ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 26 แก-ชอบ-เขา (100%)

ชื่อตอน : ตอนที่ 26 แก-ชอบ-เขา (100%)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 05 พ.ย. 2559 14:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 26 แก-ชอบ-เขา (100%)
แบบอักษร

               ‘อะไรคือความมุ้งมิ้งระดับแปดในภาพนี้ ไอ้ดาว! พูด...ด’ ข้อความจากมุกมณีเด้งขึ้นมาในไลน์กลุ่ม

ภาพที่ว่าคือภาพแคปเจอร์จากหน้าอินสตาแกรมของเกล็ดดาว ซึ่งเพิ่งโพสต์รูปมื้อเช้าที่เธอแอบลั่นชัตเตอร์เก็บความรู้สึกดีๆ เอาไว้ ส่วนความมุ้งมิ้งที่ว่าคงหมายถึงแคปชันใต้ภาพที่เธอเขียนไว้ว่า...ทานข้าวต้มปลาเป็นมื้อเช้าไม่ได้ดีต่อสุขภาพอย่างเดียว แต่ดีต่อใจด้วย’ นั่นต่างหาก...หึๆ มุ้งมิ้งระดับแปดไหมล่ะ

          ‘ไอ้ดาวมันก็ลงยั่วขิงยั่วข่าไปอย่างนั้นแหละ ใช่ไหมดาว’ พิมพ์ขวัญตอบกลับอย่างรวดเร็วจนเกล็ดดาวต้องก้มมองนาฬิกาเพราะเกิดคำถามว่า...นี่พวกแกไม่ทำงานกันเหรอ

          ‘อืม’ เกล็ดดาวตอบกลับเพียงสั้นๆ ขิงข่าที่พิมพ์ขวัญว่าคงหนีไม่พ้นไลลา คู่ปรับคนล่าสุดไม่ผิดแน่ แต่ที่บอกว่าเธอลงไปอย่างนั้น...นั่นผิด เพราะที่จริงแล้วเธอลงเพราะอยากให้ผู้หญิงคนนั้นเห็นว่า...เธอรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ

          ‘โอ้โห จะเข้าชมรม ค.อ.ผ. ว่างั้น’

          ‘ค.อ.ผ. อะไรของแกวะลี่’

          ‘อ้าว ก็คนอวดผัวไง แค่นี้ก็ทำเป็นไม่รู้’

          ‘อ้าว ก็ถ้างานดีขนาดนี้ อวดบ้างก็ไม่แปลกปะ’

คำตอบนี้สร้างความประหลาดใจให้เพื่อนทั้งสามที่ขนาดว่าไม่ได้นั่งอยู่ต่อหน้า ยังรับรู้การเปลี่ยนแปลงบางอย่างได้โดยไม่ต้องมีใครเอ่ยปากก่อน

          ‘ไอ้ดาว นี่แกอยู่ไหน ค่ำนี้มารวมตัวคอนโดฯ ฉันเหมือนเดิมได้ไหม’

คนอื่นๆ รอคำตอบของคำถามอย่างใจจดใจจ่อ เมื่อมีสัญญาณแปลกๆ เกิดขึ้น แน่นอนว่าพวกเธอไม่มีทางปล่อยเรื่องนี้ให้ผ่านไปได้แน่

          ‘ตอนนี้กำลังไปซื้อหม้อหุงข้าวกับคุณสา’ 

นอกจากกิจกรรมที่ดูเป็นแฟมิลีแล้ว การเปลี่ยนสรรพนามจาก ‘อีตาหมอหน้าจืด’ เป็น ‘คุณสา’ นั่นก็น่าสงสัยมากไม่แพ้กัน ด้วยเหตุผลทั้งหมดทั้งมวลนี้ การนัดหมายอย่างเร่งด่วนจึงบังเกิดทันที

          เกล็ดดาวเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอโทรศัพท์ที่กำลังแชต แล้วหันมองคนขับรถส่วนตัวที่จู่ๆ ก็เอ่ยปากเองว่าจะมาด้วยกัน

          “นี่คุณจอดตรงนี้เลย จอดๆๆ” นางแบบสาวบอกกับชายหนุ่มข้างๆ ที่กำลังขับรถวนขึ้นอาคารจอดรถของห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง แต่เขากลับไม่ทำตามที่หญิงสาวว่า แถมยังขึ้นวนขึ้นชั้นต่อไปอีก

          “นี่คุณ! ฉันบอกให้จอดตรงนั้นทำไมไม่จอด อุตส่าห์เจอที่ว่างแล้วแท้ๆ” เธอหันไปโวยวายคุณหมอในชุดประจำที่ไม่ยอมทำตามคำสั่งของเธอทันที

