ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่8 พ่อเทพบุตรของไอ้ธัน

ชื่อตอน : ตอนที่8 พ่อเทพบุตรของไอ้ธัน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 17 พ.ย. 2559 00:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่8 พ่อเทพบุตรของไอ้ธัน
แบบอักษร

8

 

     "อื้ออออ..."

ผมสลึมสลือลืมตาตื่นขึ้นมาเพราะรำคาญอะไรไม่รู้หนักๆที่วางพาดหลังผม ผมเลยหันกลับไปมองในขณะที่นอนก้มหน้าอยู่

 

หืออออออออ... แขน?

 

เดี๋ยวนะ..

 

ก่อนหน้านั้นเราไปมีเรื่อง แล้วก็เห็นภาพอะไรแปลกๆนั่นอีกไม่ใช่หรอวะ โถ่!! แม่เจ้า! ฝันอะไรของเราวะเนี่ย

คิดได้ดังนั้นผมก็จะลุกออกจากเตียงเพราะคิดว่าคงเป็นไอ้ภูมิที่นอนอยู่ข้างๆ

 

ครืดดดดด

 

พอออกจากวงแขนนั้นผมก็ถูกลากกลับมาโดนกอดใหม่

หืม?

     “ไอ้ภูมิ! ตื่น!! สายแล้วมั้งเนี่ยยยยย ผมเกาหัวแกรกๆ

     “....”

เงียบทำไมวะ?

พอไร้เสียงตอบรับผมก็ชักโมโห ยิ่งเมื่อยๆอยู่นะเว้ย เลยหันหลังกลับไปจะไปด่ามันสักทีสองทีเผื่อจะตื่น

 

     “ไอ้... เห้ย!!

ตุบ!

 

สิ้นคำผม พี่คิงก็กระเด็นตกลงไปข้างเตียงละครับ

ใช่ครับ..พี่คิงผมตกใจจนเผลอถีบพี่เขาออกไป ก็ใครให้มากอดกันละแหม่... นึกว่าไอ้ภูมิเสียอีก

 

      “อะไรกันวะ!

 

อุ่ย เฮียแกมองผมตาเขียวเชียว..

ขอโต๊ดดดดดด  -/\-

     “เอ่อออ... เพื่อนๆผมหละครับพี่

     “คิดเอา...

 

ว่าจบพี่เขาก็เดินไปหยิบผ้าที่ระเบียงแล้วเข้าห้องอาบน้ำไป.. ทิ้งผมอยู่บนเตียงคนเดียว

งอนผมหรือเปล่าอ้ะ ผมแค่ถีบพี่เขาตกเตียงเอง (ใช้คำว่าเองนะ)

ไหนๆก็ไม่มีไรทำเลยถือโอกาสมองสำรวจห้องสักหน่อยละกัน แต่งห้องแปลกดีแท้  เทาขาวงั้นหรอ

     “อ๊ะ....

ผมสะดุดตากับกรอบรูปที่อยู่บนหัวเตียงครับ เลยหยิบมันขึ้นมาดูใกล้ๆ มันเป็นภาพพี่เขาใส่ชุดนักเรียนกางเกงน้ำเงิน น่าจะถ่ายตอนมัธยมปลาย ข้างๆพี่เขาเป็นผู้หญิงครับ ใส่ชุดนักเรียนมีเนคไทด์และกระโปรงสีแดง นั่งกันอยู่ในร้านอาหารอะไรสักอย่าง ทั้งสองหันหน้ายิ้มให้กล้องทั้งคู่ แววตาและรอยยิ้มของเขาทั้งสองในรูปดูมีความสุขมากจนผมเผลอยิ้มตามเลยครับ..

 

     “ทำอะไร!

     “เอ่ออออ คือ....

 

อยู่ๆพี่เขาก็มากระชากกรอบรูปออกไปจากมือผม มาตอนไหนวะ อย่างกับผีแหนะ มาไม่ให้สุ้มให้เสียง พอเงยหน้าไปมอง อึ้งครับ ท่อนบนเปลือยเปล่าเห็นซิกแพคเป็นชั้นเลย ส่วนด้านล่างแอบเห็นวีเชบเบาๆ... มีผ้าขนหนูพันรอบเอวอยู่ หยดน้ำเกาะตามแผงอกของพี่เขามันดูชวนมองแปลกๆ..

