ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่7 ผู้บุกรุก

ชื่อตอน : ตอนที่7 ผู้บุกรุก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 17 มิ.ย. 2562 05:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่7 ผู้บุกรุก
แบบอักษร

7

Part Tuatunn 

 

ครืนนนนนนนน 

~’ 

ผมรีบไปปิดหน้าต่างที่จู่ๆก็เปิดออกมาตอนที่ภัทรมันยืนอยู่ จริงๆผมก็พอรู้แหละว่าฟ้าฝนที่ตกครั้งนี้ ไม่ใช่ฝนปกติตามธรรมชาติ มันคือฝีมือของอิภัทรกับอิภูมิแน่ๆ 

ผมอดที่จะสงสารธันวาไม่ได้ ต้องไปพัวพันกับเรื่องแบบนี้ทั้งๆที่ตอนนี้ตัวเองยังไม่รู้เรื่องอะไรเลย ตอนที่ผมรู้เรื่องนี้แรกๆก็ช็อคเหมือนกัน แล้วนับประสาอะไรกับธันวา ถึงมันจะเรียนเก่ง ใส่แว่น ทำตัวเนิร์ดๆ แต่มันก็บ้าๆบอๆเฮฮาไปเรื่อยตามประสาของมัน ถ้าเจอเรื่องเหนือธรรมชาติที่วิทยาศาสตร์สรุปไม่ได้เข้าไปมันคงคิดจะหัวแตกตายพอดี.. 

. 

. 

. 

ตุ่นอดเป็นห่วงเพื่อนไม่ได้ จึงลุกเดินไปยืนอยู่ตรงหน้าต่างท้ายห้อง มองลงไปตรงที่เพื่อนๆกับรุ่นพี่ของเขายืนกันอยู่ แต่สักพักก็มีหมอกห้อมล้อมพวกเขาไว้ ตุ่นตกใจมาก ไม่คิดว่าจะมีคนใช้สิ่งเดียวกันกับเขา แถมยังใช้ได้เป็นบริเวณกว้างอีก มันคือ ‘หมอกมายา’ ลวงตาให้คนด้านนอกเห็นสิ่งที่เจ้าของพลังอยากให้เห็น ตุ่นพยายามเพ่งมองว่าใครเป็นเจ้าของพลังนี้ 

จนเจอเข้ากับพี่เมฆ ที่กำลังโบกมือไปซ้ายที ขวาที ใช่... ใช่เลยแหละ ท่าทางแบบนี้มันคือการสร้างหมอกมายาจริงๆด้วย 

 

ฟู่วววว 

~!’ 

อยู่ๆประตูห้องพักของผมก็เกิดอาการสั่น แถมยังค่อยๆลุกไปด้วยเพลิง 

เพลิง ใครกันนะมาเผาประตูห้องคนอื่นแบบนี้มารยาทรามจริงๆ 

‘ผม 

ไม่ยอมให้มันเผาได้แน่! 

 

ตุ่นพูดกับตนในใจ แม้ตอนนี้ร่างกายเขายังไม่แข็งแรง100%ก็ตาม 

 

เหล่าพืชพรรณเอ๋ย จงเติบใหญ่ ช่วยชีวิตเราด้วยเถิด 

 

จบคำอธิษฐาน เหล่ารากไม้ที่ไม่รู้ว่ามาจากไหนก็เลื้อยพันประตูแน่นหนา 

แต่ตุ่นคงลืมเรื่องนึงไปว่าต้นไม้นั้นเป็นเชื้อเพลิงให้ไฟยิ่งโหมกระหน่ำมากกว่าเดิม 

 

 

ปั้ง!! 

 

 

อ๊ะ...ชิบหาย 

! 

! 

 

ผมอุทานออกมาด้วยความตกใจที่ประตูที่เคยกั้นด้านในกับด้านนอก บัดนี้ได้พังลงมานอนแอ้งแม้งอยู่ในพื้นห้อง 

แต่ที่น่าตกใจกว่านั้นคือคนที่ก้าวเข้ามาในห้อง.. 

. 

 

พี่แผ่นดิน.. 

