับคาเรนพร้อมกับดึงตัวมาเดินข้างๆ แถมแอบเนียนจับมือไม่ปล่อย

“เจ้าชายปล่อยมือกระหม่อม”

“ถ้าขืนเจ้ายังเรียกเราแบบนี้แล้วเดินเข้าไปกับฝูงชนเราก็จะไม่ปล่อย” เจ้าชายกล่าว

“คุณเฟรดริก ปะปล่อยมือผมเถอะ-///-” คาเรนพยายามพูดแบบปกติ แต่ในหัวเขาคิดเรื่องคอขาดบาดตายอยู่ศักดิ์ด้อยกว่าแต่บังอาจพูดเทียบเทียม

“น่ารักจริงๆ:)” เจ้าชายยิ้มให้แต่ยังไม่ปล่อยมือ

“ผมพูดแล้วก็ปล่อยสิ” คาเรนท้วง

“เราไม่ได้สัญญานี่ว่าจะปล่อยจริงๆ:)” ไอ้คนเจ้าเล่ห์-_-* คาเรนคิดเดือดอยู่ในใจ 

“เอาน่า ไม่มีใครสนใจพวกเราหรอก เมืองนี้มีออกจะเยอะแยะดูนั่นสิ” เจ้าชายชี้ไปยังคู่ชายชายที่จับมือกันถ่ายรูปและจูบกันไม่อายผู้คนที่เดินไปมา

“พะพวกเขาทำได้อย่างไร #%^$%#@” คาเรนสติหลุดไปเรียบร้อยนอกจากเจ้าชายที่ถูกแต่งงานโดยเหตุจำเป็นแล้วเขาไม่เคยเห็นคู๋ไหนทำโฉ่งฉ่างขนาดนี้นี้เลย

“ใจเย็น เดินไปเรื่อยเดี๋ยวก็มีให้เจ้าดูอีกเยอะ:)” เจ้าชายทำเหมือนรู้จักเมืองนี้ดี คาเรนแทบจะปิดตาเดินไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็เจอแต่พวกรักร่วมเพศเป็นส่วนใหญ่

“กระหม่อมเดินต่ไม่หวแล้วพะยะค่ะ” คาเรนเผลอหลุดคำพูดออกมา

“เจ้านี่ พออยู่ที่เวิร์สแข็งกระด้างเหมือนไม้หน้าสาม พอมาเจอโลกใหม่ดันไม่ได้เรื่องเอาซะเลย ไปพักตรงร้านนั้นก่อนดีไหม” เจ้าชายพูดต่อว่าเล็กน้อย แล้วพาเขาเข้าไปที่ร้านของหวานเพื่อให้คาเรนผ่อนคลาย

“ก็ที่นั่นมีแค่เจ้าชาย....” เจ้าชายสะกิดขาของคาเรนเพื่อให้เขาหลุดปาก พวกเขามองหน้าพนักงานที่กำลังยืนรอจดเมนู

“ที่นั่นมีแต่คุณเจ้าชายกับคุณลูเธอร์เท่านั้นนี่ครับ” อภัยให้กระหม่อมด้วยนะพะยะค่ะ เป็นเรื่องที่ร้ายแรงที่สุดที่เขาเกิดมาเลยก็ว่าได้ 

ผมขอกาแฟดำแก้วครับ ก็มีพวกเราอีกหนึ่งคู่นี่ไง ไม่ใช่แค่ลูเธอร์กับคุณเจ้าชายสักหน่อย เห็นมะไม่ว่าที่ไหนคนรักกันประเภทเราก็มีแต่จะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ” เจ้าชายพูดกับพนักงานเสร็จแล้วหันไปพูดกับคาเรน เขาฟังอยู่แทบช็อก เขากล้าพูดได้ยังไงว่าเราเป็นคนรักกันต่อหน้าคนอื่น แถมกระหม่อมไม่ได้เป็นคนรักจริงๆสักหน่อย!! คาเรนคิดในใจ

