ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่5 คนในโทรศัพท์ของไอ้ภูมิ

ชื่อตอน : ตอนที่5 คนในโทรศัพท์ของไอ้ภูมิ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 08 พ.ย. 2559 20:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่5 คนในโทรศัพท์ของไอ้ภูมิ
แบบอักษร

5

 

     นี่ก็ตี4แล้ว ชั่งเป็น เวลาตื่นนอนของผมจริงๆเมื่อวานก็ทำเป็นคิดมากไปงั้นแหละครับ อิอิ

     “แอ๊ดดดด~”

ผมว่าจะเปลี่ยนประตูใหม่แหละ รำคาญเสียง อย่างกับในหนังผีแหนะ จะว่าไปแล้ว

     ‘พี่เขาตื่นรึยังวะ?

ห้องตรงข้าม 658

     ‘…....’ ผมมองห้องตรงข้ามอยู่นานเหมือนรอคอยอะไรสักอย่าง

คงยังไม่ตื่นหรอกมั้ง

     “แอ้ดดดดด ปึก”

     “แว้กกกกกกก!!!

โอ้ยยยย ตกใจหมด ก็เฮียแกอยู่ๆก็เดินออกมาจากห้อง พร้อมผ้าขาวม้า ที่พาดบ่าอยู่ หืออบอกเลยครับ วินาทีนั้นตกใจสุดอ่ะ เขาก็เห็นผมนะผมมองเฮียแกอยู่แต่เฮียแกก็ไม่ได้สนใจผมเท่าไหร่ แถมตอนนี้เดินไปห้องอาบน้ำละมีหรอที่ผมจะตามไป เอาว่ะรอให้เขาอาบน้ำเสร็จก่อนค่อยไป เจอตอนนี้เดี๋ยวก็เกิดอาการประหม่าอีก

พอผ่านไปได้ยี่สิบนาทีผมว่าเขาคงอาบเสร็จละมั้ง ผมรีบเดินไปห้องอาบน้ำเลย

!!!!!!!!!!!!!

ได้ไงวะ?? ก็ตอนนี้อะพี่เขายืนกอดอกเหมือนรอใครสักคนอยู่ในห้องน้ำอะดิ

พอผมเดินเข้าไปในห้องน้ำเลยป๊ะกันที่ประตู นึกว่าผี แม่งงงงหลอนชิบ

     “หึ

คือไร? ทำเสียงขึ้นจมูกละมองต่ำ จริงๆก็คงมองปกติแหละครับแต่ผมเตี้ยกว่าเขา คนบ้าไรสูง180กว่าได้ เดินทีอย่างกับเสาไฟฟ้าในมอ

เหมือนเฮียแกแน่ใจแล้วว่าผมมาอาบน้ำแล้วเฮียแกก็เดินกลับไปเลย

 ‘อะไรวะ??’

 

     “ซู่~”

แปรงฟันไปบ้วนปากไปเงยมาอีกที

      “จ๊ะเอ๋~!”

     “อิตุ่น!! ตกใจหมด! หน้าอย่างกับผีหน้ามันโทรมมากครับ

     “ก็กูเพิ่งตื่นไหมล้าาา อิง่าว!

     “คนอื่นหล่ะ?” ผมถามตุ่นมันครับ เห็นมันมาคนเดียว ทุกทีต้องเดินพร้อมกันกับภัทรและภูมิ

     “กำลังเดินตามมา

     “นึกไงถึงตื่นเช้าวะ?”