 

ร่างกายผมสั่นเทาไปด้วยความกลัวภาพคืนนั้นยังติดตาฉันไม่หายไปไหน ทุกการสัมผัสมันยังตราตรึงอยู่ในหัวใจที่พังไปแล้วของผม 

 

ว่าไงครับ..เมีย เห่อะ! ทำเป็นหนี หนีกูแล้วมาหาผัวใหม่ว่างั้น?” 

ถ้อยคำที่เขาพูดออกมาอย่างหน้าตาเฉย มันกรีดลึกลงไปที่หัวใจของฉัน.. 

 

ใช่ 

! 

แล้วจะทำไม? พอดีขยะแขยงของเน่าๆอะ เหม็นเมน !! 

 

เอาสิครับ ผมจะไม่ยอมเป็นฝ่ายโดนตอกหน้าอยู่ฝ่ายเดียวอีกต่อไป หึ เหวอไปเลยหล่ะสิ 

 

ทำเป็นพูดดี เมื่อคืนยังครางให้ผัวฟังอยู่เลย ว่าไงน้าา... โอ๊ย เจ็บ พอแล้ว หึ! 

 

ก่อนที่เขาจะพูดจบผมก็รีบเดินไปทุบไหล่หนาๆของเขาทันที แล้วเผชิญหน้ากับเขาอีกครั้ง 

 

ไอ้...ก็นะ จริงๆไม่ได้เจ็บหรอก เล็กเท่าไม้จิ้มฟัน แต่ขยะแขยงอะ ถุงก็ไม่ใส่ วันนี้คงต้องไปตรวจเลือดหน่อยละเห็นผ่านมาเยอะ จะติดโรคเปล่าก็ไม่รู้ วู้ 

!” 

เกือบโป๊ะแตกดิ้นตามคำด่าของพี่เขาแล้วไหมหล่ะ 

“ครับเล็กมาก เล็กจนทำมึงเลือดไหลเลยหล่ะ” 

“หยุดพูดได้แล้วววว” 

“หึๆ มึงคืนนี้มึงก็แซ่บอยู่นะ ร่อนเอวกูมันส์ชิบหาย ไม่คิดว่าจะฟิตขนาดนี้..” 

-///- เขินสัส ไอ้เชี่ยยพูดเรื่องหน้าอายแบบนี้ได้ไง 

“ร่อนเอว? มากกว่าร่อนก็ทำมาแล้วแต่ไม่อยากทำกับพี่หรอกนะ ไม่เด็ดพอ” 

พี่เขาหน้าหน้านี้พร้อมจะฆ่าผมได้เลยแหละ เขาไม่ชอบเรื่องการดูถูกลีลาบนเตียงหรอกเหรอ? หึ อ่อนชะมัด 

 

อ๊ะ!!.. 

 

อยู่ๆไฟก็ลุกโชติช่วงขึ้นรอบตัวผม 

"หึ! ปากดีได้ปากดีไป ดูดิ้มึงจะทนได้สักกี่น้ำกัน!! 

 

“โอ้ยยยย” 

“หลังจากจัดการมึงได้นะ กูจะสอนไม่ให้มึงดูถูกผัวตัวเองแบบนี้เป็นรอบที่2แน่” 

ไฟนี้เป็นของพี่เขาไม่ผิดแน่ แถมยังยืนมองผม ด้วยสายตาที่เย็นชา เห็นผมเป็นแค่ขยะกองหนึ่งผมพยายามมองหาทางออกจากกองไฟนี้ อีกไม่นานมันคงลามมาติดเสื้อผ้าแน่ๆถ้าผมยังไม่ทำอะไรอยู่แบบนี้... 

 

Venus 

เจ้าทำอะไรอยู่เจ้าจะถูกเผาอยู่แล้วนะ’ 

เป็นเสียงส่วนลึกในจิตใจของผม 

โธ่เอ้ยยยย.... กะจะไม่ใช้มันแล้วแท้ๆ!! ผมคิดอย่างหงุดหงิด แล้วหลับตา ตั้งสมาธิ 

งัดพลังที่ไม่อยากจะใช้ออกมา 

“พี่ดินครับ 

ดับไฟนี่เถอะนะ...นะ 

” ผม 

พูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน 

“…..” 

