ArachnidTrail
AMEzingland Jihen (3)
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
AMEzingland Jihen (3)

"ย...อย่าบอกนะว่าผู้ตรวจสอบ" คุณลุงที่พึ่งมาใหม่มองมาที่หน้าของจิเฮน ก่อนจะพูดออกมาด้วยเสียงสั่นๆ เนื่องจากที่คุณป้าเจ้าของร้านไม่ตอบอะไรกลับไป 

"ใช่ น้องคนนี้เขามาทำธุระให้ท่านเจ้าของน่ะ" 

ได้ยินแบบนั้นอยู่ดีๆ คุณลุงที่พึ่งมาใหม่ก็ตัวเหลวเป็นเยลลี่ลงไปกองอยู่ที่พื้นร้าน 

"พ...พ...พอดีลุงลาป่วยแล้ว ลุงจะกลับบ้านเดี๋ยวนี้แหละ คุณช่วยทำเหมือนคุณไม่เคยเห็นลุงได้ไหม" 

"ได้ครับลุง" จิเฮนตอบรับด้วยรอยยิ้ม "แต่ลุงต้องเลี้ยงข้าวผมนะครับ" 

"ห้ะ คุณหมายถึงอะไรเหรอ" คุณลุงกระพริบตารัวๆ ด้วยความมึนงง 

"อ้อ จริงๆ แล้วป้าเขาให้ผมช่วยอำลุงเฉยๆ น่ะครับ ผมไม่ใช่ผู้ตรวจสอบหรอกครับ" 

เสียงถอนหายใจยาวดังขึ้นแทบจะในทันทีที่จิเฮนพูดจบ 

"งั้นคุณก็เป็นพนักงานใหม่ล่ะสิ" 

"ครับลุง" จิเฮนตอบรับ 

"พนักงานใหม่นี่เองงงงง ฮะ ฮะ ฮะ ตกใจหมดเลย" 

พูดจบ คุณลุงก็เดินมานั่งข้างจิเฮน ก่อนจะเอื้อมมือมาตบไหล่จิเฮนอย่างเป็นกันเอง 

"ใจร้ายจังเลยคุณอิโนะอุเอะ เล่นหลอกกันซะได้ ถึงหัวใจของผมจะฝากไว้ที่คุณอิโนะอุเอะ แต่ผมก็ยังหัวใจวายตายได้อยู่นะคร้าบบบ" 

"กองหัวใจของคุณไว้ตรงนั้นแหละตาแก่" คุณป้าตอบกลับด้วยความรวดเร็ว แต่น้ำเสียงของเธอกลับเต็มไปด้วยความเบื่อหน่าย 

เห็นแบบนั้นจิเฮนก็ส่งสายตาให้คุณป้าเจ้าของร้านว่าเขาจะจัดการเอง ให้เธอไปทำอาหารตามที่คุณลุงสั่ง ซึ่งเธอเองก็ดูจะให้ความร่วมมือจิเฮนมากเป็นพิเศษ โดยไม่คิดจะเอ่ยถามอะไรเขาเพิ่มเติมเลยสักคำ 

"ลุงจะบอกคุณไว้เลยว่าร้านคุณอิโนะอุเอะนี่แหละเยี่ยมที่สุดแล้ว ถึงพวกผู้เยี่ยมชมจะไม่ค่อยเข้าก็เถอะ" 

"จะกินไหมฮะ ข้าวน่ะ" คุณป้าเจ้าของร้านตะโกนมาจากทางครัว 

"กินจ้ะกิน อย่าอารมณ์ร้ายนักสิจ้ะคุณอิโนะอุเอะ เดี๋ยวพนักงานใหม่ก็ตกใจหรอก เนอะ" 

"ฮะ ฮะ ครับลุง" 

จิเฮนหัวเราะแห้งๆ กลับไป พลางคิดในใจว่านี่สินะเหตุผลว่าทำไมป้าแกถึงให้ความร่วมมือกับเขามากเป็นพิเศษ 

"แต่ถึงยังไงคุณก็ห้ามจีบคุณอิโนะอุเอะนะ ลุงจองแล้ว" 

คุณลุงหันมาขยิบตาให้จิเฮน ก่อนจะแนะนำตัวว่าแกชื่อ 'สมิท' เป็นพนักงานอาวุโสที่ดูแลอยู่ที่เครื่องเล่นรถไฟเหาะ ซึ่งเป็นหนี่งในเครื่องเล่นที่มีชื่อเสียงสุดๆ ของที่นี่ ก่อนแกจะโม้ไปเรื่อยเปื่อยตามประสาคนแก่ 

