ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่2 เด็กหอ

ชื่อตอน : ตอนที่2 เด็กหอ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 17 มิ.ย. 2562 05:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่2 เด็กหอ
แบบอักษร

2 

ตอนนี้เรามาถึงชลบุรีกันแล้วครับ พวกเรามายืนอยู่บ้านหลังนึงที่ดูไม่เก่าไม่ใหม่ ซึ้งบ้านที่อยู่ตรงหน้าพวกผมคือบ้านของผมเอง บ้านผมเป็นบ้านสองชั้นธรรมดาครับชั้นล่างเป็นปูนด้านบนเป็นไม้ มีหน้าต่างเยอะอยู่ครับ อยู่ใกล้ทะเลนี่เนอะ ประหยัดค่าไฟด้วยเปิดหน้าต่างรับลมทะเล มีสวนเล็กๆน้อยๆรอบบ้านเพื่อเพิ่มความสวยงามและความสดชื่นของบ้านครับ 

 

ฮ้ายยยยยย คิดถึงฉันไหมชลบุรี 

 

อิตุ่นพูดขึ้นมาครับ มันทำท่าสูดอากาศเข้าเต็มปอด ชูแขนออกสองข้างพร้อมหลับตา 

 

อิบ้า มึงก็อยู่ทุกวันไปกรุงเทพนิดหน่อยทำเป็นลืมทำเป็นจำไม่ได้ 

 

ไอ้ภัทรมันขัดจังหวะตุ่นไปทีนึงครับจนตุ่นมันหามามองค้อน ทำดีมากเพื่อนภัทร 

 

หยุดกัดกัน 

! 

เข้าบ้านกันตอนนี้กูเริ่มหนาวแล้ว 

 

ภูมิปรามพวกมัน 

พวกเราก็เออออละพากันเดินเข้าไปในบ้านอย่างไวครับลมพัดทีนี้สยิ้วเลย 

19:54 

ตอนนี้พวกเรานั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารในบ้านของผมครับ หลังจากผลัดกันขัดเนื้อขัดตัวอาบน้ำอาบท่าแต่งหน้าทาปากผลัดแป้งใส่วิกเอ้ยยยล้อเล่น แค่อาบน้ำเฉยๆกันแหละครับ 

 

กินกันให้อิ่มเลยนะจ๊ะ ไม่พอก็เพิ่มได้นะวันนี้คงเหนื่อยน่าดู 

 

เสียงนี้พูดด้วยความอ่อนโยนเสมอ หญิงสาวหนึ่งเดียวในบ้านขณะนี้แม่ผมเองครับผมอาศัยอยู่ในบ้านกับแม่มาสองคนตั้งแต่ผมจำความได้ส่วนพ่อของผมนะหรอ??? แม่ก็ไม่ค่อยเล่าอะไรให้ผมฟังมากมายด้วยสิผมเลยไม่อยากเข้นคำตอบแม่ของผมสวยหน้าตึงไร้ฝ้า ตัดผมสั้นปะบาดูชวนมอง ใส่ชุดเดรสพอดีหัวเข่าครับ ที่แต่งตัวงี้เพราะผมเชียร์ให้ซื้อครับ ผมว่าแม่ใส่แล้วดูน่ารักดี 

 

ตุ่นลูก กินข้าวก่อนค่อยเล่นก็ได้ เดี๋ยวจะติดคอเอา” 

 

โห แม่หนูกำลังหาเฟสผู้ชายยย” 

ผม ภูมิ และ ภัทรนี่ชินกันแล้วครับ ว่างเป็นโซเชี่ยลตลอดรายนี้ 

 

มึงงงง เจอแล้ววววว!! 

 

 

โอ๊ย ตกใจหมด เจออะไร? 

 

ไอ้ภูมิที่กินข้าวอยู่แทบจะสำลักข้าวออกมาเพราะเสียงสิบแปดหลอดของอิตุ่น 

 

ก็พวกพี่ๆ 

6 

คนเมื่อเย็นไง 

 

พูดถึงแล้วผมนี่ขนลุกเลยครับ พี่ที่สั่งนี่โหดมากครับ แถมหล่อด้วยแต่หล่อน้อยกว่าผมนะครับ อิอิ 

ความหลงตัวเองนี้ได้แต่ใดมา? 