     “ก็อิภูมิอ่ะดิ นอนคุยโทรศัพท์แล้วหัวเราะคิกคักแลดูมีความรักวัยแรกแย้ม กูรำคาญเลยตื่นอิภัทรมันก็เลยตื่นตาม

มันพูดแบบหัวเสีย คงจะอารมณ์เสียจริงๆแหละมั้งที่ไม่ได้นอนอย่างเต็มอิ่ม

     “นู่นไง อิตัวการมาละ... มองตามที่อิตุ่นมันบุ้ยปากไปทางประตู ผมก็ไปเจอกับไอ้ภัทร ไอ้ภูมิกำลังเดินเข้ามาพร้อมผ้าเช็ดตัวบาดบ่า

     “ว่าไง แม่สาวน้อย นอนคุยโทรศัพท์กับใครหรอจ๊ะ ผมล้อมันไปงั้นแหละครับ ใจจริงก็อยากรู้คำตอบแหละ อิอิ

     “เอ่ออ... แม่หน่ะ เสียงภูมิมันตะกุกตะกัก

     “ปึง!!!!...เสียงมันปิดประตูห้องน้ำหนีเลยครับ ผมว่ามันต้องมีซัมติงอะไรบางอย่างแน่ๆ ไอ้ธันคนนี้จะต้องรู้ให้ได้โว้ยยยย

 

ที่โรงอาหาร ตอนเช้า

     “ไอ้ภูมิ มึงคุยโทรศัพท์กับใครกันแน่ กูว่าไม่ใช่แม่มึงหรอก... อ๊ะๆอย่ามาโกหกเพื่อนน้าาา

เสียงผมถามไอ้ภูมิมันครับ ก็มันเล่นบ่ายเบี่ยงไม่ยอมตอบตั้งแต่เช้า พอตอนนี้กินข้าวมันก็ยังก้มหน้าก้มตาจิ้มแต่โทรศัพท์

     “.....”มันเงียบครับ ยังก้มหน้าก้มตาเล่นโทรศัพท์ ผมเลยส่งซิกให้ไอ้ภัทรที่นั่งข้างๆไอ้ภูมิทำการแย่งโทรศัพท์มันมา

     “ฟรึ่บ!...

     “เห้ยยย เอามานะโว้ยยยย!

     “ทำดีมากภัทร มากูดูเองภัทรมึงไปซื้อข้าวไป”

     “เออๆ ยังไงก็บอกกูด้วย” มันพูดเสร็จมันก็รีบเดินไปซื้อข้าว

ต่อไปก็...

     “ตุ่นครับทำไรอ่ะ พอดีเพื่อนธันอยากกินบิงซูร้านที่เปิดใหม่อ่ะเห็นรีวิว  #อร่อยไปแดก เต็มกลุ่มไลน์คณะเลย อยากให้มึงไปซื้อให้หน่อยอ่ะ”

     “โอ้ย กำลังส่องเฟสพี่แผ่นดินอยู่ก็พี่เขาอัพรูปตอนไปว่ายน้ำมา ซิกแพคน่าตั้มมากอ่ะกรี๊ด แต่แม่งมีแต่ชะนีมาเม้นกูไม่ชอบเลยทีชะนีเม้นเขาก็ตอบกลับหมดนะแต่พอกูเม้นบ้างเขาไม่ตอบกลับเลยอ่ะ...เออมึงว่าอะไรนะบิงซูช่ะมะโอเคกูก็อยากกินพอดี ไม่ได้กินมานาน อ่ะ เอาตังมา” มันพูดด้วยน้ำเสียงดี๊ด๊าได้สักพักก็เปลี่ยนน้ำเสียงแบบนอยด์ๆพร้อมแบมือขอตังผม

     “นี้ครับ” ผมหยิบเงินแบบลวกๆให้มัน

     “เดี๋ยวมานะ” มันเดินไปแล้วครับ..

     “เอามา!...”

ภูมิมันทำท่าจะเอาโทรศัพท์คืน

     “อ๊ะๆ มึงจะให้กูดูหรือให้พวกมันดู

ถ้าพวกมันดูคงรู้นะว่าจะเกิดอะไรขึ้น

ผมชักโทรศัพท์ของมันที่อยู่ในมือผมหนีมือมันออกมาและอมยิ้มอย่างคนที่เหนือกว่า แหงละ ผมมั่นใจมากว่ามันต้องยอมให้ผมดู

     “เออ.. มึง!! พี่คิงมา!!!”