      เซ็กซี่ชะมัด!

     “มองขนาดนี้มาดูใกล้ๆไหม?”

     ผมรีบส่ายหัวไปมาอย่างไม่ทันรู้ตัว

     “ไปอาบน้ำไป เหม็น

 

สิ้นคำผมก็สะดุ้ง รู้สึกแปลกๆที่แอบมองรูปร่างพี่เขาเลยรีบจ้ำอ้าวเข้าห้องน้ำ แต่ก็ต้องเดินอายๆเขินๆออกมาใหม่

 

     “เอ่อ พี่คิงครับ ผมไม่มีผ้า อ๊ะ!

 

เล่นบ้าไรวะเนี่ย ปาผ้าขนหนูใส่หน้าผมเฉยเลยเอามาให้ดีดีก็ได้ปะวะ ผมคิดไปบ่นในใจไปทำได้แค่หันหลังเข้าไปอาบน้ำ จะว่าไป แปรงไม่มีนี่หว่า ยืมหน่อยละกัน ครั้งเดียวเอง ไม่รู้หรอก อิอิ..

 

 

     "ฮ้ายย สดชื่นนนน~"

อุ่ยยย ลืมไปเลยว่ามีคนอยู่ด้วยในห้องด้วย ไม่สิ ผมนี่แหละมาอยู่ห้องพี่เขา ตลกดีแท้

 

     “เอ่อ ผม…ผมพูดตะกุกตะกัก

     “เลือกเอาในตู้

 

หือออ รู้ได้ไงวะว่าผมจะขอยืมเสื่อผ้าใส่อะเมพขิงๆ

 

แอ๊ดดดด...

     “เอ่ออ..พี่คิง...

     “อะไร?

ปึ้ง!..

     “ผมว่าไม่ยืมแล้วดีกว่าครับ แหะๆ

ผมเปิดดูตู้เสื้อผ้าพี่เขาก็ได้แต่อึ้ง ในตู้พี่คิงมีแต่ไซส์ใหญ่ๆทั้งนั้น ไอผมมันเอว26 หนัก48จะไปใส่ได้ไงกันละครับ

 

     “ทำไม? รังเกียจ?”

     “เปล่านะครับพี่ มันใหญ่ไปอ่ะผมใส่ไม่ได้

     “แล้วจะใส่ไร? นี่จะเที่ยงแล้ว

     “เอ่อออ แล้วเสื้อผ้าเก่าผมละพี่?”

     “ให้แม่บ้านไปเมื่อกี้...

     “ห้ะ!! ให้ไปทำไม!?”

     “ก็มันเลอะให้แม่บ้านเขาเอาไปซัก

     “โหพี่อะะะ แต่มันของผมนะ!

     “ใส่ๆไปเถอะ ถ้าช้าเดินไปม.เองนะ

 

ฮ่วยย!! ใครให้เอาไปซักกันเล่า! ผมต้องจำใจใส่เสื้อพี่เขาไปครับ หลวมชิบหาย! นึกว่าฮิปฮอปเฮ้โย่ววอทซับ แมนที่ต้องใส่ก็เพราะพี่มันขู่ให้เดินไปมหาลัยเอง ดูก็รู้ว่านี่คอนโดนอกมหาลัยชัดๆ เดินทีชาติไหนกว่าจะถึง ถ้าโง่เดินไปเองก็ควายล้วนๆไม่มีวัวผสมเลยครับ

 

     “พี่คิงงง มีกางเกงยีนส์ปะเนี้ยยยย?”

 

ผมตะโกนถามพี่เขาครับ ให้ตายผมก็ไม่ใส่เกงแสลคพี่เขาเด็ดขาด!

 

     “อืม รอแปป... เอาไป

 ผมเอื้อมมือรับมาแล้วสวมเข้าไป แล้วค่อยดึงผ้าขนหนูที่พันเอวอยู่ออก

!!!!!!!?!??

     “หูววววว พอดีเลยอะ ซื้อมาผิดหรอพี่?” ผมถามด้วยความแปลกใจ

ผมสงสัยว่า พี่เขาจะมีกางเกงแบบนี้ไว้ทำไมในเมื่อใส่เองก็คงใส่ไม่ได้

 

     “เปล่า คู่นอนลืมไว้”

 

!!!!!!!!!