“แล้วคุณผู้ชายคนรักท่านนี้จะสั่งอะไรคะ^^” พนักงานพูดยิ้มร่า

“ไม่ใช่นะ! เราเปล่าเป็นคนรักกัน”

“จะปิดบังเขาทำไม ขอโทษนะครับแฟนผมเขาขี้อาย^^” นี่จงใจจะแกล้งเขาหรือเปล่าก็ไม่รู้ บอกพนักงานว่าคาเรนเป็นแฟนของตน

“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวก็ชินไปเอง ผู้คนที่มาที่นี่ก็มีหลายคู่ที่ไม่กล้าเปิดความสัมพันธ์ของตัวเอง สรุปแล้วจะสั่งอะไรคะ^^” พนักงานยังพูดสุภาพเหมือนเป็นเรื่องปกติ

“ผมขอม็อคค่ากับเค้กชิฟฟ่อนเค้ก_ _”

“รอสักครู่นะคะ” พนักงานเดินจากไปแล้วแต่คาเรนไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมาเพราะรู้สึกหงุดหงิดเหมือนตัวเองโดนกลั่นแกล้งจากพนักงานและเจ้าชาย

“เงยหน้าดีๆสิ ก้มหน้าอีกแล้วเดี๋ยวก็ปวดคอหรอก” คาเรนเงยหน้าพร้อมกับสายตาทิ่มแทง

“อะไร เราก็แค่ช่วยให้เจ้าทำตัวเป็นคนรัก ไม่คิดบ้างเหรอผู้ชายมาด้วยกันสองคนใครๆก็คิดว่าเราเป็นคนรักกันอยู่แล้ว” เจ้าชายพูด

“แต่กระหม่อมว่าไม่เห็นมันจะดีเลย ผู้ชายสองคนมาเที่ยวเขาอาจจะคิดว่าเป็นลูกน้องมากับเจ้านายหรือเพื่อน พี่น้อง มาเดินด้วยกันธรรมดาก็ได้”

“ลูกน้องเจ้านาย เพื่อ พี่น้อง บ้าอะไรเดินจับมือกันตลอดทาง กอดกันที่ถนนขนาดนี้ล่ะ” คาเรนหน้าร้อนผ่าวเมื่อคิดถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา

“ที่โดนกอดเพราะอุบัติเหตุตางหากพะยะค่ะ” คาเรนแก้ตัว

จุ๊บ! ริมฝีปากของเจ้าชายประทับลงริมฝีปากของคาเรน

“ถ้ายังพูดในสิ่งที่เราห้ามอีก เราจะลงโทษเจ้าโดยการจูบปากเจ้าทุกครั้งที่เจ้าพูด”  คาเรนปิดปากเงียบไม่กล้าพูดอะไรออกไป หัวใจที่เต้นรัวแทบจะหลุดออกจากอก ใบหน้าร้อนผ่าวแทบระเบิด จูบแรกในครึ่งศตวรรษของเขาได้สูญเสียให้กับเจ้าชายไปแล้ว

“ห่ะๆ หน้าแดงเชียว:)”

“ก็นี่ครั้งแรกของผม!- -*” คาเรนเผลอพูดออกไปตรงๆ เพราะนิสัยไม่ชอบพูดตรงๆของตนเอง

“จริงเหรอ ขอจูบอีกครั้งได้ไหมเมื่อกี้ยังไม่ทันลิ้มรสจูบแรกเลย*o*” เจ้าชายเฟรดริคโน้มหน้าเข้ามาใกล้

“ชาติหน้าเถอะพะยะค่ะ อ๊ะ!” เจ้าชายยิ้มจับมือคาเรนออกแล้วจูบอีกครั้งอย่างรวดเร็ว

“เผลอพูดอีกแล้วนะ:)” เขาอยากจะแทรกแผ่นดินหนีกลับไปที่อาณาจักรของตนให้รู้แล้วรู้รอด โดนจูบสองครั้งสองคราในเวลาเดียวกัน

“ของที่สั่งได้แล้วค่ะ”