พี่เขานิ่งไป 

แล้วจากนั้นไฟรอบๆตัวผมก็ค่อยๆจางลง ดวงตาของเขาที่มองผมเมื่อกี้ที่มีแต่ความเย็นชาแบบร้อนแรง ตอนนี้นั้นเหลือแต่ความว่างเปล่า.. 

ตอนนี้เขาตกอยู่ใต้อาณัติของผมโดยสมบูรณ์ เหอะ! ผมก็แค่ใช้พลังความงามของตัวเองเพียงเท่านั้น มันคือ 

 

มนต์มหาเสน่ห์ 

 

จริงๆถ้าไม่จำเป็นก็ไม่อยากจะใช้มันนักหรอก มันเหมือนเป็นการเชิดตุ๊กตาอย่างไงอย่างงั้นเพราะตอนนี้เขาไม่หลงเหลือจิตใจเลย เป็นแค่เพียงร่างๆ หนึ่ง 

หึ... 

 

ตบหน้าตัวเองสิ้ 

 

 

เพี๊ยะ 

!’ 

ไหนๆก็ใช้แล้ว ขอใช้ให้คุ้มละกัน 

 

แรงอีก 

!!” 

 

เพี๊ยะ 

!!!!’ 

 

ขอแรงกว่านี้อีก 

!!!!” 

 

เพี๊ยะ 

!!!!!! 

โครมมม 

!!!’ 

โหหห ถ้าจะแรงจริง ตบเองล้มเองขนาดนี้ เจ็บแทนเลยว่ะแก... 

ต่อไปก็ คงต้องเอาให้สาสมกับที่ทำไว้กับผม.. ทำอะไรเลวๆแล้วไม่สำนึก ก็ไม่สมควรอยู่ 

อยู่ๆผมก็เกิดความคิดอันมืดมน ผมสั่งให้เขาหยิบคัตเตอร์ในล็อคเกอร์ของผมมา.. 

“ใช้มันกรีดแขนตัวเองซะ...” 

ตอนนี้พี่แผ่นดินเขาลุกขึ้นมาหยิบคัตเตอร์อย่างช้าๆที่อยู่ในล็อคเกอร์ของผมแล้วจับมันอย่างมั่นคงกรีดลงไปที่แขนตัวเอง แปลก ทั้งๆที่เขาก็กรีดแขนของเขาเอง ทำไมผมถึงต้องเจ็บตามเขากันนะ? มันเป็นภาพที่บาดตาบาดใจสำหรับผมมาก 

แต่ผมยกยิ้มให้กับตัวเอง สมเพชเขาขึ้นมา มีพลังแค่นี้?? ไม่สมควรเป็นบุตรแห่งเทพเฮฟเฟตัสเอาซะเลย เห่อะ... เขากรีดแขนตัวเองไปมาซ้ำๆอยู่หลายที และเลือดก็ไหลท่วมแขนของเขา จนจะหมดตัว ในวินาทีนั้นเขาทำคัตเตอร์หล่นจากมือถึงแม้หน้าตาเขาตอนนี้จะดูเฉยชาไร้ความเจ็บปวด แต่ด้วยพิษบาดแผลที่กรีดลึกลงไปที่เส้นเลือดทำให้แขนของเขาสั่นเทาจนกำคัตเตอร์นั้นไม่ไหว ทำให้คัตเตอร์นั้นหลุดออกจากมือเขา... 

เพล้ง!! 

“ฮึก...” อยู่ๆก็เกิดภาพขึ้นมาในหัวของผม มันเป็นภาพของเขาตอนวันปฐมนิเทศในวันแรก เขายืนอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่ง เขายิ้มให้เธออย่างอบอุ่น ผมยืนมองเขาอยู่นานมากๆเขามีเสน่ห์เหลือเกิน อ่า ผู้หญิงคนนั้นเธอคงเป็นแฟนเขา ไม่ก็คนพิเศษของเขาสินะถึงได้ ดูรักเธอมาก‘อิจฉาเธอจัง’ ตอนนั้นผมคิดอะไรอยู่นาน เผลออีกทีเขาก็หายไปแล้ว จนต่อมา ก็รู้ว่าเขาเป็นพี่ว้ากในคณะนี่ตอนนั้นผมดีใจมากที่จะได้เจอเขาอีก อยากได้รับรอยยิ้มแบบนั้นบ้างจัง แต่เขาก็ไม่เคยยิ้มให้ผมเลย..ผมก็ไม่รู้ว่าผมทำอะไรให้พี่เขาไม่พอใจหรือเปล่า 

และผมก็มารู้ทีหลัง... เขาเกลียดคนประเภทผมที่สุดเลย ใช่.. เขา ‘เกลียดตุ๊ด’ ความหวังที่ผมอยากได้รับรอยยิ้มพี่เขาก็พังทลายลงมา เลยทำได้แค่ตามให้พี่เขาสนใจผมบ้าง แต่เขาน่าจะเกลียดผมมากกว่าละมั้ง... 