 

ไหนๆ ขอกูดูบ้างดิ๊ 

 

ภัทรมันแย่งโทรศัพท์ตุ่นมาด้วยความเร็วดุจโจรวิ่งราวขโมยกระเป๋าตามท้องถนน 

 

พี่คนนี้แหละโอ๊ยยยกูตายอ่ะงานนี้" 

‘I'unAunarun’ 

 

อ่านว่าไรวะมึง อิอัน 

?” 

ภูมิถามด้วยความงงงวย 

 

ไออุ่นไหมล่ะมึง ง่าว! 

 

ภัทรแก้ต่าง 

 

รู้เลยนะคะว่าไม่เคยได้เกรด 

4 

วิชาอิ้ง 

 

ตุ่นเสริมทัพ พูดจีบปากจีบคอ 

 

พวกเมิงงงงงงง 

 

ภูมิได้ยินดังนั้นก็พูดขู่ขึ้นมาทันที 

ฮ่าๆๆๆ ผมว่าตอนนี้กับข้าวเต็มไปด้วยน้ำลายพวกผมแล้วละครับ 

 

นี้ๆ พวกมึงงงดู ผัวกู 

Phandin 

Patapee” 

 

โห ท่าทางโหดดิบเถื่อนซาดิส 

ม์ 

เจ้าชู้ขี้เหล้าปากหมา... 

 

 

โอ๊ยยย!! พอๆๆ อิภัทร พูดซะเขาไม่ใช่คนเลยนะมึง! 

 

 

มึงขอกูดูบ้างดิ... 

 

ภูมิพูด 

“......... 

. 

 

 

พวกมึงเงียบกันทำไมวะ 

?” 

ภูมิถามขึ้นมาอีกที 

 

ก็นานๆทีมึงจะดูเฟสผู้ชาย 

 

เสียงตุ่นตอบแบบอึ้งๆ 

 

เอ่อมึง คนนี้อ่านชื่อว่าไงวะ 

?” 

ภูมิถามออกมาซื่อๆ 

 

ไหน มากูดูให้ 

 

ผมอาสาเองครับกลัวมันอ่านกันละจากชื่อคนเป็นชื่อสัตว์ประหลาด 

“PeeraPakornranum ( 

พีระ ปกรณัม) 

 

 

โอ้ย คนนี้ดูสะอาดสะอ้าน โอ๊ยยย! 

 

เสียงไอภัทรร้องครับ เพราะโดนตุ่นตบหัวเข้าให้ 

 

มึงจะเขินแทนไอ้ภูมิมันทำไมเนี้ยะ 

 

ฮ่าาๆๆ ตลกกันไปครับ กัดกันไม่เลิก 

พวกผมก็นั่งกินข้าวกันต่อไปคุยกันไปเรื่อยๆ 

 

อิวาาาาาาาาา 

 

เสียงเพื่อนตุ่นตะโกนมาอีกละครับ เงียบได้ไม่นานจริงๆ 

 

อะไรอีก นั่งใกล้กันแค่นี้ อ่อแล้วก็ กู! ชื่อ! ธัน! 

 

 

เออๆ ดูเฟสพี่คนนี้ดิหนึ่งในกลุ่มเมื่อเย็นอะกูเห็นเขายืนมองมึง 

 

ประโยคที่ตุ่นเอ่ยออกมาทำให้ผมสนใจเขาอยู่ไม่น้อย 

“King Rachain ( 

คิง ราเชน) 

 

อืม..ราชางั้นหรอ ยาจกหล่ะสิไม่ว่า 

พอกินข้าวกันเสร็จอิตุ่นก็เอาโทรศัพท์ของพวกผมไปกันหมดเลยครับ พอมันส่งคืนมาถึงได้รู้ ว่ามันเอาไปแอดเฟสรุ่นพี่เขาครับ ตุ่นมันแอดไปหาพี่แผ่นดิน ภัทรถูกกดแอดไปหาพี่ไออุ่น ภูมิถูกแอดไปหาพี่พีระ ส่วนผมถูกมันแอดไปหาพี่คิง ที่ผมรู้ก็เพราะ ในฟีดข่าวมันเด้งขึ้นโชว์หน่ะสิ่ครับ ว่าพวกคนในแกงค์เป็นเพื่อนกันแล้วกับใครบ้าง แต่ก็ช่างมันเถอะครับผมไม่คิดอะไรมาก มีเป็นเพื่อนไว้คงไม่เสียหาย แต่ใครจะรู้ว่าตั้งแต่คืนนั้นชีวิตของผมก็ได้เปลี่ยนแปลงไปแล้วตั้งแต่กดแอดเฟรนด์พี่เขาไป 

 

อ๊ากกกกกก!! 

