ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่6 เสมือนท้องฟ้าวิปริตแปรปรวนทันใด

ชื่อตอน : ตอนที่6 เสมือนท้องฟ้าวิปริตแปรปรวนทันใด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 08 พ.ย. 2559 20:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่6 เสมือนท้องฟ้าวิปริตแปรปรวนทันใด
แบบอักษร

6

 

      “ปั้งงงงงงงงง!!...

ผมสะดุ้งอย่างแรงเพราะเสียงประตูที่เปิดออกมา

     “ใครน่ะ...

ผมถามออกไป แต่กลับเงียบไร้เสียงตอบรับ ผมชักกลัวขึ้นมาแล้วว่านี้อาจจะเป็นผีในหอที่เขาร่ำลือกันมาก็ได้หึ่ยยยย

     “ชะ... ช่วย... ช่วยฉันด้วย...

ผมกลัวสุดขีดเลยครับจังหวะนี้ วิ่งก็ไม่กล้าได้แต่เอาผ้าคลุมโปงตัวสั่นงกๆ

     “เอ๊ะ...

แต่เสียงที่ผมได้ยิน มันคุ้นมาก คุ้นเกินไป ความกลัวเริ่มหายไปความดีใจเข้ามาแทรก ผมรีบมุดออกจากผ้าห่มแล้ววิ่งไปเปิดไฟทันที

พรึ่บ!! '

     “ตุ่น!!! ใครทำอะไรมึงมา!!

     “ฮึก... ฮือออ กะ..กะ.. กูยังไม่พร้อมจะเล่า รอกูพร้อมนะ.. ฮืออออ ฮึกกก..

มันทรุดลงกับพื้น แต่ผมลงไปรับไว้ทัน มันโผเข้ากอดผมไว้

ผมอึ้งมากครับ เด็กม.ต้นมาเห็นมันสภาพนี้ยังรู้เลยครับว่าไปทำอะไรมา รอย
คิสมาร์คเต็มตัวไปหมด ผมได้แต่เจ็บใจ ใครมันมาทำกับเพื่อนผมแบบนี้? พวกเราดูแลมันอย่างดี พวกเรารู้ถึงมันจะทำตัวกล้าๆแรดๆ แต่มันนี่แหละครับอ่อนแอที่สุดในกลุ่ม มันแค่ทำตัวแรดๆบังหน้าว่าตนเองเข้มแข็งเท่านั้นเอง

 

วันนี้พวกผมตัดสินใจโดดกันครับ ไม่ลงไม่ลา แล้วก็ไม่เข้าแม่งทั้งเรียนทั้งกิจกรรม ถึงแม้วันนี้จะมีเรียนแคลก็เถอะ..ยิ่งยากๆอยู่ด้วย แต่ช่างมัน!

     “อย่า.. ไม่.. ฮึก ข้อร้องล่ะ...

เสียงเพื่อนตุ่นครับ ถึงมันจะหลับแต่มันก็ยังละเมออะไรๆทำนองนี้ออกมาอยู่เรื่อยๆ พวกผมเริ่มเครียดกัน ดีที่ไข้มันลดไปเมื่อตอนเจ็ดโมงเช้า ตอนมันเข้ามานั่นก็เพิ่งจะตีสี่เองครับ ตัวงี้ร้อนจี๋เลยครับ พวกผมต้องป้อนข้าวป้อนยาเช็ดตัว ตามันบวมมาก ท่าทางคงร้องไห้หนักมากจริงๆ

     “อ๊ากกกก!! แฮ่กๆๆ

     “ไม่เป็นไรนะตุ่น พวกกูอยู่นี่ๆๆ เสียงไอ้ภัทรมันสั่นมากครับ มันรีบลุกจากเตียงไปกอดปลอบตุ่น มันนั่นแหละสนิทกับตุ่นที่สุดเลยเป็นห่วงกันมากตามไปด้วย ยิ่งภัทรเห็นสภาพตุ่นตอนแรกนะครับ มันกำหมัดแน่นจนเห็นเป็นเส้นเลือดปูดขึ้นมา ปากสั่นเหมือนเจ้าเข้า เอะอะโวยวายมากว่าใครทำ มันจะไปฆ่าคนที่ทำตุ่น ดีที่ตอนนี้อารมณ์มันเพลาลงมาบ้างแล้ว

