ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Love me ครั้งที่ 7

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ต.ค. 2559 18:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Love me ครั้งที่ 7
แบบอักษร

 

 

 

“ก็ พ่อ ไง อ่าา งั้นฉันขอทำหน้าที่สามีหน่อยละกัน”

“ทำอะ อื้ออออออ!!!” ร่างสูงประกบริมฝีปากลงมาอย่างรวดเร็ว ผมที่ไม่ทันตั้งตัวได้แต่ครางในลำคอเป็นการประท้วง พยายามจะถอนจูบออกแต่จินก็ใช้มือมากดที่ท้ายทอยเอาไว้ ลิ้นหนาที่แทรกเข้ามากระหวัดเข้ากับลิ้นเล็กของผมทำให้สมองเบลอไปชั่วขณะ มือที่จะทุบก็มาเกาะที่ไหล่กว้างไว้แทน ร่างสูงค่อยๆเอามือมาวางที่เอวบางลูบขึ้นลูบลงทำให้รู้สึกเสียววูบแข้งขาเริ่มอ่อนแรง มือใหญ่เปลี่ยนจากลูบมาเป็นกอดรัดเอวบางไว้ไม่ให้ล้มพลางค่อยๆถอนจูบออก

“เป็นไง สามีคนนี้ทำหน้าที่ได้ดีมั้ย” ปากหนาเลื่อนไปคลอเคลียบริเวณใบหูเล็กแล้วเอ่ยถามเสียงพร่า

“แฮ่กๆ อะ ไอ้บ้า” ผมหอบตัวโยน จินเลื่อนหน้าออกช้าๆมองผมด้วยแววตากรุ้มกริ่มเอื้อมมือมาเช็ดตรงมุมปากให้จนอวัยวะในอกเริ่มสั่นแปลกๆ

“หวานดีนะ”

ปึก!

“อุก!” ผมจัดการกระแทกเข่าเข้าเป้าอย่างจังจนร่างหนาล้มลงไปกลับพื้น

“สมน้ำหน้า! แบร่~” ตาขวางๆนั่นทำเอาผมยิ้มอย่างสะใจเดินสะบัดหน้าออกจากห้องน้ำกลับร้านอาหาร แค่นี้มันยังน้อยไปด้วยซ้ำที่บังอาจมาขโมยจูบแรกของผมแบบนี้!

 

 

 เมื่อทานอาหารกันเสร็จเรียบร้อยก็ไปเดินซื้อของต่อ ผมซื้อเสื้อผ้าเพิ่มให้เซนรวมทั้งของร่างสูงที่เอาแต่เดินเงียบมาตลอดทาง ผมมองแต่ก็ไม่ได้สนใจมากนักเพราะรู้ว่าคงโกรธที่ไปทำร้ายน้องชายเข้าพลันสายตาก็เหลือบไปเห็นผู้ชายคนหนึ่งดูเหมือนว่าจะมีปัญหากับหญิงสาวที่มาด้วยกันผมเบิกตาโตเมื่อเห็นชัดว่าผู้ชายคนนั้นคือใคร

“เดี๋ยวพี่ เอ้ย แม่มานะเซน” ผมพูดแล้วรีบเดินไปที่เกิดเหตุ เสียงทะเลาะกันก็เริ่มได้ยินมากขึ้น

“เมื่อกี้พี่คุยกับใคร พี่นอกใจชั้นงั้นเหรอ!” เสียงแหลมๆนั้นทำเอาแสบแก้วหู ผมเดินไปหยุดข้างผู้ชายร่างสูง ดูเหมือนคนข้างตัวจะรู้ได้ว่ามีคนอยู่ข้างๆใบหน้าหล่อแหลาหันมามองก่อนจะยกยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อเห็นว่าเป็นผม อ่าาา ผมเข้าใจความหมายของยิ้มนั้นดีเลยล่ะ ^_^

“นายเป็นใครยะ! มายุ่งอะไรกับเรื่องชาวบ้านเค้า ห๊ะ!!!” ผมมองก่อนจะทำหน้ากวนประสาท

“แล้วเธอล่ะเป็นใคร มายุ่งอะไรกับแฟนผม” เพื่อความสมจริงผมยกมือเข้าควงแขนร่างสูงซึ่งเขาก็ไม่ได้ปัดออกแต่อย่างใด

“ไอ้บ้า! นี่มันแฟนชั้น” เธอพยายามจะเข้าไปควงแขนอีกข้างแต่ผมก็ปัดออก

“ลองถามสิ ว่าใครกันแน่ที่เป็นแฟนตัวจริง ใช่มั้ยครับ ที่รัก” ผมพยายามทำเสียงหวานแล้วหันไปมองคนข้างๆ ใบหน้าหล่อหันมามองผมก่อนจะยิ้มมุมปาก

“ใช่ คนๆนี้คือแฟนฉัน ส่วนเธอน่ะมันก็แค่คู่นอนเพราะงั้นก็ไปซะ” เสียงทุ้มเย็นๆเอ่ยขึ้น

“ชัดนะ” ผมยิ้มให้กว้างมากขึ้น

“กรี๊ดดดดดดดด!!! แก” เธอเงื้อมมือขึ้นจะตบหน้าผมแต่ไม่ทันได้โดนผมหรอกร่างสูงก็คว้าเข้าที่ข้อมือเธอแล้วผลักออก

“ฝากไว้ก่อนเถอะ! ระวังตัวไว้ให้ดี ฮึ่ย” เธอคงรู้ว่าทำอะไรคนข้างๆไม่ได้เลยจะหันมาพูดขู่ผมแทนก่อนจะเดินสะบัดบ๊อบจากไป

“เฮ้ออออ เพราะพี่คนเดียวเลย” ผมโยนความผิดไปให้คนข้างๆซึ่งเขาก็ยิ้มรับ ดึงผมเข้าไปกอด

“ไม่ต้องทำเป็นพูดเลย พี่รู้หรอกว่าเราน่ะ สนุก” ผมซุกอกคนตรงหน้า เผยยิ้มร้ายออกมาเสี้ยววินาทีก่อนจะหายไป ผละออกมา

“พี่ก็รู้ใจผมตลอดแหละ ว่าแต่พี่ว่างใช่มั้ยไปเที่ยวกันวันนี้ผมพาน้องชายมาด้วย ไปหาน้องด้วยกันนะ พี่โซน” ผมเอ่ยชวนจะได้แนะนำเซนให้รู้จักไปเลย

“ไปสิ พี่อยะ...”

ตรื้ดดดดด ตรื้ดดดดด

ร่างสูงชะงัก หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสาย

“ฮัลโหล ...ว่าไงนะ!!! เออๆจะรีบไป” พี่โซนทำหน้าเครียดก่อนจะหันมาพูดกับผม

“พี่ไม่ว่างแล้ว ที่บริษัทมีปัญหาพี่ไปก่อนนะ” จมูกโด่งกดลงบนแก้มผมก่อนจะผละออกไปอย่างรวดเร็ว ผมมองตามจนร่างสูงหายลับไปถึงเดินกลับไปหาเซน

 

 

 

_____________________

เรื่อยๆก่อนนะ                            

 

                        ...

ความคิดเห็น