 

แห่กแห่ก 

‘พรึ่บ!!!’ 

แสงสว่างมาเยือนอีกครั้งจากหลอดไฟบนเพดานที่ภูมิวิ่งไปเปิด 

 

อะไรเป็นไร! ใครเข้ามา! เกิดอะไรขึ้น??! 

 

เสียงอิตุ่นมันโวยวายสติแตก 

 

นั่นดิ เสียงดังเชียวเป็นไรวะมึงไอ้ธัน? 

 

เสียงภัทรบ่นแบบกึ่งหลับกึ่งตื่น 

 

เปล่าๆ นอนเหอะ กูแค่ฝันร้ายหน่ะ 

 

ผมเลือกที่จะไม่เล่าให้มันฟังกัน แต่ภูมิมันยืนมองหน้าผมแล้วไล่ผมไปอาบน้ำ เพราะนี่ก็ตีสี่แล้ว เราต้องเข้าหอกันครับวันนี้ ไม่ใช่หอหลังแต่งงานนะครับ หอพักนักศึกษาหน่ะ พวกเราจองหอในไว้ครับเลยย้ายเข้าเร็ว 

อาบน้ำไปก็คิดถึงสิ่งที่ฝันไป มันแปลกมากจริงๆ 

พอผลัดกันอาบน้ำเสร็จแต่งตัวกันเรียบร้อย ก็ตั้งวงคุยกันเรื่องที่ผมบ้าตะโกนโหวกเหวกกลางดึก แฮะๆ ก็มันตกใจนี่ครับ ผมก็เลยตัดสินใจเล่าให้มันฟัง 

 

กูฝันว่า อยู่ๆกูก็ไปอยู่ในวิหารแห่งหนึ่ง มีรูปปั้นส่องแสงจางๆ แต่รอบข้างมันมืดและหนาวมาก กูทั้งงงทั้งสับสนว่ามาอยู่ที่นี่ได้ไง แต่สักพักก็มีเสียงคนคุยกัน แต่เสียงอยู่อีกฟากหลังรูปปั้นที่อยู่กลางวิหาร กูเลยเดินอ้อมไปดู แม่งมีเด็กวัย 

17-20 

ปีอยู่กันสี่ห้าคนได้ นั่งล้อมวงจุดเทียนกลางวงมีแผนที่ พอกูเดินเข้าไปก็ไม่เห็นเขาสนใจอะไร พอกูลองเรียกดู พวกแม่งนิ่งกัน เรียกเสียงดังอีกก็ไม่มีใครสนใจกู เหมือนกูไม่ได้อยู่ตรงนั้น แต่สักพักเว้ยก็มีคนเดินเข้ามาเพิ่มแล้วก็เห็นกูเข้าทั้งๆที่คนอื่นไม่เห็นกูเลย แถมพูดออกมาว่า ‘จงหายไปซะ 

! 

!’ แล้วตัวกูก็วูบเหมือนถูกสูบวิญญาณในแฮรี่อะมึง แล้วกูก็ตื่นเลย มันสมจริงมากเลยนะมึง แฮะๆ 

 

ผมได้แต่เกาท้ายทอยยิ้มแห้งๆเพราะพวกเพื่อนด่าผมว่าบ้ากันยกใหญ่หลังจากนั้นพวกมันก็ขอตัวกลับบ้านกันไปเอากระเป๋าสัมภาระสิ่งของเครื่องใช้ที่จำเป็นต้องใช้ แล้วพวกมันจะกลับมาบ้านผมใหม่โดยแม่ผมอาสาขับรถพาพวกมันไปส่งครับส่วนผมก็นั่งจัดกระเป๋าตัวเองอยู่ที่บ้าน พอเสร็จผมก็ไปเดินเล่นที่ชายทะเล ที่อยู่ใกล้บ้านๆ เดินเตะน้ำทะเลเหยียบหาดทรายทำแบบนี้มาตั้งแต่เด็กจนตอนนี้ผมก็ยังทำอยู่ 

-.-? 

 

จะไม่อยู่สักพักนะชลบุรี แล้วจะกลับมาใหม่ 

 

12.25 

ตอนนี้ทุกคนก็กลับมารวมตัวอยู่ที่บ้านผมอีกครั้งครับแต่เดี๋ยววววว! 