"ว่าแต่ลุงครับ เรื่องที่มีคนหายไปเมื่อกี้หมายความว่าไงเหรอครับ" จิเฮนเอ่ยถาม 

"อ้อออ เรื่องนั้นเหรอ ไม่มีอะไรหรอกคุณ ลุงคงคิดมากไปเองแหละ คุณเป็นพนักงานใหม่ยังไม่ต้องไปปวดหัวกับเรื่องอะไรแบบนั้นหรอก เนอะคุณอิโนะอุเอะ" คุณลุงพูดอย่างอารมณ์ดีพลางหยอกล้อคุณป้าเจ้าของร้านไปด้วย 

ถึงกระนั้นสิ่งที่คุณป้าเจ้าของร้านตอบกลับมาก็มีเพียงคำพูดเซงๆ ที่ว่า 

"ไม่ต้องเชื่ออะไรที่ตาแก่นี่บอกนั่นแหละดีที่สุด" 

"ใจร้ายจังเลยคุณอิ...." 

คำพูดของคุณลุงสมิทหยุดค้างลงทันที เมื่อสายตาของแกหันมาเห็นสมุดโน็ตสีดำที่จิเฮนยื่นมาวางไว้ที่หน้าโต๊ะของแก 

ก่อนจิเฮนจะวางตราสีเงินรูปปืนของตัวเองลงไปบนสมุดซ้ำอีกรอบเพื่อเป็นการยืนยันสถานะของตัวเอง และหันไปยิ้มให้คุณลุงสมิท 

"เล่าให้ผมฟังหน่อยเถอะครับ พอดีผมสนใจเรื่องคนหายที่คุณลุงพูดถึงเมื่อกี้มากเป็นพิเศษเลยน่ะครับ" 

"..." 

 

ห้านาทีต่อมา 

"แหมมมม คุณเป็นเจ้าหน้าที่สืบสวนพิเศษก็ไม่คิดจะบอกลุงสักคำเลยนะ คุณกะจะให้ลุงเล่าไปเรื่อยจนหมดเปลือกเลยล่ะสิ" 

คุณลุงสมิทพูดออกมาแบบงอนๆ ในขณะที่ทั้งคู่กำลังเดินไปที่สถานีรถไฟเหาะซึ่งเป็นที่ทำงานของคุณลุง  

"โทษทีครับลุง มันเป็นหน้าที่นะครับ ขอโทษด้วยนะครับ" 

"แถมไม่ติดตราไว้ที่อกเสื้อด้วยนะ เกเรเอาเรื่องเลยนะคุณเนี้ย" 

"ฮะ ฮะ ฮะ งานไม่ทางการขนาดนั้นน่ะครับ ไม่ติดน่าจะทำงานง่ายกว่า" 

"ว่าแต่คุณได้รับอนุญาติจากท่านเจ้าของแล้วจริงๆ ใช่ไหมเนี้ย ลุงไม่อยากตกงานเพราะคุณหรอกนะ ลุงยังอยากอยู่มองหน้าคุณอิโนะอุเอะไปอีกยาวๆ"  

"อืมมมม จริงๆ แล้วก็ยังหรอกครับ" 

จิเฮนตอบกลับ ก่อนที่เขาจะรีบเอื้อมมือไปคว้าแขนลุงสมิท เมื่อเห็นว่าคุณลุงสมิทกำลังจะเลี้ยวกลับไปที่ร้านข้าวหน้าเนื้อ 

"แต่เดี๋ยวก็ได้แหละครับลุง เขาเชิญผมมาทั้งที ก็คงให้ผมมาดูแลคดีนี้แหละครับ ไม่งั้นเขาจะเรียกผมมาทำไมจริงไหมครับ" 

"ลุงไม่รู้หรอกว่าเขาเรียกคุณมาทำไม แต่ถ้าท่านเจ้าของยังไม่อนุญาตลุงก็จะไม่เสี่ยงไปกับคุณหรอก ปล่อยลุงนะ ลุงจะกลับไปหาคุณอิโนะอุเอะ" 

คุณลุงสมิทพยายามสะบัดตัวสุดแรง สภาพของแกตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับเด็กๆ ที่พ่อแม่กำลังจะพาขึ้นรถไปโรงเรียนครั้งแรก 

