ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

INTRO

INTRO 

ชายหาด 

       บรื้นนนนนนนนนนนนนนนนน

       กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด

       “พี่เซย์!!!!สู้ ๆ ค่า!!!”

       “อร๊ายยยย!!!พี่เซย์เท่สุด ๆ ไปเลย สุดยอดมากค่า!!!!!”

       ฉันยืนมองผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังแข่งขันเจ็ตสกรีนอย่างเมามันส์ ฉันนั่งมองมานานแล้วเขายังไม่แพ้เลยสักเกมเดียว แต่ก็ต้องยอมรับนั่นแหละว่าเขาเก่งและมีฝีมือจริง ๆ แถมยังแข็งแรงอีกต่างหากเพราะแข่งมาหลายเกมแล้วเขายังไม่มีท่าทีว่าจะเหนื่อยหรือว่าพักเลย

       หรือเป็นเพราะเสียงกองเชียร์สาว ๆ ที่ทั้งเต้นและร้องเรียกให้กำลังเขา ถ้าฉันเป็นคู่แข่งของเขาคงหงุดหงิดน่าดูเลยแหละ

       “เหอะ!!” แต่เขาไม่ใช่คนที่ฉันต้องสนใจหรอก ฉันสนใจผู้ชายคนหนึ่งซึ่งอยู่ในกลุ่มกองเชียร์นั่นเขาชื่ออาโปลูกชายของคนทรยศนั่นเอง เขาก็หน้าตาดีแต่ดูธรรมดาเกินไปถ้าอยู่ร่วมกับผู้ชายคนนั้น แต่เรื่องหน้าตาไม่ใช่เรื่องที่ฉันต้องสนใจหรอกเพราะสิ่งที่ฉันต้องสนใจคือการแก้แค้นเท่านั้น ฉันมองอาโปก่อนจะหยิบกระป๋องเบียร์กระดก

       พรึ่บ!!!

         “สวัสดีขอเบอร์หน่อยได้ไหม?” อยู่ ๆ ก็มีผู้ชายคนหนึ่งมานั่งตรงข้ามฉันพร้อมกับส่งโทรศัพท์มาให้

       “....” ฉันมองหน้าแต่ไม่พูดอะไร

       “คนสวยอย่าหยิ่งเลยนะพี่ขอดี ๆ”

       “....” ฉันไม่ตอบและมองออกไปที่การแข่งขันเจ๊ตสกรีนต่อ

       “เย็นชาซะด้วยแบบนี้พี่ชอบ...” หมับ! มันเอามือมาจับมือของฉัน

       ปัก!!โครม!!!ฉันใช้เท้าถีบเก้าอี้ที่มันนั่งจนหงายหลังไป

       “โอ๊ยยย!!เธอ!!!” หมับ!! มันลุกขึ้นมันและกระชากแขนของฉันอย่างแรงจนแดงไปหมด

       “....” ฉันมองหน้านิ่งเพราะว่าเริ่มไม่พอใจ

       “อยากเจ็บตัวใช่ไหมวะ?! คิดว่าสวยนักเหรอฮะ?!”

       “...ปล่อย”

       “เหอะ!!ชอบไอ้เซย์หรือไงเห็นมองอยู่นานแหละ”

       “เสือกทำไมสนิทกันเหรอ?” นี่เป็นประโยคแรกที่ฉันเอ่ยออกไป มันเป็นใครมายุ่งทำไมไม่ได้สนิทกันสักหน่อย

       “พออ้าปากก็ดี”

       “การที่ผู้หญิงเงียบแปลว่าปฏิเสธไงทำไมยังไม่ไสหัวไป ทำไมยังเสร่อมายุ่งทำไมต้องมากระชากแขนคนอื่นพ่อแม่ไม่สั่งสอนเหรอ?” ฉันมองหน้าก่อนถามออกไป

       “เธอ!!!”

       “ถ้าสั่งสอนคงไม่เป็นแบบนั้นหรอก” หมับ! เสียงดังจากด้านหลังและแรงกอดที่คอของฉัน

       “มึงเป็นใครวะ?” ไอ้คนขอเบอร์มันถาม

       “เป็นเพื่อนสนิทเพราะงั้นพวกมึงไสหัวไปได้แล้ว” ผู้ชายข้าง ๆ ตอบเขาคือหยิน ที่บอกว่าตัวเองเป็นเพื่อนของฉันทั้งที่ฉันไม่ได้นับว่าเขาเป็นเพื่อน =_=

         “เหอะ!!!”

       “ถ้าไม่อยากเจ็บก็ไปซะ...” แกร๊ด! หยินยกปืนขึ้นมาและจ่อหัวผู้ชายคนนั้น

       “ของ...”

       “ถ้าคิดว่าของปลอมก็ลองได้นะ”

       “ฝากไว้ก่อนเถอะมึง” คนนั้นรีบเดินออกไปทันทีแต่ปืนนั้นมันก็ของปลอมจริง ๆ นั่นแหละ ตาขาวขนาดนั้นยังกล้าปากดีอีก

       พรึ่บ! ฉันเอามือของหยินออกก่อนจะกลับไปนั่งที่เดิม เสียเวลาชะมัดเลย

       “ไปเล่นกันไหม?”

       “....” เงียบคือคำตอบ

       “เล่นเถอะฉันไปลงชื่อไว้แล้ว” หมายถึงแข่งเจ๊ตสกรีน

       “....”

       “นะเยลลี่นาน ๆ ทีจะได้เล่น”

       “ถ้าชนะแล้วได้อะไร?” ฉันถามเพราะถ้าต้องเหนื่อยมันต้องได้ประโยชน์

       “อืม...ประวัติไอ้อาโปดีไหม?”

       “....”

       “อย่างละเอียด...แบบโคตรละเอียดเลย”

       “ดีล!” ไม่ใช่ว่าฉันไม่มีหรือไม่รู้ประวัติของอาโปหรอกนะเพียงแต่อยากได้แบบโคตรละเอียดเท่านั้นในโลกนี้ไม่มีใครเก่งเรื่องข้อมูลเท่ากับหยินอีกแล้วแหละและที่สำคัญการจะเข้าหาใครสักหน่อยก็ควรสร้างภาพลักษณ์ที่จดจำหน่อยไม่ใช่เหรอ?

สวัสดีจ้า จากไรท์เตอร์ PK ค่ะ ก่อนอื่นต้องขอบคุณทุกคนที่สนับสนุนไรท์กันมาตลอดน้า เรื่องที่จะบอกคือ...นิยายของ PK เป็นแบบว่าแต่งไปอัพไปนะคะ ถ้าสมองแล่นๆเลยก็จะวันละสองหรือสามตอน แต่ถ้าคิดไม่ออกตันจริงๆก็อาจจะหายไปสองสามแต่กลับมาแต่งจบแน่นนอนค่ะ ยิ่งเรื่องไหนคอมเม้นเยอะยิ่งมีกำลังใจค่ะ นิยายของ PK ไม่สามารถบอกวันเวลาการอัพที่แน่นอนได้อยากให้ติดตามกันบ่อยๆนะคะ ใครอยากแนะนำหรือติชมก็บอกกันนะคะ PK จะได้ปรับปรุงเนอะ^^
แสดงเพิ่มเติม
แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น