ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
CHAPTER 1

 

 

เช้าวันหนึ่ง…

“ จะทำยังไงต่อไปกับชีวิตดีว้าาาา “

เฮือก !

ผมนั่งก้มหน้ามองพื้นไม่ได้เงยมองผู้คนเลย อย่างที่บอกชีวิตผมมันเฮงซวยสุดๆ ถามว่าตอนนี้อยากร้องไห้มากแค่ไหน ตอบเลยว่ามากแต่น้ำตามันไม่มีให้ออกแล้วเนี่ยสิ ตั้งแต่เกิดมาคิดว่าตัวเองรับมือกับความโชคร้ายนี้ได้ดีสุดๆไปแล้ว แต่เหมือนจะสู้ชีวิตแต่ชีวิตดันสู้ผมกลับ

ใครจะไปคิดว่าแม่แท้ๆจะทำได้ลง แฟนที่พร่ำเพ้อบอกรักทุกวันจนคิดว่ามันคือสิ่งสุดท้ายที่มีดันมาหักหลังกันอย่างหน้าด้านๆกับเพื่อนสนิทคนเดียวในชีวิตอีก ทำแบบนี้กับผมได้ไง

ผมไม่เคยแย่งแฟนใครเลยนะมีความรักกับใครผมก็ทุ่มให้ทั้งตัวทั้งใจผมรักใครรักจริงไม่คิดโกหกแล้วพูดเท็จกับเลยทำไมโชคชะตาไม่เข้าข้างผมบ้างทำไมไม่ใจดีกับผมบ้างเลยนั่นมันรักแรกของผมด้วยซ้ำ

“ จะฆ่าตัวตายรึไง “

หึ…

ผมเหลียวหน้าเหลียวหลังหันไปมองป้าคนนึงแกแต่งตัวมอมแมม แล้วเดินมาเกาะราวสะพานที่ผมนั่งอยู่ แกช้อนตาขึ้นมามองผมแล้วยิ้มให้จนเห็นฟันครบทุกซี่เลย

“ จะฆ่าตัวตายหรอ “

“ รู้ได้ไง “

“ คนส่งนมากมาที่นี่ก็มีอยู่เรื่องเดียว “

“ ใช่…คนที่มันไม่อยากอยู่ก็งี้หมดหนทางแล้วจะทำไงได้ล่ะป้า “

“ แฟนทิ้งหรอ “

ควับ !!

ผมหันกลับไปมองแกอีกครั้ง

“ รู้ได้ไง ? ป้าเป็นใครเนี่ย “

“ ปัญหาเบสิคมากๆ…แฟนทิ้ง ผัวตี “

“ เห้อออ..แต่ผมมากกว่านั้นน่ะสิ “

“ มากกว่านั้นหรอ “

“ ใช่…เมื่อเช้าแม้ผมหอบเงินที่ผมเก็บมาทั้งชีวิตหนีไปอย่างหน้าตาเฉยพอตกตอนเย็นผมกลับโดนแฟนที่รักมากๆทิ้งแล้วมันก็ไม่ใช่ใครเลยมันไปคบกับเพื่อนสนิทของผม ฮื่อออออ T^T มันเศร้าป้า ! มันเศร้า ! “

“ ก็เลยจะฆ่าตัวตาย….แล้วทำงานอะไรเรา “

“ ผมเป็นพนักงานออฟฟิศแต่….ผมก็เป็นนักเขียนด้วยแต่เป็นแค่งานอดิเรกที่ทำเวลาเบื่อชีวิตว่าแต่….”

 

จังหวะที่หันมาป้าคนนั้นก็หายไปแล้วครับ…หายไปแบบเหมือนไม่มีคนมายืนคุยด้วยเลย

“ ผีหรือคนวะ…ทำไมขนาดนั้น “

สาบานเลยว่าตอนนี้ผมทั้งกลัวทั้งเสียวไหนจะบรรยายโพล้เพล้เย็นๆ นี่ลืมคิดเรื่องผีไปได้ไง !

“ ถ้าเมื่อกี้ไม่ใช่คนก็ผีสิวะ…แล้วถ้าเป็นคนป้าแกไปไหนล่ะ “

ผมกวาดสายตามองไปรอบๆตัวอีกครั้งก่อนจะยันตัวขึ้นมาแต่จังหวะที่จะลุกกลับหน้ามืดเพราะลุกเร็ว ผมเซหงายหลังตกลงไปในแม่น้ำอย่างไม่ทันตั้งตัว

ตู้มมม !!!!!!

“ ช่วยด้วย !!! ช่วย…ช่….”

ผมพยายามตะเกียกตะกายขึ้นมาร้องขอความช่วยเหลือจากผู้คนแต่น้ำมันสำลักเข้ามาในปากจนพูดไม่รู้เรื่อง สุดท้ายตัวผมก็ทิ้งดิ่งลงมาในความมืด…..

ภาพพ่อแม่ผุดขึ้นมาในหัวทันที…แต่ก็มีแว๊บนึงนะครับที่รู้สึกว่า..นี่อาจจะเป็นจุดจบของชีวิตผมแล้วจริงๆเอาเถอะถ้าจะตายแล้วผมก็ขอให้ชีวิตหลังความตายของผมมันมีความสุข แล้วก็แตกต่างจากชีวิตของผมทั้งชีวิต….

ผมหลับตาลงในขนาดที่ตัวของผมกำลังดำดิ่งลงไปในความลึกความเย็นของมวลน้ำที่ไหลผ่านตัวผม…..แต่ในขณะที่ตาของผมกำลังจะดับลงนั่นมัน…ใครจมลงมาอีกคนกันนะ….

อึก !!!!

//

“ ไปตามหมอมาเร็วๆ “

เสียงคนวิ่งกันให้วุ่นวายตายจริงในนรกยังวุ่นวายเลยหรอ…

“ มัวยืนทำอะไรอยู่ ! ไปตามหมอมาสิ ! “

ใครมาตะโกนอะไร..นี้ถึงคิวพบยมบาลรึยังจะได้กล่าวกับท่านว่าชีวิตนี้ถ้าลงกะทะทองแดงก็เจ็บไม่เท่ากับ …

อ๊ะ !

ใครฉุดขึ้นมา…ร่างผมถูกฉุดขึ้นมานอนอิงกับอะไรสักอย่างที่มีเสียงหัวใจเต้นเบาๆ

“ แสงแดด..ลืมตาหน่อย “

เสียงใครไม่คุ้นเลยยมบาลงั้นหรอ….

“ ลืมตาหน่อย…ได้ยินมั้ย “

ผมค่อยๆลืมตาตามคำสั่ง แต่ตามันหนักมากเลยลืมยากชะมัด….

“ ใครอ่ะ…ยมบาลหรอ “

ผมพูดด้วยน้ำเสียงแห้งๆ เพราะรู้สึกตัวว่าเหนื่อยแล้วไม่สบายตัวเอาซะเลยแต่ว่าภาพนัยน์ตาของผมมันค่อยๆปรับภาพเบลอที่เห็นค่อยๆชัดขึ้นทีละนิด…

มีผู้ชายคนนึงผมดำออกน้ำตาลเข้มคิ้วหนา ตาคม…จมูกโด่งริมฝีปากบางออกแดงนิดๆ กำลังเพ่งมองมาที่ผมอย่างตั้งใจแต่ใบหน้าเครียดจัง ยมบาลที่นี่งานดีแหะ

“ แสงแดด…”

“ ท่านยมหรอครับ…มารับผมใช่ไหม “

“ รถพยาบาลมาแล้วครับนาย “

หมับ !!!!

ผมถูกอุ้มขึ้นมาว่าแต่จะพาผมไปไหน…เสียงคนวิ่งตามกันวุ่นวายเลยอยากมองนะแต่รู้สึกว่าไม่มีแรงจะตอบจะมองเลยตอนนี้อยากหลับไปอีกครั้ง…จะหลับล่ะนะ…ไม่ไหวจริงๆท่านยม…

แสงแดด !

แสงแดด !

 

Next part

( คุยกับนักเขียน )

ฝากทุกคนเป็นกำลังใจให้นักเขียนมือสมัครเล่นคนนี้ด้วยนะคะ แงงงงงง ><

 

 

ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น