          “คุณนั่งเฉยๆ ไปเถอะ เดี๋ยวผมก็หาที่จอดให้เองแหละครับ” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ไม่หันมองขาวีนเลยด้วยซ้ำ 

สุดท้ายคนที่กำลังตั้งท่าจะเถียงกลับก็ต้องยอมสงบลง เมื่อไข่เจียวคันงามแล่นขึ้นมาจอดในชั้นจอดรถ ที่มีป้ายตัวอักษรสีส้มบนพื้นหลังสีม่วงขนาดใหญ่ติดหราอยู่ที่ประตูทางเข้าจากลานจอดรถ เขาตั้งใจขึ้นมาจอดชั้นนี้เพราะคือชั้นของร้านเครื่องใช้ไฟฟ้านั่นเอง...นางแบบสาวสะบัดหน้ากลับพลางถอนหายใจ ถ้าจะเป๊ะเบอร์นี้ ใครจะไปเถียงอะไรได้อีกล่ะ

 

          คุณหมอร่างสูงเดินตามภรรยาของเขาวนไปวนมาแถวโซนหม้อหุงข้าวอยู่หลายรอบ ทว่าสิ่งที่เขามองกลับไม่ใช่เครื่องใช้ไฟฟ้าเหล่านั้น แต่เป็น...ผู้หญิงใกล้ตัวคนนี้ต่างหาก

          วันนี้เธอดูแปลกไปจากทุกวัน ปกติแล้วเธอจะแต่งตัวด้วยชุดที่ดูทันสมัย โฉบเฉี่ยว เดินเด่นสง่ามาแต่ไกล เธอ...สวย จนใครก็ปฏิเสธไม่ได้ แต่วันนี้เธอสวมเสื้อสีครีมเรียบๆ ไม่มีลวดลาย นุ่งกางเกงขากว้างที่ยาวจนถึงข้อเท้า รองเท้าส้นสูงถูกสลัดทิ้งกลายเป็นรองเท้าแตะธรรมดา ใบหน้าแทบไม่มีเครื่องสำอาง ผมยาวที่ถูกรวบไปลวกๆ นั้นทำให้เธอดูแปลกไป แปลกในแบบที่ชายคนนี้กล้ายอมรับกับตัวเองได้เต็มปากเลยว่าเธอ...น่ารัก

          “นี่คุณ คุณว่าใบนี้ดีไหม อันนี้แบบเดียวกับที่บ้านฉันเลยนะ” 

คนถูกเรียกหันมองตามเสียงใสแล้วเดินเข้าไปหยุดข้างๆ เธอ ก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อเห็นหมอหุงข้าวที่มีปุ่มกดมากมายจนน่าเวียนหัวไปหมด นี่หมอหุงข้าวสมัยนี้มีปุ่มมากมายขนาดนี้แล้วหรือนี่ คนที่อย่าว่าแต่หุงข้าวเลย เวลาจะกินข้าวยังแทบจะไม่มีอย่างเขาถึงกับงงไปเลยทีเดียว

          “ทำไมมันต้องมีปุ่มอะไรมากมายขนาดนี้ด้วย” 

          “อ้าวคุณ! ก็มันมีหลายฟังก์ชันอ้ะ หุงธรรมดา หุงเร็ว หุงด่วน หุงเลอค่า หุงงานดี อะไรแบบเนี้ย”

คำตอบยิ่งทำให้คิ้วของคนถามผูกเป็นปมแน่นเข้าไปใหญ่ “แล้วไอ้หุงเลอค่า หุงงานดีอะไรของคุณนี่มันต่างกันเหรอ” 

          “อ่าฮะ” เกล็ดดาวตอบพร้อมกับอมยิ้มเมื่อเห็นความงงงวยที่แสนจะน่ารักของคุณหมอหน้าหล่อ

          “งั้นก็แล้วแต่คุณเลย ผมแยกอะไรแบบนี้ไม่ออกหรอก ผมน่ะ แค่วันไหนไม่ได้กินมาม่าก็ดีใจมากแล้ว” 

แล้วก็กลายเป็นเกล็ดดาวที่ต้องขมวดคิ้วบ้าง ทายาทหมื่นล้านกำลังพูดเหมือนว่าตัวเองกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปทุกวัน หมายความว่าอย่างไร แต่สุดท้ายก็ปล่อยเลยตามเลย เอาเรื่องตรงหน้าให้เสร็จก่อนแล้วกัน