อึ้งครับ เดธแอร์เลยตายกลางอากาศอ้ะถ้าในการ์ตูนตอนนี้คงมีอีการ้องแล้วบินผ่านไป กา กา กา.. ผมได้แต่ยืมก้มมองเกงที่ใส่อยู่สลับกับหน้าพี่เขาไปมาหันไปหันมาจนแว่นจะหลุด

 

     “เร็ว ตามมา

ปึ้ง!

เห้ยยย จะทิ้งกันแบบนี้หรอวะ ผมรีบวิ่งออกจากห้องนอนรีบไปสวมรองเท้าหน้าประตูแล้วเดินตามออกไปหาพี่เขา

 

     “......”

อึดอัดเป็นบ้า เพลงก็ไม่เปิด ชวนคุยก็ไม่คุยด้วย

     “เป็นไร?”

     “ห้ะ! เอ่อออพี่ เปิดเพลงได้ปะ?”

     “ไม่เอา รำคาญ

!!!!!!!!!

เงิบครับ.. ได้แต่นั่งหน้างอ หันหน้าออกไปมองข้างทางแทนไม่สนใจพี่เขาแล้ว รอเวลาถึงมหาลัยอย่างเดียวละกัน หึ!

 

 

'ติ๊ด!'

เสียงมือพี่เขากดปุ่มเปิดเพลงครับ...

     “อยากขยับเข้าไป ใกล้เธอ...

 

ผมนี่หันหน้ามามองพี่เขาอย่างเร็วไว ฮั่นแน่5555555 ผมหลุดยิ้มออกมาครับ ไหนบอกรำคาญไง ตอแหลนี่หว่าาา...

พูดถึงตอแหล แล้วเพื่อนๆผมละ? โทรหาพวกมันหน่อยดีกว่า

หืม? โทรศัพท์อยู่ไหนวะ ในเป๋ากางเกง อ๊ะ! นี่กางเกงคนอื่นนี่หว่า แม่บ้านเอาลงเครื่องปั่นละมั้งเนี่ยยย ฮือออออ

ไอโฟนกูวววววววว อุส่าห์เก็บเงินแทบเป็นแทบตายเพื่อให้ได้มันมา!

    

     “อะไรอีก?” ผมเอามือไปสะกิดเฮียแกครับ

     “หะ! พี่ โทรศัพท์พี่หล่ะ ขอยืมหน่อยได้ไหมผมจะโทรหาเพื่อนอะ

พี่เขาจับพวงมาลัยอยู่ เขาเลยเพยิดหน้าไปทางคอนโซลหน้ารถ ผมเลยหยิบมา เอ้า!ใส่ต้องรหัสผ่านนี่กว่า ผมเลยยื่นมือถือไปให้พี่เขาปลดล็อคแต่ มือพี่เขาขับรถอยู่

     “1505”

     “อะไรของพี่

     “รหัส

อ๋อออ! ก็ไม่บอกให้เคลียร์ ผมเลยกดตัวเลขที่ได้มาใส่รหัสแล้วกดเบอร์เพื่อนภูมิเพื่อโทรหามันเป็นคนแรก

     ‘กรุณาฝากข้อความ... ติ๊ดเฮ้อโทรไม่ติดอีก

     ทำไรอยู่ว่ะ? ไม่รับโทรศัพท์ ยังไม่ตื่นมั้ง

     “พี่ ผมขอยืมโทรหาแม่หน่อยนะ

     “อือ

ไม่ต้องสงสัยครับทำไมผมไม่โทรหา ตุ่น กับ ภัทร พวกมันเปลี่ยนเบอร์กันบ่อยมากใครจะไปจำได้ว่ะพวกบ้าเปลี่ยนตามคนที่มันชอบเพื่อเติมโปรโทรฟรี.. แล้วผมก็กดโทรหาหมายเลขโทรศัพท์ที่ผมคุ้นเคยเป็นอย่างดี

ตู้ดดดตู้ดดด ...

     “สวัสดีจ้ะ ใครคะ?”

     “แม่ นี่วาเองนะ

     “เอ้า ทำไมใช้เบอร์นี้โทรมาละลูก?