 

เฮ้ย!! นี้กะจะไปตั้งรกรากที่โน้นแล้วไม่กลับบ้านเกิดกันเลยใช่ไหมพวกมึงขนของกันมาขนาดนี้?” ผมพูดออกไปด้วยความตกใจ ก็ดูแต่ละคนสิครับ เหมือนแบกบ้านมาทั้งหลัง ผมกวาดตาไปรอบๆ ไอ้ภูมิดูจะขนของมาเยอะพอสมควร ไอ้ภัทรนี่ท่าจะหนักสุด แบกโน้น ถือนี้ ดูอิรุงตุงนังไปหมด แต่..... 

 

อิตุ่น แล้วทำไมมึงดูสบายสุด 

??” 

ผมถามอิตุ่นด้วยความสงสัย มันถือมาแค่กระเป๋าใบเดียวเอง 

 

ไม่สบายได้ไงละมึง ก็กูแบกให้มันอยู่เนี้ยยยย 

!” 

เป็นเสียงจากเพื่อนภัทรของผมเองครับ ก็ถึงว่าทำไมกระเป๋ามันสีชมพู้ว ชมพู แปลกๆ ปกติภูมิมันชอบสีโทนน้ำเงินๆ ไม่จะน่าจะหวานแหววได้ขนาดนี้ 

 

อะไรคะ นี้ตุ่นไง สวยสุด เลิศสุด ไม่ต้องแบก แค่ยืนสวยๆก็พอแล้ว 

 

มันพูดจีบปากจีบคอ 

 

โว้ะ!!” ผมพูดขัดคออิตุ่นไปหนึ่งที เพราะทนกับความมั่นเบ้าของนางไม่ไหวจริงๆครับ เฮ้อเหนื่อยใจไม่ไหวจะเคลียร์ 

เอ๊ะ?? 

 

เดี๋ยว อิตุ่น นี้คือไร มึงแต่งหน้ามา 

? 

นี้แค่ไปเข้าหอกับเพื่อนนะไม่ได้ไปเข้าหอกับผัว 

??” 

ฮาสิครับ ปกติผมก็เห็นมันแต่งหน้าล่ะ แต่มันไม่ได้แต่งขนาดนี้ โอ้โห ท่าทางจะไปหาผัวจริงจังเพื่อนผม 

 

อะไร ใครแต่งหน้า ก็สวยขนาดนี้.... 

 

อิตุ่นยังไม่ทันที่จะพูดจบ 

 

เซ็กซี่ขนาดไหน ไม่ต้องบรรยาย รับรองจะต้องผะ โอ๊ย!! 

 

เป็นมือไอ้ภูมิครับที่กระแทกมาบนหัวผม เจ็บเว้ย แค่อยากร้องเพลงลูกทุ่งสุดฮิตยุคคุณแม่ทำไมต้องมาทำร้ายร่างกายขนาดนี้ด้วย 

 

ยัง ยัง 

 

ฮ่ะ! 

? 

เสียงภัทรดังขึ้น เรียกให้ทุกคนหันไปมอง อัง อังไรวะ อยากดูโดเรม่อนเหรอพวกมึง ผมคิดอยู่ในใจแต่ก็ได้รับคำตอบว่า 

 

ยังไม่มาช่วยกูแบกของอีก รอกูคว้าแชมป์ยกน้ำหนักโอลิมปิกก่อนหรือไง 

 

เอ้า ก็ไม่บอกกันดีๆ ผมเดินไปช่วยภัทรถือก็แบบนี้ละครับ สุภาพบุรุษ แต่โหหหหหนักใช้เล่นเลย 

 

อิตุ่น 

!! 

ขนไรมาวะ ถ้าวางกระเป๋ามึงหลังรถนี่ล้อหน้ามันจะยกล้อมะ 

 

ผมบ่นอุบอิบเลยก็มันหนักจริงๆนิครับทำไงได้ 

 

เอาน่า คิดไรมาก ถือไป ถือดีๆอย่าทำตก 

 

สั่งกูนะมึง!!ผมมองค้อนมันวงใหญ่ 

 

สึส!! 