“ขอบใจนะ” เจ้าชายพูดยิ้มให้กับพนักงานที่ร้าน

“ยินดีเป็นอย่างยิ่ง^_^” ทั้งคู่พูดอย่างมีเลศนัยต่อกัน คาเรนรู้สึกไม่พอใจที่พวกเขาคุยกันเหมือนสนิทสนมบวกกับอารมณ์หงุดหงิดที่โดนจูบ

“จริงสิ พรุ่งนี้ทางอาณาจักรเขาจะเปิดให้เข้าไปชมพิพิธภัณฑ์ในพระราชวังเป็นกรณีพิเศษ ตอนเย็นทางพระราชวังให้พวกเราไปทานมื้อค่ำกับพระราชาและพระราชินีด้วยนะ^^”  เจ้าชายหันมาพูดกับคาเรน เขารู้สึกตื่นเต้นเมื่อได้ยินว่าจะได้เข้าชมพิพิธภัณฑ์ของพระราชวังแถมยังจะได้พยับพระราชาและราชินีอีกด้วย เขาแทบจะอดใจรอให้ถึงพรุ่งนี้ไม่ไหว

“แล้วก็วันนี้อยากไปที่ไหนเป็นพิเศษหรือเปล่า?”  เจ้าชายถาม เมื่อมาถึงที่นี่แล้วต้องมีแน่ๆที่ๆเขาอยากไป แต่มันอยู่ไกลจากที่นี่เกินไปอาจจะมาไม่ทันพรุ่งนี้

“มีพะยะค่ะ แต่เอาไว้ไปหลังจากที่ไปพระราชวังดีกว่า”

“มันที่ไหนเหรอ?”

“สวนการ์เด้น กระหม่อม...ผมรู้จากคุณเจ้าชายมาว่ามันไกลจากเมืองนี้มากใช้เวลาหลายชั่วโมง” อาทิตย์ก่อนที่จะมาเที่ยว คาเรนได้ศึกษาเส้นทางไว้เป็นอย่างดี ที่ๆเขาอยากไป

“งั้นไปเลยไหม แล้วค่อยขอเลื่อนไปชมราชวังตอนที่เรากลับมาแล้ว” เจ้าชายทำท่าเหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แต่สำหรับคาเรนแล้วมันคือเรื่องใหญ่มากถึงมากที่สุด

“ทำอย่างนั้นได้ที่ไหน! เราต้องเข้าพบพระราชาและราชินีของเมืองนี้ถ้าพวกเราไม่ไปถือว่าเป็นการขัดคำสั่งนะ...ครับ ห้าทำเด็ดขาด!” คาเรนพูดไปหยุดคิดเรื่องคำพูดของตัวไปด้วยเพราะไม่อยากโดนจูบอีก

“เคร่งจังเลยน๊า เอางั้นก็ได้แล้วจะเที่ยวไหนล่ะ” เขารู้สึกโมโหที่เจ้าชายไม่สนพระทัยเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย

“สวนปติมากรรม” คาเรนกล่าว

“ที่อยู่ริมหน้าผานั่นน่ะนะ” เจ้าชายคิดภาพตาม

“ครับ ผมอยากไป”

“ไปกันเถอะ” เจ้าชายรีบดื่มกาแฟแล้วลากเขาออกไปจากร้านทั้งที่เขายังกินไม่หมดและทิ้งเงินไว้ที่โต๊ะ ทั้งคู่พากันไปที่สวนปติมากรรม มันสวยตามคำล่ำลือ ผู้คนที่มาถ่ายรูปกับปติมากรรมและมีพื้นที่ให้จิตกรรมาวาดภาพหรือคิดหาไอเดียใหม่ๆและติดบอร์ดการแข่งขันเพื่อให้ได้มีผลงานของตนไว้ในสวนนี้

“พวกเราไม่มีกล้องถ่ายรูป ไปวาดกันไหม:)” เจ้าชายกล่าวชวน

“แต่พวกเราก็ไม่มีกระดาษหรืออุปกรณ์วาดเขียนเหมือนกัน-_-” สภาพตัวเปล่ากับเงินและโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงคงวาดอะไรได้หรอก ถ่ายรูปในโทรศัพท์คงได้