     “ไหน!?” ผมถามมันอยากตกใจ พยายามมองหาซ้ายขวาหน้าหลังก็ไม่มี อ้าว เห้ย!!

ฟรึ่บ

แย่งไปเฉยเลยอะ อะไรวะ แม่ง

     “มึงขี้โกง นิสัยเสีย ทีพวกูมีอะไรยังบอก นี่กูเห็นมึงไม่กล้าบอกเพราะคงกลัวโดนล้อ กูเลยจัดการไอ้ภัทรกับอีตุ่นให้ออกไปก่อนนะ นี่มึงไม่ไว้ใจกูเลยใช่ปะ?

     “ไม่ใช่เว้ยมึง คือ..

     “เรื่องของมึงเถอะ คราวหลังอย่ามาขออะไรจากกูอีกเลย แม้แต่ความไว้ใจ..

ผมพูดกับมันด้วยน้ำเสียงตัดพ้อแล้วลุกออกจากโต๊ะ

หมับ!!’

     “กูขอโทษ กูยอมแล้ว แต่อย่าบอกใครนะ กูยังไม่พร้อม..

ก็แค่เนี่ย เสียแรงเล่นละครเลยเห็นแมะ เฮ้ออออ อิอิ...จะได้ดูสักที ว่ามันมีอะไรนักหนาผมสไลด์หน้าจอโทรศัพท์มันดู

.

.

.

.

     ‘พีระ: งั้นเดี๋ยวเย็นนี้เจอกัน เดี๋ยวพี่ไปหาที่เดิมนะ :D’

 !!!!!?

โอ้โหหหห ก็ว่าทำไมเมื่อวานไอ้ภูมิถึงหายหัวไป ก็เมื่อวานตอนที่พวกผมคุยเรื่องไอ้ต้นเสร็จอ่ะมันก็ขอเดินแยกไม่กลับหอมันบอกมีธุระอะไรสักอย่าง ละกลับมาอีกทีก็ดึกมาก คนเราก็อุส่าเป็นห่วงอะนะ ที่แท้แม่งไปหาผัวนี่เองงงร้ายกาจ

     “ไอ้ภูมิมันจะมีผัวแล้วโว้ยยยยย

     “เห้ย! ผัวบ้าไรไอ้ธัน มันรีบเอามือมาปิดปากผมครับ

     “อือๆๆ เอออือออกไอ”

     “ได้ แต่มึงต้องห้ามเอะอะ โวยวาย”

     “โอเอ” ละมันก็ปล่อยมือมันออก

      “แหมมม ก็ผัวพีระงายยยยย กิ้วๆ”พอมันปล่อยมือเสร็จ ผมก็รีบสวนขึ้นเลยครับ

     “ไอ้เชี่ยนิ” มันเขินครับ หันหน้าหนีแล้วลุกไปซื้อน้ำเลยอ่ะ

สักพักภัทรมันก็เดินกลับมาคนแรก

     “เป็นไงบ้างมึง ได้ความว่าไงๆ?”

     “ก็ไม่ว่าไงหรอก แค่มันมีความรัก แอร้ยยยยยย

     “กับใครอะ บอกบ้างดิ่ มึงรู้ชัวร์ว่าใครถึงพูดแบบนี้

     “อะไรใครมีความรักคะ?

เสียงอิตุ่นถามขึ้นมาพลางวางถ้วยบิงซูไว้บนโต๊ะ

     “ก็ไอ้ธันมันบอกไอ้ภูมิกำลังมีความรักอะดิ่มึง ใครวะ บอกมาเลยยยย

     “ซอรี่ค้าบบบบ ความลับสุดย้อดดดดดด

     “แหม กล้ามีความรักกับเพื่อนหรอมึง!? งอนค่ะ บอกเลย!!”