‘กึก’ 

ผมเห็นเขาทำท่าจะหยิบคัตเตอร์มากรีดแขนตัวเองต่อ เพราะมนต์มหาเสน่ห์ยังไม่คลายออก เขายังคำทำตามคำสั่งล่าสุดของผมอยู่.. มือของเขาสั่นมากๆ มันเลยทำให้ผมได้สติขึ้นมา 

“ฮึกกก..หยุด!!” เขาหยุดหยิบคัตเตอร์ทันที ละมองมาทางฉันเพื่อรับคำสั่งต่อ 

“โฮฮฮฮฮ ผมทำไม่ได้...ผมทำร้ายพี่ไม่ได้” ผมส่ายหัวไปมาอย่างบ้าคลั่ง ตอนนี้ผมได้สติ แล้วปล่อยโฮออกมา ทำไม่ได้..ผมทำร้ายผู้ชายที่ผมรักไม่ได้.. 

อยากกอดเหลือเกิน.. ผู้ชายคนนี้ เมื่อคืนผมไม่ได้รับความอบอุ่นจากเขาเลย มีแต่ความป่าเถื่อนและความเกลียดชัง 

“หมับ” 

ผมโผลเข้ากอดเขาไว้ ขอแค่หนึ่งนาที..หนึ่งนาทีที่ผมจะได้กอดเขาไว้ มันอบอุ่นสำหรับผมมากจริงๆ และมันก็คงมากที่สุดแล้วที่พี่เขาจะให้ผมได้... 

. 

. 

. 

. 

. 

ขอบคุณนะพี่ที่เขามาในชีวิตผม ถึงสิ่งที่เขาทำมันจะแย่สำหรับผมมากก็ตามที แต่ยังไงผมก็ยังรู้สึกดีกับเขาอยู่เสมอ พี่แผ่นดิน.. ต่อจากนี้ผมจะไม่ได้สนใจพี่เหมือนแต่ก่อนแล้ว แต่ความรู้สึกที่ให้พี่มันยังคงอยู่ในใจเสมอ...ผมตั้งปณิธานกับตัวเองแล้วคลายแขนที่โอบรอบเอวพี่เขาออก.. 

 

ลุกขึ้น 

!! 

แล้วออกไปจากห้องผมซะ!!!” 

พอจบคำพูด พี่เขาก็เดินออกไปตามที่ผมเอ่ย ด้วยสายตาที่แลดูเหม่อรอย ไร้จุดหมาย เฮ้ออออ 

‘โชคดีนะ ผัวคนแรกในชีวิตของตุ่น’ 

เขาพ้นสายตาไปแล้ว เฮ้ออเห็นไหมหล่ะ... มันง่ายเหมือนเชิดตุ๊กตาเลยหล่ะ 

ว่าแต่...... อีด้อกกกกกกกก ประตูห้องผมพัง ใครจะซ่อมละที่นี้ แม่มมมมมมม... 

เฮ้ออออ โทรตามช่างแอร์ในตำนานแปป.. 

วรั้ยยยยย ล้อเล่นจ้า 

 

เหล่าพฤกษาจ๋า ช่วยอนุเคราะห์สร้างประตูให้น้องตุ่นผู้นี้ใหม่หน่อยนะ.. 

 

 

ฟึ่บบบวืดดดดดดดวูบบบบบ 

 

แล้วก็มีบรรดาดอกไม้ รากไม้ กิ่งไม้โผล่ออกมาจากพื้นพันกันแน่นหนาขนาดใหญ่เท่าช่องประตูนั้นพอดี 

 

ท๊าดา 

Hobbit 

สุดอะ บ้านต้นไม้ไรงี้ เก๋ๆไปอีกกกก นอนพักเอาแรงดีกว่า เฮ้อออออ.... 