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวไปขอยืมจากคนแถวนี้ก็ได้” เจ้าชายเดินหน้าเขาไปหาชายวัยกลางคนกับเด็กหนุ่มที่กำลังวาดภาพศิลป์ของตัวเอง เขาก้มหัวหงกๆให้จากนั้นก็เดินจากไป เจ้าชายเรียกให้คาเรนเข้าไปหา

“คนเมื่อกี้บอกให้เราใช้ได้ตามสบาย เขาจะไปขอพักสักงีบแถวๆนี้ก่อน” คาเรนรู้สึกประหงิดใจแปลกๆ ยังมีคนประเภทนี้อยู่อีกเหรอ ที่ให้ยืมของใช้ของตัวเองให้คนแปลกหน้าได้ง่ายๆแบบนี้

“คุณพูดอะไรกับพวกเขา” คาเรนเดินมาถึงและสำรวจดูเครื่องเขียนของชายวัยกลางคน ส่วนใหญ่จะเป็นของที่มีคุณภาพทั้งนั้น ทำไมถึงให้ยิมได้ง่ายๆ

“ก็บอกว่าเราเป็นนักท่องเที่ยวมาใหม่และอยากวาดรูปปติมากรรม แต่ไม่รู้จะไปซื้อเครื่องเขียนที่ไหน เลยขอยืมจากพวกเขาและจ่ายค่าตอบแทนให้นิดหน่อย” ว่าแล้วเชียว จะมีมนุษย์คนไหนที่จะให้ยิมของของตนได้ง่ายๆโดยไม่ติดสินบน คาเรนคิด

“วาดกันเถอะ” พวกเขานั่งลงวาดภาพในมุมของตนเอง คาเรนมองดูจานสีกับอุปกรณ์เครื่องเขียนโดยไม่แตะต้องมัน เขาไม่มีความกล้าที่จะวาดภาพ อดีตที่คอยตามหลอกหลอนเขามันกลับมา ภาพที่บิดาของเขาฉีกสมุดวาดภาพ ทำลายเครื่องเขียนที่เขารักและเผามันต่อหน้าต่อตา ถ้าบิดารู้เรื่องนี้เข้าเขาจะไม่ได้ออกจากวังแม้แต่ก้าวเดียว

“นั่งเฉยทำไม ทำไมไม่วาดอะไร?” เจ้าชายเฟรดดริคเดินมาถามใกล้ๆ

“ผมวาดไม่ได้ เราไปที่อื่นกันเถอะรีบเที่ยวจะได้รีบกลับ” จู่ๆท่าทางของคาเรนก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงและลากตัวไปที่อืนโดยไม่เจ้าชายไม่รู้เรื่องเลยแม้แต่น้อย

 

“น่าเสียดายอ่ะ เราวาดยังไม่เสร็จเลย” กลับมาถึงห้องพวกเขากำลังเตรียมตัวอาบน้ำและเข้านอน เจ้าชายนอนบนบนเตียงไปมา

“กระหม่อมขออภัยพะยะค่ะ” คาเรนเองก็รู้สึกผิดที่ตนเองเป็นสาเหตุที่ทำให้งานศิลป์ของเจ้าชายวาดได้แค่ครึ่งๆกลางๆ

“มานิสิคาเรน” เขาเดินเข้าไปใกล้กับเจ้าชายตามคำสั่ง จู่ๆเขาก็โดนฉุดตัวลงไปกับเตียง เขาถูกประกบจูบอย่างหนักหน่วงจนเผลอตามอารมณ์อ้าปากเล็กน้อยให้เจ้าชายสอดลิ้นเข้าไปสำรวจภายในปากของตน

....เจ้าชาย”

“รู้ไหมว่าข้าลงโทษเจ้าเรื่องอะไร” คาเรนพยักหน้า

“กระหม่อมพูดราชาศัพท์”