          หลังจากจบภารกิจพิชิตหม้อหุงข้าว กิจกรรมลั้นลากลางห้างก็เริ่มขึ้น ตลอดหลายชั่วโมงที่ทั้งคู่ใช้เวลาร่วมกัน เกล็ดดาวได้ค้นพบว่าผู้ชายคนนี้มีทุกสิ่งทุกอย่างที่ต่างกับเธออย่างสุดขั้วจริงๆ เธออยากเข้าร้านกระเป๋าหรู เขาอยากเข้าร้านหนังสือวิชาการ เธออยากดูหนัง เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตั๋วหนังราคาเท่าไร เธอตื่นตาตื่นใจกับคอลเล็กชันใหม่ที่ร้านรวงต่างๆ จัดแสดง ส่วนเขาน่ะเหรอ...หน้าเดียวเที่ยวทั่วห้างเป็นอย่างไร...มาดูนี่สิคะ

 

          นางแบบสาวไปส่งคุณหมอหน้าเดียวที่โรงพยาบาลก่อนเวลาทำงานของเขา เพราะเธอมีภารกิจต้องไปรับสามีคนโปรด แล้วก็นัดกับแก๊งชะนีที่เพิ่งเพิ่มเข้ามาอีก คิดว่าวันนี้เป็นวันสบายๆ แล้วแท้ๆ 

          นาฬิกาที่ผนังบอกเวลาสามทุ่มกว่า เกล็ดดาวนั่งอยู่บนโซฟาหน้าโทรทัศน์ โดยมีอดัมนอนคุดคู้อยู่ข้างๆ เธอ เนื่องจากวันนี้เป็นวันทำงานของมุกมณีและพิมพ์ขวัญ เวลานัดหมายจึงต้องดึกกว่าปกติ เพราะต้องรอให้แม่เวิร์กกิงวูแมนทั้งสองเคลียร์ตัวเองให้เสร็จเรียบร้อยก่อนจึงจะรวมตัวได้โดยไม่มีใครโทร. เข้ามาแทรกขัดจังหวะ

          “ไอ้ดาว วันนี้ลมอะไรหอบเขาให้ไปซื้อของกับแกได้วะ” พิมพ์ขวัญถามเข้าประเด็นเป็นคนแรก

          “ก็ไม่ลมอะไรหรอก แค่หม้อหุงข้าวที่บ้านเสีย แล้วเขาก็ว่างพอดี ก็เลยอาสาไปส่ง แค่นั้นแหละ”

          “ไอ้ดาว แกมาดูหน่อย แกจะดื่มอะไร” เจ้าของห้องตะโกนจากครัวมาขัดจังหวะ

เกล็ดดาวลุกตามเสียงเรียกออกไป แล้วพอเดินกลับเข้ามาพร้อมกับมุกมณี เพื่อนอีกสองคนที่นั่งรออยู่ที่โซฟาก็ต้องตกใจเพราะเพิ่งสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง

          “ดาว...ทำไมวันนี้แกแต่งตัวแปลกๆ” ลิลลี่พยักหน้าตามคำถามของพิมพ์ขวัญอย่างเห็นด้วย จนต้องมุกมณีหันมองสำรวจเพื่อนบ้าง

          “เออว่ะดาว แปลกจริงด้วย คือมันแบบ...”

          “มีความพิมฐาในนั้นสูงมาก” การแทรกขึ้นของลิลลี่เป็นการจำกัดความให้เห็นถึงภาพไอดอลสาวน่ารักสไตล์เกาหลีที่ชัดมาก จนเพื่อนอีกสองคนแสดงความเห็นด้วยอย่างออกนอกหน้า

          “โอ๊ยแก มันไม่มีอะไรหรอก ก็แค่เห็นว่าเป็นวันสบายๆ ที่จริงคือตั้งใจไปรับอดัมอย่างเดียว ก็ไม่ต้องแต่งเต็มก็ได้มั้ง แต่ก็ดันมีภารกิจหม้อหุงข้าวกับนัดของพวกแกเพิ่มเข้ามาแทรกนี่ไง”

เพื่อนๆ ต่างพยักหน้ารับคำแก้ตัวของเกล็ดดาว แต่ก็ไม่วายชำเลืองมองหน้ากันอย่างเข้าใจความหมาย มุกมณีจึงตัดสินใจเป็นฝ่ายเค้นความจริงก่อน

          “งั้นเดี๋ยวนี้อีตาหมอจืดของแกเป็นไงมั่งแล้ว”

          “คือจริงๆ...เขาก็ไม่ได้จืดเท่าไหร่นะ”

อาการไม่กล้าสบตาขณะตอบยิ่งทำให้มุกมณีมั่นใจในสิ่งที่ตัวเองคิดทันที “ไอ้ดาว แกชอบเขา!”

          “บ้าเหรอ ฉันจะไปชอบเขาได้ไง” คนไม่ยอมรับความจริงเถียงกลับทันควัน

พิมพ์ขวัญสมทบอีกฝ่ายบ้าง “แกคิดว่าฉันไม่รู้เหรอ ถ้าแกกล้าแต่งตัวสบายๆ แบบนี้ออกไปข้างนอกกับผู้ชายคนไหน...”