 

เคืองครับ เคือง จำไวนะ แบกของก็นัก ช่วยก็ไม่ช่วย แถมของตัวเองยังไม่ถืออีก 

 

แม่ครับ ผมว่าเราไปกันเองดีกว่า ของก็เยอะ แถมถ้าแม่ขับไปกลับคงเหนื่อยแย่ 

 

เสียงภูมิเอ่ยขึ้นมาครับ ผมก็เห็นด้วยนะ 

 

อืม.. ใช่ค่ะแม่ หนูว่าพวกหนูเรียกแท็กซี่ไปดีกว่า ลำบากแม่เปล่าๆ 

 

 

ลำบากอะไรกันล่ะ แม่เต็มใจ.. 

 

 

ไม่ต้องเลยแม่.. พวกผมไปกันเองนั่นแหละ เนอะพวกมึง 

 

 

ช่ายยย 

/ 

ใช่ครับ 

/ 

อ่าหะ 

 

พอตกลงกันเสร็จพวกเราก็คุยกันอีกสักพักพอหอมปากหอมคอก็ถึงเวลาร่ำลาแม่ของผมแล้วครับอิตุ่นครับโอเวอร์แอ๊คติ้งมาก อย่างกลับจะไม่เจอแม่ผมอีกแหนะ ทั้งกอด ทั้งร้องไห้ 

 

ไม่ให้แม่ไปส่งที่มหาลัยจริงๆหรอ 

?” 

แม่ถามผมอย่างเป็นกังวล 

 

ไม่เป็นไรครับ กรุงเทพอยู่แค่นี้เอง ผมไม่อยากให้แม่เหนื่อยขับรถ 

.. 

และอีกอย่างแล้วใครจะอยู่บ้าน แม่อยู่บ้านแหละครับ ดีแล้ว 

 

“จ้ะ งั้นก็ดูแลตัวเองดีๆนะลูก มีปัญหาอะไรก็โทรหาแม่นะ” 

“ครับ ผมรักแม่นะ” ผมโผเข้ากอดท่านครับ 

“ฮึกๆคุณแม่.. ดูแลตัวเองด้วยนะคะ” มันเข้ามากอดแม่ผมอีกคนทำท่าปาดน้ำตา อินี่! 

“โอ้ย พอๆไปกันได้แล้วยืนนานแดดร้อน” 

“คุณแม่ สวัสดีครับ/คร้าบบ” เสียงภูมิกับภัทรครับมันยกมือลาแม่ผม 

หลังจากนั้นผมก็เรียกแท๊กซี่ให้มารับหน้าบ้าน 

พอขึ้นรถละปิดประตูภัทรกับภูมินั่งหลังกับอิตุ่น ส่วนผมนั่งหน้าอิตุ่นครับมันนั่งหลังมันหันหลังกลับไปมองแม่ผมผ่านกระจกทำท่าคร่ำครวญ มือเกาะกระจกเป็นตุ๊กแก ภัทรกับภูมิรีบแกะมือมันออกกลัวกระจกของคุณพี่คนขับจะเป็นอะไรไป 

แล้วตอนนี้เราก็ยืนกันอยู่หน้าตึกตึกนึงครับ 

หอตึก6 

!! 

 

มึง ใครจองหอนี้วะ บุปผาราตรีมากอิเชี่ยยย 

 

เสียงอิตุ่นมันร้องโหยหวนมากครับ 

 

กูจองเองอะ มึงมันไม่ใหม่ไม่เก่า มีแอร์ไม่มีลิฟต์ เอ้า สิบยี่สิบสามสิบสี่สิบผมชอบลงรถ ผมชอบลงเรือ ผมชอบลงเหนือ แต่ไม่ชอบลงลิฟต์ โอ๊ยยยย!! ไอ้ภูมิ!!!! 

 

ผมโวยวายลั่นลานโล่งหน้าหอ โดนตลอดอ่ะ 

 

เพลงห่าไรมึงเนี่ย ลาวเด้อมาก! 

 

 

ชิ 

 

“ไปๆ รีบเดินเข้าไป” ภูมิมันสั่งผมครับ 

 

เอ่อ พี่ครับ พวกผมที่จองห้อง 

652 

ไว้อะครับ 

 

เสียงผมคุยกับป้าผู้ดูแลหอเองครับ แกแก่และหน้าโหดมากกกก ก.ไก่ล้านตัว 

 

แหมมม พวกหนูเองเรอะ มาซะวันสุดท้ายดีนะพี่ยังไม่ยกห้องให้ใครอิอิ 

 

 

กระดากปากไหมคะป้าเรียกตัวเองว่าพี่.... 