     “ฮือออ ภัทรรรฮืออออ

     “มึงเล่ามาเถอะ กว่ามึงจะทำใจได้ พวกกูคงบ้าตายกันพอดี เสียงไอ้ภูมิครับ หน้ามันเคร่งขรึมมาก ถ้าตุ่นเปรียบเสมือนแม่ในกลุ่ม ไอ้ภูมิก็คงเปรียบเสมือนพ่อในกลุ่มเราครับ บทจะโหดก็โหด บทจะเงียบก็เงียบไปเลย

     “กู..ฮึก.. กูยังไม่..ฮือ.. ยังไม่พร้อม....

     “พวกกูเพื่อนมึงนะตุ่น มีอะไรก็บอกกันดิ่วะมึง อย่าเงียบแบบนี้

เสียงภัทรพูดขณะกอดตุ่นอยู่..

     “ว่าไงตุ่น..ไอ้ภูมิพูดเร่งตุ่นมัน

     “คือ.. ฮึก หลังจะ..จาก ที่ฮึก.. ที่กูโดนพี่ดิน ฮึก.. ละ..ลากตัวไป กะ..กู... กู...

     “กูอะไรตุ่น พี่ดินทำอะไรมึง! บอกกูมา! ผมโวยวายลั่น ขอให้อย่าเป็นแบบที่ผมคิด

     “ฮึก.. จริงๆคือกูแอบชอบพี่เขาทั้งแต่วันปฐมนิเทศวันแรก กูพยายามเรียกร้องความสนใจ ถึงแม้ว่าทุกครั้งที่กูทำจะโดนเขาลงโทษทุกครั้ง แต่กูก็ยอมเพียงแค่อยากให้เขาเห็นกูอยู่ในสายตาบ้าง.. เขาไม่เคยพูดจาดีดีกับกูเลยสักครั้ง กูไม่ว่าเลยนะ แต่นี่... ฮึก... เขา เขาข่มขืนกะ.. กะ...กู ฮึก.. ฮือออ..มันพูดทั้งน้ำตา

 “……..”

“……..”

!!!!!!!!!!!

พวกผมอึ้งครับ

     “กูจะไปฆ่ามัน!!เหี้ยยย ตกใจมาก อยู่ๆไอ้ภัทรมันก็ตะโกนเสียงดังออกมา

     “มึงใจเย็นนนน ฮือออ.. อย่าไปยุ่งกับพวกพี่เขาเลย ฮึก...

     “มึงยังจะปกป้องพี่เขาอีกหรอวะ!! ทั้งๆที่เขาทำกับมึงขนาดนี้!? เสียงไอ้ภูมิครับ ดูท่ามันก็เริ่มโกรธจัดแล้วเหมือนกัน

แต่อยู่ๆแสงสว่างจากด้านนอกก็เริ่มหายไป ท้องฟ้าที่เคยสว่างสดใสด้านนอกก็มืดครึ้มทำท่าฝนจะตก ฟ้าร้องเสียงดังมากทั้งๆที่เมื่อกี้ยังสว่าง มีลมพัดเอื่อยๆอยู่เลยแท้ๆ

เกิดอะไรขึ้นกันแน่วะ.. เห้ยยยยผมเห็นท่าทีพวกมันจะเดินออกจากห้อง ผมเลยออกไปบังประตูไว้ เผลอมองออกไปข้างนอกหน้าต่างแปปเดียวเองแท้ๆ

     “ถอยไป! กูจะไปจัดการมัน!! เสียงไอ้ภัทรครับ มันพูดออกมาด้วยเสียงที่ทุ้มใหญ่ดูมีพลังอำนาจให้ทำตามอย่างมาก จนไอตุ่นกลัวจิกผ้าห่มที่ห่มอยู่จนมือสั่น