“เปล่าเราอยู่สองคนเจ้าจะพูดก็ได้ แต่ส่วนหนึ่งเพราะเจ้าทำให้เราวาดรูปได้ครึ่งๆกลางๆและอีกส่วนเพราะเรารักเจ้า” คำพูดอธิบายเป็นส่วนๆของเจ้าชายทำให้หัวใจแทบหยุดเต้น

“กระหม่อมเคยบอกแล้วยังไงพะยะค่ะ ว่าเราสองคนไม่มีทางที่จะรักกันได้ กระหม่อมเป็นคนใช้และเจ้าชายเป็นเจ้าชายมันไม่มีทางที่จะสมหวังได้หรอก ตัดใจเถอะพะยะค่ะ” คาเรนพูด

“มันจะไม่สมหวังถ้าเจ้าไม่เปิดโอกาสให้เรา ให้โอกาสเราได้ไหมเราก็แค่ผู้ชายคนหนึ่งที่หลงรักเจ้าตั้งแต่แรกเห็น คืนนี้ข้าขอให้เจ้าไม่คิดว่าเราเป็นเจ้าชายแต่เป็นเพียงแค่ชายคนหนึ่งได้ไหม แค่คืนนี้ คืนนี้เท่านั้น” เจ้าชายค่อยๆโน้มตัวลงไปจูบอย่างแผ่วเบา

“อืมมม”  เสียงครางเล็กๆดังมาจากลำคอของคาเรน

“เราขอได้ไหม เปิดใจให้กับเราถ้าเจ้าไม่ชอบแค่ผลักเราลงไปแล้วเราจะไม่ยุ่งกับเจ้าอีกต่อไป” เสียงกระซิบที่ใบหูของคาเรน โอกาสนี้หและที่เขาต้องทำเพื่อให้เจ้าชายเลิกยุ่งกับเขาจริงๆ คาเรนพยายามฝืนตัวผลักเจ้าชายลงไปแต่ร่างกายไม่ยอมทำตาม เหมือนรอตอบรับการลูบไล้ของเจ้าชายไม่ไหวติง

“เรารักเจ้า คาเรน” ริมฝีปากที่ไล้ไปทั่วร่างกาย ทำให้คาเรนสะท้านไปทั่วทั้งตัว

“อือออ อ๊ะ” ร่างกายของเขาถูกสิ่งแปลกปลอมดันเข้ามาเรื่อยๆจนถึงที่สุด ร่างกายที่เชื่อมกันคาเรนรู้สึกถึงความเหนียวเหนอะที่ไหลออกมาจากร่างกายจนรู้สึกแสบ

“เราขอโทษนะ เสร็จแล้วเราจะรักษาให้” เจ้าชายกระซิบ

“อ่ะ อือ” ร่างกายเขาค่อยๆสั่นไหวไปตามจังหวะเพลงรักที่เจ้าชายมอบให้ สมองเขารู้สึกโล่ง ว่างเปล่า รอการตอบสนองของเจ้าชายเรื่อยๆ มันทั้งรู้สึกดีและกังวลไปพร้อมๆกัน

“อ่าาา” เสียงร้องครั้งสุดท้าย สติเขารับรู้แค่เพียงน้ำที่ถูกปล่อยเข้าไปในตัวของเขาจากนั้นก็หลับไปในที่สุด

“ขอโทษนะ เจ้าเป็นคนแรกที่เราทำโดยที่ไม่ป้องกัน”

จุ๊บ! เจ้าชายจุมพิศที่หน้าผากของคาเรนเขารำระร่างกายของตัวเองก่อนที่จะทำความสะอาดให้เขา จากนั้นก็เดินออกจากห้องไป

************************************************************************************************

ไม่ได้แต่งซะนาน เพราะมัวแต่ไปแต่งเรื่องอื่นให้จบต่อไปเรื่องนี้ไรท์จะแต่งให้จบเลย ต่อตอนหน้านะเจ้าคะ

ความคิดเห็น