 

เสียงอิตุ่นบ่นงึมงำแขวะป้าแกเขา ขำๆครับ 

พอได้กุญแจมาพวกเราก็มาสำรวจห้องครับ อาคาร 

6 

ชั้น5 ห้องที่ 

2 

จะอธิบายให้คร่าวๆนะครับ ชั้นนึงจะมี 

10 

ห้องครับ แบ่งเป็นสองฟาก ตรงกลางจะโล่งครับเป็นส่วนที่มองเห็นชั้นล่างๆ ถ้าก้มไปมองจะเห็นเป็นพื้นชั้น 

1 

สำหรับเด็กเครียดตอนสอบมั้งโดดตึกตายๆไปเลยฮ่าๆๆพวกเราได้ฟากขวาครับ มีห้อง 

650-654 

อีกฟากเป็น ห้อง 

655-659 

ครับ มีหน้าต่างข้างประตูแต่ละห้อง 

1 

บานครับ อ้อ หอนี้เป็นหอชายนะครับ ตึกเลขคู่คือตึกผู้ชาย ตึกเลขคี่คือหอผู้หญิงครับ มี 

6 

ตึก ตึก 

6 

นี้ใกล้คณะเราสุดแล้วครับเลยจองตึกนี้จะได้สะดวก ทำให้คนที่อยู่ส่วนใหญ่คือเด็กวิศวะครับ 

ภายในห้องของเรามีเตียง 

2 

เตียงครับ เป็นเตียง 

2 

ชั้นครับ แกงค์เรามี 

4 

คนพอดีครับเลยสบาย เราแย่งกันจับจองที่นอน สรุปคือภูมิชั้นล่างภัทรชั้นบน อีกเตียงผมชั้นล่างตุ่นชั้นบน ประเด็นคือผมกลัวความสูงครับเลยเลือกชั้นล่าง 

 

โหอิตุ่น! นี่ของใช้หรือร้านเสริมสวย 

 

เสียงภัทรพูดขึ้นหลังจากตุ่นเอาของออกมาวาง 

 

ของงามๆก็ต้องคู่กับคนงามๆ 

 

มันไม่แคร์ครับพูดลอยหน้าลอยตา 

 

มั่นเบ้า!! 

 

ผมขอแขวะมันทีเถอะ ลำไย!ลำไยคืออะไรทุกคนคงรู้นะครับ 

 

อิธัน ปากเสียระวังจะไม่มีผัว! 

 

 

ไม่ได้อยากมีสักหน่อย หึ่ยยยย!’ 

ผมทำหน้าเหวี่ยงใส่มันไป 

 

โอ๊ยยยย รำคาญ จะนอนนนน 

 

เสียงไอ้ภูมิบ่นอู้อี้เพราะหน้าซบหมอนอยู่ 

 

 

นี่มึงอดหลับอดนอนมาจากไหนเนี่ย จำศีลหรือไง 

?” 

สกิลปากภัทรมันครับ 

 

จะไปหาแฟนในฝัน เงียบๆหน่อยครับ 

 

ภูมิบอกปัดอย่างรำคาญ 

 

ฝันเปียกซักเองนะ กุเซย์บาย เหม็นคาว!! 

 

ฮ่าาาๆๆ 

เสียงหัวเราะของเรา 

4 

คนก็ดังลั่นหอพักตึก 

6 

เพราะคำพูดของอิตุ่นมัน 

23.23 

ฮ้าวว! ถึงเวลานอนแล้วสิ ผมเห็นพวกมันนอนกันหมดแล้วแหละ เลยลุกไปปิดสวิตซ์ไฟ ‘ติ๊ด’ ปิดเสร็จผมก็รีบวิ่งสุดชีวิตขึ้นไปบนเตียงผมแล้วคลุมโปงเลยครับ ทุกคนคงเป็นนะครับไอ้อาการที่ปิดไฟแล้วรีบวิ่งไปนอนเพราะกลัวผี หรือเป็นแค่กูคนเดียวว่ะ? -.- ช่างมันเถอะเอาเป็นว่าผมง่วงแล้วแล้วตอนนี้ ราตรีสวัสดิ์ครับ 

. 

เอ่อ...ว่าแต่หอในแบบนี้มันจะผีไหมว่ะ!?? 

ความคิดเห็น