เสียงตุ่นว่าพลางหันหน้าไปอีกทาง งอนเหมือนตุ๊ดเชียว.. ก็ใช่นี่หว่า ลืม 555555555555

     “มึง ครั้งนี้กูบอกไม่ได้จริงๆ ภูมิยังไม่พร้อม ไม่ใช่กูไม่อยากบอก ที่กูตื้อมันจนได้ก็เพราะไม่อยากให้มันเก็บอะไรไว้คนเดียว เกิดอะไรขึ้นมามันจะได้มีคนคุยให้คำปรึกษา ดีกว่าร้องไห้ฟูมฟายคิดฆ่าตัวตาย มึงเข้าใจใช่ไหมละ

     “เฮ้ออออ เออ กูเก็ทละ

     “มึงบอกงี้แต่แรกก็จบ ชิ

กูผิดเฉย ห่าเอ้ยยยยยยย

     “ถ้ามันพร้อมเมื่อไหร่ กูจะให้มันบอกพวกมึงเองเลย ดีกว่าให้กูบอกพวกมึงแทน เพราะถ้ามันมาบอกเองมันน่าจะคิดได้ว่า พวกเราอยู่ข้างมันเสมอ เนอะ

     “อือ/ช่ายยย

เสียงมันสองคนขานรับตอบข้อเสนอที่ผมบอกพวกมันไป

 

วันนี้เราเรียนเช้าอีกตามเคยครับ 9:00-12:00 วิชาเขียนแบบครับวันนี้ เป็นสี่ชั่วโมงที่ยาวนาน

     “โอ้ยยยย เปลี่ยนเขียนแบบเป็นเดินแบบได้ปะ แบบอยากจะฟูลเทิร์นไรงี้อ้ะ เสียงตุ่นบ่นไปสไลด์ตัวนอนบนโต๊ะเรียนไป

     “โถๆๆ ถึงจะมีเดินแบบ เขาก็เลือกเบ้าหน้านางแบบจ้ะ! ว่าละไอ้ภัทรไม่ยอมให้อิตุ่นพูดลอยๆแน่ ขัดกันแขวะกันตลอด

     “มึงๆ อันนี้เส้นหนาปะวะ?”เสียงภูมิถามผมครับ

     “ใช่ๆอันนี้กำแพงอะ ผมเลยตอบไอ้ภูมิไปครับ มันคงชอบวิชานี้น่าดู เห็นตั้งหน้าตั้งตาเรียน

     “แหมมม อีภูมิทำเป็นฟิต พอคาบคณิตมึงก็ตาย อิง่าว! เสียงอีตุ่นครับ ลุกขึ้นมาแขวะไอ้ภูมิโดยเฉพาะหลังจากที่ทำท่าสลบไสลไปกับโต๊ะเรียน

     “มึง สรุปมึงกับพี่พีระนี้ยังไงวะ อย่าโกหกกูนะเว้ย เสียงผมคุยกับไอ้ภูมิครับ ต้องกระซิบกัน เดี๋ยวขุ่นแม่กับไอ้ภัทรแม่งจะเสือกแล้วกระจายข่าว ไอ้ภูมิคงอายแย่

     “ก็ไม่ยังไง ดูๆใจกันอยู่ มันตอบไปก้มหน้าวาดแบบไป

     “ห้ะ!!ดูใจนี่คือไม่ยังไง? โอ้ยยย นี่มึงคุยกับพี่เขามากี่วันละเนี่ย" ผมบ่นแบบอารมณ์เสีย ทำไมเพื่อนผมทำตัวไม่แพงเลย

     “อืม... ก็ตั้งแต่วันที่นั่งกินข้าวโต๊ะเดียวกันอะ” ‘ร้ายกาจรอบ2’

2วันได้แล้วสินะ แสดงว่าแสงไฟตอนเช้าที่ผมเห็นเป็นแสงไฟจากหน้าจอโทรศัพท์ของมันแน่เลยที่แท้มันก็แอบคุยกับพี่เขาทางโทรศัพท์เงียบๆ เห่อะ!