          “แปล- ว่า- แก- ชอบ- เขา” ลิลลี่เริ่มต้อนเกล็ดดาวเข้ามุมด้วยการเน้นย้ำทุกคำพูดอย่างชัดเจน

          “บอกว่าไม่ได้ชอบไง บอกกี่ครั้งแล้วว่าเขาไม่ใช่สเปกฉันเลย” แม้จะหลังชนฝา แต่คนปากแข็งก็ยังไม่ยอมจำนนง่ายๆ  

บรรณาธิการสาวจึงงัดไม้สุดท้ายขึ้นมาสู้ หญิงสาวกอดอกพร้อมกับจ้องไปที่จำเลยตรงหน้า “ถ้างั้นแกมองหน้าฉัน แล้วตอบมาว่าไอ้การเปลี่ยนสรรพนามจากอีตาหมอหน้าจืดเป็นคุณสา...เนี่ย หมายความว่ายังไง” 

เกล็ดดาวหลับตาลงอย่างหมดทางสู้ ก่อนจะสูดหายใจลึกและตะโกนออกไปสุดเสียง “เออ! ฉันชอบเขา!”

          “ก็แค่เนี้ย เพื่อนทั้งสามประสานเสียงพร้อมกันเพื่อย้ำความพ่ายแพ้อย่างราบคาบของนางแบบสาว ที่เขาว่าเพื่อนสนิทคือศัตรูที่รู้ใจเราที่สุด...ไม่ผิดคำพูดเลยจริงๆ

          เมื่อล้วงความลับได้สมใจแล้ว ผู้หญิงใจง่ายที่ปากแข็งคนนี้ก็หมดประโยชน์ทันที การชุมนุมชะนีถูกปิดลงอย่างรวดเร็ว เกล็ดดาวถอนหายใจพร้อมกับวางอดัมลงบนเตียงนอน

          “อย่าให้ถึงตาพวกแกมั่งล่ะ จะเอาคืนให้หนักเลยคอยดู ชิ” 

          เกล็ดดาวเอนตัวลงบนที่นอนพลางลูบไล้เส้นขนที่ละมุนนิ้วของเจ้าเหมียวสีเทาตัวข้างๆ คืนนี้สามีคนนั้นไม่อยู่ แต่ก็ยังมีสามีตัวนี้นอนเป็นเพื่อน จู่ๆ ความคิดนี้ก็ทำให้เธอยิ้มกว้างใส่เพดานห้องราวกับคนเสียสติอีกครั้ง 

          นานแค่ไหนแล้วที่เธอไม่รู้สึกแบบนี้ นานแค่ไหนแล้วที่เธอไม่รู้สึกสดชื่นในหัวใจจนอยากจะสูดออกซิเจนดีๆ แบบนี้ไปทุกวัน หญิงสาวหยิบสมาร์ตโฟนข้างเตียงขึ้นมาดูเวลา เที่ยงคืน...เวลาที่เธอกำลังจะเข้านอนฝันหวาน แต่กลับเป็นเวลาที่ใครอีกคนต้องตื่นตัวเพื่อสู้กับงาน เธอกดปลดล็อกแล้วกดเข้าแอปพลิเคชันสีเขียวพร้อมคิดว่า ‘อ่อยก่อนนอนสักนิดละกัน’

         แล้วข้อความที่ว่า ‘ตั้งใจทำงานนะคะ แล้วจะหุงข้าวสวยเลอค่าไว้รอ’ ก็ถูกส่งไปให้ผู้รับปลายทางทันที

          เกล็ดดาววางโทรศัพท์ไว้ที่เดิมโดยไม่รอการตอบรับ เพราะไม่คิดอยู่แล้วว่าคนนิ่งๆ อย่างเขาจะตอบกลับ เธอเอี้ยวตัวจะปิดโคมไฟ ตอนนั้นเองจอสมาร์ตโฟนก็สว่างวาบขึ้นมาพร้อมข้อความตอบกลับสั้นๆ ‘ครับ’

          ตัวอักษรเพียงไม่กี่ตัวที่ถูกส่งกลับมาทำเอาหัวใจของหญิงสาวพองโต จนแทบอยากจะลุกขึ้นเต้นลีลาศกลางบ้านให้รู้แล้วรู้รอดไป เกล็ดดาวกดปิดไฟด้วยความเขินอายทะลุปรอท ก่อนจะนอนเกลือกกลิ้งไปทั่วเตียงด้วยความสุขที่พาเข้าสู่ฝันอันแสนหวานตลอดทั้งคืน

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว