ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : CHAPTER5

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 117

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 22 มิ.ย. 2565 01:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER5
แบบอักษร

 

CHAPTER5

 

 

 

 

 

“มึงไปแดกข้าวก่อนเลยโรมซื้อเผื่อกูด้วยเดี๋ยวตามไป”

 

หลังจากเรียนจบคาบสุดท้ายของวันจนิสก็หันไปเอ่ยกับเพื่อนสนิทพลางทิ้งตัวนั่งพิงเก้าอี้ ขาเรียวยกขึ้นไขว่ห้างปลายนิ้วเคาะอยู่กับโต๊ะเลคเชอร์ช้าๆราวกับกำลังรอคอยอะไรบางอย่าง

 

“ตอนนี้บ่ายโมงมาร์ตินคงสอนอยู่สิน้า~”

 

เสียงหวานพึมพำกับตัวเองเบาๆ ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนปรากฎแววตาคลุมเครืออยู่ชั่วครู่ก่อนจะจางหายไปตอนที่ผู้มาใหม่เดินก้าวเข้ามาในห้อง

 

“มาแล้วก็เริ่มเลยดีมั้ย?”

 

“อืม”

 

โอเมก้าผมสีชาอมยิ้มยามได้ยินเสียงครางตอบรับในลำคอของอัลฟ่าร่างสูงใหญ่กว่า10คนที่พึ่งเดินเข้าห้องมา คนที่เดินเข้ามาทีหลังสุดหันไปปิดประตูห้องก่อนจะกดล็อค ร่างสูงของอัลฟ่าในชุดเสื้อช๊อปสีน้ำเงินของคณะวิศวะปลดกระดุมเสื้อช๊อปพลางโยนทิ้งไปมุมห้องก่อนจะเดินเรียงกันเข้ามาหาโอเมก้าคนเดียวในห้องทีละคน

ร่างโปรงบางของจนิสลุกขึ้นบิดขี้เกียจน้อยๆ ดวงตาจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของคนที่เดินเข้ามาหาทีละคนก่อนจะทิ้งสายตาหลุบลงมองพื้นท่าทางนั่นทำเอาคนที่มองอยู่ตัวสั่น

 

“มาพร้อมๆกันทีเดียวเลยได้มั้ย? มีนัดต้องรีบไปน่ะ”

 

 

.

 

 

 

“หิวข้าวชิบหาย!”

 

จนิสกระแทกตัวนั่งลงข้างเพื่อนสนิทที่กินข้าวอยู่พลางยื่นมือไปคว้าจานข้าวที่คาดว่าน่าจะเป็นของตัวเองมาจ้วงเข้าปากด้วยความหิวโหย ใบหน้าหวานชื้นเหงื่อซีดลงเล็กน้อยขยับตัวไปมาเมื่อรู้สึกเจ็บขัดช่องทางหลัง

 

“ค่าข้าวกูอ่ะ” โรมพูดพลางแบมือ

 

“โหย บ้านมึงก็ออกจะรวยเห็นใจคนหาเช้ากินค่ำแบบกูหน่อยซี่”

 

“เหอะๆตังไอ้อาจารย์มาร์ตินไงมึงไม่ไปจิ๊กมาสักหน่อยวะ”

 

“ตีนกูนี่ กูยิ่งจะหนีเขาอยู่”

 

“ทำไม?”

 

“ไอ้โรม… มึงรู้ไหมว่าเขาลูกใคร?” จนิสหันไปทำสีหน้าจริงจังใส่เพื่อนสนิท

 

โรมส่ายหัว

 

“ลูกบ้านหวัง”

 

“…”

 

“ลูกชายคนโตบ้านหวัง”

 

“จริงจัง?” โรม

 

“จริงจังกว่าตอนเรียนอีก”

 

“โอ้ นั่นนายท่านหวังที่เผานั่งยางมึงสินะ…โชคดีนะมึง ชิ่งได้รีบชิ่งรอดรูทตายจากแม่น้องสาวพระเอกมาได้เสือกมาเจอตอเป็นพระเอกเฉย” โรมตบไหล่จนิสเบาๆทำหน้าตาเห็นใจ

 

“กูอยากชิ่งใจจะขาดตั้งแต่รู้ว่าเป็นพระเอกแล้วไอ้เหี้ย แต่มึงเห็นนี่มั้ย?” ชี้ไปที่ผ้าก็อตที่แปะอยู่ตรงต้นคอ

 

“…”

 

“อือ นั่นแหละแบบที่มึงคิด”

 

“มึงโดนพ่อมันกัด…? ฉิบหายแล้ว”

 

“ฮือ”

 

“ถึงว่าเมื่อวานทำท่าทำทางเหมือนจะแดกหัวกู ที่แท้ก็อยู่ในช่วงหวงคู่สินะ” โรมเกาคางพลางนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อวาน

 

“กูจะทำยังไงดี๊ไอ้โร๊มมมมม”

 

“ทำใจโว้ยแล้วค่อยหาทางหนีทีไล่”

 