     “งี้ไง ไม่เคยจะบอกเพื่อนบอกฝูงหรอก ผมว่ามันพร้อมหันไปทางเพื่อนภัทรกับเพื่อนตุ่นเพื่อหาพรรคพวกเสริม

     “เออ สันดานนนน อิตุ่นครับคำนี้ +1จ้าาา

     “ได้ผัวละลืมเพื่อน เฬววววว โอ้ะ ถูกใจ

     “แป๊ะ! แป๊ะ!”ผมแทคมือกับไอ้ภัทรกับอีตุ่นครับ สะใจจริงๆ

     “จริงๆพวกกูไม่โกรธอะไรหรอก แต่มึงต้องรักตัวเองให้มากนะเว้ย ถ้าเขาเหี้ยถึงมึงจะรักเขามากมึงก็ต้องเลิกให้ได้จำคำกูไว้เลยนะพวกแรดทั้งหลาย ผมพล่ามยาวสั่งสอนพวกนี้สักหน่อย ภูมิกับภัทรพวกมันดูพยักหน้าครับ  แต่...

     “ส้า………ธุ” เสียงตุ่นมันครับ กวนติงกูซะแล้วเมิงง

 

‘โครมมมมม!!’

 

ตุ่นมันลงไปนอนกับพื้นแต่ท่าลงนอนมันครับ...โอเวอร์แอคติ้งได้อีกครับ

     “นักศึกษา! เล่นอะไรกัน!!?”อาจารย์ภาคหันมาด่าอิตุ่น อย่างไว

     “เอ่อออ หนูวูบอะคะอาจารย์สงสัยนอนน้อย แฮะๆ...

     “งั้นก็กลับไปนั่งที่เดิมดีๆนักศึกษา” อาจารย์ส่ายหัวให้กับความบ้าบอของมันละท่านก็ดำเนินการสอนต่อ

อิตุ่นมองค้อนใส่ผมวงใหญ่มว้ากกก ก็ผมถีบมันนี่ครับหมั่นเขี้ยว มาล้อผม คงจะหาว่าผมเทศน์ให้ฟังแน่เลยถึงพูดสาธุ เห่อะ สะใจดีครับ ฮ่าๆๆๆ~

 

     “เฮ้อ เรียนว่ายากแล้ว หาผัวยากกว่าอีกอะ
     “อิตุ่น คำพูดคำจา...

     “หรือไม่จริง!?”

     “เออ!! จริง!
เสียงไอ้ภัทรกับอิตุ่นครับ ว่างเป็นเสวนาเรื่องผู้ชายตลอด

และแล้วก็ถึงเวลาพักกลางวันครับ

     “งั้นแยกกันทำหน้าที่ตามเดิมนะ เสียงภูมิว่าแล้วมันก็เดินไปร้านน้ำทันที

     “กูจะโดนอะไรไหมวะเที่ยงนี้... ผมพูดอย่างขยาด

 

     “นี่ครับ น้ำแดงสำหรับที่รัก

     “เอ่อออ...ค่ะ เอ้ย!! ครับ!ภัทรมันหลุดสาวครับ

 ไอ้ภัทรกับพี่ไออุ่นครับ ซัมติงแรงอ่ะคู่นี้ ขอเชียร์สุดใจ

     “โอ้ยยยย อิภัทร จะแดกไหมน้ำแดงอะ จ้องพี่เขาอย่างกับจะแดกน้ำเขา!