     “ใช่!! ถอยไป! ใครขวางมันก็ต้องตาย!!” ไอ้ภูมิครับคราวนี้ สายตามันอยู่ๆก็วาวโรจน์ แถมเมื่อกี้ผมเห็นเหมือนมีแสงสว่างออกมาจากตามัน แต่ผมคงตาฝาดไปเอง???ผมเอามือขยี้ตา

     “พวกมึง ใจเย็นๆนะเว้ย อย่าให้ถึงกับฆ่ากันเลย ติดคุกนะ ตุ่นไม่ดีใจหรอกที่มึงไปฆ่าพี่เขาหน่ะผมปรามพวกมัน  หวังว่าเสียงที่ผมพูดจะยังเข้าหูพวกมันอยู่นะ

 

     “สรุปคือมึงจะขวางกูใช่ไหมไอ้ธัน?!!

ภัทรมันจ้องตาผมเขม็งเลย

 

     “ตึ้ง!!!!!!”

 

ผมผวาเฮือก ก็พอไอ้ภัทรพูดจบ หน้าต่างที่ปิดไว้เพราะเปิดแอร์ก็เปิดอย่างแรงดัง ตึ้ง!! หยาดน้ำฝนก็สาดเข้ามาภายในห้อง ภาพไอ้ภัทรตอนนี้น่ากลัวมากครับ ยืนหน้าหน้าต่างที่มีฝนสาดเข้ามา เห็นตัวมันเป็นเงาลางๆ อย่างกับผีแหน่ะครับผมชักเริ่มกลัวมัน

     “เออๆๆ กูไม่ขวางก็ได้วะ! แต่กูจะไปด้วย!! ผมพูดอย่างสุดจะทน มันน่ากลัวจริงๆครับไอภูมิไอภัทรในตอนนี้อย่างน้อยผมไปด้วยเผื่อจะได้ช่วยห้ามพวกมันได้บ้าง

 

     “ดี!! มึงอยู่นี่นะตุ่นล็อคห้องด้วย เดี๋ยวกูกลับมา! เสียงไอ้ภูมิประกาศกร้าวออกมา เสียงมันมีอิทธิพลมากครับ ทำให้ผมเผลอพยักหน้าโดยไม่รู้ตัวเลยหล่ะ

     “คือ.. ล็อคให้ที.. ระ...เรา เราลุกไม่ไหวน่ะ

เสียงอีตุ่นพูดตะกุกตะกัก

     “เออๆ นอนพักไป เดี๋ยวกูทำให้

ผมกลับไปห่มผ้าให้มันแล้วเดินมากดล็อคให้ตุ่นเสร็จ

ก็รีบเดินตามพวกไอ้ภัทรไอ้ภูมิออกไป รีบไรขนาดนั้นวะเนี่ยยยย

 

 

ข้างนอกนี้ลมแรง ฝนเทลงมาอย่างกับฟ้ารั่วเลยครับ

พวกผมเดินไปถึงแค่หน้าโรงอาหารที่อยู่ระหว่างตึก6กับอาคารเด็กวิศวะก็เจอเข้ากับกลุ่มพี่แผ่นดินครับ ครบองค์ประชุมเลยด้วยครับหกคนพอดีเป๊ะ หน้าตาพี่เขาทุกคนเครียดมากครับ แต่ดูพวกเขาจะไม่สะทกสะท้านอะไรกับสายฝนครั้งนี้เลย...

 

     “พวกนายเป็นใคร มาจากไหนกันแน่?”เสียงพี่เมฆครับคนที่ผมบอกว่าสวยคนเดียวในกลุ่ม อ้อผมลืมบอกไปสิ่นะ ในกลุ่มนี้ มีพี่คิง พี่แผ่นดิน พี่ไออุ่น พี่พีระ พี่เพลิง แล้วก็พี่เมฆครับ

     “ฝีมือพวกนายใช่ไหม!?”พี่เพลิงครับ ผมงงมากก็อยู่ๆพี่เขาก็ชี้ไปบนท้องฟ้า แล้วหาว่านี่ฝีมือพวกผม คือนี้ไม่ใช่โครงการสร้างฝนเทียมที่พวกผมทำแมะ มันเกิดขึ้นเองอ้ะ -/\-?