 

ผมไม่อยากคิดอะไรอีกแล้วต่อไปนี้ฉันจะเป็นตุ่นคนใหม่ ผมจะต้องทำให้ชายเหลียวเปรี้ยวสวาทสุดๆ... 

หวังว่าพวกแกจะไม่เป็นไรนะ อิธันอิภัทร อิภูมิ... 

Part Phum 

 

ฟรึ่บบบบ 

 

 

ถอยออกไป อย่ามาขวางผม... พี่พีระ 

 

ผมกดเสียงต่ำเพื่อหวังให้เขากลัวผม 

 

ถ้าน้องภูมิอยากจะสู้จริงๆ มาสู้กับพี่เถอะ อย่าไปฆ่าใครเลย นะ..." พี่พีระพูดอย่างอ่อนใจ 

 

ผมไล่พี่แล้วนะ! แต่พี่ไม่ฟังผมเอง 

 

จบคำพูด ผมก็วิ่งเข้าใส่พี่พีระแล้วง้างมือ ใช้หมัดล้วนๆ แต่อยู่ๆพี่พีระเขาก็หายออกไปจากครรลองสายตา ทำให้ผมตกใจเผลอหยุดนิ่งอยู่กับที่ พอรู้สึกถึงจิตสังหารที่แผ่ออกมาจากด้านหลังผมก็รีบกระโดดออกมาตั้งหลักใหม่ 

 

ฟลึ่บ 

! 

... 

 

 

ปึ้ง 

!!!!’ 

ผมรีบกระโดดหลบออกมา ก็ตกใจสิครับ จิตสังหารพี่เขารุนแรงมาก ถ้าผมรู้ตัวช้ากว่านี้ ป่านนี้ผมคงเละเป็นโจ๊กแล้ว ก็พี่เขาเล่นต่อยซะเต็มแรงแต่ผมออกมาทันหมัดนั้นเลยกระแทกกับน้องปูนซีเมนต์จังๆ 

จะว่าไปผมชักจะสนุกแล้วสิ นานๆทีจะเจอคนที่มีจิตสังหารรุนแรงระดับนี้ 

 

ยิ้มอะไรอยู่ครับนั่น ไม่สู้ละหรอ หรือว่ากลัวพี่ 

? 

ฮ่าๆๆ 

 

 

หึ... พอดีคิดภาพพี่ตอนนอนกระอักเลือดตัวเองหน่ะสิครับ เลยเผลอยิ้มออกมา 

 

ผมพูดข่มออกไปงั้นแหละครับ จริงๆคือดีใจที่จะได้ยืดเส้นยืดสายต่างหาก 

 

ฟลึ่บ!.... 

 

 

อ๊ะ... 

 

หาย หายไปไหนอีกแล้ว จับกระแสพลังและจิตสังหารไม่ได้เลย กลบได้ขนาดนี้พี่เขามีพลังอะไรกันนะหึ่ยยยยย 

ผมไม่รอช้ารีบรวมพลังไว้ที่ฝ่ามือตนเองเตรียมพร้อมการบุกโจมตีของพี่เขาทุกขณะ 

 

วู้มมมมม! 

 

ผมซัดพลังของผมที่เตรียมไว้ออกไปตรงที่จิตสังหารแผ่ออกมาจนฝุ่นฟุ้งตลบ 

“แค่กๆๆ” 

เอ้า 

! 

เป็นพี่เป็นผีปะวะเนี้ยยยย!!! 

ผมคิดอย่างอารมณ์เสียหลังจากฝุ่นสลายไปกลับไม่มีใครยืนอยู่ตรงนั้นเลย ชิ 

 

คนครับ พี่ยังไม่ตาย 

 

 

เห้ยยยยยยยยยย!! 

 

 

ตึ้ง! 

 

ผมเผลอคลายความหวาดระแวงตอนใช้ความคิดเลยทำให้ไม่ทันได้ระวังตัวจนผมตกใจจนล้มก้นจ้ำเบ้า ก็พี่พีอ่ะดิแม่ง มาโผล่ด้านหลังแล้วมากระซิบอยู่ข้างๆหูผม 

 

กึก... 