     “อิตุ่น! มึงหุบปากไปเลยนะภัทรตะคอกกลับแบบอายๆ

     “ก็กูหมายถึงน้ำเขียวในมือที่พี่เขาที่ถืออยู่ โอ้ะ คิดอะไรต่ำๆ ตุ่นรับไม่ได้อะจริง

ฟังอีตุ่นพูดจบปุ๊บทุกคนก็ได้เบะปากใส่มันทันทีครับอินี้

     “สตอจริงๆ เสียงภูมิครับบ่นงึมงำแต่มันนั่งฝั่งเดียวกับผมไง เลยได้ยินเต็มสองหู +1ไปเลยเพื่อนภูมิ

     “พี่ขอนั่งกินข้าวด้วยคนนะ เสียงพี่ไออุ่นคุยกับไอ้ภัทรครับ

     “เอ่อออ... ที่เต็ม!ภัทรมันเอาสมุดแลคเชอร์ของผมและมันมาวางพาดที่นั่งข้างมันครับ

     “ข้างผมว่างครับพี่ไออุ่น~”เสียงผมเองครับ อยากจะรู้ว่าไอ้ภัทรมันจะทำหน้าแบบไหนกัน

ภัทรมันหันมามองค้อนผมครับจิกแรงด้วย แหม่ๆ ปากแข็งนะคนเรา~

     “รบกวนทีนะวา

     “ธันครับ!

     “อะไรทันๆนะ

     “เรียกผมว่าธัน....

     “เอ่อออ...โอเคๆ แต่พี่ว่าชื่อวาน่ารักดีนะครับ

     “งั้นก็เชิญครับ ที่เต็ม!ผมผายมือ

     “โอเคๆ น้องธันๆ

 แล้วเราก็นั่งเงียบกินข้าวแบบสงบปากสงบคำกันสักทีครับ จริงๆคืออีก10นาทีต้องไปรวมที่ลานจามจุรีไงมันถึงรีบยัดกันขนาดนี้

 

ลานจามจุรี

     “มึง มึงคิดยังไงกับพี่ไออุ่นวะ?”เสียงเพื่อนตุ่นถามไอ้ภัทรครับ ขี้เสือกมากกกกก

     “แหมมม อิธันทำเป็นหน้านิ่งแต่หูนี่เอนมาจะซบไหล่กูละค่ะ!! อิตุ่นพูดซะผมสะดุ้ง

     “อุ๊ย โทษๆ พอดีเมื่อยๆคออะ

     “หรอคะ ไม่ได้อยากเสือกแต่แอ๊บแน่นะ!?”

     “ก็เออสิว่ะ ไอ้ภัทรมึงรีบๆตอบมันเถอะ อยากรู้แล้วเนี่ย! สุดจะทนกับการต่อปากต่อคำกับอิตุ่นครับเลยหันไปเร่งให้ภัทรรีบพูด

     “โถ อิห่านนน!เสียงตุ่นมันแว๊ดขึ้นมาครับ

     “ก็... ชอบนะ น่ารักดี แต่เขารุกกูแรงไปอ่ะ กูตั้งรับไม่ทัน วันนี้อยู่ๆก็โผล่มานึกว่าจะไม่มาเพราะเมื่อวานกูไม่อยู่ไงนึกว่าจะตัดใจไปละแต่วันนี้ก็ยังมาหาอีก ถ้าเขาเสมอต้นเสมอปลายแบบนี้ กูก็คงเอนอะ

     “เอนไรว่ะ?”เสียงไอ้ภูมิครับ แหมมม นึกว่าจะไม่อยากรู้ที่แท้ก็แกงค์ขี้เสือกดีดีนี้เอง

     “เอนกายลงเตียง พร้อมรบ!

     “อีภัทร!! อิตุ่นแว้ดขึ้นมาอีกครั้ง

     “โอ้ยยย กูล้อเล่น กูอาจเอนเทใจให้พี่เขาก็ได้J

     “น้องธันวา!!!

     “เหี้ย!!! เสียงคนเรียกผมเองครับ ใครวะเรียกซะเสียงดัง คนกำลังเม้าท์อยู่

     “นี่คนครับ!!! พากะเทยข้างๆออกมาข้างหน้าด้วยครับ!!!!