"ไม่เอาน่าลุง ลุงก็รู้ว่าถ้าผมไขคดีนี้ได้ ผมก็ต้องบอกว่าลุงมีส่วนช่วยผมอยู่แล้ว ไม่แน่ปีหน้าพอผู้ตรวจสอบมา ท่านเจ้าของเขาอาจจะสั่งให้ไม่ต้องตรวจสอบลุงก็ได้นะ" 

"ลุงไม่กลัวพวกผู้ตรวจสอบหรอก ลุงมีอะไรให้ตรวจสอบที่ไหน อีกอย่างอยู่ที่นี่ทำพลาดยังดีกว่าทำเกินหน้าที่เสียอีก ลุงจะบอกคุณให้" 

วินาทีนั้นจิเฮนเกือบจะหยิบตราของเขาขึ้นมาบังคับให้คุณลุงสมิทพาเขาไปที่จุดเกิดเหตุ แต่เขาก็เลือกที่จะไม่ทำแบบนั้น เพราะความร่วมมือของผู้คนในที่เกิดเหตุเป็นอะไรที่ไม่สามารถได้มาจากการบังคับ 

อีกอย่างคดีนี้ก็สำคัญกับเขามาก จิเฮนจึงไม่อยากเสียพยานปากสำคัญไปตั้งแต่การสืบสวนอย่างเป็นทางการยังไม่เริ่ม เพียงเพราะความหุ่นหันพลันแล่นของเขา เหมือนครั้งก่อนๆ ที่ผ่านมา 

'เอาเถอะ เดียวได้รับอนุญาตจากเจ้าของก็คงมีโอกาสอีกครั้งล่ะมั้ง แถมยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเรียกมาให้สืบเรื่องนี้รึเปล่า ไม่แน่ว่าบางทีตาลุงเจ้าของนั่น อาจจะเรียกเรามาเพราะแมวที่เลี้ยงไว้หนีออกจากบ้านก็ได้' 

จิเฮนคิดในใจ ก่อนเขาจะพูดออกไปลอยๆ ว่า 

"แต่ลุงไม่คิดเหรอ ว่าถ้าลุงพาผมไปที่นั่น แล้วผมไขคดีได้ ลุงจะได้เป็นฮีโร่ในสายตาคุณอิโนะอุเอะเลยนะ ลุงไม่อยากเป็นฮีโร่ในสายตาเธอเหรอ" 

0.00000001 วินาทีต่อมาหลังจากที่จิเฮนพูดประโยคนั้นออกไป 

"ไปดิคุณ รออะไรกันอยู่ล่ะ" 

ลุงสมิทตอบกลับ ในขณะที่จิเฮนถูกแกลากไปทันที ทั้งๆ ที่ไม่กี่วินาทีที่แล้วเขายังเป็นคนพยายามยื้อไม่ให้แกวิ่งหนีอยู่เลย  

แกพาจิเฮนวิ่งสวนผู้คนจำนวนมากที่กำลังต่อแถวอยู่ขึ้นไปที่สถานีรถไฟเหาะด้วยความรวดเร็ว  

เสียงพูดคุยจอแจ และเสียงหัวเราะดังไปทั่ว ในขณะที่ทั้งคู่วิ่งขึ้นมาที่สถานีรถไฟเหาะ แถมพอไปถึงด้านหน้าทางเข้าสถานี ลุงสมิทและจิเฮนยังเจอพวกผู้เข้าชมบางคนที่ไม่ยอมให้พวกเขาผ่านไปด้วย แม้ลุงสมิทจะพูดปากเปียกปากแฉะว่าแกเป็นสตาฟ และจิเฮนคือพนักงานใหม่ 

ทันทีที่ทั้งคู่ขึ้นมาที่สถานีได้ ลุงสมิทก็พาจิเฮนก็เดินข้ามสะพานไปที่อีกฝั่งของรางรถไฟเหาะซึ่งถือส่วนของพนักงาน ก่อนจะมีพนักงานคนหนี่งเดินข้ามสะพานตามมา 

แน่นอนว่าลุงสมิทที่เป็นพนักงานอาวุโสย่อมไม่มีปัญหาอะไรอยู่แล้ว เพราะงั้นสายตาของชายคนนั้นจึงจ้องขเม็งมาที่จิเฮน 

"คุณลุงสมิทครับ ห้ามพา....." 