 

อึ้งสิครับวินาทีนี้ พี่พีทิ้งตัวลงมาคล่อมตัวผมแล้วรวบข้อมือทั้งสองของผมไว้เหนือศีรษะ แต่ไหงผมดันนอนราบไปกับพื้นหละ 

แต่ท่านี้มันล่อแหลมสุดๆ ผมคิดได้ดังนั้นจึงพยายามดิ้นให้หลุดจากท่าล่อแหลมนี้นี่มันกลางมหาลัยนะ ไม่ใช่กลางเตียง *3* 

 

ดิ้นมากๆระวังของพี่ตื่นนะครับ 

J” 

อึ้งอีกรอบครับ ไม่กล้ากระดิกตัวเลยทีนี้ คำพูดคำจาสื่อสุดๆอะ.. 

 

ฟอดดดด! 

 

อึ้งหนักเลย.. อึ้งเชี่ย ไอ้เชี่ยยยย หอมแก้มกูทำมายยยย 

!!! 

 

ออกไปนะเว้ยยยย หนักกกก! 

 

 

ฮ่าๆๆๆ หนักหรือเขินครับ หูแดงเชียว” 

 

ไม่รู้โว้ยยยยออกป๊ายยยยย! 

 

โฮ... ไม่นะ แก้มของผมเสียซิงไปแล้ว 

“น้องภูมิ” 

“.......” เขาเรียกผมอย่างอ่อนโยนแต่ผมเบือนหน้าหนี 

“น้องภูมิครับ” 

“.......” 

“ของพี่ตื่นแล้ว ลองตรงนี้กันไหมครับ” 

ไอ้เชี่ยยยย ไม่โว้ยยยยยย 

“ไม่เอา ปล่อยยยยยย” 

ผมใช้แรงสุดชีวิต ไม่ยอม ไม่ยอมมาเสียซิงตรงนี้แน่ๆ พอคิดได้ผมก็รวบรวมสติ 

‘จงผ่าลงมา’ 

“เปรี้ยงงงงงงง!!!” 

“โอ๊ยยยยยยยยย” พี่พีระร้องโอดโอ้ยในจังหวะนั้นผมก็รีบเด้งตัวออกมา 

“เป็นไงครับ หายตื่นยัง หดเลยสิ555555555555” 

“ใจร้ายมาก” พี่เขาทำหน้างอใส่ผม 

อิอิเป็นไงหล่ะแม่นมากสายฟ้าของผมอ้ะ 

"อ๊ะ!!...." 

"เห้ย!!" 

เสียงผมกับพี่พีพูดออกมาพร้อมกัน จู่ๆก็มีแสงประหลาด สว่างจ้ามากๆปรากฏออกมาก 

"หือออ..." 

แล้วพี่พีก็กอดผม กดศีรษะผมไว้ที่ไหล่ของเขาทำให้ผมมองอะไรไม่เห็น..ว่าแสงนั้นมันคืออะไรกัน??? 

Part Phat 

 

ครั้งนี้ผมไม่ยอมแน่ๆ!! พวกพี่ผิดเต็มๆเลย! 

 

 

พี่ไม่รู้เรื่องนะภัทร... 

 

เสียงพี่ไออุ่นพูดอย่างอ่อนโยนกับผม หึ แต่ครั้งนี้ผมโกรธมากแล้วจริงๆ 

 

อย่ามาแถ! นิสัยแบบนี้แม่งก็เป็นกันทั้งกลุ่มนั่นแหละ!! 

 

 

ภัทร ใจเย็นก่อนสิ ค่อยๆคุยกันดีดีก็ได้ 

 

 

ครืนนนน… 

 

 

เห้ย!!.. 

 

อยู่ๆพี่ไออุ่นก็หายไปจากครรลองสายตา หลังจากที่ผมสร้างแผ่นดินไหวเสร็จ 

หายไปไหนกันนะ 

? 

ผมกวาดตามองไปรอบๆ 

 

ฟึ่บ.. 

 

 

จึก!!.. 