เสียงพี่แผ่นดินครับ หวังว่าคราวนี้คงไม่วิดพื้นหรอกนะ

     “ห่ะ! กูอ่อ!? หึ่ย!! ชื่อตัวตุ่นค้าาา!! ไม่ใช่กะเทย!!!!

อิตุ่นไม่ยอมให้ใครเรียกกะเทยง่ายๆแน่งานนี้ ซวยกุอีกแล้วต้องออกไปพร้อมมึง ช่วยทำตัวดีดีหน่อยเหอะว่ะ กูกลัวพี่เขา

พอมาถึงข้างหน้า ผมก็ก้มหน้าคางชิดอก ก็พี่คิงอะดิ แม่งยืนกอดอกจ้องผมอยู่ได้ ใครจะกล้าเงย กดดันชิบหาย ส่วนอิตุ่นน่ะหรอ ยืนชูคอยิ้มแฉ่งโบกมือทักทายผู้ชายในรุ่นตัวเองที่นั่งอยู่ในแถว

ยัง ยังไม่สำนึกอีก อินี่

     “พวกคุณทำอะไรกันตอนที่ผมพูดครับ!!!

     “โอ้ย!! ยืนก็ใกล้ จะเสียงดังทำไมเนี่ย!!!ตุ่นมันบ่นกระปอดกระแปด

     “ผมถาม!!!

     “ก็เห็นไม่ใช่ไงว่าคุยกัน! จะถามทำไมวะ? ประโยคท้ายๆตุ่นมันบ่นงึมงำทำหน้าเหวี่ยงครับ ผมว่าผมต้องรับโทษกับมันแน่เลย...

     “หึ ดี!! กล้าดี! ไปวิ่งรอบสนามยูงทองสิบรอบ!!!พี่แผ่นดินชี้ไปที่สนาม

ห้ะ! ไอ้ห่า10รอบ? นี่สนามกีฬามหาลัยนะ ไม่ใช่สนามเด็กเล่น ผมกะอีตุ่นได้แต่ยืนอึ้งไปตามๆกันหลังพี่เขาสั่งจบ

     “15รอบ!!! ปฏิบัติ!!!!

     “อิตุ่น อย่ายืนโง่ วิ่งตามมา! เดี๋ยวก็20รอบหรอกอิควาย!!

ผมรีบจูงมือมันออกไปวิ่งเลยครับ

 

ฮ่าาๆๆ~

 

คนอื่นๆคงขำกับสีหน้าอีตุ่นบวกกับประโยคที่ผมตะโกนว่าอีตุ่นมันมั้งครับ ใครใช้ให้มันยืนเอ๋อทำตาโตปากหว๋อขนาดนั้นล่ะ

 

     “ระ... ระ... รอบที่15!”

 

'โครมมมมม~'

 

เสียงผมกับอีตุ่นครับ นอนกอดคอกันตายคาสนามหญ้า ยุงมาหามไปแดกก็ไม่กลัวครับตอนนี้

 

     “ดี!! จะได้สำนึก! เสียงพี่แผ่นดินครับ ให้ผมเดา คนอื่นคงเลิกกันหมดแล้ว พี่เขาถึงเดินมาด่าพวกผมได้

     “กล้าพูด!!อิตุ่นนนนนน! มึงจะเถียงพี่เขาทำมายยยย เดี๋ยวก็ตายหรอกห่านเอ้ย

     “นี่คุณ!! เห่อะ! ตามผมมา!!! พี่แผ่นดินพูดจบก็ลากอีตุ่นขึ้นมาพาดไว้ที่บ่าโห แรงควายไปอีกตุ่นมันก็ขัดขืนนะกระดิกขาไปมาสุดแรง แล้วพี่เขาก็เดินออกไปเลยครับทั้งที่อิตุ่นพาดอยู่บนบ่าอะนะ? ผมเหวอมากคว้าตัวมันไว้ไม่ทัน จะวิ่งตามไปห้ามก็ไม่มีแรง ภัทรภูมิคงไปรอที่หอแล้ว

     “เห้ยยย! ปล่อยฉันน่ะไอ้หนวด ไอ้เชี่ยยยย!! อ้ากกกกก!!! หยึ๋ยยยย~ โหยหวนมากอ่ะอิตุ่น กูขอโทษนะที่ช่วยมึงไม่ได้รอบนี้

     “เฮ้อออ....