     “อ่อมือถือรุ่นพี่หน่ะครับ แต่ที่โทรมาวันนี้คือ วาคิดถึงแม่จังเล้ยยยย ปิดเทอมนี้แม่ต้องอยู่กับผมสามคืนนะคร้าบบบบ ห้ามลืมมมม”

     “จ้าอ้อนจริงๆเลย ลูกคนนี้ แม่ก็รักและคิดถึงลูกตลอดแหละ ดูแลตัวเองดีดีนะ

     “กลับบ้านไปวามีเรื่องจะเล่าด้วย ฝันแปลกมากอะแม่

     “จริงหรอ ฮ่าๆๆแม่อยากจะฟังแล้วสิ

     “ไม่ได้หรอกนะอิอิ ต้องรอปิดเทอม เจอกันนะครับ

     “จ้า

ติ้ด..

     “อะ..

หือออ พอวางสายจากแม่เสร็จพี่คิงก็ยื่นโทรศัพท์อีกเครื่องมาให้ พอผมรับมามันคือโทรศัพท์ของผมครับ

     “แล้วทำไมไม่ให้เครื่องผมแต่แรกละ?”

     “ก็บอกว่าจะยืมเครื่องพี่ไม่ใช่ไง?”

     “..... ไม่นึกว่าจะเฮียแกจะควายขนาดนี้นะเนี่ย

     “อ่าววว ที่ไหนเนี่ยพี่!?”

     “ห้าง...เร็วลงมา

เหวอสิ่ครับ แค่นั่งรถChevrolet Corvette Stingray Coupe C7ก็ว่าเหวอแล้ว นี่เงยหน้ามาอีกทีจอดรถในห้างเสร็จเรียบร้อย

'ปึ้ง..'

เฮ้ย ลงไปไม่รอกันเลย ห่านเอ้ยยยย

     “รอด้วยดิ่!!

แหนะ ชำเลืองมองต่ำอีกละ จริงๆก็แค่ชำเลืองแหละแต่ผมสูงเท่าไหล่พี่เขาเลยกลายเป็นมองต่ำไปในตัว เหอะ..

ตอนผมเห็นรถพี่เขานะ ยืนอึ้งอะ มันแปลกๆอะรูปทรง ผมไม่ชิน เคยนั่งแต่รถครอบครัวไรงั้นอะ พอรู้ว่าต้องมานั่งรถแบบนี้แม่งแบบ อึดอัด นั่งกันอยู่สองคน แถมภายในก็หรูเกิ้นนน ไม่กล้าขยับไปแตะนู่นนี่เลยเถอะ ได้แต่นั่งท่อง มันแพง... มันแพง... กลัวจิ้มโดนนู่นี่พังขึ้นมาพาลเสียเงินอีก กว่าแม่จะหามาได้ งื้ออออ... นี่ยังไม่รวมที่นั่งนิ่งเพราะพี่เขาขับปาดคันนี้ทีนั่นทีนะ นึกว่าอยู่ในสนามแข่งมั้งอิเหรี้ยยยยย นี่ในเมืองครับมึงงงงง รถก็ติดปาดอยู่ได้ งื้ออออ กูกลัวความเร็ววววววว อย่าซอยยยยเอ้ย!! อย่าขับแรงงี้สิ่ ได้แต่นั่งตัวเกร็ง มาขับช้าๆก็ตอนรถไม่ค่อยมี คือระ แทนที่จะขับเร็วตอนไม่มีรถขวาง พอขับช้าลงผมถึงได้ผ่อนคลายขึ้นไม่ต้องกลัวตายก่อนวัยอันควร ทำให้กล้าขอพี่เขาเปิดเพลงนั่นแหละ เพราะอยู่กันเงียบๆสองคนมันอึดอัด..

 

     “สวัสดีค่ะ มากี่ท่านคะ

     “สองครับ

     “เชิญค่ะ

หลังจากพี่เขาคุยกับพี่สาวหน้าร้านเสร็จก็เดินเข้ามาในร้านพิซซ่า

     “ฮาวายเอี้ยนกับซีฟู๊ดอย่างละหนึ่ง น้ำเปล่าสองกับเฟรนฟรายอีกหนึ่งครับ

โอ้โหหหห นี่ไม่ต้องเปิดเมนูเลยเลอะ? แสดงว่ามาบ่อยสิ่ท่า

อ้ะ โทรหาเพื่อนอีกรอบดีกว่า..