 

เสียงแรกคือผมรู้สึกว่ามีอะไรพุ่งมาทางด้านหลังเลยกระโดดหลบ หลังจากกระโดดออกมาจากจุดเดิมก็มีวัตถุที่พุ่งมาปักตรงกับจุดเดิมที่ผมเคยยืนอยู่ มันคือลูกธนู 

??? 

จากไหนกัน... 

แล้วไปหยิบธนูมาตอนไหน??? 

หรือว่า.... 

พอรู้ว่าธนูมาจากด้านหลังผมจึงหันหลังกลับไป แล้วก็เห็นพี่ไออุ่นถือคันศรอยู่บนต้นไม้ต้นหนึ่ง ผมชูมือขึ้นเหนือฟ้า แล้วกำมือแน่น แต่สายตายังคงจดจ้องอยู่กับพี่เขา 

อืมมมมอพอลโล่งั้นหรอ งั้นต้องจริงจังมาบ้างแล้ว 

‘จงก่อตัว’ 

“ครืนนนนนนนนน” 

หลังจากนั้นก็มีมวลน้ำมหาศาลทะลุผืนดินขึ้นมาก่อตัวเป็นรูปมืออยู่ใต้ต้นไม้ หลังจากที่ผมชูมือ มันก็ทะยานขึ้นสู่ฟ้า ไปเลยสายน้ำของผม 

 

ซู่!!!! 

 

ขนาดมือของน้ำที่ก่อตัวขึ้นสูงใหญ่จนแทบจะกินตึกเรียนเจ็ด 

ชั้นของมหาลัย ตัวของพี่ไออุ่นลอยอยู่บนอุ้งมือมวลน้ำมหาศาลนั้น หลังจากนั้นผมก็กำมือ มือยักษ์นั้นก็กำมือตามเช่นกัน เหมือนเป็นมือผมจริงๆเลยก็ว่าได้ 

 

อึก!!... 

 

ผมเห็นพี่เขาดิ้นทุรนทุรายอยู่ในอุ้งมือนั้นเพราะขาดอากาศหายใจ ก็แหงแหละอยู่ในน้ำนี่ เหอะ 

! 

แต่ผมไม่คลายพลังออกให้หรอกนะ 

บังอาจมาขวางทางและปกป้องคนผิดแบบนี้มันสมควรแล้วหละ... 

"อ๊ะ...." 

จู่ๆ ภายในมือยักษ์นั้นก็มีแสงที่สว่างมากกระจายออกมาจนแสบตามองอะไรไม่เห็น จนต้องหลับตาเพราะกลัวจะตาบอด แล้วก็ทำให้พลังนั้นของผมคลายตัวลง เพราะผมเผลอเสียสมาธิไปชั่วขณะ... 

พอผมลืมตามาอีกทีก็เห็นว่าแสงนั้นหายไปแล้ว แต่ก็ต้องกระพริบตาปรับสายตาให้ชินกับแสงของธรรมชาติ 

เชี่ย 

!!!! 

ใครจะไม่ตกใจบ้างละ ก็พอผมกระพริบตาไปแค่ทีเดียวลืมตามาอีกทีก็เจอเข้ากับพี่ไออุ่นที่ไม่รู้มายืนอยู่เบื้องหน้าผมเมื่อไหร่ และนานเท่าไหร่แล้ว... 

“อึก... เอาออกไอออออ!” 

“อ่อยอ๋มอ้ะ” 

อยู่ๆพี่ไออุ่นก็ยกผ้าในมือมาแปะจมูกผม ผมขัดขืนสุดชีวิต แต่ผมก็ผอมกว่าพี่เขาจะเอาแรงที่ไหนไปสู้ ทำให้ผมที่จะหมดอากาศหายใจเผลอสูดกลิ่นจากผ้าเช็ดหน้าเข้าไปในปอด แล้วผมก็รู้สึกง่วงนอนแปลกๆหรือว่า 

!! 

... 

 

อืออออ.... 

 

 

ฟึ่บ! 

!’ 

 

หนักเป็นบ้า!.. อุตส่าห์ให้คุยดีดีก็ไม่เอา ฮ่าๆๆ 

 

. 

. 

. 

. 

. 

. 

พี่ไออุ่นแม่งงงงงงงงงง 

วางยาสลบผมแล้ว ช่วยทำอะไรกับร่างกายของผมด้วยนะครับ *0* 

ความคิดเห็น