ได้ยินแบบนั้นจิเฮนก็ชี้ไปที่ดาวสีทองที่อยู่บนปกเสื้อของเขา ประมาณว่า 'ผมก็พนักงานที่นี่เหมือนกันครับลูกพี่' ชายคนนั้นจึงยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู ก่อนจะมองหน้าจิเฮนสลับกับจอโทรศัพท์มือถืออยู่สองสามครั้งแบบงงๆ  

"ของรุ่นพี่ผมให้ยืมมาน่ะครับ" 

เมื่อได้ยินแบบนั้นชายตรงหน้าก็พยักหน้าให้จิเฮน ก่อนจะเดินจากไป 

'แสดงว่าที่นี่ก็มี EAS สินะ ว่าแต่ติดไว้ตรงไหนล่ะเนี้ย' 

หลังจากชายคนนั้นเดินจากไป จิเฮนจึงหันไปเอ่ยถามกับคุณลุงสมิทว่า 

"ลุงเคยไปทำอะไรไว้ล่ะเนี้ย" 

"นิดหน่อยนะคุณ นิดหน่อย" คุณลุงสมิทตอบพร้อมรอยยิ้ม ที่จิเฮนมั่นใจว่าเรื่องที่แกทำต้องไม่ใช่แค่เรื่องเล็กน้อยเหมือนที่แกพูดแน่ๆ 

"ว่าแต่ตรงไหนเหรอครับ ที่ลุงเห็นว่ามีคนหายไป" 

"ตรงนั้นไงคุณ ตรงนั้นเลย เดี๋ยวคุณลองดูนะ" 

คุณลุงสมิทชี้ไปที่รางรถไฟเหาะที่ว่างเปล่า หลังจากนั้นไม่กี่วิรถไฟเหาะคันหนึ่งก็เข้ามาเทียบท่า แต่ถึงอย่างนั้นจิเฮนก็ไม่เห็นอะไรที่บ่งบอกว่ามีคนหายไปที่นั่นเลย 

"ยังไม่ใช่" 

"ยังไม่ใช่" 

รถไฟเหาะเข้ามาเทียบท่าสองคัน คุณลุงสมิทก็ยังคงบอกให้จิเฮนมองไปที่รางรถไฟเหาะที่ว่างเปล่า 

จนกระทั่งรถไฟเหาะคันที่สามแล่นเข้ามาเทียบท่า 

"นั่นไงคุณ คุณดูสิ นั่นไง" 

คุณลุงสมิทตะโกน และชี้ไปที่รถไฟเหาะคันนั้น แต่จิเฮนก็ยังไม่พบว่ารถไฟเหาะคันนั้นต่างจากรถไฟเหาะคันอื่นยังไง เพราะอย่างเดียวที่ทำให้รถไฟเหาะคันนี้ต่างจากคันอื่น ก็มีเพียงแค่ที่นั่งด้านหลังของรถไฟเหาะคันนี้ที่ไม่มีใครนั่งอยู่เลยเท่านั้นเอง 

"ล..." 

ในขณะที่จิเฮนกำลังจะหันไปโมโหใส่คุณลุงสมิทที่พาเขาวิ่งแทบตายขึ้นมาดูอะไรก็ไม่รู้ จิเฮนก็รู้สึกได้ว่ารถไฟเหาะตรงหน้ามีอะไรบางอย่างแปลกๆ 

"คุณก็รู้สึกใช่ไหมล่ะว่ามันแปลก" 

ลุงสมิทยิ้มออกมา ก่อนแกจะหันมาหาจิเฮนและพูดขึ้นว่า 

"เพราะถ้าคุณวิ่งขึ้นมาด้วยกันกับลุง แล้วคุณเป็นเจ้าหน้าที่สืบสวนจริงๆ คุณก็น่าจะเห็นว่าด้านล่างมีคนต่อแถวรอจะขึ้นเจ้านี่เยอะขนาดไหนจริงไหม ?" 

เมื่อเห็นว่าจิเฮนพยักหน้าตอบรับ คุณลุงสมิทก็เอ่ยถามจิเฮนกลับมาว่า 

"ถ้างั้นคุณคิดว่ามันมีเหตุผลอะไรล่ะ ที่พนักงานอย่างพวกลุงจะปล่อยให้รถมีที่นั่งว่างออกจากสถานี" 

กลับหน้าเรื่อง

Advertising Blog For my original novel eg : SoltitudeCall GrimTouch ArachnidTrail and More...

แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น