     “พวกพี่ๆพูดเรื่องอะไรกัน ผมงงไปหมดแล้ว พวกผมก็เด็กปี1ธรรมดามาจากชลบุรีไง ถามแปลกๆ

ผมเอ่ยออกไปอย่างเอ๋อๆ ก็เล่นถามอะไรเวิ่นเว้อนี่นา -3-

     “อย่ามาทำไขสือ!! อยู่ๆพี่คิงก็ตวาดใส่ผม คือกูทำไรผิดอะ กูงงโว้ยยยย!!!!

     “หึ.. แล้วตุ่นละ ที่เป็นแบบนั้น ฝีมือพี่ดินใช่ไหมละ!!?”ไอภัทรครับ คราวนี้มันตวาดใส่หน้าพี่คิงบ้าง งานนี้ผมว่าจบไม่สวยแน่

     “หมายความว่าไงวะไอ้ดิน?”พวกพี่ๆอีกสี่คนที่เหลือนอกจากพี่คิงหันมารอคำตอบจากคำถามของพี่ไออุ่น

     “เออ... กูข่มขืนมันเอง แล้วจะทำไม!! กูไม่ได้ไปทำกับมึงสักหน่อย! โอ้โหไอ้เหี้ยยยยยยย!แม่ง จะด่าเหี้ยยังสงสารเหี้ยเลยอะ ไม่มีสำนึกอะไรเลยว่างั้น? ผมชักจะโมโหขึ้นมาบ้างแล้วครับ

     “เชี่ยยย กูว่ากูเริ่มเข้าใจเสียงเมื่อคืนละ... เสียงพี่พีระบ่นงึมงำกับตนเอง

     “ก็ไม่ได้มาทำกับผมหรอกนะ แต่เพื่อนผมไม่ได้ต้องการครับ พี่ก็ยังยัดเยียด ของพี่ขาดเหรอ น่าสมเพชชิบหาย!!!"

เสียงไอ้ภัทรครับมันพูดเสียงเหยียดหยาม +1รัวๆเลยครับ

 

     “เอ่อออ ภัทร พี่ว่าใจเย็นๆก่อนนะ เสียงพี่ไออุ่นพูดขึ้นครับ

     “อย่าไปฟัง.. มันทำเพื่อนเราตายทั้งเป็นมันยังไม่สำนึก กูว่ารีบๆจัดการเถอะหวะ..

ไอ้ภูมิเอ่ยออกมาโดยที่ใบหน้ายังบึ้งตึง โหมดนี้ของมันชักน่ากลัวขึ้นเรื่อยๆ นิ่งเหมือนลมสงบก่อนพายุลูกใหญ่จะพัดมาเลยหล่ะ

     “น้องภูมิ ใจเย็นๆก่อน พวกพี่ไม่อยากทำร้ายน้องๆกันนะ เสียงพี่พีระห้ามไอภูมิมันครับ

     “เห่อะ พวกเด็กปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมอยากลองดี จัดให้สักหน่อยก็คงไม่เสียหายมั้งพวกมึงเสียงพี่แผ่นดินเป็นคนเอ่ยประโยคนี้ขึ้นมาอีกครั้งซึ้งมันทำให้เลือดในกายพวกผมชักพลุ่งพล่านขึ้นมานี่ยังไม่สำนึกไรเลยหรอวะเห้ย!

     “เห้ย นี่กลางมหาลัยนะเว้ย ใจเย็นๆ! เสียงพี่ไออุ่นทักท้วงขึ้นมา คงเป็นห่วงเรื่องการเรียนมั้งครับถ้ามีคนมาเห็นเราต่อยตีกัน

     “มึงอย่าลืม.. เรามีไอ้เมฆ

เสียงพี่คิงพูด... แต่พูดมาแบบนี้คือเห็นด้วยกับพี่แผ่นดินงั้นหรอ?เห่อะ! ถึงว่าตอนนั้นไม่พาเราไปช่วยอิตุ่น!!!