มาร์ติน หวัง หรืออนาคตนายท่านหวังพระเอกนิยายวายเรื่องยาวสุดฮิตที่มีจำนวนตอนมากกว่าร้อยตอน ผู้ที่ถูกบรรยายสรรพคุณไว้แบบสุดแสนจะเพอร์เฟ็คหล่อ รวย นิสัยดี รักเมียที่สุดในโลก รักน้ำรักปลารักซากุ-แค่กหมายถึงเป็นพระเอกไทป์แสนดีกับเธอคนเดียวสุดๆส่วนคนอื่นจะตายก็ช่างแม่งน่ะนะ พวงด้วยตำแหน่งเป็นพี่ชายที่ขึ้นชื่อได้ว่ารักและหลงน้องสาวคนเล็กมาก

 

ส่วนนายจนิสน่ะหรอ…

เป็นไอ้กร๊วกตัวประกอบที่จุดชนวนให้น้องสาวพระเอกสติแตกวิ่งทะเล่อทะล่าลงถนนไปถูกรถชนตายยังไงล่ะ ด้วยความที่เป็นโอเมก้าผิดปกติที่รอบฮีทมาช้ากว่าชาวบ้านชาวเมืองที่เป็นโอเมก้าเขาถึง4ปี ตอนอายุ14ที่คนปกติเขาจะรู้เพศรองของตัวเองแต่นายจนิสนั้นไม่จ้ะ ไม่มีอาการฮีทหรือรัทอะไรทั้งสิ้นเลยถูกตัดสินว่าเป็นเบต้า หน้าตาหล่อปนหวานของเบต้าหนุ่มน้อยจนิสก็ไปถูกใจเฟียร์คุณหนูบ้านหวังเข้าตอนอายุ15ปี

พอขึ้นม.ปลายอายุ16ก็เริ่มกุกๆกิ๊กๆกันเรื่อยมา มาโป๊ะแตกเอาวันเกิดปีที่18 จนิสฮีทจนไปพาอัลฟ่าเข้าห้องส่วนเฟียร์ก็มาโป๊ะเชะเห็นแฟนตัวเองลากผู้ชายเข้าห้องจนนำพาไปสู่รูทเสียใจจนสติแตกวิ่งหน้าเริ่ลงถนนไปถูกรถชนตาย แล้วก็นายจนิสถูกพี่ชายของเฟียร์จับไปเผานั่งยางแก้แค้น

 

เอวัง นายจนิสในนิยายก็ตายห่าด้วยประการฉะนี้

 

ส่วนเขาน่ะหรอ…

เป็นนักอ่านเดนตายคนหนึ่งที่ใกล้ตายด้วยสาเหตุบางอย่างนอนพะงาบๆอ่านนิยายไปวันๆในโรงพยาบาลที่ห้องเตียงรวม พอถึงวันที่ขิตหมดอายุไขแล้วจ้าโบกมือบ๊ายบายประเทศTดินแดนสารขันธ์ที่มีรัฐบาลหัวคว-แค่ก แต่แทนที่จะได้ไปปรโลกกลับได้เกิดใหม่มาแหกปากร้องอุแว้ๆอยู่ในห้องคลอดจากท้องคุณม๊า ไม่ได้ทะลุมิติแต่อย่างใดเกิดใหม่มาตั้งแต่ทารกนั่นแหละแค่ยังจำอดีตได้เฉยๆ ที่จำได้ก็น่าจะเพราะลัดคิวมาเกิดเลยไม่ได้ไปไฮทัชเจ๊เมิ่งแถวสะพานไน่เห่อเพื่อซดน้ำแกงเจ๊แก

ตอนแรกก็ดีใจว่าเออไม่ต้องไปตกนรกแล้วนะ แต่พอเขาในร่างทารกที่แสนอ่อนแอได้ยินชื่อของแต่ละคนในบ้านแล้วก็ได้แต่คิ้วกระตุกหงึกๆ ชื่อเตี่ย ชื่อม๊า รวมไปถึงชื่อพี่ชายทั้งสองคนมันดันไปโป๊ะเชะตรงเป๊ะเอากับนิยายที่พึ่งอ่านจบมาก่อนจะมาโผล่ในช่องคลอดของคุณม๊านี่แหละ

 

ยิ่งพอได้ยินชื่อตัวเองแล้วก็ได้แต่ อาเมน ไว้อาลัยตัวเองล่วงหน้าแล้วเลี่ยงรูทตายแบบสุดชีวิต

 

เรียกได้ว่าจนิสที่ควรจะเรียบร้อยเป็นหนุ่มน้อยแสนสดใสในนิยายแต่ดันแหกคอกOOCตั้งแต่เด็กๆ พอโตมาจนเดินคล่องก็เดินด๊อกแด๊กไปบอกว่าเตี่ยว่าฝึกหนูแบบพี่ชายหน่อยเท่านั้นแหละตั้งแต่4ขวบทั้งตัวก็มีแต่รอยฟกช้ำดำเขียวจนคุณม๊าจะเป็นลมวันละ10รอบ โรงเรียนสมัยอนุบาลไปยันจบม.ปลายก็ไม่เคยไปเพราะเรียนโฮมสคูล ไม่มีทางไปบรรจบกับแม่เฟียร์ดาวเคราะห์ของตัวเองแน่นอน

จริงๆแล้วจนิสในนิยายมีบทออกมาแค่ไม่ถึงครึ่งหน้ากระดาษด้วยซ้ำ ไม่ได้เจาะลึกไปถึงขั้นว่าตัวเขาเป็นโอเมก้าเลยด้วย แค่โผล่มาคบกับน้องสาวพระเอกบลาๆๆ ไปจนถึงรูทสำคัญที่จนิสกำลังนัวกับผู้ชายแบบไม่รู้โพชัดเจนแล้วเฟียร์มาเห็นจนวิ่งไปถูกรถชน ไม่ได้กล่าวถึงอาการฮีทของโอเมก้าแต่อย่างใด

ส่วนที่เขารู้แบบละเอียดๆได้ยังไงนั่นคงต้องยกความดีความชอบให้ความขี้เสือกของไอ้โรมหรือคุณนักเขียนนั่นแหละ ฝั่งนั้นเขาตายแล้วทะลุมิติมาร่างคนตายแถมยังมีสมุดบันทึกที่ตัวอักษรมักจะปรากฎขึ้นเองกลายเป็นเนื้อเรื่องของนิยายที่มันเคยเขียนก่อนตาย ไอ้สมุดเล่มนั่นเล่นจดข้อมูลแยกของแต่ละตัวละครละเอียดยิบไปถึงการกระทำในแต่ละวันไม่เว้นแม้แต่เขาที่ข้างในไม่ใช่วิญญาณภาคออริจินอล (ฟิลแบบบันทึกชีวิตประจำวัน โผล่มาแล้วพอวันต่อมาก็มีบันทึกใหม่โผล่มาแทน)

โรมที่เป็นคนขี้เสือกก็ตามอ่านไปเรื่อยจนมาโป๊ะเข้ากับบทของจนิสที่แหกคอกในวัย18ปีแทนที่จะไปนัวกับผู้ชายแต่ดันจะถูกการ์ดที่บ้านบุกมาปล้ำ จบลงด้วยคนที่บ้านมาช่วยไว้ทันแล้วพี่ชายพามาโรงพยาบาลเลยเกิดสงสัยขึ้นมาว่าจนิสไม่ตรงปก แล้วตามมาเจอเขาที่นั่งเจ๋ออยู่ในโรงพยาลกับพี่ชายที่พามาฉีดยาระงับฮีทในวันเกิดปีที่18นั่นแหละ

คุยไปคุยมาก็เอ้าาโคนบ้านเดียวกานนน โชคดีที่ร่างใหม่ดันอายุเท่ากันพอดีแถมไอ้คุณนีกเขียนแม่มยังพึ่งเข้าร่างมาวันแรกเลยสนิทกันตั้งแต่นั้นเป็นต้นมามันเลยเล่าอินไซด์ของตัวละครจนิสให้ฟังว่าจริงๆ แล้วเป็นโอเมก้า…

 

ส่วนเรื่องของอาจารย์มาร์ติน…

 

พระเอกผู้มากับนิ้วทองคำ ในบันทึกของโรมไม่มีบันทึกของพระเอกอยู่สักนิดเดียวแถมไอ้คุณเพื่อนนักเขียนก็ไม่เคยคิดชื่อพระเอกไว้ด้วยมันบอกว่าอยากให้นายท่านหวังเป็นนายท่านหวังและทุกคนเรียกว่านายท่านหวัง

ใช่ครับ ที่พวกเราไม่เคยรู้มาก่อนเลยคือไม่รู้ว่านายท่านหวังชื่ออะไร รู้แค่ว่าเป็นลูกคนโตตระกูลหวังที่ขึ้นสืบทอดตระกูลตอนอายุ35 หล่อมาก รวยมาก หลงเมีย (นายเอก) มาก

แต่มาร์ตินที่เขารู้จักในตอนนี้นั้นเป็นแค่อาจารย์มหาลัยวัย33ปีไง เนื้อเรื่องนิยายในสมุดของไอ้โรมก็เป็นภาคออริจินอลในโลกเดิม ตัวประกอบอย่างเขาที่ถูกกล่าวถึงสั้นๆ และตัวละครไม่มีบทอย่างไอ้โรมเลยไม่รู้ว่าเรื่องราวในนิยายมันเกิดขึ้นรึยัง จะไปตามดูเองก็รู้สึกขี้เสือก (เหมือนที่ไอ้โรมตามมาดูเขา) เกินไปหน่อยเลยตัดสินใจใช้ชีวิตเป็นมนุษย์สโลว์ไลฟ์ไม่ไปยุ่งเกี่ยวกับเนื้อเรื่องใดๆ ยกเว้นที่เขาฉีกบทน่ะนะ

 

แล้วใครมันจะไปคิดว่าไอ้อาจารย์หน้าหล่อที่เขาเห็นอยู่ทุกวันนั่นเป็นพระเอกนิยายกันล่ะวะ!?

 

 

 

 

TBC - ยังไม่ได้แก้คำผิด

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว