[จบ] คนโปรดของคุณโนอาห์ [Mpreg]
ตอนที่ 1 มือกลองคนสวยขา
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

ตอนที่ 1 มือกลองคนสวยขา

 

ขึ้นชื่อว่าฝาแฝดใบหน้าย่อมละม้ายคล้ายคลึงกันจนแทบแยกไม่ออก แต่เพราะร่างกายที่อ่อนแอกว่าในวัยเด็กซ้ำยังป่วยอยู่บ่อยๆ ทำให้ โปรด อัศวภูวเรศ ตัวเล็กและบอบบางกว่าแฝดน้องอย่าง ปราน อัศวภูวเรศ อยู่มาก

 

"น้องไม่อยากให้พี่โปรดไปสถานที่แบบนั้นเลย แล้ววันนี้น้องก็มีนัดกับลูกค้าตามไปเฝ้าไม่ได้ด้วย"

 

เจ้าลูกหมาตัวโตทำหน้าบูดบึ้งเพราะวันนี้พี่ชายนักดนตรีมือทองต้องไปที่ผับของเพื่อนรักเพื่อไปช่วยตีกลองให้ เนื่องจากมือกลองประจำร้านแขนหักจากอุบัติเหตุทางรถยนต์

 

"เอาหน่าถ้าพี่ไม่ไปเจค็อปก็โกรธอีก ช่วยๆ มันหน่อยเนอะวันนี้คนที่ร้านเยอะ ถ้าไม่มีมือกลองล่ะแย่เลย"

 

โปรดเอียงหน้าซบบ่าน้องชายฝาแฝดอย่างออดอ้อน ก็เจค็อปเป็นทั้งเพื่อนสนิทของเขาและปราน เจค็อปเป็นเจ้าของผับดังย่านทองหล่อ วันนี้เดือดร้อนจริงๆ ถึงได้มาขอความช่วยเหลือจากโปรด

 

"ถ้าเสร็จงานปรานจะรีบตามไปนะครับ แล้วพี่โปรดก็ไม่ต้องดื่มนะรู้ไหมใครยื่นแก้วมาก็ห้ามดื่ม ห้ามเด็ดขาด"

 

"ครับๆ ไม่ต้องห่วงนะ"

 

รอยยิ้มพิมพ์ใจที่ถอดแบบมาจากแม่ปริญเด๊ะ ถูกส่งไปให้น้องชายสุดที่รัก เขาเข้าใจน้องปรางน้องสาวคนสุดท้องของบ้านแล้วว่าทำไมถึงไม่ค่อยชอบใจเวลาถูกพี่ๆ ตามหวง

 

 

 

โปรด เป็นนักดนตรีที่มากความสามารถ เขามีวงเป็นของตัวเอง ซึ่งนานๆ จะปล่อยเพลงออกมาทีเพราะโปรดผันตัวมาทำงานเบื้องหลังให้กับนักร้องในสังกัดและนอกสังกัดแทน เขามีบริษัทเป็นของตัวเอง คุณปู่ให้เงินทุนเปิดบริษัทหลังจากที่เขาเรียนจบเฉพาะด้านมา ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นโปรดิวเซอร์ออกแบบซาวน์ดนตรีและแต่งเพลง การลงทุนมักมีความเสี่ยง แต่โปรดกลับทำมันได้ดีจนหาทุนมาคืนคุณปู่ได้ภายในระยะเวลาแค่ 6 เดือน

 

คนตัวเล็กขับรถยนต์สัญชาติอิตาลีอย่าง เฟอร์รารี่ แคลิฟอเนียสีขาวเปิดประทุน รุ่นใหม่ล่าสุดที่เขาได้มาจากน้องชายที่รักรถเป็นชีวิตจิตใจอย่างปราน ทั้งที่เขาปฏิเสธไปแล้วเพราะต่อให้ความเร็วของรถคันนี้จะหลายร้อยแรงม้าแต่โปรดก็จะขับแค่แปดสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมงอยู่ดี

 

 

 

เสียงทำนองดนตรีจากผับดังกระหึ่ม โปรดหลับตาพริ้มฟังเสียงนั้น หากคนปกติทั่วไปคงฟังจังหวะที่มันมิกซ์มาแล้ว แต่เขากลับแยกเสียงของเครื่องดนตรีต่างๆออกจากกันได้อย่างชัดเจน

 

ใครๆ ก็ไม่อยากเชื่อว่าโปรดจะตีกลองได้ ผู้ชายร่างบางๆ ตัวขาวๆ ข้อมือก็เล็กนิดเดียว ตีกลองทีก็กลัวว่าข้อมือจะหักแต่กลับตีกลองได้อย่างน่าทึ่ง

 

"เฮ้ มาแล้วหรอตัวเล็ก"

 

หนุ่มลูกครึ่งไทย-ฝรั่งเศษ เดินเข้ามาต้อนรับทันทีที่คนสำคัญเดินเข้ามาในร้าน มือกลองหนุ่มสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวที่รีดเรียบจนแทบไม่เห็นรอยยับ นี่ขนาดใช้ชีวิตมาทั้งวันแล้วโปรดยังเนี๊ยบอยู่อีก

 

"หวัดดี วันนี้วงดนตรีขึ้นกี่โมงหรอเจค็อป"

 

"อีกเดี๋ยวก็ขึ้นแล้ว ไปหลังร้านกัน"

 

เจค็อปมักจะดิบเถื่อนหากอยู่กับปราน แต่พออยู่กับโปรดเขากลับทรีตคนพี่อย่างดี ราวกับเป็นเจ้าชายของกลุ่ม ก็ โปรด อัศวภูวเรศน่ะน่ารักนุ่มนิ่ม และน่าจับกลืนลงท้อง ถ้าไม่ติดว่าน้องชายฝาแฝดหวงมากน่ะนะ

 

 

 

"สวัสดีครับพี่โปรด ผมชอบเพลงล่าสุดที่พี่ทำมากเลยครับจะร้อยล้านวิวแล้ว ผมขอจับมือพี่สักครั้งในชีวิตได้มั้ย"

 

มือเบสเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กเดินเข้ามาก็ตื่นเต้นเป็นอย่างมาก เขาขออนุญาตก่อนที่โปรดจะยื่นมือไปให้อย่างเอ็นดู

 

เพี๊ยะ!

 

แต่ก็ถูกหนุ่มเจ้าของผับตีมืออย่างแรง ไม่ได้หรอกปรานมันกำชับนักกำชับหนาว่าอย่าให้ใครเข้าใกล้พี่มันเด็ดขาด

 

"คิก คิก"

 

โปรดยืนขำรุ่นน้องนักดนตรีที่สะบัดหน้างอนเจค็อปและเดินหนีไปแล้ว สองคนนี้ก็ดูมีความความสัมพันธ์แปลกๆอยู่นา

 

 

 

.

 

แสงไฟทั้งร้านดับลง ก่อนที่แสงจากสปอร์ตไลท์จะสาดส่องลงมากลางเวที มือกลองหน้าใหม่จากที่ขาวอยู่แล้วพอโดนแสงตกกระทบออร่าก็ยิ่งสาดกระจาย ทำเอาหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่กุมหัวใจตัวเองเอาไว้เพราะกลัวว่ามันจะลอยไปอยู่กับคนตัวเล็กบนเวที

 

"นั่นมันโปรดมือกลองวงCrunchyนี่นา กรี๊ดดดด"

 

ยากมากที่จะมีโอกาสได้ฟังสดๆ ขนาดงานดนตรีดังๆ ยังซื้อตัววงนี้ยากเลย เหล่าบรรดาลูกค้าในร้านต่างพากันยกกล้องขึ้นมากดถ่ายภาพเคลื่อนไหว เชื่อสิว่าหลังจากที่อัพลงโซเชียล วิดีโอนี้จะกลายเป็นไวรัลทันที

 

 

 

"ขอเสียงปรบมือให้นักดนตรีคนพิเศษของร้านเราในค่ำคืนนี้ด้วยครับ"

 

 

 

"กรี๊ดดดดด"

 

"วู้วววว"

 

 

 

หลังจากที่การแสดงสิ้นสุด เสียงโห่ร้องชื่นชมก็ดังกระหึ่มไปทั่วทั้งร้าน โปรดลุกขึ้นออกมายืนด้านหน้าเวทีก่อนจะโค้งคำนับขอบคุณ

 

"ซักแก้วนะครับ"

 

"ขอบคุณมากนะครับ แต่ผมไม่ดื่ม"  โปรดยังจำคำสั่งของน้องปรานได้อย่างดี

 

"แก้วเดียวนะครับ เพื่อแฟนคลับทุกคนในนี้"  ลูกค้าชายหนุ่มร่างสูงคะยั้นคะยอ ก่อนจะมีเสียงบิ้วด์อื่นๆ ตามมา

 

ดื่มเลย

 

ดื่มเลย

 

ดื่มเลย

 

 

 

ขอโทษนะปราน แค่แก้วเดียวคงไม่เป็นไร

 

 

 

"อึก!"

 

เหล้าเพียวๆ ถูกโปรดกระดกทีเดียวจนหมดแก้ว ใบหน้าหวานเหยเกเพราะความขมปร่าของแอลกอฮอล์

 

วิ้ววววว

 

เหล่าบรรดาลูกค้าต่างพากันปรบมือชอบใจ ขนาดท่ากินเหล้ายังดูดีได้ขนาดนี้ 

 

โปรดลงจากเวทีหลังจากที่เล่นดนตรีอยู่บนเวทีนานนับชั่วโมง เขากลับไปที่หลังเวทีเพราะน้องชายฝาแฝดบอกว่าจะมารับ แล้วนี่เจค็อปก็หายไปไหนไม่รู้ 

 

มึนหัวชะมัดเลย !เหล้าแก้วเมื่อกี้อาจจะแรงเกินไป

 

"ไปล้างหน้าล้างตาก่อนแล้วกัน"

 

โปรดว่าก่อนจะเดินเซไปที่ห้องน้ำที่อยู่ด้านข้างของผับ

 

 

 

.

 

 

 

"โนอาห์ฉันว่ากลับเถอะ ถ้าเกิดมีคนจับได้ว่านายหนีมาเที่ยวสถานที่แบบนี้มีหวังเป็นข่าวแน่ๆ"

 

ผู้จัดการศิลปินอย่างไลล่าห้ามปราม โนอาห์ ศิลปินหนุ่มสุดฮอตจากอเมริกา ที่ตอนนี้กำลังทำตัวน่าปวดหัวด้วยการแอบมาเที่ยวสถานบันเทิงตั้งแต่คืนแรกที่บินมาถึงประเทศไทย

 

"ไม่มีใครรู้หรอกน่าไลล่าถ้าพี่ไม่ตะโกนเสียงดังอยู่แบบนี้!" 

 

ไลล่าเป็นผู้จัดการที่โนอาห์เคารพนับถือเหมือนพี่สาว แต่ก็นั่นแหละเขาน่ะดื้อเอง ต่อให้เป็นไลล่าเขาก็ไม่เชื่อฟังหรอก

 

"คนที่นัดไว้มาหรือยังบิลลี่"

 

ชายหนุ่มเมินผู้จัดการก่อนจะหันไปตามลูกน้องคนสนิทที่ติดสอยห้อยตามมาจากอเมริกา

 

"มาถึงแล้วครับคุณโนอาห์ เหมือนว่าตอนนี้จะไปเข้าห้องน้ำ"

 

"งั้นนายไปรับเขามาเลย ฉันจะกลับแล้ว ผู้จัดการฉันน่าจะอยากพักผ่อน"

 

"ครับนาย"

 

ไลล่าได้แต่มองบนให้กับความปากร้ายของโนอาห์ ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าโนอาห์ไม่ได้เป็นห่วงเธอจริงจังหรอก หมอนี่แค่จะแขวะเธอเท่านั้นเอง

 

โนอาห์นัดหมายจากดีลเลอร์ ทางนั้นบอกว่าจะส่งคู่นอนที่น่าสนใจมาให้เขาในค่ำคืนนี้ เขาไม่ชอบความเหงาและเปล่าเปลี่ยว เพราะฉะนั้นตลอดระยะเวลาที่ต้องอยู่ที่นี่เขาควรจะมีเพื่อนร่วมเตียง

 

 

 

บิลลี่ยืนรออยู่หน้าห้องน้ำชายนานมากแล้ว แต่ก็ไม่มีวี่แววคนของเจ้านายจะออกมา เพราะกลัวว่าคุณโนอาห์จะรอนานเขาจึงเข้าไปดูด้านในด้วยตัวเอง คนที่ดีลเลอร์ส่งมาใส่เชิ้ตสีขาวเขาจำรายละเอียดได้เท่านี้

 

 

 

ปึก!

 

 

 

ภายในห้องน้ำมีร่างกายอ่อนปวกเปียกยืนพิงผนังห้องน้ำอยู่ ดูเหมือนว่ากำลังจะเมามายได้ที่ ชายหนุ่มร่างกายบอบบางในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวคงเป็นคนที่ดีลเลอร์จัดมาให้กับคุณโนอาห์ แต่มันไม่แย่ไปหน่อยหรือไงถึงได้เอาคนเมาส่งมาแบบนี้

 

 

 

"คุณครับ พร้อมไหมผมมารับตัวคุณ"

 

"หื้อออ น้องปรานหรอ พี่พร้อมแล้วววว ปะ ปะ กลับๆ กลับบ้านกันเนอะ"

 

มือสวยปัดป่ายสะเปะสะปะไปทั่วจนบอดี้การ์ดหนุ่มต้องล็อคแขนคนตรงหน้าเอาไว้ 

 

"ฮืออ ปวดหัวมากเลย น้องปรานอุ้มพี่โปรดหน่อยได้ไหม นะนะ"

 

โปรดซบหน้าอ้อนคนตรงหน้าเพราะตาลายจนคิดว่าบิลลี่คือน้องชายฝาแฝดของตัวเอง

 

"ผมอุ้มคุณไม่ได้หรอกนะครับ ไม่อย่างนั้นเจ้านายเอาผมตายแน่"