     “แม่งงงลำบากเมียกูตลอด... เสียงพี่เพลิงบ่นงึมงำ ผมได้ยินไม่ค่อยชัดนักหรอกครับ นี่ก็พยายามมากแล้วก็เราเล่นยืนแหกปากคุยกันท่ามกลางสายฝนที่โหมกระหน่ำนี่หว่า

 

สักพัก พี่เมฆก็โบกมือ ส่ายไปขวาที ซ้ายที แล้วก็มีไอจางๆแผ่ขยายออกมาทั่วบริเวณกว้าง กลายเป็นว่าตอนนี้พวกผมคล้ายจะอยู่ตรงใจกลางของหมอกละครับ ผมสับสนปนไปกับความงุนงง อยู่ๆเกิดหมอกมาห้อมล้อมพวกเราได้ไง ไม่มีทางเป็นไปได้ตามธรรมชาติแน่ๆ มันไม่สมเหตุสมผล ผมพยายามคิดหาที่มาของมันตามหลักวิทยาศาสตร์จะว่าความเย็นจัดเจอกันความร้อนจัดก็คงไม่ได้ เพราะนี่ก็ไม่ได้เย็นหรือร้อนเลย.. หรือฝนกรด ก็ไม่ ไม่งั้นเนื้อพวกผมคงระคายเคืองบ้างแล้วล่ะ...

 

     “งั้นกูจัดการน้องภัทรเอง ไอ้พี มึงจัดการน้องภูมิ ส่วนน้องธัน...

     “กูจะจัดการเอง เสียงพี่คิงอาสาขึ้นมาขัดก่อนที่พี่ไออุ่นจะพูดจบ สักพัก พี่เมฆพี่เพลิงก็เขยิบถอยหลังหายไปภายในหมอกที่เกิดขึ้น..หายไปไหนวะ หรือว่าหมอกมีฤทธิ์เป็นกรดทำให้โดนแล้วสลายไปทันที อึ๋ยยยยย... น่ากลัวหว่ะ

 

     “กูจะไปเอาตัวเด็กนั่น จัดการพวกนี้แทนกูที

พอพี่แผ่นดินพูดจบ แม่งก็วิ่งหายเข้าไปในหมอก ผมที่รู้ว่าเด็กที่พี่แผ่นดินบอกจะไปหาคืออิตุ่น ผมเห็นเข้ากล้าวิ่งผ่านหมอกนั่นผมก็ตัดสินใจรีบวิ่งตามเข้าไปในหมอก พอออกมาร่างกายก็ปกติดีแต่ก็ดันเจอกับพี่คิงมาดักทางไว้ด้านหน้า ผมเห็นพี่แผ่นดินไปทางหอตึก6ที่กลุ่มพวกเราพักอยู่.. แต่พี่คิง มึงมาตอนไหนตอบดิ้???...

 

     “อย่ามาขวางทางผมนะ! ผมพูดอย่างอารมณ์เสีย ไม่รู้พี่แผ่นดินจะเอาตัวตุ่นเพื่อนผมไปไหน

     “ขอโทษทีนะ... หลังพี่คิงพูดจบก็แบมือขึ้นมาวนอยู่ข้างหน้าใบหน้าผมรอบนึงอะไรวะ บ๊ายบายหรอ???

     ‘อะไรวะเนี่ย เราตาบอดหรอ...

จู่ๆผมก็เห็นแต่ความมืดมิด เหมือนตาผมบอด แต่แล้วพอผ่านไปไม่กี่วินาที ภาพที่ผมเห็นเบื้องหน้าดันเป็นหุบเหวลึกครับ ขาแทบจะทรุดลงไปกับพื้น แต่ก็ทำไม่ได้ ไม่รู้ว่าทรุดไปแล้วจะตกไปรึเปล่า เลยได้แต่ยืนขาสั่นหงึกๆ ผมกลัวความสูงมากที่สุดในชีวิตก็ว่าได้

พอผมหันหลังกลับจะขยับออกให้ไกลจากจุดนี้ ก็หันไปเจอกันหน้าผาที่สูงชันขึ้นไปอีก สรุปคือผมไม่มีทางหนีเลย.. นอกจาก..

 

กระโดดลงไปในเหวลึกที่อยู่ข้างหน้าผม

 

ผมเองรู้ตัวแล้วว่านี่ไม่ใช่ความจริง เพราะก่อนหน้านี้ผมกำลังวิ่งตามไปช่วยตุ่น แต่ดันเจอพี่คิงดักหน้า แล้วเขาก็แบมือมาวนด้านหน้าผม.. แสดงว่านี่เป็นแค่ภาพในหัวมั้งเนี่ย หึ.. ผมคิดได้ดังนั้นเลยตัดสินใจ

กระโดดลงหน้าผาที่อยู่ด้านหน้า...

ผมสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆเพื่อเตรียมใจเตรียมกายแล้วให้สัญญานกับตัวเองในใจ...

หนึ่ง

สอง..

สาม!’

 

     ‘อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ลึกเกินไปแล้ว มันมืดขึ้นเรื่อยๆ พอมองย้อนกลับไปด้านบนที่ผมกระโดดลงมามีเพียงแสงสว่างที่ค่อยๆหายไปเรื่อยๆ มันแสดงให้เห็นว่า ผมกำลังดิ่งลงสู่เหวนี้ที่ไม่รู้ว่าลึกแค่ไหน และด้านล่าง.. มีอะไรกันแน่...

 

     “ตึ้ง!!!”

เสียงผมทรุดตัวลงนั่งกระแทกกับพื้น ตาที่เคยมองเห็นแต่ความมืดมิด บัดนี้มีแต่ความสว่าง สว่างจนแสบตา ต้องหลับตาปรับแสงให้เข้าที พอลืมตาขึ้นมาผมดันเจอผู้ชายใส่สูท???

 เขาหล่อนะครับ แต่หล่อแบบรุ่นพ่อๆที่ยังหุ่นเฟิร์มหน้าเป๊ะว้าววววว

     ‘ฉันรู้นะว่าเธอคิดอะไรอยู่

     ‘อ๊ะ... คุณพูดได้!?’

     ‘แน่นอน ฉันจะมาบอกอะไรกับเธอสักอย่าง..

     ‘ผมหรอ???  เอ่อออ.... ได้ครับ

ผมยกมือชี้เข้าหาตัวเองประกอบคำถาม แล้วมองซ้ายขวาหน้าหลังสำรวจดูให้แน่ใจว่าเขาคุยกับผมหรือเปล่า

     ‘พ่อจะใช้ให้ลูกยืมพลัง จงใช้ให้คุ้มค่าที่สุด...

พอพูดเสร็จชายใส่ชุดสูทปริศนาก็ถอยห่างออกไป แต่เปล่าหรอก เป็นผมเองต่างหากที่อยู่ๆก็รู้สึกว่าถูกดึงกลับไปที่ไหนสักที่

     ‘ห้ะ!! พลัง พลังอะไร? เดี๋ยวครับคุณ! คุณคือพ่อผมหรอ!! คุณ!!!...

 

     “อ้ากกกกกกกกกกกกกก!!!!

จู่ๆสติผมก็กลับมา ผมรู้สึกตัวอีกทีในโลกความเป็นจริง แต่ตอนนี้มันเจ็บปวดมาก ร่างกายผมเหมือนจะแยกออกจากกันเป็นหลายๆส่วน

 ผมทนความเจ็บปวดครั้งนี้ไม่ไหวจริงๆ.. แล้วสติของผมก็ดับวูบลงไป

.

.

.

.

.

นายกลับมาแล้วสินะ บุรุษแห่งความตาย..???

 

ความคิดเห็น