     “เป็นอะไร?”

     “เหี้ยยย!! โอ้ยยยย พี่คิงมาเงียบๆอีกแล้ว ตกใจหมด ช็อคตายจะทำไง สภาพศพหน้าเหวอก็ไม่เอาด้วยหรอกนะ

     “เอ่ออออ... พี่พอรู้ไหมว่าพี่แผ่นดินจะพาเพื่อนผมไปไหน?”

     “สวรรค์...

     “ห้ะ!? อะไรนะ? ขออีกทีๆพี่ ก็เล่นพูดเบาๆผมก็หูไม่ค่อยจะดีชอบเปิดเพลงฟังดังไปหน่อยก็งี้แหละ

     “เปล่า เอาเป็นว่าอย่าไปตามจะดีกว่า

ฟรึ่บ!! '

พี่แกนั่งลงข้างผมที่ตอนนี้นอนแผ่หลาอยู่ครับ ก็สงสัยอยู่จะยืนเก๊กทำแป๊ะอะไร?

     “นั่นเพื่อนผมทั้งคนนะพี่ มันเป็นไรขึ้นมา ผมคงเสียใจน่าดู ทั้งๆที่มีโอกาสช่วยมัน แต่ดันทำไม่ได้...

     “พี่ว่าเพื่อนเราคงชอบมากกว่ามั้ง หึ!พี่เขากระตุกยิ้ม

      “ชอบ? พี่รู้อะดิ่ว่าพี่แผ่นดินเขาจะทำอะไร? บอกผมมาเหอะพี่

      “อยากรู้?

     “อื้อออออ ผมพยักหน้ารัวๆทั้งๆที่ยังนอนอยู่กลางสนาม

     “ก็.... ไม่บอกดีกว่า ไปละ

     “เอ้า ไอ้เชี่ยยยย...

แล้วพี่เขาก็เดินจากไปปล่อยผมให้นอนงงต่อ อะไรวะ จะชอบได้ไงโดนลากไปขนาดนั้น แถมทำเสียงขึ้นจมูกนี่คือระ ขี้มูกติดก็แงะดิวะ โว้ะ คนหล่อไม่เข้าใจเล้ยยยย

.

.

.

 

01: 00

     “ไอ้ธัน นี่ก็ตี1ละนะ ทำไมอิตุ่นมันยังไม่กลับมาว่ะ เสียงไอ้ภูมิครับ ถามผมเสียงเครียด ตอนนี้เราสามคนยังไม่ได้นอนเลยครับ เป็นห่วงเพื่อน

     “กู... กูไม่รู้ว่ะ

     “นอนเอาแรงก่อนเถอะมึง เดี๋ยวมันก็คงกลับมาตอนเช้าแหละ เดี๋ยวมึงก็ป่วยอีกไอ้ธัน ที่เครียดมากแล้วชอบไม่สบายเนี่ย

เสียงไอ้ภัทรบ่นครับ ก็จริง ผมว่านอนเอาแรงก่อนดีกว่า เดี๋ยวมันก็คงกลับมาเองแหละ

.

.

.

.

.

.

ซึ่งผมไม่รู้เลยว่าคืนนั้นเพื่อนผมมันไม่ได้เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว… 

 

     'ฮือออ ฮึก! ฮืออออ...'

 

 

ความคิดเห็น