ตู้ดดด... ตู้ดดดด...

     “ฮัลโหล ว่าไงไอ้ธัน

     “อย่าบอกนะ! มึงเพิ่งตื่นไอ้ภูมิ!?”

     “อือออ... เสียงมันอู้อี้

     “ตื่นเลยนะเว้ย วันนี้ประกาศพี่รหัสด้วย เดี๋ยวก็โดนเล่นหรอก

     “เออหวะ! ไปเดี๋ยวนี้แหละ เจอกันที่โรงอาหาร

     “เออๆพาอิตุ่นกับไอ้ภัทรไปด้วยหล่ะ

พูดถึงตุ่นทำไมตอนนี้ผมรู้สึกคิดว่ามันเป็นยังไงบ้างน้า หายป่วยยังน้อ

     “เคๆ

ติ้ด...

วางสายปุ้บ. อาหารมาเสิร์ฟปั้บ แหม่ เหมาะเจาะ

     “ชั้นลืมถาม กินได้ใช่ปะ มันชินหน่ะเวลาสั่ง..

     “ห้ะผมอ่อ กินได้ๆ ไม่ซีเรียส หิวละเนี่ย กินเถอะ..

 

พอกินเสร็จผมก็จะหยิบเป๋าตังออกมาด้วยความเคยชินเวลากินกับเพื่อนก็ต้องหารตามหัว

     “ไม่ต้อง เขาปรามผมเพราะผมลังทำท่าหยิบกระเป๋าตังขึ้น

     “เห้ย! ได้ไงอ่ะพี่ กินด้วยกันก็หารสองดิ่

     “แค่อาหารมื้อเดียว ไม่จน

แหมมมมอะจ้าาาาพ่อคนรวยยย ถ้าวันไหนรวยแต่เขือมาผมจะหัวเราะเยาะให้ผมได้แต่เบะปาก ถือว่าจะช่วยละนะ หยิ่งเอง เก็บไว้กินขนมก็ได้..

จะว่าไป ในร้านนี้ก็คุ้นนะ.. เหมือนเคยเห็นเมื่อเช้า ปะวะ

เออใช่!! ในรูปที่พี่เขาถ่ายกับผู้หญิงคนนั้นนี่หว่า ... อะโด่วววว ก็นึกว่าหิว มารำลึกความหลังก็ไม่บอกกกก

 

หลังจากจ่ายเงินเสร็จผมกับพี่เขาก็เดินออกมาจากร้านผมก็มองหาร้านที่ดังๆเรื่องไก่กรอบแถมมีไอติมขายตราของร้านคือลุกชุดขาวสวมแว่น พอเห็นผมก็กำลังจะพุ่งตรงไปซื้อไอศครีม

     “คิงคะ

แต่ก็ชะงักด้วยเสียงเรียกพี่เขา ผมจึงหันมอง

โอ้ม่ายยยย นี่มันแม่พันธุ์โคนมชัดๆ หนองโพสองก้อนนั้นเบียดเสียดแขนพี่คิงน่าดู..ก็คุณเธอเล่นเกาะแขนพี่เขาและก็เบียดขนาดนั้น พี่คิงคงชินมั้งน่ะ ถึงได้ทำหน้านิ่งแบบนั้น...

     “ทำไมมาไม่ชวนฝนเลยคะ? น้อยใจนะคะเนี่ย

     “อืม โทษที พอดีรีบหน่ะ

ผมก็ไม่รู้จะยืนฟังทำไม ไปซื้อติมดีกว่าเดี๋ยวไปเป็นก้างพี่เขา

 

     “วนิลลาโคนนึงได้ละค่ะ 10บาทค่ะ

     “นี่ครับ.. ขอบคุณค้าบบบ  อ๊ะ!..

     “กรี๊ดดดดดดดดดดด!!!!

ผมเหวอเลย แสบแก้วหูชะมัด ก็พอผมรับไอศครีมจากพี่สาวเสร็จก็กินไปได้แค่คำเดียวก็หันหลังมาจะเดินกลับไปหาพี่คิงดั้นนนนไปชนแม่หนองโพเข้าให้ แล้วก็เลยเจอเสียงหลายพันเดซิเบลเข้าไป คนหันมามองแทบทั้งชั้นเลยเนี่ย คิดว่าอยู่ตลาดสดรึไงกันยัยหนองโพ!ใครจะไปรู้ว่าคุณเธอกับพี่คิงจะมายืนรออยู่ด้านหลังล่ะ แหม่!!