 

บิลลี่รีบพยุงคนที่เขาคิดว่าเป็นคนของเจ้านายไปที่ลานจอดรถให้ไวที่สุด ตอนนี้คุณโนอาห์น่าจะไปรออยู่ที่นั่นแล้ว

 

"ทำไมนานนักบิลลี่"

 

โนอาห์ที่ยืนพิงรถคันหรูเอ่ยถามด้วยความหงุดหงิด บอดี้การ์ดของเขาหายไปนานเกือบครึ่งชั่วโมงทั้งที่แค่ให้ไปตามคนไม่จำเป็นตอนนานขนาดนั้น นานเสียจนผู้จัดการของเขาหนีขึ้นแท็กซี่กลับโรงแรมไปก่อนแล้ว

 

"หืมหุ่นดีใช้ได้เลยนี่ แต่ทำไมสภาพถึงเป็นงั้น"

 

ชายหนุ่มเลิกคิ้วถามอย่างแปลกใจ ทำไมเด็กที่เขาจ้างมาถึงอยู่ในสภาพเมาไม่ได้สติได้ขนาดนั้น และบิลลี่ก็ให้คำตอบไม่ได้เช่นกัน

 

"เมื่อยจัง น้องปรานอุ้มพี่หน่อย อุ้มๆๆ"

 

"Damn!"

 

ฝรั่งหนุ่มสบถด้วยความตกใจ เมื่อคนตัวขาวตรงหน้ากำลังกอดคอลูกน้องของเขาแถมยังออดอ้อนจนบิลลี่ยืนตัวแข็งทื่อ

 

"ส่งมานี่"

 

โนอาห์กระดิกนิ้ว ไม่นานร่างอ่อนปวกเปียกก็ถูกส่งให้กับเจ้านาย ร่างสูงอุ้มคนเมาขึ้นมาในท่าเจ้าสาวก่อนจะสั่งให้บิลลี่ไปเปิดประตูรถ ดูสิเมาจนผมเผ้าล่วงลงมาปิดหน้าไปหมด เขายังไม่ทันเห็นหน้าชัดๆเลยด้วยซ้ำ หุ่นก็เร้าใจอยู่หรอกแต่ถ้าหน้าไม่ตรงปกค่อยว่ากันทีหลังแล้วกัน

 

"กลับโรงแรมเลย"

 

"ครับนาย"

 

 

 

.

 

 

 

รถโรลส์ รอยซ์ คันหรูที่บริษัทส่งมาเพื่อให้ศิลปินคนดังใช้งานระหว่างอยู่ที่ประเทศไทย ขับเคลื่อนไปบนท้องถนน จุดมุ่งหมายคือเพนท์เฮาท์บนโรงแรมหรูใจกลางเมือง

 

โนอาห์อุ้มคนเมาขึ้นไปบนห้องด้วยตัวเอง ปกติจ้างใครมาก็ไม่เห็นจะต้องออกแรงและเหนื่อยแบบนี้มาก่อน กว่าจะถึงเพนท์เฮาส์ก็ทำเอาเหงื่อตกเหมือนกัน

 

ตุบ!

 

 

 

ร่างเล็กถูกวางไว้บนเตียงกว้างก่อนที่ชายหนุ่มจะปลดกระดุมเสื้อออกจนหมดเพราะมันชุ่มไปด้วยเหงื่อ ทั้งที่ตัวก็เล็กนิดเดียวแต่ทำไมถึงได้หนักขนาดนี้ หรืออาจเป็นเพราะเขาไม่เคยต้องอุ้มใครแบบนี้มาก่อน

 

 

 

"อือออ ถึงบ้านแล้วหรอน้องปราน"

 

แล้วปรานนี่ใครกัน!

 

โนอาห์ทิ้งตัวลงนอนตะแคงอยู่ข้างคนเมา มือหนาเกลี่ยเส้นผมที่หล่นลงมาปรกใบหน้าออกให้อย่างใจเย็น ก่อนที่เขาจะตกใจไม่น้อยเมื่อได้เห็นคนตรงหน้าชัดๆ

 

มือกลองที่เขาเห็นอยู่ที่ผับนี่ 

 

 

 

ตอนที่คนๆนี้อยู่บนเวที โนอาห์ไม่สามารถละสายตาไปไหนได้เลย ยามที่มือเล็กๆ ใช้ไม้กองฟาดลงไป ให้ตายเถอะ! โนอาห์คิดว่ามันเซ็กซี่จนอยากจับมาอยู่ใต้ร่าง

 

 

 

"นี่นอกจากจะเป็นมือกลองแล้วยังรับงานพิเศษเพิ่มอีกหรอเนี่ยหนูน้อย"

 

 

 

*****

แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น