     “ขอโทษครับพี่ พอดี...

     “อะไรของแก!! ไอ้เด็กเหลือขอ!!!

     “ห้ะ... นี่คุณ! พูดจาดีดีไม่เป็นหรอครับ!?”

     “ก็พูดได้นะ แต่เก็บไว้ใช้กับผู้ดีหน่ะจ้ะ...

เธอพูดแล้วแย้มยิ้มออกมา ไอ้พี่คิงก็ทำหน้าเฉย แหงละ คู่นอนขาประจำหละสิ่ดูจากท่าทางแล้ว

     “เห่อะ!.. แล้วจะเอายังไง ถอดออกมาดิ่!! เดี๋ยวผมเอาไปซักให้!

     “จะบ้าหรอ ชุดฉันตั้งแพง แกเอาไปซักคงพังหมดด้วยน้ำยา‘บ้านๆ’ของแก..

     “งั้นก็กลับบ้านไปไป น่ารำคาญ!

พูดจบผมก็หันหลังเตรียมจะเดินออก ขี้เกียจฟังเสียงแว้ดๆของแม่นมโต เอ้ย หนองโพ!

แต่ผมก็ต้องหันกลับมาเพราะโดนนางกระชากแขนให้หันกลับไป

เพี๊ยะ!

อึ้งครับ เหวอเลยทีนี้ ชาไปทั้งแถบ

ผมชักจะทนไม่ไหวแล้วนะ!!แม่งเอ้ยยยย!!!

     “อ่อออ นี่ผู้ดีแถวบ้านเจ๊เขาตบกันใช่ป่ะครับ? โทษทีนะ!!พอดีเด็กเหลือขออย่างผมไม่เคยทำหน่ะ! อ้ออแล้วอีกอย่าง ผู้ดีแถวบ้านคุณคงสอนให้วิ่งตามผู้ชายแบบนี้สินะ!! งั้นผมขอเป็นเด็กเหลือขอแบบเดิมดีกว่า! พอดีพ่อแม่สอนมาให้อยู่ด้วยลำแข้งของตัวเองไม่ใช่เป็นปลิงตามเกาะคนอื่น!!!”

พูดจบผมก็เดินแหวกแทรกกลางระหว่างแม่หนองโพกับพี่คิงออกมาหมั่นไส้!! เกาะกันอยู่ได้อย่างกับแม่ลิงลูกลิง!

 

     “เดี๋ยว! จะไปไหน เสียงพี่คิงครับ

     “ไปหาผัวอะ!! พอดีจะฝึกเป็นผู้ดีบ้าง!

พูดจบผมก็สะบัดแขนออกจากมือพี่คิงที่เอื้อมมารั้งผมไว้ตอนเดินออกมา

ผมไม่สนใครทั้งนั้นตอนนี้ไม่ว่าใครจะมองยังไงคิดยังไงกับประโยคที่ผมพูดยังไง แม่ง... ไม่เคยห้ามเลย อยู่ใกล้แม่งทีไรโดนตบตลอด!

ปึ่ก!..

     “โอ๊ยยยย!

ผมเดินไปชนกับกับผู้ชายคนนึงครับ เขาตัวใหญ่พอควรทำผมล้มไปกองกับพื้นเลย

     “ขอโทษครับ!! เป็นไรปะครับ!?”

โหหห เทพบุตรจุติ โชคดีหว่ะเดินชนคนหล่อ อ้ะ เดี๋ยวๆ

     “เอ่อออ ครับ ไม่เป็นไรครับ

ว่าจบผมก็จับมือที่เขายื่นมาให้โหยยยย

     “งั้นให้ผมไปส่งไหม ไหนๆก็อยู่มหาลัยเดียวกัน

     “รู้ได้ไงอะ!! โรคจิตติดตามผมปะเนี่ย!?”

พูดไปเดินถอยหลังไปอย่างระแวง

     “ตลกละ หัวเข็มขัดเนี่ย!!

     “เออว่ะฮ่าๆๆไปดิ่ๆขี้เกียจเสียเงิน อิอิ

เอ๊ะ ทำไมกูง่ายจังว่ะ??

ว่าจบผมก็เดินตามเขาไป อยู่ใกล้เขาแล้วผมรู้สึกปลอดภัยดี เหมือนอยู่กับเพื่อนพี่น้อง เขาคล้ายๆพี่คิง แต่ดูอ่อนโยนกว่า ละมุนกว่า อบอุ่นกว่า

     “จะว่าไปชื่อไร ปีไหน คณะอะไรหล่ะเรา?”

     “ชื่อธันวา ปี1วิศวะปิโตรครับ คุณละ?”

     “ฮ่าๆ เราชื่อโชน ปี2แพทย์ครับผม

เหวอเลย นึกว่ารุ่นเดียวกัน ไม่บอกให้เร็วกว่านี้ว้าาาา

     “เอ้า พี่ปี2หรอรุ่นเดียวกับพี่คิงอะสิ่เนี่ย

     “รู้จักคิงด้วยหรอ รู้จักแบบไหนละ?”

หือออ รู้จักแบบไหน ถามแปลกชะมัด

     “ก็รุ่นพี่รุ่นน้องไงพี่ ถามแปลกๆ

     “สงสัยพี่คิดมากไป หึหึๆ

หึโพ่งงง ถือว่าหล่อนะเลยไม่ด่าอิอิแต่ผมนั่งสองคนกับพี่เขาดันไม่อึดอัดทั้งๆที่ไม่ได้เปิดเพลง สงสัยพี่เขาชนคุยมั้งแถมยังความรู้สึกอบอุ่นเวลาอยู่ใกล้ๆนี่อีก..

 

นั่งมาได้สักพักก็ได้แต่งง ทำไมแต่ละคนที่ผมเจอแม่งต้องรถหรูหราทั้งนั้นเลยวะเนี่ย!! ว่าแต่รุ่นไรวะ..

     “พี่โชน นี่รถพี่รุ่นไรอะ?

     “ออดี้อาร์แปดครับ ทำไม นั่งไม่สบายหรอ?

พี่เขาถามพลางหันมามองผม

     “ไม่สบายก็บ้าละ นี่เบาะดูดวิญญาณชัดๆ นั่งทีสบายจนจะหลับ

     “อ๋อนึกว่าชินแต่รถไอ้คิงมัน..

     “หะ พี่ว่าไรนะ งึมงำๆอะไร

     “เปล่าๆ จะให้พี่ส่งไหนละ?

หืออออ มาไวแท้ เข้ามาในมหาลัยแล้วเหรอเนี่ย...

     “ลงโรงอาหารวิศวะก็ได้ครับ ข้างหน้านั้นน่ะ

     “ทำไมลงโรงอาหารละ

     “นัดเพื่อนไว้อะครับ ไว้เจอกันนะพี่โชน

ปึ้ง..

หลังจากลงจากรถผมก็โบกมือให้พี่เขา

.

.

     ‘มึงนั่นรถพี่โชนแพทย์ปี2ปะวะ?

     ‘แกๆนั่นมันพี่โชนหนิ่ ทำไมน้องธันถึงลงมาจากคันนั้นวะแก?’

เสียงบ่นงึมงำซุบซิบนินทาขนาดนี้ เดินมาถามเลยก็ได้นะ ผมได้แต่ทำหน้าตายเดินมาที่โต๊ะ

     “พวกมึงกูฝันเมื่อคืนอะ แปลกมากอ่ะบอกเลย

ผมบอกกับไอ้ภูมิไอ้ภัทรครับที่นั่งอยู่บนโต๊ะประจำเรา

     “ฝันอะไร ไหนเล่า

เสียงไอ้ภัทรถามอย่างอยากรู้ ไอ้นี่แม่งบ้าทำนายฝัน

     “ฝันว่าตุ่นโดยพี่แผ่นดินข่มขืนอะ แถมยังเห็นภาพที่กลัวที่สุดในชีวิตด้วยอะ ละกูก็วูบไปเพราะกลัวสุดขีด แต่ดันฝันซ้อนฝันเว้ย! มีผู้ชายมาพูดพลังอะไรสักอย่างอะ ตลกดี ฝันซ้อนฝัน...

     “มึงไม่ได้ฝันหรอก.. ตุ่นโดนพี่เขาข่มขืนจริงๆ

อึ้ง . . . พูดไม่ออก หลังจากที่ภูมิบอกแถมยังทำท่าเสียอารมณ์

     “ส่วนที่มึงเห็นภาพที่กลัวอะคงจริง กูได้ยินเสียงมึงกรี๊ดแหกปากลั่น แล้วก็เงียบไป

ฟังไอ้ภัทรพูดจบผมก็คิดหนักกว่าเดิมอีก ถ้างั้นชายปริศนานั่นก็จริงด้วยหน่ะสิ่ อะไรวะ เดจาวูก็ไม่ใช่

     “พอเลยมึงเลิกหาเหตุผล บางสิ่งเหตุผลก็ไม่มีอธิบายหรอกนะ

ที่ไอ้ภูมิพูดมันก็จริงครับ เฮ้อออ

 

     “เป็นไรไอ้ธัน ทำหน้าอย่างกับทะเลาะกับผัวมา

     “ผัวไรละอิตุ่น! แล้วเป็นไงอ่ะโอเคละปะเนี่ย?”

ผมถามมันครับเป็นห่วงโครตๆอ้ะกลัวมันฝังใจไม่กล้ารักใครอีก มันเดินถือแก้วน้ำแดงมานั่งข้างๆผมสงสัยไปซื้อน้ำมาเพราะตอนผมมาก็ไม่เห็นมัน

     “อืม นี่ตุ่นไงไฉไลกว่าเดิมปะล้าาาาาา~”

เกลียดหน้ามันมากอะ ทำปากจู๋กระพริบตาปริบๆ เห็นมันเฮฮาได้ผมก็โล่งใจ

     “เดี๋ยว! หน้ามึงไปโดนไรมา?”

     “เอ่อออ พอดียุงกัดอะเลยตบ

     “ใครตบมา!? นี่ไม่ใช่รอยมือมึงแน่ๆ กูไม่โง่ค่ะ!

     “เอ่อออ ช่างมันเถอะ! ไปเรียน

ผมลุกขึ้นจะเดินออกไปแต่โดนตุ่นดึงแขนกลับมานั่ง

     “ตอบมา!!

     “……”

     “ธันวา!”

     “เออๆกูตอบแล้วๆ"

แม่งอิตุ่นโหดชะมัด..

     “ใครตบมึง? เสียงไอ้ภูมิถามผมอีกคน

     “ชื่อฝนมั้งจำไม่ได้ละ น่าจะเป็นคู่นอนพี่คิงเขา...

     “คู่นอนพี่คิงอีกแล้ว!?”

เสียงไอ้ภัทรถามย้ำ

     “อือ..

     “นี่มึงอยู่ใกล้พี่เขาทีไรเจ็บตัวตลอด... เดี๋ยวนะ!! มึงไปอยู่กับพี่คิงได้ไง!?”

เอ่ออออ อีภัทรช่วยข้ามๆไปก็ได้นะผมได้แต่อ้ำอึ้ง จะบอกมันดีปะวะ ไม่บอกก็โดนคาดคั้นอยู่ดี เฮ้อ...

     “ก็.. กูตื่นมาก็อยู่ในห้องพี่เขาละอะมึง

     “หะ นี่มึงเสียเอกราชละหรอ?”

     “จะบ้าหรอไอ้ภูมิ!! ยังเว้ย!

     “งั้นเสื้อฮิปฮอปๆนี่...?”

     “เอออย่างที่มึงคิดแหละภัทร

ช่างสังเกตุจริงว้อยยยย

     “แอบแดกกันเงียบๆแบบคู่อีภูมิอีกละ

     “กูยังไม่แดกกัน!!

     “ฮ่าๆๆๆ

เสียงไอ้ภูมิค้านไอภัทรมันเสียงดังเลยครับ เรียกเสียงหัวเราะจากทั้งกลุ่มได้เลยทีเดียว

     “มึง บ่ายนี้เฉลยพี่รหัสนะอย่าลืม

     “เออว่ะ ไปเหอะนี่จะบ่ายละ

อิตุ่นว่าจบพวกผมก็พากันลุกจากโต๊ะที่นั้งอยู่ เดินไปลานจามจุรี

 

พี่รหัสผมจะเป็นแบบไหนน้ออ -/\-??

 

 

ความคิดเห็น